ภรรยาที่ทั้งสวยทั้งรวยของผม - บทที่ 471 สังเวยโลหิต
“อ่า” ฉินเฉิงพยักหน้า ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
คุณชายพันที่อยู่ไม่ไกลโกรธขึ้นมาทันที เขาพูดออกมาว่า “ฉันบอกให้พวกนายออกไป ฟังไม่เข้าใจใช่ไหม?”
“หรือว่าเขามองไม่ออกว่าเราไม่อยากสนใจพวกเขา?” ฉินเฉิงครุ่นคิดในใจ
“สงสัยสมองของเขาคงไม่ค่อยจะดี” ฉูเป่ยชวนเองก็คิดแบบนั้น
คุณชายพันโกรธจัด เขาทุบโต๊ะไปหนึ่งครั้ง และโต๊ะก็แตกเป็นเสียงๆ
ในเวลาเดียวกัน รปภ.หลายคนที่อยู่ข้างๆของเขาก็เข้ามาด้วยหลายพร้อมกับมืดในมือ!
“ฆ่าพวกเขาลองคนเดี๋ยวนี้!” คุณชายพันตะโกนออกมา
รปภ. เหล่านั้นรับคำสั่งและวิ่งเข้ามาหาฉินเฉิงทันที!
“แกร๊ก!” เมื่อมีดสัมผัสกับร่างของฉินเฉิง มันก็แตกออกเป็นสองเสี่ยงทันที!
รปภ. เหล่านั้นตกใจ พวกเขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ออร่าที่สะท้อนกลับมาก็ทำให้พวกเขากระเด็น!
“ฉันขี้เกียจที่จะสนใจพวกนาย แต่พวกนายจะเอาแบบนี้ใช่ไหม!” ฉูเป่ยชวนกระโดดออกมา จับศีรษะของคุณชายพันกดไปที่โต๊ะ
“นาย…นายกล้าทำร้ายฉัน! ฉันเป็นลูกของผานหวังนะ!” คุณชายพันตะโกนออกมา
ฉินเฉิงหรี่ตาลง
ลูกของผานหวัง? พอดีเลย ไม่แน่ว่าเด็กคนนี้อาจจะรู้อะไรบ้างก็ได้
“ผานหวังตายไปแล้ว และตอนนี้นายก็ไม่ได้มีอะไรดีเลย!” ฉูเป่ยชวนยกมือขึ้นและตบไปที่ศีรษะของเขาไม่ยอมหยุด
“เอาเขาไปด้วย” ฉินเฉิงหันมาพูดกับฉูเป่ยชวน
จากนั้นเขาก็ออกมาจากร้านอาหาร
“เอ๋? ไม่ทานแล้วเหรอครับ?” ฉูเป่ยชวนถามออกมาด้วยความสงสัย
ถึงแม้ว่าสำหรับพวกเขาอาหารจะไม่ได้จำเป็น แต่รสชาติของมันก็เย้ายวนไม่น้อย!
“ไว้ครั้งหน้าค่อยกลับมากิน” ฉินเฉิงโบกมือและพูดออกมา
หลังจากที่พวกเขาออกมาจากร้านอาหาร เถ้าแก่ของร้านก็เดินออกมา
“แย่แล้ว….แย่แล้ว…..” เขานั่งลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่แสนเศร้า
….
ฉินเฉิงพาคุณชายพันมาที่ที่ไม่มีคน
ในใจของคุณชายพันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นลูกของผานหวัง แต่พลังของเขาก็อยู่แค่ในระดับของปรมาจารย์ เมื่อเทียบกับผานหวังมันยังห่างชั้นกันอยู่อีกไกล
“พวกนาย…พวกนายอย่าฆ่าฉันนะ…” คุณชายพันพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว “บ้านของฉันมีเงิน พวกนายต้องการเท่าไหร่ฉันจะเอามาให้พวกนายเอง….”
