เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 457 วิกฤตตระกูลฮั่น (7)
บทที่ 457 วิกฤตตระกูลฮั่น (7)
“เหอเจ๋อไอ้หมอนี่ฉันเคยได้ยินชื่อมาก่อน มีฝีมือไม่เบา ได้ยินว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนมีการต่อสู้ระหว่างนักพเนจรที่ตระกูลหลี่ และหนึ่งในนั้นก็มีคนชื่อเหอเจ๋อฮึ น้องชายฉันนี่ก็ช่างไม่รู้จักคิด ชอบก่อปัญหาให้ครอบครัว ตอนนี้ก็ดีแล้ว ถึงขั้นลุงต้องออกหน้าช่วยเขา”
“คุณชายหลงโหยว่ ตอนนี้พวกเราล้มเหลวกันหมดแล้ว พวกเราไม่มีหน้าไปพบนาย ขอร้องคุณชายช่วยจัดการเอาหัวของเหอเจ๋อมาให้พวกเราด้วย จะได้กลับไปรายงาน!”
“ขอร้องคุณชายช่วยพวกเราด้วย!”
ในตอนนั้นคนพวกนี้ก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลงโหยว่ทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าภารกิจครั้งนี้หนักหนาสาหัสเหลือเกิน ถ้าพวกเขาไม่สามารถนำตัวเหอเจ๋อกลับไปได้ ก็จะดูไร้ความสามารถเกินไป แต่ก่อนพวกเขาเป็นแค่องครักษ์อยู่ข้างกายลองเจ๋อ ไม่ได้ทำภารกิจมาหลายปีแล้ว ถ้าครั้งนี้ออกมาทำภารกิจแล้วล้มเหลว กลับไปที่ตระกูลก็จะถูกคนหัวเราะเยาะ คนอื่นจะพูดว่าพวกเขาอยู่สุขสบายมาหลายปี ไม่มีความสามารถอะไรเลย ถึงได้ล้มเหลวขนาดนี้
คำพูดแบบนี้ พวกเขาไม่อยากได้ยินแม้แต่คนเดียว
“พวกเธอทำอะไรกัน รีบลุกขึ้น ๆ ”
หลงโหยว่เป็นคนฉลาด เมื่อได้ยินว่าคนพวกนี้ขอให้เขาช่วย สมองก็เริ่มครุ่นคิดทันที ดูเหมือนกำลังคิดแผนการดี ๆ อยู่
ทันใดนั้น เขาก็คิดวิธีที่ดีขึ้นมาได้ จากนั้นก็เดินเข้าไปพยุงคนที่คุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้นทีละคน หลังจากลุกขึ้นแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่รอคำตอบจากหลงโหยว่ ถ้าหลงโหยว่ไม่ยอมช่วย พวกเขาก็เตรียมใจไว้แล้ว จะไปลองอีกครั้งด้วยตัวเอง ถ้ายังล้มเหลวอีก ก็จำต้องกลับไปรายงาน
“ได้! ในเมื่อพวกเธอทั้งสิบสามคนมาขอร้องฉัน แถมครั้งนี้ยังทำร้ายน้องชายฉัน ฉันหลงโหยว่จะนั่งดูเฉย ๆ ได้ยังไง ก็ดี ถ้าอย่างนั้นฉันจะช่วยพวกเธอ ดูซิว่าเหอเจ๋อที่ฝึกวิชาไร้ธรรมของตระกูลจางจะเก่งกาจขนาดไหน!”
“ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ!”
ทั้งสิบสามคนดีใจมากที่หลงโหยว่ตกลง
“งั้น…”
ในตอนนั้น สีหน้าของหลงโหยว่ก็เปลี่ยนไปทันที มองไปทางผู้พิทักษ์ทั้งสิบสามด้วยสายตาที่ชวนให้ครุ่นคิด
“โอ้… คุณชายวางใจได้ ครั้งนี้แค่จับเหอเจ๋อส่งกลับบ้านได้ พวกเราจะบอกความจริงว่าเหอเจ๋อถูกคุณชายจับได้ พวกเราแค่ช่วยเหลือคุณอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น”
หัวหน้าผู้พิทักษ์ยังคงรู้กาลเทศะดี
หลงโหยว่ได้ยินแบบนั้น ก็ค่อย ๆ ยิ้มพอใจ แล้วพูดว่า
“อืม ไม่เลว สอนง่ายดี”
“คุณชายหลงโหยว่ พวกเราจะลงมือเมื่อไหร่ครับ?”
