สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 803 ยังไงก็ต้องมาอีกครั้งให้ได้

บทที่ 803 ยังไงก็ต้องมาอีกครั้งให้ได้

ผู้ช่วยเอาของจากสัมภาระออกไปไม่นาน Williamก็กลับมาแล้ว
เพ้ยซานซานจึงรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า: ” คุณ… คุณลุง ”
Williamยิ้มให้กับเธอแล้วพยักหน้าทักทาย: ” คงรอนานแล้วล่ะสิ ”
” ไม่นานเลยค่ะ หนูมาช้าด้วย ผู้ช่วยของคุณลุงเพิ่งจะเอาของไปเมื่อกี้เอง ”
Williamหันไปมองดูเวลา ก็วางเอกสารและพูดว่า: ” นี่ก็นานแล้ว ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ”
เพ้ยซานซานตอบ: ” ได้เลยค่ะ ”
ด้วยความที่ก่อนหน้านี้ในหนานเฉิงก็เคยเจอกับWilliamมาบ้างแล้ว เค้าก็เป็นคนที่อบอุ่นและใจดีคนหนึ่ง พอพูดคุยกันไม่กี่ประโยคเลยทำให้เพ้ยซานซานรู้สึกผ่อนคลายลงมาบ้าง
เมื่อลงไปถึงชั้นล่าง ด้านข้างก็มีผู้ช่วยเดินตามมา แล้วเปิดประตูรถให้
หลังจากขึ้นรถไปแล้ว เพ้ยซานซานก็รถหน้าต่างลง ยังไม่ทันได้สูดหายใจ สายตาก็มองผ่านกระจกก็เห็นกับดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคย
เพ้ยซานซาน: ” ….. ”
ใครก็ได้ช่วยด้วย
Williamขึ้นรถจากประตูอีกฝั่งหนึ่ง เมื่อเห็นดังนั้นก็พูดว่า: ” นี่คือ Danielเธอคงจะรู้จักแล้วสิ ”
เพ้ยซานซานพยักหน้าทื่อๆ: ” รู้จักค่ะ ”
เมื่อประตูปิดลง Williamก็พูดกับDanielว่า: ” ไปเถอะ ”
Danielตอบอืม ก่อนจะขับรถออกไป
สถานที่กินข้าวอยู่ห่างจากบริษัทค่อนข้างไกล ต้องขับรถไปเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงจึงจะถึงที่หมาย
หลังจากลงจากรถแล้ว Danielก็ส่งกุญแจรถให้กับพนักงานหน้าประตูทางเข้า แล้วให้เขานำรถไปจอด
เพ้ยซานซานเดินตามหลังWilliam ขณะที่เดินก็รู้สึกปวดหัวไปด้วย
ที่แท้ฟ้าจะมอบหมายภาระอันใหญ่ยิ่งให้กับใครคนหนึ่งต้องให้เขาลำบากฝ่าฟันก่อนสิ้นลมสินะ?
นี่มัน…. จะทรมานเกินไปหรือเปล่า
เมื่อมาถึงทางเข้าห้องอาหารแล้ว Danielก็พูดกับพนักงานเป็นภาษาอังกฤษว่า: ” เอาอาหารมาเสิร์ฟเลย ”
พนักงานตอบรับแล้วเดินออกไป
เมื่อเห็นว่าเพ้ยซานซานยังคงยืนเคอะเขินอยู่ตรงประตู Williamจึงพูดว่า: ” คุณเพ้ย นั่งสิ ”
เพ้ยซานซานเงยหน้าขึ้น ก่อนจะรู้จักระวัง”
เรียกหนูว่า…..ซานซานจะดีกว่า ”
ค่ะ ” แล้วก็พูดว่า: ” คุณลุงคะ คุณลองเรียกชื่อหนูเลยก็ได้ค่ะ
Williamยิ้ม
ฉันได้ยินซิงหว่านบอกว่า ถ้าไงที่เธอมาลอนดอน ก็เพื่อนมาดูนิทรรศการถ่ายภาพเหรอ? ”
แล้วส่งสัญญาณบอกให้เธอนั่งลง จากนั้นก็พูดต่อว่า: ” William
เพ้ยซานซานที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ตอบกลับมาว่า: ”
ใช่ค่ะ นิทรรศการครั้งนี้มีผลงานของช่างถ่ายภาพรุ่นก่อนมากมาย หนูชอบมากเลยค่ะ
”
Williamก็พูดอีกว่า: ” เมื่อไหร่ล่ะ? ”
” ห้องนิทรรศการเปิดหลายวันค่ะ หนูน่าจะไปพรุ่งนี้ ”
Williamพูดออกมามันกำลังคิดอะไรบางอย่าง: ” พรุ่งนี้ ”
