เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 442 วิกฤตตระกูลหาน (2)
บทที่ 442 วิกฤตตระกูลหาน (2)
“อืม…”
เหอเจ๋อคิดครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกอุบายขึ้นมาได้ จึงพูดว่า
“เมื่อคืนตอนเขาฝัน เขาร้องเรียกชื่อคุณตลอด แถมยังบอกว่าคุณหนูหานสาวเป็นเสือสาว ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเลยสักนิด!”
“หา!”
หานสาวถึงกับอึ้งไป งงงวย แล้วพูดว่า
“คุณลุงคะ ไม่จริงใช่ไหม หนูไม่ใช่คนแบบนั้นนะ เหอเจ๋อไอ้ตัวแสบ”
เสียงค่อนข้างเบา แต่เหอเจ๋อก็ยังได้ยินชัดเจน
“ฮิ ๆ …”
ในที่สุด เหอเจ๋อก็อดหัวเราะไม่ได้
“เอ๊ะ? เหอเจ๋อ! ไอ้ตัวแสบ! กล้าหลอกฉัน!”
ระหว่างที่เหอเจ๋อกำลังหัวเราะอยู่นั้น หานสาวดูเหมือนจะรู้ตัว จึงตวาดออกมา
เหอเจ๋อสุดท้ายก็หัวเราะลั่นออกมา
“เหอเจ๋อนายกล้าล้อเล่นกับฉัน นายอยากตายหรือไง! ทำฉันโมโหจริง ๆ !”
“ฮ่า ๆ ๆ …”
ตอนนี้เหอเจ๋อสามารถจินตนาการได้ถึงใบหน้าของหานสาวที่คงจะโกรธจนอยากฆ่าคน เหอเจ๋อเข้าใจนิสัยของหานสาวดี เธอก็เป็นคนแบบนั้นแหละ พอนึกถึงคำพูดที่เขาล้อเล่นกับเธอเมื่อครู่ เหอเจ๋อก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ใช่แล้ว มันสนุกจริง ๆ
“รีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ฉันจะฆ่านาย ฆ่านายให้ตาย!”
“โอเค ๆ ใจเย็น ๆ คุณหนูครับ!”
เหอเจ๋อไม่กล้าแหย่ต่อแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวยายนั่นจะถือดาบยาวสี่สิบเมตรวิ่งมาจากบ้านเธอแน่
“ฮึ! ไว้ค่อยเอาเรื่องทีหลัง เออ ใช่แล้ว ตอนนี้นายว่างไหม?”
น้ำเสียงของหานสาวดีขึ้นมาก
เหอเจ๋องง ๆ จึงถามว่า
“มีอะไรหรือ มีเรื่องใหญ่อะไรที่ต้องรบกวนฉันอีกล่ะ?”
“ฉันได้ยินว่านายกลับมาเมืองกว่างหนานแล้ว เรื่องของตระกูลจางฉันก็รู้มาบ้าง งั้นเย็นนี้เจอกันที่บาร์กอเลอตี้นะ ว่าไง?”
“โอ้โห! นายนี่ร้ายจริง ๆ ฉันเพิ่งเลิกกับเหวินเถาไป นายจะ…”
“ไปตายซะ!”
หลังจากพูดจบ หานสาวก็วางสายทันที เหอเจ๋อมองดูโทรศัพท์ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับคิดว่า
“มีเรื่องอะไรกันนะ ทำไมถึงได้มาหาฉันกะทันหัน ดูท่าทางรีบร้อนมากเลย”
ต้องไปแน่นอน ไม่งั้นครั้งหน้าที่เจอกันจะเขินมาก และเหอเจ๋อก็รู้นิสัยของคุณหนูคนนี้ดี ถ้าเขาไม่ไป ครั้งหน้าที่เจอกันเธอจะฉีกเหอเจ๋อเป็นชิ้น ๆ แน่
ดูเวลาแล้วเกือบห้าโมงเย็นแล้ว อืม ก็พอดีเวลานี้แหละ พักผ่อนสักหน่อย แล้วค่อยออกเดินทาง
พอถึงเวลาประมาณหกโมงครึ่ง เหอเจ๋อก็ออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปที่บาร์กอเลอตี้
พอไปถึงที่นั่นบาร์เพิ่งเปิด เมื่อเขาเข้าไปข้างใน ด้านในแทบไม่มีคนเลย แม้ว่าตอนนี้จะหกโมงกว่าแล้ว แต่เพราะเป็นฤดูร้อนฟ้ามืดช้า ไฟในบาร์จึงยังไม่ได้เปิด อีกทั้งตอนนี้ในบาร์ก็แทบไม่มีคน ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่กำลังทำความสะอาดอะไรพวกนั้น
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่คึกคักที่สุด ต้องรอถึงเวลาหนึ่งทุ่มสองทุ่มถึงจะคึกคัก
หลังจากเหอเจ๋อมาถึงที่นั่นแล้ว เขาก็โทรหาหานสาว
“ฮัลโหล คุณหนูอยู่ไหน ฉันมาถึงแล้ว”
“หา? นายมาถึงแล้วเหรอ ได้ ฉันกำลังไป”
เสียงจากปลายสายตอบกลับมา
“อืม รีบหน่อย”
เหอเจ๋อวางสายอย่างรวดเร็วแล้วหาที่นั่งตรงมุมหนึ่ง สั่งเบียร์มาดื่มเรื่อย ๆ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง บรรยากาศในบาร์เริ่มคึกคักขึ้น ลูกค้าทยอยเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ ห้องโถงที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่าตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน พนักงานที่เมื่อกี้ยังว่าง ๆ ตอนนี้แทบจะรับมือไม่ไหว
เสียงดนตรีในบาร์ดังสนั่นหูของเหอเจ๋อเขารู้สึกได้ถึงข้อบกพร่องเล็ก ๆ ในเสียงดนตรีที่ดังกึกก้อง แต่เขาคงไม่พูดอะไรหรอก เพราะที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของเขา
เวลาผ่านไปนานแล้ว แต่หานสาวยังไม่มา เหอเจ๋อเริ่มทนไม่ไหว นัดกันไว้เวลานี้แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงา มันแปลก ๆ เขาทนรออีกไม่ไหวแล้ว จึงโทรไปอีกครั้ง
“ฮัลโหล คุณหนู มาถึงหรือยัง ฉันดื่มไปสามแก้วแล้วนะ ทำอะไรอยู่ จะเทฉันเหรอ?”
