สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 785 ลูกยังไปๆมาๆหาเธออยู่อีกเหรอ

พวกเพ้ยซานซานมาถึงตอนสามทุ่มกว่า เมื่อเห็นว่าโจวฉือเซินไม่อยู่ จึงลองหยั่งเชิงถาม “ซิงซิง ประธานโจวล่ะ?”

หร่วนซิงหว่านพูด “มีธุระด่วนน่ะเลยออกไปข้างนอก”

เสิ่นจื่อซีถามต่อ “เรื่องอะไรเหรอครับ?”

“ไม่รู้สิคะ เขาไม่ได้บอก”

ระหว่างทางกลับ เสิ่นจื่อซีเองก็ได้รู้ข่าว ว่าเฉินเป่ยมีเรื่องที่ต้องทำ และมันก็เป็นปัญหาที่ค่อนข้างใหญ่

หร่วนซิงหว่านนำอาหารอุ่นร้อนยกมาเสริฟ์บนโต๊ะ “กินกันก่อนเถอะ”

สวี่วานลูบท้อง “กินกัน กินกัน ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว”

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอกินแต่ผักและผลไม้ เพื่อถ่ายโฆษณา และไม่กล้ากินอย่างอื่นเลย

ระหว่างทางกลับเธอหิวมากเสียจนกินเค้กนมสดไปหนึ่งอัน

เต็มไปด้วยการกระทำที่เลวร้าย

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดโฆษณาก็เสร็จสิ้น ก็เลยไม่ต้องเข้มงวดกับร่างกายตัวเองแล้ว

หลังจากนั่งลง เสิ่นจื่อซีจึงถามหร่วนซิงหว่านถึงประเด็นที่ไม่ควรหยิบยกมาพูด “น้องชายคุณไม่มาเหรอ?”

หร่วนซิงหว่าน “……”

เธอเงียบไปนิด ก่อนพูดว่า “เขายังมีเรียนน่ะ ก็เลยไม่ได้เรียกมา”

เสิ่นจื่อซีพูดอย่างเสียดาย “น้องชายของคุณฉลาดมากเลยนะ ผมชื่นชมเขามาก คนที่ผมให้ความชื่นชมนี่มีไม่มากนักหรอก เขานับว่าเป็นอันดับต้นๆ เลยด้วย เฮ้ นี่เขามีแฟนไหม พอดีผมมีญาติคนหนึ่ง ตอนนี้เธอเรียนอยู่ต่างประเทศ ไอคิวแย่กว่าผมนิดหน่อย แต่คะแนนก็จัดว่าไม่เลว ยังวัยรุ่นแล้วก็มีชีวิตชีวา……”

เพ้ยซานซานกระแอมไอ ก่อนหยิบน้ำผลไม้ตรงหน้า “ทนายเสิ่นทำงานหนักมาหลายวันแล้ว ฉันจะดื่มน้ำนี่ขอบคุณแทนเหล้านะคะ”

เห็นได้ชัดว่าเสิ่นจื่อซีพอใจกับคำพูดนี้มาก พลางโบกไม้โบกมือ “ผมสมควรทำครับ”

เพ้ยซานซานพูดสองสามประโยค เพื่อให้เบี่ยงเบนความสนใจของเสิ่นจื่อซีไปทางอื่น ไม่พูดหัวข้อเดิมอีกต่อไป

หร่วนซิงหว่านแอบเหลือบมองไปทางสวี่วาน ก่อนจะพบว่าสีหน้าเธอยังเป็นปกติ เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการคำนวณแคลอรี่ของอาหารที่อยู่ตรงหน้า

หลังจากทานอาหารเสร็จ ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว พวกเขาจึงแยกย้ายกันกลับ

เพ้ยซานซานอาสามาช่วยหร่วนซิงหว่านล้างจาน แต่หร่วนซิงหว่านกลับผลักเธอให้ออกไปจากห้องครัว “วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะน่า”

เพ้ยซานซานขยับแขนที่ปวดเมื่อย เมื่อเห็นท่าทางที่หนักแน่นของหร่วนซิงหว่าน เธอก็ไม่ดึงดันอีกต่อไป ก่อนจะหยิบของของตัวเองขึ้นมา “โอเค เธอทำเสร็จแล้วก็รีบพักผ่อนนะ ฝันดีจ้า”

