เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 444 วิกฤตตระกูลหาน (4)
บทที่ 444 วิกฤตตระกูลหาน (4)
การข่มขู่ของหลงโหย่ว ทำให้ตระกูลหานไม่มีทางสู้ พวกเขาไม่มีวิธีต่อกรกับอีกฝ่ายได้เลย
จริงอยู่ เพราะหลังบริษัทหลงซื่อมีตระกูลมหาอำนาจอย่างตระกูลหลงหนุนหลัง ในขณะที่ตระกูลหานเป็นเพียงตระกูลนักรบธรรมดา ไม่มีทางสู้กับตระกูลหลงได้ และตอนนี้ยังมีคนตาย ความแค้นในตระกูลก็ยิ่งรุนแรงขึ้น จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องมาขอให้เหอเจ๋อช่วยกำจัดหลงโหย่ว
ตอนนี้เหอเจ๋อเข้าใจแล้วว่าตระกูลหานกำลังเผชิญวิกฤต
ความจริงแล้วตอนแรกเขาตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะตอนนี้เขายังไม่ควรก่อเรื่อง โดยเฉพาะกับตระกูลมหาอำนาจอย่างตระกูลหลง หากต่อสู้กันขึ้นมาจะไม่คุ้มเลย แต่จู่ ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดที่พ่อบอกเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นฝังอยู่ในหัวของเหอเจ๋อไม่หยุด เขาอยากเป็นคนแบบที่พ่อพูดถึง เรื่องนี้เขาต้องช่วย และต้องช่วยให้ถึงที่สุด!
แม้ตระกูลหลงจะแข็งแกร่ง แต่ดูเหมือนตระกูลหานจะไม่รู้ว่าศัตรูคือตระกูลหลง ถ้ารู้พวกเขาอาจกลัวพลังของอีกฝ่ายจนไม่กล้าแก้แค้น แล้วตระกูลหลงก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ถ้าตอนนี้เขาช่วยตระกูลหาน ตระกูลหานก็จะเป็นศัตรูกับตระกูลหลง และตระกูลหานก็จะเป็นเพื่อนของเหอเจ๋อ
คิดถึงตรงนี้ เหอเจ๋อรู้สึกว่าตัวเองช่างเจ้าเล่ห์ นี่มันเหมือนหลอกใช้คนอื่นไม่ใช่หรือ? เขารู้สึกไม่สบายใจ คิดแล้วคิดอีกจึงตัดสินใจบอกความจริง ดูว่าหานสาวและตระกูลหานที่อยู่เบื้องหลังเธอจะคิดอย่างไร
“หานสาวถ้าให้ผมฆ่าคนก็ได้ แต่คุณต้องเข้าใจว่าถ้าเราต่อสู้กัน ศัตรูของพวกคุณก็จะเป็นตระกูลมหาอำนาจอย่างตระกูลหลง”
ชัดเจนว่าเหอเจ๋อกำลังหยั่งเชิง
หานสาวดูเหมือนกำลังพิจารณา ในฐานะคนตระกูลหาน เธอต้องคิดให้รอบคอบร้อยด้าน ต้องไม่มีสถานการณ์เสียเปรียบใด ๆ เพราะต้องคำนึงถึงตระกูล
“แค้นของอาสองสำคัญที่สุด ต้องฆ่าหลงโหย่วให้ได้ ตระกูลหลงหรืออะไรก็ช่าง ตระกูลมหาอำนาจแล้วยังไง?เหอเจ๋อคุณไปจัดการเลย!”
“คุณแน่ใจ?”
เหอเจ๋อไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้
“ค่ะ ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว!”
“ดี ถ้าอย่างนั้นตอนที่ผมฆ่าเขา จะบอกว่าผมทำคนเดียว เพราะผมก็มีเรื่องกับตระกูลหลงอยู่แล้ว”
“หืม?เหอเจ๋อคุณนี่… ไม่ต้องทำขนาดนั้น…”
หานสาวได้ยินคำพูดของเหอเจ๋อเธอมองเขาอย่างประหลาดใจ
เหอเจ๋อยิ้มพลางพูดว่า
“ไม่เป็นไร วางใจได้ ศัตรูของคุณก็คือศัตรูของผม เหมือนที่คุณพูด ตระกูลมหาอำนาจแล้วยังไง? ตราบใดที่มีสวรรค์ พวกเขาก็ต้องล่มสลายในที่สุด”
“เรื่องนี้ ฝากไว้กับผมได้” เหอเจ๋อทุบอกพูด
“ขอบคุณนะ อ้อ เมื่องานสำเร็จ ฉันจะให้ของดีคุณ”
“ของดี? อะไรหรือ?” เหอเจ๋อยิ้มซุกซน
“ยาลูกกลมชื่อ ฉีหลุนเทียนจิ๋ง”
“ฉีหลุนเทียนจิ๋ง? เป็นยาอะไร?”
เหอเจ๋อตกใจเมื่อได้ยินชื่อยา เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน
หานสาวมองเหอเจ๋อเรียบ ๆ แล้วอธิบาย
“ฉีหลุนเทียนจิ๋งเป็นยาที่มีประโยชน์มาก โดยเฉพาะกับนักฝึกยุทธ์ เป็นของล้ำค่าหายาก กินแล้วจะเพิ่มพลังได้อย่างรวดเร็วในเวลาสั้น ๆ ถ้าคุณติดขีดจำกัด กินยานี้จะข้ามขั้นได้ ยาแบบนี้ในตลาดราคาแพงมาก!”
