เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 469 แปดขั้นตอนหมุนเวียน (8)

บทที่ 469 แปดขั้นตอนหมุนเวียน (8)

“ฮู้!”

“ฮี้!”

ร่างกายที่แข็งแรง ก้าวย่างที่งดงาม ในห้องขังเล็ก ๆ แห่งนี้ พลังวิเศษกำลังหมุนวนและแผ่กระจายไปทั่ว อากาศเต็มไปด้วยพลังวิเศษที่บริสุทธิ์ พลังเหล่านี้น่าหวาดกลัว หากเป็นคนธรรมดาอยู่ในที่นี้ จะรู้สึกกดดันอย่างมาก ถ้าไม่ระวังหรือจิตใจไม่มั่นคง อาจจะเป็นลมหมดสติไปได้

ในห้องขัง มีฝีเท้าที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปมา แม้ว่าก้าวย่างจะเร็วและมั่นคง ทั้งยังดูมีความสง่างาม แต่หากสังเกตให้ดี จะพบว่าไม่ว่าจะเร็วหรือคล่องแคล่วเพียงใด การเคลื่อนไหวก็มีเพียงแปดก้าวเท่านั้น แม้จะดูเรียบง่าย แต่เมื่อเคลื่อนไหวและควบคุมได้อย่างคล่องแคล่ว กลับสร้างความประทับใจอย่างยิ่ง

“นี่คือ แปดก้าวหมุนเวียนหรือ?”

เสียงลมพัดผ่าน เหอเจ๋อหยุดฝึกฝน เขามองดูพื้นที่รกรุงรังตรงหน้า พลางถามตัวเอง

บนพื้นห้องขัง มีรอยเท้าแปดรอยประทับลึกลงไป แม้จะมีเพียงแปดรอย แต่แต่ละรอยมีลักษณะแตกต่างกัน ดูลึกลับน่าพิศวง

ใช่แล้ว ในวันนี้ เหอเจ๋อไม่เพียงจดจำตัวอักษรบนกำแพงได้ทั้งหมด แต่ยังฝึกฝนแปดก้าวหมุนเวียนหลายรอบ สิ่งที่เขาทำได้ขนาดนี้ เป็นผลจากความพยายามอย่างหนัก

แปดก้าวหมุนเวียน เหอเจ๋อเคยคิดว่าเป็นวิชาที่เข้าใจยาก แต่เมื่อลงมือฝึก กลับพบว่าง่ายมาก ท่าก้าวเดินนั้นเรียบง่าย เพียงแค่ทำตามและฝึกซ้ำ ๆ ก็สามารถเข้าใจวิธีใช้ได้

“แปดก้าวหมุนเวียน ที่แท้ก็ง่ายแบบนี้”

ขณะที่ เหอเจ๋อฝึกฝน เขารู้สึกได้ถึงความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง ในความคิดของเขา หากง่ายขนาดนี้ แสดงว่าเขาคงจะฝึกสำเร็จในเร็ว ๆ นี้ใช่ไหม? เหอเจ๋อคิดว่าคงเป็นเช่นนั้น

“ฮึ ๆ เด็กหนุ่ม อย่าคิดมากไป นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น แก่นแท้ของแปดก้าวหมุนเวียน เจ้ายังไม่เข้าใจหรอก”

ขณะที่ เหอเจ๋อกำลังดีใจกับผลลัพธ์จากความพยายาม จู่ ๆ ชายชราในห้องขังฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยขึ้น

เหอเจ๋อได้ยินดังนั้นก็ชะงัก หันไปมองตัวอักษรบนกำแพงอีกครั้ง อ่านทบทวนอย่างละเอียด แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่สองประโยคนั้น

“ท่านผู้อาวุโส สองประโยคนั้นหมายความว่าอย่างไรครับ?”

ตอนนี้เหอเจ๋อไม่เรียกชายชราว่าไอ้แก่หรือตาแก่อีกแล้ว แต่เรียกว่าท่านผู้อาวุโส เพราะเขามอบวิชาแปดก้าวหมุนเวียนให้ ตนเองก็ต้องให้ความเคารพ อีกอย่าง ดูเหมือนธรรมดา แต่ยิ่งคบหา ยิ่งรู้ว่าคนตรงหน้าต้องมีฐานะสูงส่งซ่อนอยู่ เพียงแต่ไม่แสดงออกมาเท่านั้น

“ประโยคไหน? ลองท่องให้ฟังซิ…”

ชายชราได้ยินคำถามของ เหอเจ๋อ

เหอเจ๋อท่องออกมาทันที

“ประโยคที่ว่า ‘ฟ้าไม่ทอดทิ้งฉัน ฉันเฝ้ามองฟ้า ชีวิตคนท่องเที่ยวทั่วสี่ทะเล ฟ้ากว้าง แผ่นดินกว้าง ชีวิตยิ่งกว้างใหญ่ ขาด ๆ หาย ๆ ความมั่งคั่งติดตัวมาแต่กำเนิด’ ท่านผู้อาวุโส ประโยคเหล่านี้หมายความว่าอย่างไรครับ?”