หร่วนซิงหว่านยิ้มพลางพูด “ฝันดี”

หลังจากเพ้ยซานซานไปแล้ว หร่วนซิงหว่านล้างจาน ทำความสะอาดห้องครัว ถูพื้นบ้านไปรอบหนึ่งแล้ว แต่โจวฉือเซินก็ยังไม่กลับมา

เธอนั่งอยู่บนโซฟา มองไปยังโทรศัพท์ตรงหน้า พิงพนักโซฟา พลางถอนหายใจเบาๆ

ก่อนที่โจวฉือเซินจะไป เธอรับปากเขาไว้แล้ว

ดังนั้นเธอเลยไม่ไปดู ว่าด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น

……

หลังจากเพ้ยซานซานกลับมาถึงห้องของตัวเองแล้ว เธอก็รีบไปอาบน้ำล้างตัว เมื่อออกมานั่งบนโซฟาและดูทีวี โทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียง

วันนี้เป็นครั้งที่ห้าที่แม่ของเธอโทรมาหา

ก่อนหน้าเธอทำงานอยู่ตลอด ก็เลยไม่ได้สนใจ

แต่ดูท่า ถ้าเธอยังขืนไม่รับสายอีกละก็ แม่ของเธอคงพุ่งตัวมาเมืองหนานเฉิงเพื่อฝังกลบเธอแน่นอน

เพ้ยซานซานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สไลด์หน้าจอเพื่อรับสาย เพื่อหลีกเลี่ยงเสียงที่ดังของแม่ตัวเอง เธอเลยเปิดลำโพงก่อนจะโยนมือถือไปไว้ข้างๆ

ปลายสาย เสียงของแม่ของซานซานไม่มีความขุ่นเคืองอย่างที่คาดคิด เธอเพียงพูดอย่างสงบว่า “ลูกทำอะไรน่ะไม่รับสายแม่เลย?”

เพ้ยซานซานพูด “แม่ขา วันนี้หนูทำงานทั้งวัน ไม่ได้ดูโทรศัพท์เลยค่ะ”

นิ่งไปสักพัก เพ้ยซานซานจึงพูด “โทรหาหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

แม่ของซานซานพูด “ลูกยังคบอยู่กับโจงเหวินป๋อหรือเปล่า?”

“หือ?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ เพ้ยซานซานก็ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรไปสักพักหนึ่ง

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอหมายถึงอะไร

แม่ของซานซานพูดต่อ “ถ้าลูกไม่ชอบเขาจริงๆ ก็เลิกเถอะจ้ะ สองวันนี้แม่ไปได้ยินมาว่า เขาไม่ค่อยจะโอเคในเรื่องความรักเท่าไหร่ ที่บ้านเขาแนะนำผู้หญิงให้เขาหลายคน แต่ไม่มีใครที่เหมาะเลยสักคน ลูกรู้ไหมว่าทำไม?”

เพ้ยซานซานคล้อยตามคำพูดของเธอ “ทะ……ทำไมเหรอคะ?”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ แม่ของซานซานก็ดูขุ่นเคืองนิดหน่อย “เขามีแฟนเก่าคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้ดีอะไร……สรุปเลยก็คือ โจงเหวินป๋อก็ไม่รู้ทำไมถึงปักหลักอยู่ที่เธอ ต้องเป็นเธอคนเดียว ไม่ว่าพ่อแม่เขาจะพูดยังไงก็ไร้ประโยชน์ ภายหลังจากที่แม่ของเขาถูกผู้หญิงคนนั้นแผลงฤทธิ์ใส่จนกระทั่งต้องนอนโรงพยาบาลตั้งครึ่งเดือน เขาถึงจะระวังตัวขึ้น แต่ในขณะเดียวกันเขาเองก็ยังดูตัวกับผู้หญิงคนอื่นไปด้วย แต่ก็ยังอาลัยอาวรณ์รักใคร่กับผู้หญิงคนนั้นมาโดยตลอด คบหากับคนแบบนี้ลูกจะซวยเอาได้นะ!”

