ราชินีพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 660 เจียงหลีพิชิตประภาคาร
อวิ๋นจั่นหยั่งรู้ถึงพลังควบคุมจิตแห่งสายฟ้าจริงๆ ด้วย!
สิ่งนี้ทำให้เจียงหลีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พลังควบคุมจิตหยั่งรู้ได้ยากยิ่ง อย่าว่าแต่หลิงหวังเลย แม้กระทั่งหลิงหวงก็มิสามารถหยั่งรู้ได้ ยกตัวอย่างเช่นกุ่ยชื่อ ถ้าเขาหยั่งรู้ถึงพลังควบคุมจิตบางอย่าง เกรงว่าจะยิ่งฆ่าเขาให้ตายยากกว่าเดิม พลังความสามารถก็จะน่าสะพรึงกลัวมากกว่าเดิม
แน่นอน นางก็แค่ตกใจบ้าง ถึงอย่างไรนางก็หยั่งรู้ถึงพลังควบคุมจิตของตนเอง
พลังควบคุมจิตแห่งสายฟ้า มีความเร็วสุดขีด ทั้งรุนแรงและโหดเหี้ยม เป็นสัญลักษณ์ของการลงโทษจากสวรรค์
ภายใต้พลังควบคุมจิต หลิงหวังขั้นที่เก้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นจั่นเช่นกัน
นักรบชุดม่วงบนสังเวียนกลายเป็นกลุ่มควันสีม่วงและหายตัวไป
จากนั้นอวิ๋นจั่นเงยหน้าขึ้นมองชั้นที่แปด ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นจุดเริ่มต้นของขีดจำกัด ถ้าเขาขึ้นไปถึงชั้นแปด เขาจะได้ท้าทายหลิงหวงขั้นที่หนึ่ง
แววตาของเจียงหลีวูบไหว ดูการท้าทายของอวิ๋นจั่น ดูเหมือนนางจะเข้าใจกฎเกณฑ์ของประภาคารลึกซึ้งมากขึ้น
ดูเหมือนว่า…ผู้ที่มีอาณาเขตต่ำและมีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมักจะยืนอยู่ที่จุดสูงสุด เพราะไม่ว่าความท้าทายคืออะไร ต่างก็สามารถท้าทายภายในระดับขั้นอาณาเขตย่อย เช่นเดียวกับนาง แม้ว่านางจะไปถึงชั้นที่เก้า มีเพียงหลิงหวังขั้นที่แปดเท่านั้นที่ให้ท้าทาย แต่อวิ๋นจั่นนั้น จุดเริ่มต้นของเขาสูงเกินไป ยิ่งเขาขึ้นชั้นสูงมากขึ้นเขาก็ยิ่งเสียเปรียบ สิ่งที่เขาต้องเผชิญความท้าทายก็คือนักรบที่ก้าวข้ามระดับขั้นอาณาเขตใหญ่อย่างเช่นหลิงหวงเป็นต้น
“อวิ๋นจั่นยอดเยี่ยมมาก!”
มีเสียงอุทานจากฝั่งศิษย์สำนักเทียนเต๋า
“อวิ๋นจั่นแค่ยอดเยี่ยมเองหรือ” อวิ๋นถังหัวเราะเยาะเย้ย ราวกับว่าเขาได้ไปยืนอยู่บนชั้นเจ็ดแล้ว
อย่างไรก็ตาม เมื่อถูกอวิ๋นถังดูหมิ่น ศิษย์สำนักเทียนหยวนทั้งสี่ก็ไม่กล้าพูดอะไร พวกเขาเพียงแค่เงียบปากเอาไว้
ทุกคนต่างมองอวิ๋นจั่นที่ยืนบนชั้นเจ็ดเหมือนกับที่รอคอยเหยาอวี๋ก่อนหน้านี้ เพราะอยากรู้ว่าเขาจะหยิบถ้วยแก้วสีม่วงหรือว่าจะขึ้นไปประลองกับหลิงหวงบนชั้นที่แปด
ปัง!