เค้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า:
งั้นพรุ่งนี้Danielไม่มีธุระพอดี ให้เค้าไปเป็นเพื่อนเธอก็แล้วกัน ”
” เพื่อมาอยู่ที่นี่ก็คงจะไม่คุ้นสินะ
เพ้ยซานซานได้ยินดังนั้นก็โบกมือพัลวัน: ”
ไม่ต้องหรอกค่ะไม่ต้อง หนูไปคนเดียวก็โอเคแล้ว
ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ”
บนตัวของเธอเต็มไปด้วยคำปฏิเสธ
ในตอนนั้นเอง Danielก็ดังขึ้นมาจากด้านข้าง:
” ไม่เห็นจะลำบากตรงไหน
”
เพ้ยซานซาน: ” …….. ”
Williamยิ้มอ่อนและพูด: ”
งั้นอีกกี่วันที่เหลือ นายก็พาซานซานไปเที่ยวหน่อยแล้วกันนะ ”
งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน เพราะยังไงพวกเธอก็รู้จักกัน
” คุณลุงคะ หนู….. ”
”
ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะบอกกับซานซานยังไง ”
เพราะยังไงหนูก็เรียกฉันว่าคุณลุงไปแล้ว ฉันก็ต้องจัดการเรื่องความปลอดภัยของเธอในตอนที่อยู่ในลอนดอน
เพ้ยซานซานอ้าปากค้าง ถ้าปฏิเสธต่อก็คงดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เธอจึงทำได้แค่ตอบ: ” ถ้างั้นขอบคุณนะคะคุณลุง ”
” ไม่ต้องเกรงใจ มันสมควรแล้ว ”
ในเวลาไม่นาน อาหารก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ
ที่โต๊ะอาหาร บทสนทนาส่วนใหญ่ระหว่างWilliamกับเพ้ยซานซาน ก็เป็นหัวข้อเกี่ยวกับหร่วนซิงหว่านทั้งนั้น
Danielที่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรเท่าไหร่
แต่เพ้ยซานซานมันจะมีความลับอะไรบางอย่าง เพราะในขณะที่คุยกับWilliam
เธอก็จะเอาแต่สังเกตการณ์เขาอยู่ตลอด แล้วก็คิดว่าควรจะใช้วิธีอะไรดีที่จะเอาตัวอย่างDNA
ไปทำการทดสอบ
Williamไม่เหมือนกันกับหร่วนเฉิน ถึงจะเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่ได้สนิทมาก
ดังนั้นการที่จะเอามาได้ ก็เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก
เมื่ออาหารมาเสิร์ฟหมดแล้ว เพ้ยซานซานก็ยังหาโอกาสใดๆไม่ได้
ก็คงจำใจต้องยอมแพ้ไป
ในตอนแรกเธอทุบอกสันยิงสัญญากับหร่วนซิงหว่านด้วยความมั่นใจแล้วแท้ๆ ว่าเธอจะต้องสำเร็จภารกิจนี้อย่างแน่นอน
ตอนนี้เอาเถอะ คนอยู่ตรงหน้าก็แล้ว แต่เธอไม่มีแม้แต่วิธีที่จะเอามา
อาจจะเป็นเพราะในใจกำลังขบคิดเรื่องพวกนี้ เลยทำให้เพ้ยซานซานกินข้าวไปไม่ค่อยเยอะ
Williamเห็นดังนั้น ก็คิดว่าอาหารไม่ถูกปากเธอ
หลังออกจากห้องอาหารแล้ว
ฉันขอตัวกลับบริษัทก่อน ”
Williamก็พูดกับDanielว่า: ” นายพาซานซานไปกินอะไรหน่อยก็แล้วกัน
เพ้ยซานซานตะลึง:
” ไม่ต้องแล้วค่ะคุณลุง หนู……
”
Williamก็นั่งรถของพวกเขากับบริษัทไป
เพ้ยซานซานยังคงยืนอยู่ที่เดิม ทั้งตัวมึนงงไปหมด
จบแค่นี้เนี่ยนะ?
อันการใหญ่ของฮ่องเต้พระองค์ก่อนยังไม่ทันถึงครึ่ง แต่กลับต้องสวรรคตกลางคัน
Danielรับกุญแจรถมาจากพนักงานของห้องอาหาร
แล้วพูดกับเพ้ยซานซานว่า: ” ไม่ไปหรือไง?