“หุบปาก!” ฉูเป่ยชวนตบไปที่ปากของเขาอีกครั้ง
ฉินเฉิงนั่งคุกเข่าตรงหน้าคุณชายพัน ยิ้มและพูดออกมาว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ฆ่านายหรอก แค่อยากจะถามอะไรสักหน่อย”
“มีอะไรบอกมาได้เลย ฉันรับประกันจะบอกทุกอย่างที่ฉันรู้!” คุณชายพันพูดออกมาเป็นความจริง เขาไม่ได้คิดที่จะปิดบัง
ฉินเฉิงพูดออกมาว่า “พ่อของนายอยู่ในจุดสูงสุดของจอมยุทธมากี่ปี? แล้วก็สำนักลี่หยางมีจอมยุทธอยู่กี่คน? และอายุเฉลี่ยของพวกเขาประมาณเท่าไหร่?”
คุณชายพันกลืนน้ำลาย จากนั้นก็ตอบออกมาว่า “ฉัน…ฉันไม่รู้ ตั้งแต่ฉันจำความได้ พ่อของฉันก็เป็นจอมยุทธแล้ว ส่วนทางด้านของสำนักลี่หยาง….พวกเขามีจอมยุทธทั้งหมด 7 คน อายุโดยเฉลี่ยประมาณ 80 ปี”
“เป็นพวกสังเวยโลหิตจริงๆ” เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินเฉิงก็โยนคุณชายพันไปข้างๆ
จอมยุทธปกติทั่วไปจะมีอายุอยู่ที่ร้อยปีเป็นต้นไป 80 ปีนี่หายากมาก
การสังเวยโลหิตเป็นวิธีการที่ชั่วร้าย มันเป็นวิชาต้องห้ามในสมัยโบราณ
แต่ใครคือคนจัดการเรื่องการสังเวยโลหิต? พวกเขาใช้ออร่าแบบไหน?
หรือว่าจะเป็นผานหวัง? เป็นไปไม่ได้ เขาคงไม่มีความสามารถถึงขนาดนั้น
แล้วก็ ทำไมฉินเฉิงถึงไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย? หรือเพราะว่าต้นเชียนเทียน?
“เป่ยชวน ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ความแข็งแกร่งของนายดีขึ้นไหม?” ฉินเฉิงถาม
ฉูเป่ยชวนส่ายหน้า “ไม่ครับ ผมเห็นได้ชัดว่าผมกำลังแตะอยู่จุดสูงสุดของการก้าวข้าม แต่ว่าทุกครั้งมันก็เป็นแค่เพียงภาพลวงตา”
“หรือจะบอกอีกอย่างก็คือ สามเดือนที่ผ่านมานายไม่มีความก้าวหน้าเลยใช่ไหม” ฉินเฉิงหรี่ตาลง
“ครับ” ฉูเป่ยชวนพยักหน้า
ฉินเฉิงถอนหายใจ ดูแล้วนี่กับต้นเชียนเทียนคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน
“ฉันไปได้แล้วหรือยัง?” ในตอนนั้นคุณชายพันถามออกมา
ฉินเฉิงมองไปที่เขา จากนั้นก็ยกมือขึ้น และใช้พลังแห่งจิตศิกดิ์สิทธิ์เข้าไปในหัวของคุณชายพัน
คุณชายพันเป็นแค่ปรมาจารย์ พลังแห่งจิตศิกดิ์สิทธิ์ของเขานั้นเทียบกับฉินเฉิงไม่ได้อยู่แล้ว แค่ระยะเวลานั้นพลังแห่งจิตศิกดิ์สิทธิ์ก็เข้าไปในหัวของคุณชายพัน
แต่น่าเสียดายที่ในหัวของเขาไม่มีอะไรที่คุ้มค่ากับการเข้าไปดูเลย
“ดูเหมือนว่ามันจะไม่เกี่ยวอะไรกับผานหวัง” ฉินเฉิงพูดออกมา
“พี่ชาย ปลอดผมไปเถอะ….” คุณชายพันตกใจจนฉี่แทบราด
เมื่อฉินเฉิงเห็นท่าทางของคุณชายพัน เขาก็อดขมวดคิ้วและถามออกมาไม่ได้ว่า “พ่อของนายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ถือได้ว่าอยู่ลำดับต้นๆของโลกใบนี้ แต่ทำไม ไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรถึงได้มีลูกที่ขี้ขลาดอย่างนาย?”