ร่างของอวิ๋นจั่นเกิดการเคลื่อนไหว และขึ้นไปบนสังเวียนชั้นที่แปดอย่างมั่นคง
เมื่อเห็นฉากนี้ บรรดาภูตที่กำลังดูความคึกคักก็เงียบกริบ ศิษย์ทั้งสี่แห่งสำนักเทียนเต๋าก็ตกใจเบิกตาอ้าปากค้าง ดวงตาอวิ๋นเซียวกับอวิ๋นถังยิ่งฉายแววหยิ่งผยอง
อินฮูก็ถึงกับถอนหายใจ “เจริญพร เขาคือเทียนเจียวอันดับหนึ่งแห่งป้อมปราการเฟยอวิ๋นดั่งคาด”
เจียงหลีมองเขาแล้วยิ้มให้ “ท่านก็เป็นเทียนเจียวอันดับหนึ่งของสำนักฝัวหมัวเช่นกัน”
อินฮูอึ้ง จากนั้นเขาก็ยิ้มกลับไป “ขอบใจสีกาเจียงหลี ถ้าไม่ใช่เพราะการเตือนสติของเจ้า เมื่อครู่นี้กิเลสมารได้เข้าครอบงำจิตใจอาตมาแล้ว ถึงกระนั้น ก็จะต้องพยายามอย่างยิ่งเพื่อกำจัดมันออกไป”
เจียงหลียิ้มและส่ายหน้า ไม่พูดอะไรอีก
นางเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นจั่นที่อยู่บนชั้นแปด สง่าราศีของเขาเต็มเปี่ยมจริงๆ และบางทีเขาอาจท้าทายและประสบความสำเร็จ แต่เรื่องนั้นสำคัญไฉน
โอกาสของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความสามารถก็ไม่เหมือนกัน เหตุใดจะต้องดูถูกตนเองด้วย
“รออวิ๋นจั่นท้าทายสำเร็จ อาตมาจะขึ้นไปท้าทายบ้าง” ทันใดนั้นอินฮูก็เอ่ยขึ้น
เจียงหลีพยักหน้ายิ้มให้ “พยายามเข้าล่ะ พระมหา!”
…
ด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหวังขั้นที่เจ็ดอย่างอวิ๋นจั่นกำลังท้าทายหลิงหวงขั้นที่หนึ่ง แม้ว่านี่จะไม่ใช่การต่อสู้ที่เอาเป็นเอาตาย แต่ก็น่าจับตามองและน่าทึ่งเช่นกัน
บนสังเวียนชั้นที่แปด อวิ๋นจั่นไม่ออมมืออีกต่อไป เขาปลดปล่อยความน่าสะพรึงกลัวของเขาออกมาจนหมด
พลังควบคุมจิตแห่งสายฟ้า วิญญาณยุทธ์ ทักษะการต่อสู้ทุกแขนงต่างระเบิดออกมา ยิ่งทำให้การต่อสู้ข้ามขั้นนี้ยิ่งดูน่าตื่นเต้นเข้าไปใหญ่
เจียงหลีเฝ้าดูอย่างเงียบๆ จากการต่อสู้ครั้งนี้นางยังได้เรียนรู้ประสบการณ์การต่อสู้มากมาย
นักรบสีม่วงทองมองปรากฏตัวหน้าอวิ๋นจั่น แต่สายตาของเขาทำให้ผู้คนไม่สามารถต้านทานได้ แต่อวิ๋นจั่นสามารถโต้กลับได้อย่างต่อเนื่องภายใต้แรงกดดันดังกล่าว
ปังๆๆ!
มีเสียงระเบิดแตกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากสังเวียนประภาคารชั้นที่แปด
แสงและเงาสั่นไหว และร่างนั้นเกือบจะหายไปจากสังเวียน ความรุนแรงของการต่อสู้สามารถตัดสินได้ด้วยเสียงของการต่อสู้เท่านั้น
หากอวิ๋นจั่นประสบความสำเร็จได้ เขาก็จะเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของข้าในงานปาฐกถาเจ้าครองนคร เจียงหลีจ้องไปที่วงแหวนที่แปดแอบอยู่ในหัวใจของเขา
ขณะนี้ ในที่สุดนางก็ตระหนักได้ว่าทำไมศิษย์พี่ทั้งสามและซือจุนจึงกล่าวว่าประสบการณ์ห้าปีในเมืองเทียนตี้นั้นเรียกว่าปาฐกถาย่อย
เจียงหลีเดินไปยังอีกที่ และเห็นเทียนเจียวที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า
และเทียนเจียวเหล่านี้จะกลายเป็นก้าวย่างสำคัญของนางในที่สุด และเป็นพยานว่านางจะไปถึงจุดสูงสุดได้อย่างไร!
ตู้ม!