”
เพ้ยซานซานในตอนนี้ทุกแห่งหนไม่มีคนที่สนิท ช่างโดดเดี่ยวไปหมด
จึงทำได้แค่ต้องไปกับเขา
เมื่อเดินมาถึงข้างรถ
เธอเตรียมที่จะเปิดประตูที่นั่งข้างหลังแล้วนั่งลงไป Danielก็พูดว่า: ” มานั่งข้างหน้า
”
เพ้ยซานซานไม่อยากโวยวายจนทำให้ต้องรู้สึกอึดอัดไปมากกว่านี้ จึงทำได้แค่ยอมตามน้ำไป เลยยอมไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ
ระหว่างทาง ภายในรถก็เปิดเพลง เลยทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงมาบ้าง
เพ้ยซานซานรถกระจกลง มองภาพบรรยากาศทิวทัศน์ด้านนอก แล้วฮัมเพลงไปด้วย
ผู้คนที่เดินขวักไขว่บนถนน คริสตจักรที่โอ่อ่าและศักดิ์สิทธิ์ และนกพิราบขาวที่บินต่ำลงมา
แล้วในตอนนี้ ในที่สุดเธอก็ได้สัมผัสถึงอารยธรรมที่แตกต่าง
Danielเหลือบมองเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา: ” แฟนของคุณไม่ได้มาด้วยเหรอ? ”
เพ้ยซานซานตะลึงไปสักพัก ก่อนจะหันมาและมีท่าทีงงเล็กน้อย: ” ฮะ? ”
Danielจึงพูดซ้ำอีกรอบ: ” คุณไปดูนิทรรศการภาพถ่าย แฟนของคุณไม่ได้มาด้วยเหรอ? ”
บรรยากาศมันมาถึงจุดนี้แล้ว เพ้ยซานซานก็เลยรู้สึกว่า นี่คงจะเป็นข้ออ้างที่ดี
อย่างน้อยในระหว่างการเดินทางในลอนดอนหลายวันข้างหน้า เธออาจจะได้แฟนหนุ่มสักคนก็ได้
ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา คงจะไม่รู้สึกแปลกอะไร
เธอจึงพูดว่า: ” เค้ามีธุระนิดหน่อยเลยมาไม่ได้ ”
” เขาวางใจให้เธอมาต่างประเทศคนเดียวเนี่ยนะ? ”
เพ้ยซานซานเบ้ปาก: ” อายุก็ตั้งยี่สิบกว่าแล้ว แถมยังไม่ใช่เด็กอีก มีอะไรให้ไม่วางใจกันล่ะ
แม่ฉันยังสนับสนุนแทบจะไม่หวาดไม่ไหว ถึงขนาดจะให้ฉันหา….. ”
Danielพูดขึ้นว่า: ” หาอะไร? ”
หาแฟนต่างชาติกลับไปน่ะสิ
ประโยคนี้แน่นอนว่าเพ้ยซานซานพูดออกไปไม่ได้อยู่แล้ว
เธอจึงแกล้งกระแอมเสียง: ” ก็หาสถานที่เที่ยวสนุกๆ ให้เปิดโลกแทนเธอไง ”
Danielก็พูดอีกว่า: ” ครั้งหน้าคุณพาพ่อแม่มาด้วยสิ ”
” น่าจะไม่ดีกว่า แม่ของฉันน่ะข้อเท้าพลิกก่อนหน้านี้ นั่งนานไม่ได้ ถ้าต้องนั่งเครื่องบินสิบกว่าชั่วโมง สำหรับแม่คงเป็นเรื่องที่ทรมานน่าดู แล้วอีกอย่างที่นี่….. ” เพ้ยซานซานพูดต่อ: ” จะพูดยังไงดีล่ะ มันไม่ได้เหมือนกับที่จินตนาการไว้เท่าไหร่ ฉันว่าหนานเฉิงยังสบายและน่าอยู่กว่ากันเยอะ ”
Danielขณะที่ขับรถสายตาก็มองไปข้างหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงค่อยๆ: ” ยังไงก็ต้องมาอีกครั้ง ”
เพ้ยซานซานสงสัย: ” ทำไมล่ะ? ”
แต่Danielกลับไม่พูดอะไร
เพ้ยซานซานยักไหล่ แล้วมองออกไปข้างนอกอีกครั้ง
ลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบา แสงแดดในตอนกลางวันช่างสวยตระการตา แต่กลับไม่แผดเผา มันช่างอบอุ่น เสียเหลือเกิน