เมื่อคุณชายพันได้ยินแบบนั้น เขาก็ส่ายหน้าไม่ยอมหยุด และร้องขอความเมตตาออกมา
“ไปซะ” ฉินเฉิงถีบเขาออกไป โบกมือด้วยความหมดอารมณ์
คุณชายพันรีบลุกขึ้นและวิ่งหนีไปทันที
“อาจารย์ ทำไมหรอครับ?” ฉูเป่ยชวนมองไปที่ฉินเฉิงด้วยความสงสัยและอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
ฉินเฉิงตอบกลับไปว่า “นายไม่คิดว่าที่อาณาจักรผานมันมีอะไรแปลกไปหรอกเหรอ? ที่นี่เหมาะกับการบ่มเพาะเป็นอย่างมาก แต่คนที่เป็นยอดฝีมือจริงๆมีอยู่น้อยมาก ส่วนใหญ่ที่เราเห็นเป็นแค่ปรมาจารย์เท่านั้น”
“ผมเองก็รู้สึกได้ถึงปัญหานี้” ฉูเป่ยชวนพยักหน้า “ตอนแรกผมคิดว่าพวกเขานั้นโง่เกินไป แต่ตอนนี้คิดว่าคงไม่ใช่แบบนั้น”
ฉินเฉิงกับฉูเป่ยชวนมองหน้ากัน แต่ไม่ได้พูดอะไร
ไม่ว่าจะเป็นจอมยุทธหรือจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ ในสายตาของผู้ฝึกอมตะมันก็ไม่มีค่าอะไรให้กล่าวถึง
มีแต่จะต้องก้าวไปถึงระดับหัวจินเท่านั้น การฝึกอมตะถึงจะไม่มีค่าอะไร
ทุกวันนี้ที่ก้าวไปเป็นจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ได้ยากนั้นก็เพราะสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ถ้าหากสภาพแวดล้อมกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน คนอย่างซูหยู่ เถิงอาว หรือคนอื่นๆคนก้าวไปสู้ขั้นของจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ตั้งนานแล้ว
ถึงแม้พลังแห่งจิตวิญญาณที่อาณาจักรผานนั้นไม่สามารถเทียบกับการฝึกอมตะได้ แต่มันก็เพียงพอที่จะฝึกจนก้าวเข้าสู่ขั้นของจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่
หรือพูดอีกอย่างก็คือ กับสถานที่ที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ มันควรจะมีจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมาก
“ถ้าหากสังเวยโลหิต ทำไมฉันถึงไม่ได้รับผลกระทบอะไร” ฉินเฉิงลูบไปที่คางของตัวเอง “หรือว่าจะเป้นเพราะคุณลักษณะพิเศษของฉัน?”
เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของ ร่างจินซวน แต่ว่าฉินเฉิงก็ไม่ค่อยเข้าใจอะไรเกี่ยวกับมัน
ในตอนนี้มันไม่มีเหตุผลอื่นอีกแล้ว ฉินเฉิงทำได้แค่ต้องสงสัยในร่างกายของตัวเอง
“เป่ยชวน นายมานี่หน่อย” ฉินเฉิงหันไปโบกมือเรียกฉูเป่ยชวน
ฉูเป่ยชวนเดินเข้ามาด้วยความสงสัย และจ้องไปที่ฉินเฉิง
ในตอนนั้นฉินเฉิงเค้นพลังของเขาออกมา และก็มีเลือดออกมาจากหว่างคิ้วของเขา
จากนั้นเลือดมันก็ระเบืดตัวออกทันที
“อาจารย์ นี่มันคืออะไร?” ฉูเป่ยชวนเช็ดหน้าผากของตัวเอง และถามออกมาด้วยความตื่นตระหนก
“มันคือเลือดของฉันเอง” ฉินเฉิงพูดออกมาอย่างเคร่งขรึม “ตอนนี้ เรามาใช้วิธีนี้ในการฝึกฝนกันอีกครั้ง และลองดูว่าจะมีโอกาสก้าวข้ามไปได้หรือไม่”
ถึงแม้ว่าฉูเป่ยชวนไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่ได้สงสัยในวิธีการของฉินเฉิง เขาตอบรับทันที