ผู้พิทักษ์มีสีหน้าคาดหวัง ราวกับตอนนี้หลงโหยว่เป็นฟางเส้นสุดท้ายของพวกเขา
หลงโหยว่หรี่ตาลง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็พูดว่า
“ฉันไม่ใช่คนใจร้อน อู๋ซื่อกับฉีหลิวใช้วิชาดึงวิญญาณยังไม่สามารถเอาชนะไอ้หมอนั่นได้ หลังจากนั้นพวกเธอสิบสามคนก็แพ้ แสดงว่าเหอเจ๋อมีพลังที่พิเศษจริง ๆ แม้ฝีมือฉันจะไม่เลว แต่เทียบกับพวกเธอสิบสามคนแล้ว ถ้าสู้กับพวกเธอ อย่างมากก็แค่เสมอ ถ้าฉันไปสู้กับเขา โอกาสชนะมีแค่ห้าส่วน”
“แต่ถ้าใช้กลอุบาย ฮึ ๆ ไอ้หมอนั่นจะไม่ตายในมือฉันได้ยังไง”
หลงโหยว่พูดพลางกำหมัดแน่น
“คุณชาย หมายความว่า…”
ผู้พิทักษ์ไม่เข้าใจความหมายของเขา
“ฉันทำธุรกิจเป็นหลัก ไม่ทำอะไรที่ฆ่าศัตรูพันคนแต่ต้องเสียทหารแปดร้อย ถ้าจะทำก็ต้องมีโอกาสสำเร็จแปดส่วนหรือเก้าส่วนเหอเจ๋อเก่งขนาดนั้น ฉันมียาหลายชนิดรอเขาอยู่”
“คุณชายจะใช้ยาพิษหรือครับ?”
ผู้พิทักษ์ถาม
“อืม วิธีของฉันเป็นยังไง?”
หลงโหยว่ถามกลับเรียบ ๆ
“แต่ผมได้ยินนายพูดว่าเหอเจ๋อรู้เรื่องยาอยู่บ้าง ถ้าพวกเราใช้ยา เขาอาจจะจับได้”
“อ้อ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? เหอเจ๋อเก่งจริง ๆ น่าแปลกที่เวลาสั้น ๆ สามารถพัฒนาพลังถึงขั้นนี้ได้ ฮึ แต่จะเป็นไรไป ในเมื่อหมอนี่รู้เรื่องยา ฉันก็อยากท้าทายดูหน่อย”
“ฉันมียาพิษหลายชนิด ให้เขากินทั้งหมด ฉันไม่เชื่อว่าจะไม่มียาพิษชนิดไหนฆ่าเขาไม่ได้”
“คุณชายหลงจะลงมือเมื่อไหร่ พวกเราทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว”
“รีบร้อนไปทำไม ยังไม่ถึงเวลาหรอก ฉันจะหาเวลาสืบดูว่าจะสามารถสืบที่อยู่ของไอ้หมอนี่ให้ชัดเจนได้ไหม”
เมื่อสิบสามองครักษ์ได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที หนึ่งในนั้นพูดว่า
“แต่ว่านายท่านให้เวลาพวกเราแค่สามวัน ตอนนี้ผ่านไปสองวันแล้ว จะทำยังไงดีล่ะ!”
“ไม่เป็นไร เรื่องเวลาฉันจะไปคุยกับลุงเอง ฮึ ฉันจะถามลุงด้วยว่าต้องการคนหรือศพกันแน่”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลงโหย่ว
……
ที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่ ที่พักของหลี่เฉียนหยวน
“อาจารย์นี่คือข้อมูลของหลงโหย่วที่ผมหามาได้ ลองดูครับ”
เหอเจ๋อมาที่นี่แต่เช้าตรู่ เพื่อรับข้อมูลของหลงโหย่วที่หลี่เฉียนหยวนกำลังส่งให้เขา
เหอเจ๋อมองดูข้อมูลที่ส่งมาให้แล้วรับมันมาทันที หลังจากอ่านข้อมูลด้านบนแล้วก็พูดว่า
“ไม่เลว ดูเหมือนนายจะสืบได้ละเอียดมาก ถึงขนาดสืบบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเขามาด้วย”
หลี่เฉียนหยวนนั่งอยู่ข้าง ๆ เหอเจ๋อเมื่อได้ยินคำชมจากอาจารย์ก็รู้สึกดีใจมาก เพราะได้รับคำชมจากอาจารย์นั่นหมายความว่าท่านยอมรับในความสามารถของเขาแล้ว เขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร
“อาจารย์ข้อมูลพวกนี้ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น หลงโหย่วคนนั้นโอ้อวดเกินไป ไม่เคยปิดบังตัวเองเลย เปิดเผยประวัติของตัวเองออกมาเกือบหมด แค่พวกเราสืบเล็กน้อยก็รู้ทุกอย่างแล้ว”
“อืม ครั้งนี้ทำได้ดีมาก”
เหอเจ๋อชูนิ้วโป้งให้เขา
ใช่แล้ว หลังจากที่เหอเจ๋อรับงานลอบสังหารจากหานสาวเขาก็เริ่มวางแผนกำจัดหลงโหย่ว และแผนแรกของเขาคือต้องการรู้ตัวตนและภูมิหลังของหลงโหย่ว ซึ่งงานแบบนี้เขาก็มอบหมายให้ศิษย์น้อยอย่างหลี่เฉียนหยวนเป็นคนทำ