ราชินีพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 663 ถ้วยแก้วนพเก้า
“นางขึ้นชั้นที่เก้าแล้ว!”
“นั่นสิ ยังไม่มีใครไปถึงได้เลย”
“วันนี้จะมีผลลัพธ์ออกมาหรือไม่”
เมื่อร่างของเจียงหลีปรากฏบนสังเวียนชั้นที่เก้า เหล่าภูตที่เฝ้าดูการต่อสู้ก็พากันตื่นเต้น ราวกับว่าพวกเขาจะไม่เพียงแค่ดูการแสดงอีกต่อไป ผลแพ้ชนะของเจียงหลีก็ส่งผลต่อพวกเขาด้วยเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม คำพูดของพวกเขาดึงความสนใจจากอวิ๋นจั่นจนต้องชำเลืองมอง ดวงตาคู่นั้นปรากฏความสงสัยเล็กน้อย ผลลัพธ์หรือ ผลลัพธ์อะไร ชั้นที่เก้า…มีความลับอะไรซ่อนอยู่
“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“สตรีสมัยนี้น่ากลัวเช่นนี้เลยหรือ”
“มองผิวเผินดูมีเสน่ห์อันน่าหลงใหล แต่กลับมีพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว ช่างอยู่ไกลเกินเอื้อมเสียจริง!”
“…”
คนทั้งสี่ของสำนักเทียนเต๋าประหลาดใจมากจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดอย่างไร
ภายใต้รอยยิ้มของพระมหาอินฮูแฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยิน “ซือจุนกล่าวว่า ติดตามผู้มีมหาโชคเช่นเจ้า ก็จะได้รับโชคด้วยเช่นกัน สีกาเจียงหลี การพบเจอกันคือวาสนา เจ้าก็ช่วยชี้ทางสว่างให้กับอาตมาในช่วงนี้ด้วยเถิด”
“นางขึ้นไปถึงชั้นที่เก้าแล้วจริงๆ ด้วย! นางขึ้นไปถึงชั้นที่เก้าได้อย่างไร!” อวิ๋นถังตกตะลึงจนดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าและตะคอก “นางไม่มีทางขึ้นไปถึงชั้นที่เก้า! เพราะแม้แต่อวิ๋นจั่นก็ขึ้นไปไม่ถึง นางจะขึ้นไปถึงได้อย่างไร”
เสียงของเขาค่อนข้างดัง และทันทีที่เปล่งออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกฝนหรือเหล่าภูตของเมืองเทียนตี้ ล้วนมองดูเขาเสมือนกับเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญานัก
“หรือว่าประสกผู้นี้สายตาไม่ค่อยดี หญิงงามทรงเสน่ห์ยืนอยู่บนนั่น ประสกกลับมองไม่เห็น” ดวงตาที่จริงใจของอินฮูเผยความเห็นอกเห็นใจ
“เจ้า!” อวิ๋นถังจ้องเขม็งไปที่อินฮูด้วยความโกรธ
อินฮูกลับหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ “ทำไมรึ อาตมาเป็นพระมหาไม่เคยเห็นทหารและแม่ทัพสวรรค์ของเมืองเทียนตี้มาก่อน หรือประสกจะเมตตาเสียสละตน เพื่อเป็นบุญตาให้กับพวกเราทุกคน”
“ไอ้พระเลว รนหาที่ตายรึ!” อวิ๋นถังกล่าวอย่างฉุนเฉียว
“อย่าหงุดหงิดเพราะคำพูดของผู้อื่น” เสียงของอวิ๋นจั่นดังขึ้น ราวกับน้ำแข็ง ดับความเร่าร้อนและความโกรธในใจของอวิ๋นถัง
ทันใดนั้น อวิ๋นจั่นค่อยๆ เบนสายตาเหลือบมองอินฮูอย่างช้าๆ
ความเฉยเมยและความเยือกเย็นในดวงตาของเขาเพียงพอที่จะทำให้คนๆ หนึ่งหยุดนิ่ง แต่อินฮูยังคงยิ้มอย่างเริงร่า ราวกับว่าไม่เข้าใจคำเตือนจากดวงตาของเขา
อวิ๋นถังระงับความโกรธที่ถูกอินฮูยั่วยุ แต่ดวงตากลับยังคงดุร้ายและปากของเขาที่ไม่ยอมอับอายพ่ายแพ้ก็พูดขึ้น “ไอ้พระเลว รอก่อนเถิด! หลังจากเข้าเมืองแล้วข้าค่อยจัดการเจ้า!”
อินฮูตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันสดใสและเอ่ยว่า “เจริญพร”
…
บนสังเวียนชั้นที่เก้า เจียงหลีไม่ถูกรบกวนจากการทะเลาะวิวาท
สีหน้านางดูตึงเครียดเล็กน้อย จะต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่มีระดับสูงกว่าตนสี่ขั้น นางไม่รู้ว่าคู่ต่อสู้จะออกอาวุธได้พิเรนทร์มากถึงเพียงใด
บนชั้นที่แปด หากนางไม่ได้ปลดปล่อยฝ่ามือพลังปีศาจตั้งแต่แรก คงจะถูกคู่ต่อโจมตีกลับอย่างหนักแล้ว
เจียงหลีหันศีรษะมองไปที่ถ้วยแก้วหนึ่งเดียวใบนั้น ถ้วยแก้วนพเก้า! ความวิจิตรตระการตาของสีสันทั้งเก้านั้นงดงามยิ่งนัก!
เจียงหลีหรี่ตา เบนสายตาออกจากถ้วยแก้วไปยังนักรบนพเก้าที่แปลงกายขึ้น
ลมพัดโชย!
นักรบนพเก้ากลายเป็นเงาทันทีและหายตัวไปต่อหน้าเจียงหลี
ร่างนั่นหายไปเร็วมาก!
ดวงตาของเจียงหลีหดลงทันที ร่างกายก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว หลังจากนางจากไปตรงตำแหน่งที่นางเคยยืนอยู่ก่อนหน้านั้น มีเงาฝ่าลมตกลงมาด้วยความเร็วที่เหนือคำบรรยาย
มันคือพลังควบคุมจิตแห่งสายลม!
ภายใต้ความเร่งรีบของเจียงหลี จึงทำได้เพียงหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันนางก็ตระหนักรู้ว่าพลังควบคุมจิตที่หลิงหวังขั้นแปดเข้าใจคืออะไร
วันนี้ทั้งวัน นางสัมผัสกับพลังควบคุมจิตสองประเภทที่แตกต่างกัน
พลังควบคุมจิตแห่งสายฟ้าของอวิ๋นจั่น และพลังควบคุมจิตแห่งสายลมในตอนนี้
พลังควบคุมจิตต้องอาศัยความตระหนักรู้เท่านั้น!
พลังควบคุมจิตนับหมื่นนับพัน ไม่ว่าจะเป็นพลังควบคุมจิตประเภทใดล้วนเข้าใจยากทั้งสิ้น แต่ถ้าหากตระหนักรู้ได้แล้ว พลังอำนาจก็จะน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นเช่นกัน
กล่าวได้ว่าอาณาเขตเดียวกัน ผู้ที่เข้าใจพลังควบคุมจิต สามารถสังหารคู่ต่อสู้ที่ไม่เข้าใจพลังควบคุมจิตได้ภายในวินาทีเดียว
การต่อสู้ที่ข้ามอาณาเขต ผู้เข้าใจพลังควบคุมจิตสำหรับผู้มีระดับขั้นที่ต่ำสังหารผู้มีระดับขั้นที่สูงแต่ไม่เข้าใจพลังควบคุมจิต ก็เป็นเรื่องที่พบเจอได้ทั่วไป
นักรบนพเก้าขั้นแปดตรงหน้าเข้าใจพลังควบคุมจิตแห่งสายลมเป็นอย่างดี ทำให้เจียงหลีทุลักทุเลจนต้องหลบหลีกอยู่ตลอดเวลา
ไม่ได้การแล้ว! เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้! เจียงหลีเอ่ยในใจ
นางต้องคว้าโอกาสโจมตีมาให้ได้ ออกอาวุธก่อนถึงจะมีโอกาสกลับแพ้เป็นชนะ
เจียงหลีหยุดกะทันหัน
ขณะที่ลมปราณการบดขยี้อันน่าสะพรึงกลัวก็ได้เพ่งเล็งมาที่นางและกระโจนเข้าใส่นางอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อนางหยุด หัวใจของทุกคนที่อยู่ด้านล่างก็บีบแน่นขึ้นทันที
นางจะทำอะไร!
คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของพวกเขา
ไม่คิดถึงชีวิตเช่นนี้เลยหรือ
นางต้องการเผชิญหน้าต่อสู้! แล้วจะสู้ไหวหรือ ดวงตาของอวิ๋นจั่นเป็นประกายและมองความตั้งใจของเจียงหลีออก
ช่างเป็นพลังที่แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!
เจียงหลีรู้สึกตกใจ ก่อนที่การโจมตีของคู่ต่อสู้มาถึง นางก็สัมผัสได้ถึงสัญญาณเตือนที่ว่าร่างกายของนางจะแตกหัก และความเจ็บปวดจากการถูกฉีกนั้น มันทรมานจริงๆ !
แควก แควก!
บนพื้นของสังเวียนนั่น เกิดเสียงแตกสลายดังขึ้น
นี่คือเสียงของสังเวียนที่ถูกลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวของนักรบนพเก้าบดขยี้
ปัง!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้เจียงหลีถึงกับต้องถอยหลัง เลือดในร่างกายสูบฉีด การป้องกันของนางเองรวมกับการป้องกันของเกราะเสวียนกังก็ทรงพลังมากพอแล้ว แต่นางกลับรู้สึกรับมือได้อย่างยากลำบาก ซึ่งสามารถจินตนาการได้เลยว่าพลังนี้แข็งแกร่งมากเพียงใด
เจียงหลีกัดฟันและคว้าโอกาสที่จะโต้กลับได้ในที่สุด!
“เลี่ยเทียนนน!”
“วานรกลืนเวหา…!”
ทักษะพรสวรรค์ของวิญญาณยุทธ์ตัวแรกและวิญญาณยุทธ์ตัวที่สี่ถูกปลดปล่อยพร้อมกัน
โจมตีเข้าใส่พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั่น
ระหว่างช่องว่างนี้ ดวงตาของเจียงหลีหมุนวนไปด้วยกระบี่โปร่งใสขนาดเล็กอย่างรวดเร็ว จิตวิญญาณแห่งนักสู้ของนาง จิตวิญญาณที่ไม่ยอมศิโรราบของนาง ซึ่งขณะนี้ การตระหนักรู้ในพลังควบคุมจิตแห่งการไม่ยอมศิโรราบระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์
ปัง ปัง ปังงง!
พลังทั้งสองปะทะกันอย่างต่อเนื่องบนสังเวียนแห่งนี้
การเผชิญหน้าต่อสู้เช่นนั้นเป็นการปะทะแบบไม่ออมมือ ช่างบีบคั้นหัวใจของผู้คนเสียจริง จนทำให้เลือดของผู้คนพลุ่งพล่าน
กระแสลมแรงหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ได้ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ห่อหุ้มเจียงหลีและนักรบนพเก้าเอาไว้ เจียงหลีรู้สึกว่ากระดูกถูกกดจนเกิดเสียงดัง กึก รู้สึกเหมือนร่างจะแยกออกจากกัน และปรากฏเลือดไหลซึมตรงมุมปาก
แน่นอนว่ายิ่งเจ็บปวด ใบหน้ายิ่งเย็นเยือก พลังพลังควบคุมจิตแห่งการไม่ยอมศิโรราบก็ยิ่งแข็งแกร่ง!
นางไม่ยอมศิโรราบต่อสวรรค์และปฐพี ไม่ยอมศิโรราบต่อเทือกเขาลำเนาไพร ไม่ยอมศิโรราบต่อมนุษย์ ไม่ยอมศิโรราบต่อเทพ ปีศาจ ภูตผีและสัตว์ประหลาด! ไม่มีกลุ่มอำนาจใดที่นางจะยอมก้มหัวให้!
“เป็นพลังควบคุมจิตแห่งการไม่ยอมศิโรราบจริงๆ ด้วย!” เสียงที่สงบนิ่งของอวิ๋นจั่น ในที่สุดก็เผยความประหลาดใจออกมาให้เห็น
การต่อสู้ที่ดุเดือดบนสังเวียนชั้นที่เก้า ทำให้มองไม่เห็นเงาคนแล้ว
อวิ๋นจั่นละสายตาอย่างเงียบ ๆ หันไปมองอวิ๋นเซียวด้วยท่าทางที่เคร่งขรึมและกล่าวขึ้นในทันใด “เจ้าแพ้นาง ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
อวิ๋นเซียวเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาที่หม่นหมองประสานกับดวงตาคู่ที่ต้องยอมจำนนของอวิ๋นจั่น