พลังทำลายล้างโผล่ปะทุออกมาจากสังเวียนชั้นแปด พัดเอาถ้วยไฟเคลือบสีที่อยู่ด้านล่างชั้นเจ็ดจนเกิดความสั่นคลอน
ราวกับว่าประภาคารกำลังจะถล่มลงมา
ประภาคารและถ้วยแก้วเคลือบสีล้วนเป็นสิ่งของของเมืองเทียนตี้ และพวกมันมีพลังลึกลับในตัวเอง แต่ในตอนนี้ มันได้รับผลกระทบจากจุดนี้จึงสามารถจินตนาการได้เลยว่า พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดขึ้นในการต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงน่ากลัวเพียงใด
จบสิ้นแล้ว เจียงหลีแอบพูดในใจ
การต่อสู้ครั้งนี้จะแสดงให้เห็นว่าอวิ๋นจั่นสามารถผ่านการทดสอบชั้นที่แปดได้หรือไม่
ลมหายใจที่แผ่ซ่านค่อยๆ หายไป และความสงบกลับคืนสู่สังเวียนชั้นที่แปด ภาพมายานักรบสีม่วงทองหายไป และอวิ๋นจั่นก็ยังคงอยู่ที่นั่น
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ดูสง่างามเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว แต่เขาคุกเข่าบนสังเวียนด้วยสภาพสะบักสะบอมไปด้วยเลือด
เห็นได้ชัดว่าเขาบาดเจ็บไม่น้อยจากการต่อสู้ครั้งนี้
“สงสัย น่าจะหยุดอยู่แค่นี้แล้วล่ะ”
“ด้วยพลังและสภาพร่างกายเขาตอนนี้ ไม่สามารถท้าทายชั้นที่เก้าได้แน่ๆ”
“แค่นี้ก็ไม่เลวแล้ว”
“…”
พวกภูตที่ดูการต่อสู้ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้
แต่ทว่าเจียงหลีกลับได้กลิ่นแปลก ๆ จากการสนทนาของพวกเขา ทำไมพวกเขาถึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่อวิ๋นจั่นไม่สามารถท้าทายชั้นเก้าได้
หรือว่าพวกเขากำลังเฝ้ารอคอยว่าจะมีคนพิชิตประภาคารชั้นเก้าได้
อวิ๋นจั่นฟื้นฟูกำลังขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป เขาจึงหยิบถ้วยแก้วเคลือบสีม่วงแกมทองแล้วกระโดดลงจากประภาคาร
เมื่อเขามาถึง อวิ๋นเซียวและอวิ๋นถังก็รีบขึ้นไปช่วยและพาไปที่แท่นด้านข้าง
อวิ๋นจั่นผลักพวกเขาออกไป แล้วเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง “ถึงตาพวกเจ้าแล้ว”
เขาเร่งเร้าให้ทั้งสองคนไปที่ประภาคาร แต่เขาไม่รีบเร่งที่จะจุดไฟในถ้วยแก้วของเขา
เพียงแต่ ก่อนที่พวกอวิ๋นเซียวสองคนนั้นจะขยับ พระมหาอินฮูในชุดจีวรสีดำก็ก้าวนำไปก่อนหนึ่งก้าวเพื่อเข้าไปยังประภาคาร
ความแข็งแกร่งของอวิ๋นจั่นส่งผลกระทบต่อพระมหาอินฮูเป็นอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคำพูดของเจียงหลี เขาจึงปรับทัศนคติได้ทันท่วงที และก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ เพื่อคว้าแสงสีน้ำเงินให้ได้
หลังจากที่เขาถอยกลับมา เขาไม่รีบเร่งที่จะจุดถ้วยแก้ว แต่เขากลับยืนอยู่ข้างเจียงหลีแทน
จากนั้นอวิ๋นเซียวและอวิ๋นถังต่างก็รีบแยกย้ายกันไปที่ประภาคาร แต่พวกเขาทั้งหมดกลับได้เพียงถ้วยสีน้ำเงินแล้วก็หยุดอยู่เพียงเท่านั้น
ถึงเวลานี้ ในที่สุดบรรดาศิษย์สำนักเทียนเต๋าทั้งสี่ก็ขึ้นไปที่ประภาคาร
ผลลัพธ์สุดท้ายของพวกเขาคือได้ไฟสีครามสองดวงและไฟสีเขียวสองดวง
สิ่งที่แปลกคือคนเหล่านี้ล้วนได้ถ้วยแก้วเคลือบสีของตัวเองหมด แต่พวกเขาไม่รีบร้อนที่จะจุดไฟ ราวกับว่าพวกเขากำลังรออะไรบางอย่าง
เจียงหลีกะพริบตามองท่าทางตื่นเต้นรอคอยของพระอินฮู
ทันใดนั้นก็มีความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาในหัวของนางว่า หรือว่า…พวกเขากำลังรอให้ข้าพิชิตประภาคารอยู่
“เอ่อ…”
หากเป็นเช่นนี้ เจียงหลีก็ยกยิ้มมุมปาก นางรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!
ในที่สุดเจียงหลีก็ก้าวออกจากแท่นดูและเดินไปที่ประภาคาร เมื่อนางเดินผ่านอวิ๋นจั่น นางปราดตามอง ก็เห็นว่าอวิ๋นจั่นยังคงหลับตาพักผ่อนและดูเหมือนจะไม่สนใจว่าใครจะขึ้นไปพิชิตประภาคาร
แต่เมื่อเจียงหลีก้าวขึ้นไปเหยียบชั้นแรก ดวงตาของอวิ๋นจั่นก็เบิกโพลงทันที…