“รีบอะไรนักหนา รอหน่อย ตอนนี้รถติดน่ะ ให้เวลาฉันอีกสิบนาที ใกล้แล้ว”
“โอเค โอเค รีบมาล่ะ”
เหอเจ๋อสั่งเบียร์มาอีกแก้ว ดื่มไปเรื่อย ๆ
เวลาผ่านไปช้า ๆ ในที่สุด ร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเหอเจ๋อ
หานสาวแต่งตัวสวยมางานนัดวันนี้ สวมกระโปรงสั้นลายดอก เสื้อคล้ายเสื้อกั๊ก ดูสวยมาก โดยเฉพาะส่วนอกที่เสื้อแทบจะรัดไม่อยู่
“ปัง!”
พอหานสาวมาถึง ไม่ทันได้พูดอะไร ก็ฟาดมือลงบนโต๊ะทันที แม้จะเป็นบาร์ที่เต็มไปด้วยเสียงวุ่นวายและเสียงลำโพงที่ดังสนั่น แต่เสียงฟาดโต๊ะของหานสาวก็ทำให้เหอเจ๋อตกใจ
เหอเจ๋อกำลังดื่มเบียร์อยู่ เกือบจะสำลักเพราะความตกใจ
“เฮ้ย คุณหนู จะมาไม้ไหนเนี่ย?”
เหอเจ๋องงงวย นี่มันอะไรกัน มาถึงก็ทำหน้าบึ้งใส่ ตกใจแทบตาย ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แถมยังมาถึงก่อนด้วยซ้ำ แล้วทำไมยายนี่ถึงได้มาฟาดโต๊ะแบบนี้
“นายเหอเจ๋อนายกล้าด่าฉันว่าเป็นแม่เสือ นายอยากตายใช่ไหม?”
หานสาวใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ หายใจหอบ ดูน่าสงสารมาก
“โอ้โห!”
เหอเจ๋อไม่คิดว่าเธอจะยังโกรธเรื่องนี้อยู่ จึงยิ้มเจื่อนพูดว่า
“ทำไมจะไม่เหมือนล่ะ ดูสภาพเธอตอนนี้สิ ฉันว่าเหมือนมากเลย!”
“ฉัวะ!”
หานสาวตวัดมือจะตบแต่เหอเจ๋อจะยอมให้โดนตบได้ยังไง เขารีบคว้าข้อมือของหานสาวไว้ทันที ทำให้เธอตบไม่โดน จากนั้นหานสาวพยายามสะบัดมือหนี แต่เหอเจ๋อแรงมากขนาดนั้น จะให้หลุดง่าย ๆ ได้ยังไง เหอเจ๋อกำข้อมือของยายตัวแสบไว้แน่น ถ้าเขาไม่ปล่อย หานสาวก็ไม่มีทางหลุดพ้นไปได้
“เหอเจ๋อปล่อยฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
หานสาวดิ้นรนพยายามหลุด แต่เหอเจ๋อก็ไม่ยอมปล่อย
“ฉัวะ… พรวด!”
ทันใดนั้น เนื่องจากหานสาวออกแรงมากเกินไป ส่วนเหอเจ๋อก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ เห็นทั้งสองคนกำลังขัดแย้งกันอยู่ จู่ ๆ เหอเจ๋อก็ออกแรงดึง หานสาวทนแรงของเหอเจ๋อไม่ไหว จึงล้มทับลงบนตัวของเหอเจ๋อ
“โอ๊ย…”
นี่เป็นอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด แต่ก็เป็นอุบัติเหตุที่หาได้ยากสำหรับเหอเจ๋อ