“วิเศษขนาดนั้นเลย!”
เหอเจ๋อกลืนน้ำลาย ข้ามขั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะมียาวิเศษขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก
หานสาวมองเหอเจ๋อโดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเขา เธอหัวเราะเบา ๆ พูดว่า
“ใช่ ยานี้หาได้ยาก ผู้อาวุโสในตระกูลเราวิจัยนานกว่าจะทำได้ เดิมมีสองเม็ด หนึ่งเม็ดให้ยอดฝีมือในตระกูลกินเพื่อแก้แค้น แต่สุดท้ายล้มเหลว เพราะพลังสู้เขาไม่ได้ หลังยอดฝีมือคนนั้นตาย ตระกูลเราก็หามือสังหารเก่ง ๆ ไม่ได้อีก สุดท้ายฉันนึกถึงคุณ”
“อืม ฟังที่คุณพูดแล้ว ดูเหมือนจะเป็นงานยากนะ แล้วถ้าผมไม่กลับมาล่ะ?”
เหอเจ๋อถาม
“หุบปาก เธอจะต้องกลับมาแน่นอน ฉันเชื่อในตัวเธอ”
“ไอ้…เรื่องความเป็นความตายน่ะ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะกำหนดได้ เมื่อฟ้าต้องการให้ตาย เราก็ต้องตาย”
“พอ ๆ ทำไมนายถึงต้องพูดถึงความตายด้วย งานนี้ยังไม่ทันเริ่มเลย แล้วมาพูดเรื่องอัปมงคลแบบนี้”
หานสาวมองค้อนเหอเจ๋อจู่ ๆ เธอก็พูดเสียงเบาว่า
“จริง ๆ แล้วยาลูกกลมชื่อฉีหลุนเทียนจี๋อยู่ในมือฉันแล้ว ที่บ้านเตรียมไว้ให้หลังจากนายทำงานสำเร็จ แต่ถ้านายรู้สึกว่าสู้เขาไม่ได้ ฉันจะยกเว้นให้ยานี้กับนายก่อนก็ได้!”
“เอ๋? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? แล้วเธอไม่กลัวฉันเอายาแล้วหนีไปเหรอ?” เหอเจ๋อพูด
“ฮึ! ถ้านายกล้าหนี ฉันจะเอาเรื่องที่นายทำพวกนี้ไปบอกคนอื่นหมด รวมถึงเรื่องระหว่างนายกับจางเหวินเถา ที่พวกนายอยู่ในป่าเล็กนานขนาดนั้น ฉัน…”
“ไอ้…เธอนี่นะ ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีแล้ว พอ ๆ ให้ฉันทำงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยให้ก็แล้วกัน แค่หลงโหย่วคนเดียวเท่านั้น ไม่น่ากลัวหรอก คุณชายหลงเอ้าเทียนของเขายังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสเลย!”
“เอ๋? ทำร้ายหลงเอ้าเทียนได้เหรอ? ไม่จริงน่า? เก่งขนาดนั้นเลย เมื่อไหร่กัน?”
พอเหอเจ๋อพูดจบ ความอยากรู้อยากเห็นของหานสาวก็พุ่งพรวดออกมาเหมือนคลื่น
เหอเจ๋อทำอะไรไม่ถูก เขาไม่อยากพูดมาก จึงบอกว่า
“ไม่มีอะไรหรอก เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงก็ได้”
“เฮ้อ นายนี่น่าเบื่อจริง ๆ ไม่พูดก็ไม่พูดสิ ยังจะมาแขวนความสนใจคนอื่นอีก จริง ๆ เลย”
“นายคือเหอเจ๋อใช่ไหม?”
ในตอนที่เหอเจ๋อกับหานสาวกำลังคุยกันอย่างสนิทสนม จู่ ๆ ก็มีคนสวมเสื้อคลุมสีแดงสิบกว่าคนมาล้อมรอบตัวเหอเจ๋อพวกเขาล้วนเป็นผู้ชายทั้งหมด สวมเสื้อคลุมสีแดง ใบหน้าแสดงความเคร่งขรึมออกมา เหอเจ๋อมองออกว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
“ฉันคือเหอเจ๋อพวกนายมีธุระอะไรกับฉัน?”
เหอเจ๋อพูดอย่างเรียบเฉย
“ฉัวะ!”
ทันทีที่เขาบอกชื่อตัวเอง จู่ ๆ คนเสื้อคลุมแดงที่อยู่ใกล้เหอเจ๋อที่สุดก็ลงมือ เห็นเขาพุ่งมือเข้าจับคอเหอเจ๋ออย่างรวดเร็ว แต่เหอเจ๋อก็รู้สึกถึงอันตราย รีบยื่นมือไปคว้าจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น
เหอเจ๋อดวงตาเปล่งประกายแวววาว เขารีบลุกขึ้นยืนทันที
“พวกนายเป็นใครกันแน่?”
เขาพูดอย่างเย็นชา