อ้อนรัก คุณภรรยาคนสวย - บทที่422 คุณดีที่สุดเลย~

เฟิงหานชวนเริ่มแข็งทื่อ และถึงกับสงสัยว่าหูฝาดไปเอง

“ฮวนฮวน เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะ?” เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“ห๊ะ!” เป๋าฮวนผลักเขาออก เม้มปากแล้วพูดว่า: “คุณก็ได้ยินแล้ว ยังจงใจให้ฉันพูดอีกรอบเหรอ? คนเลว!”

เธอทิ้งคำพูดนี้ไว้ หันหลังกลับและเดินออกไป

เฟิงหานชวนตะลึงอยู่หลายวินาที จากนั้นก็หัวเราะอย่างตะลึงงัน แล้วรู้สึกตัวและตามหลังไปทันที

ขณะที่เป๋าฮวนนั่งลง เฟิงหานชวนก็เข้ามา ใบหน้าที่แดงนั่งลงข้างๆเธอ

เธอหันศีรษะและจ้องไปที่เขา ชายหนุ่มขดริมฝีปากและแกล้งยั่วอย่างจงใจ: “ฮวนฮวน คุณหิวไม่ใช่หรือ? ตอนเที่ยวทานมากหน่อย ทานให้อิ่มหน่อย”

“คุณเป๋า อาหารพอไหม? คุณต้องการสั่งอาหารเพิ่มไหม?” ได้ยินเฟิงหานชวนพูดว่าเป๋าฮวนหิว ฝังฟังถามเป๋าฮวนอย่างใส่ใจขึ้นทันที

ตอนนี้ในสายตาของเธอ เฟิงหานชวนไม่ใช่จุดสำคัญ เป๋าฮวนถึงจะเป็นจุดสำคัญของเธอ เธอต้องการผูกมิตรกับเป๋าฮวน

“ไม่ต้องแล้วคุณฝาง อาหารที่คุณสั่งไปเมื่อครู่มากแล้ว ไม่ต้องเพิ่มแล้ว” เป๋าฮวนเห็นฝังฟังสั่งอาหารด้วยตาของเธอเอง เธอกังวลจริงๆว่าโต๊ะจะไม่สามารถวางจานอาหารเหล่านั้นได้

ไม่นาน กับข้าวก็ขึ้นมาทีละจาน

เฟิงหานชวนรู้รสชาติอาหารของเป๋าฮวน จึงเป็นคนเริ่มคีบผักให้เธอ ราวกับจะป้อนอาหารให้เธอ และต้องการจะเลี้ยงเธอให้อิ่มหนำสำราญ

เป๋าฮวนมองดูเฟิงหานชวนคีบเนื้อให้เธอเต็มจาน เธอไม่ทันกินเลยด้วยซ้ำ เธอจ้องมองเขาขณะที่เคี้ยว

เมื่อเห็นทั้งสองคนท่าทางดูเหมือนงอนกัน ฝังฟังรู้สึกงงงวยจริงๆ และถามด้วยความสงสัย: “คุณเป๋า คุณชายสาม คุณสองคน……ทะเลาะกันหรือ?”

“เปล่า” ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน

“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณ……” ฝังฟังกำลังสับสนอยู่ในขณะนี้

“เขาอยากจะป้อนฉัน ฉันรังเกียจเขา” เป๋าฮวนตอบเสียงคลุมเครือเพราะยังมีอาหารอยู่ในปาก

“โอเค” ฝังฟังรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนทำให้เธอสงสัยอย่างหนัก

หลังอาหารกลางวัน เธอไม่สามารถหาโอกาสพูดคุยเข้าใกล้กับเป๋าฮวนได้ เพราะปากของเป๋าฮวน เคี้ยวอาหารไม่หยุดเลย

อาหารจานหลังๆยังไม่มา เป๋าฮวนทานไม่ไหวแล้วเธอลูบที่ท้องกลมเล็กของตัวเอง ทั้งตัวพิงที่ร่างของเฟิงหานชวน

“ไม่กินแล้ว ไม่กินแล้ว คุณอยากให้ชั้นท้องแตกตายใช่ไหม?” เธอมองหน้าด้านข้างของชายหนุ่มและถามเขา

“คุณอิ่มจนท้องแตกตาย ผมควรทำยังไง? ผมจะหาใครมาจับเวลาได้หล่ะ?” เฟิงหานชวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความคลุมเครือ

เป๋าฮวนหน้าแดงและขู่นิดนึง ห้ามลืมตาและอย่ามองเขา

ฝังฟังนั่งอยู่ตรงข้าม เช็ดปากด้วยกระดาษทิชชู่ ดูการกระทำของคนสองคนที่อยู่ตรงข้าม เธอยังคงสับสนงุนงงอย่างยิ่ง

“คุณเป๋า อิ่มแล้วอยากเดินเล่นไหม? ไม่งั้นเราไปช้อปปิ้งในห้างกันไหม? หรือไปทำสปาเพื่อให้ผ่อนคลาย” ฝังฟังไม่อยากปล่อยโอกาสทิ้งไป วันนี้เธอต้องทำความคุ้นเคยกับเป๋าฮวนขึ้นมาให้ได้ ดังนั้นเธอจึงแนะนำอย่างกระตือรือร้น

“สปา?” ดวงตาของเป๋าฮวนเป็นประกายขึ้นทันที เธอรู้สึกเมื่อยไปทั้งตัว และเธอต้องการผ่อนคลายจริงๆ

“ใช่ ฉันมีบัตรวีไอพีของร้านเสริมสวยหวงจิน คุณเป๋าฉันขอเลี้ยงคุณ การบริการและสภาพแวดล้อมที่นั่นยอดเยี่ยมมาก” ฝังฟังตื่นเต้นมากเมื่อเห็นว่าเป๋าฮวนสนใจ

เป๋าฮวนหันศีรษะและมองไปที่เฟิงหานชวน สีหน้าของเฟิงหานชวนหมองลงและดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“ฉันจะไปทำสปาเพื่อให้ผ่อนคลาย คุณจะไปกับฉันไหม?” เป๋าฮวนคว้าแขนของเฟิงหานชวนและถามอย่างรวดเร็ว

“ไป” แน่นอนว่าเขาต้องไป ไม่อย่างนั้นเขาจะวางใจให้เป๋าฮวนอยู่กับคนแปลกหน้าได้อย่างไร

ไม่เพียงแต่เขาจะไปด้วยเท่านั้น แต่เขายังต้องจัดกลุ่มบอดี้การ์ดให้ไปคุ้มกันที่ร้านเสริมสวยด้วย

เป๋าฮวนเงยหน้าขึ้นและจูบที่แก้มของชายคนหนุ่ม: “อาหาน คุณดีที่สุดเลย~”