เพ้ยซานซานถอนหายใจ “เพราะเรื่องนี้สินะคะแม่เลยโทรมาหาหนู หนูคิดว่า……”

“คิดว่าอะไรจ้ะ? ลูกไม่รับสายแม่เลย แถมยังอยู่คนเดียวข้างนอกอีก แม่กับพ่อของลูกก็กลัวว่าจะเกิดอะไรกับลูกเข้า ก็เลยโทรหาเยอะขนาดนี้ยังไงล่ะ ถ้าลูกยังไม่รับสายอีก แม่ก็จะไปแจ้งความแล้วล่ะ”

เพ้ยซานซานหยิบหมอนมากอดในอ้อมแขน ในใจของเธอรู้สึกอบอุ่น เธอยิ้มพลางพูด “แม่ขา สบายใจเถอะค่ะ หนูสบายดี หนูบอกแม่แล้วนี่คะ ว่าหนูอยู่ด้วยกันกับเพื่อนสนิท เธอดูแลหนูดีมากเลย”

แม่ของซานซานพูดอีกว่า “ลูกบอกแม่ว่าเธอแต่งงานแล้วนี่ นี่ลูกยังไปๆมาๆหาเธออยู่อีกเหรอ?”

เพ้ยซานซาน “……”

เธอพูด “เอาน่า แม่ไม่เข้าใจสถานการณ์ของพวกเขาหรอกค่ะ……แล้วก็เรื่องของโจวเหวินป๋อน่ะ จริงๆแล้วหนูอยากบอกกับแม่ว่าหนูเลิกกับเขาแล้วค่ะ วันนี้แหละ”

แม่ของซานซานขมวดคิ้ว “ลูกบอกหรือเขาบอกล่ะ?”

“หนูสิคะ เขามีสิทธิ์อะไรมาบอกเลิกหนูล่ะ ผู้หญิงคนนั้นมาโวยวายถึง……”

เพ้ยซานซานขาดสติ เธอพูดเร็วไปหน่อย เกือบหลุดปากพูดออกไป

แต่ถึงอย่างนั้น แม่ของซานซานก็สังเกตถึงบางอย่าง “เอาล่ะแม่รู้แล้ว เลิกก็ดีแล้ว แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่จบหรอกนะ แม่ต้องไปชำระความกับพวกเขาเสียหน่อย มาแนะนำคนอย่างนี้ให้กับบ้านของเรา มันทำเกินไปหน่อยแล้ว!”

“แม่คะ” เพ้ยซานซานเรียกแม่ ก่อนจะหัวเราะพลางพูด “ขอบคุณค่ะแม่”

แม่ของซานซานพูดอย่างไม่แยแส “ลูกอยู่ดีๆ มาขอบคุณแม่ทำไม แต่ลูกก็อย่าคิดช่างมันเชียว โจงเหวินป๋อก็โจงเหวินป๋อ ลูกก็ควรหาคนรักของลูก พูดถึงตัวลูกเถอะ อย่าพูดถึงที่ไหนไกล ซิงหว่านก็แต่งงานมีเจ้าตัวเล็กไปแล้ว ดูตัวเองเถอะ แฟนก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน”

เมื่อเห็นว่าวกมาถึงเรื่องของตัวเอง เพ้ยซานซานก็รีบพูดว่า “ฮัลโหล ฮัลโหล แม่คะ……สัญญาณไม่ดีเลยค่ะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ บ๊ายบาย”

พูดจบ เธอก็วางสายไป

เพ้ยซานซานถือโอกาสเปิดวีแชท ปัดดูโมเม้นต์

ไม่รู้ว่าโจงเหวินป๋อคิดอะไรอยู่ ถึงส่งข้อความมาขอโทษเธอไม่หยุด

เพ้ยซานซานบล็อกการติดต่อเขาและลบทุกอย่างทิ้งไป เมื่อไม่เห็นก็จะได้ไม่รำคาญใจ

ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบลงเสียที

เพ้ยซานซานวางโทรศัพท์ลง ปิดตาก่อนจะนอนแผ่ลงบนโซฟา เนื่องจากแอร์เย็นไปหน่อย เธอจึงดึงพรมเล็กๆมาคลุมร่างกายเอาไว้

ความทรงจำที่คลุมเครือของเมื่อคืนวานก็ชัดเจนเช่นขึ้นมาในทันใด

เพ้ยซานซานเปิดตาขึ้นช้าๆ มองขึ้นไปบนศีรษะอย่างใจลอย