ชายชราได้ยินสองประโยคที่ เหอเจ๋อท่อง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบ

“ฮ่า ๆ ดี สิ่งสำคัญที่สุดในวิชานี้คือสองประโยคนี้ ความหมายลึกซึ้งมาก นี่คือแก่นแท้ของแปดก้าวหมุนเวียน เมื่อไหร่ที่เจ้าเข้าใจสองประโยคนี้ วิชาของเจ้าก็จะถึงขั้นสมบูรณ์”

“อ๊ะ! ลึกซึ้งถึงเพียงนั้น!”

เหอเจ๋อได้ยินแล้วก็ตกตะลึง ไม่คิดว่าสองประโยคสั้น ๆ จะบรรจุแก่นแท้ของแปดก้าวหมุนเวียนไว้

แม้ตอนนี้ เหอเจ๋อยังไม่เข้าถึงแก่นแท้ของแปดก้าวหมุนเวียน แต่เขารู้สึกราง ๆ ว่าตนเองกำลังจะเข้าถึงระดับนั้น

แต่ก็ยังห่างอยู่นิดหน่อย

“อืม เมื่อเจ้าฝึกวิชานี้สำเร็จ ฉันคิดว่าในโลกนี้คงไม่มีใครจับตัวเจ้าได้ แต่เจ้าต้องสัญญากับฉัน ว่าจะไม่ใช้หลอกลวงผู้อื่น หรือใช้ทำเรื่องไม่ดี”

เหอเจ๋อได้ยินแล้วก็ยิ้มน้อย ๆ ในความคิดของเขา เขาจะไปทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นได้อย่างไร? ตอนนี้เขาแค่ต้องตั้งใจฝึกวิชานี้ให้ดีก็พอ เรื่องอื่น ๆ เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวมากนัก

เหอเจ๋อมองดูชายชราคนนั้นแล้วพูดว่า

“ใช่แล้ว วิชาหมุนเวียนแปดขั้นนี้ลึกลับมาก ถ้าได้ผนวกรวมกับวิชาเทพไร้สำนึกของผม บางทีอาจจะ…”

“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคิดว่าถ้าเรียนรู้วิชาทั้งสองอย่างนี้ได้ เธอก็จะไร้คู่ต่อสู้ในใต้หล้าใช่ไหม? ฮ่า ๆ ๆ เธอคิดมากไปแล้ว…”

“เอ่อ…”

เหอเจ๋อได้ยินคำพูดนั้นแล้วก็รู้สึกมึนงง เพราะมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ในใจตอนนี้คือเรื่องนี้พอดี แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธความคิดของเขาไปเสียอย่างนั้น

ตึง ตึง ตึง…

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกอย่างช้า ๆ เมื่อเหอเจ๋อได้ยินเสียงนั้น เขาก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

ไม่นาน ทหารยามแต่งกายเหมือนผู้คุมคุกสองคนก็เดินเข้ามา พวกเขาเดินตรงมาที่เหอเจ๋อเห็นได้ชัดว่าพวกเขามาหาเหอเจ๋อ

“ออกมา!”

ทหารยามเปิดประตูคุกออก เหอเจ๋อคิดว่าพวกเขาจะเห็นตำราวิชาที่จารึกอยู่บนกำแพงด้านหลัง ในใจคิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่ให้พวกเขาเห็นตัวอักษรเหล่านั้น เขาจึงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่ตรงนั้น บังตัวอักษรบนกำแพงด้านหลังเอาไว้ เมื่อทหารยามทั้งสองเห็นเหอเจ๋อยืนนิ่งไม่ขยับ ก็เร่งให้เขาออกมา แต่เหอเจ๋อก็ยังไม่ยอมออกมา เพราะถ้าให้พวกเขารู้เรื่องตำราวิชาที่จารึกอยู่บนกำแพงด้านหลัง มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

“เร็วเข้า จะอืดอาดทำไม!”

ในตอนนั้นเอง ทหารยามก็กระชากตัวเหอเจ๋อออกมาจากคุกอย่างแรง เนื่องจากเหอเจ๋อไม่ได้ขัดขืน พวกเขาจึงลากตัวเขาออกมาได้อย่างง่ายดาย

เหอเจ๋อคิดว่าพวกเขาจะต้องเห็นสิ่งที่จารึกอยู่บนกำแพงแน่ แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจก็คือ แม้ว่าเขาจะหลบออกมาเปิดทางให้แล้ว แต่พวกเขากลับดูเหมือนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ เลย