สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 783 ไม่อดตาย
ในขณะเดียวกัน คอนโดแห่งหนึ่ง
อแมนด้ายืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองลอดไปข้างล่างตามช่องว่างของผ้าม่าน
แน่นอนว่า มีใบหน้าที่น่าสงสัยอยู่มากมาย
และคนเหล่านี้ ปิดช่องทางการหนีของเธอทุกช่องทาง
เมื่อเห็นถึงสถานการณ์ อแมนด้าก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ เธอเดินไปมาในห้องราวกับหนูติดจั่น
เธอเตรียมที่จะออกจากเมืองหนานเฉิง ตั้งแต่เธอได้รับข่าวเมื่อคืนนี้ว่ามีคนเจอที่อยู่ของเธอแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะพบและมาที่นี่อย่างรวดเร็ว
ถ้าเธอเดาไม่ผิดละก็ รอฟ้ามืดเมื่อไหร่ คนพวกนี้ก็คงจะลงมือ
อแมนด้าหยิบโทรศัพท์ออกมา หลังจากต่อสายอยู่สองสามสาย เธอก็เปิดตู้เสื้อผ้าเริ่มการปลอมตัว
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง กลุ่มวัยรุ่นที่ขี่มอเตอร์ไซค์ ที่โห่ร้องอย่างไร้ความเกรงใจก็ปรากฏขึ้นที่ชั้นล่างของคอนโด
ถึงแม้ที่นี่จะไม่ใช่ย่านใจกลางเมือง แต่เพราะนี่เป็นเวลาเลิกงาน คนผ่านไปมาจึงเยอะมาก เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ก็ทยอยกันขมวดคิ้วหลบลี้หนีหน้าไป
คนกลุ่มนี้ไม่ได้ออกไป เพียงแค่ขี่รถวนเวียนไปมาล่างคอนโด เจตนาสร้างความวุ่นวาย
ลูกน้องของเซ่หรงที่ยืนอยู่ข้างๆพูดว่า “พี่หรง นั่นคนของฝั่งพี่เสือครับ”
ช่วงนี้อแมนด้าแฝงกายอยู่ในคาสิโนใต้ติดอยู่ตลอด และคาสิโนใต้ดินกว่าครึ่ง ก็อยู่ในมือของพี่เสือ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะรู้จักเขา
คนกลุ่มนั้น หมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องของอบายมุขทุกชนิด แค่ให้เงิน ก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
เซ่หรงลดเสียงลง “ไม่ต้องไปสนพวกมัน จับตาดูคอนโดเอาไว้ น่าจะใกล้ออกมาแล้ว”
“แต่พี่หรง ในเมื่อนี่คือคนที่พี่เสือปกป้อง เราก็……”
“อย่าพูดไร้สาระ กลัวก็กลับไป”
โชคดีที่มีตำรวจลาดตระเวนอยู่ใกล้ๆ ความเคลื่อนไหวของที่นี่พลันดึงดูดพวกเขาให้มาอย่างรวดเร็ว
บวกกับ มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่แจ้งตำรวจ ตำรวจที่เหลือก็รีบทยอยมา
ในขณะที่เหตุการณ์กำลังชุลมุนอยู่นั้น ก็ได้มีชายในชุดช่างซ่อมเดินออกมาจากคอนโด
แม้เธอจะปลอมตัวอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่กล่องเครื่องมือที่เธอใช้สองมือถือนั่น ก็ดันทรยศเธอเสียนี่
เซ่หรงสังเกตเห็นถึงพิรุธ เลยรีบตามไปทันที
เกือบในเวลาเดียวกัน เฉินเป่ยเองก็เดินไปหาอแมนด้าจากอีกทางด้านหนึ่งเช่นเดียวกัน
แม้ว่าอแมนด้าจะกดปีกหมวกของเธอลง แต่สัญชาตญาณที่เฉียบแหลมก็สัมผัสได้ถึงชายหนุ่มสองคนที่ขนาบซ้ายขวาตามมาด้วยความประสงค์ร้าย ในตอนที่พวกเขาอยู่ห่างจากเธอไม่กี่เมตรนั่น เธอก็รีบหันไปอีกทาง ก่อนจะวิ่งไปยังรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างถนน และบิดคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็ว
ข้างตัวเซ่หรงเองก็มีรถมอเตอร์ไซค์ เขาแฉลบหลบออกก่อนจะตามไป
เฉินเป่ยนึกถึงคำกำชับของโจวฉือเซิน เขาจึงไม่กล้าไปใกล้เซ่หรง เพียงกดหูฟังและพูดกับคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกว่า “ออกไปแล้ว เธอสวมชุดช่างสีเทา”
อแมนด้ารู้ว่าข้างหน้าต้องมีคนรอเธออยู่แน่นอน ดังนั้นเธอจึงเลือกที่ที่คนพลุกพล่านโดยเฉพาะ ไม่สนว่าจะชนใครเข้าหรือไม่
ทุกที่ที่ขับฝ่าไป มีแต่เสียงตกใจ
เมื่อเธอกำลังจะข้ามทางแยกนั่น เธอก็เห็นรถสีดำสองคันวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเธอ เธอเลยเปลี่ยนทิศทางมุ่งตรงไปยังนักเรียนมัธยมสองสามคนที่กำลังรอไฟแดงอยู่
รถคันหนึ่งถูกบังคับให้หักพวงมาลัย ขวางอยู่ตรงหน้าเธอและนักเรียนมัธยมสองสามคน
เมื่ออแมนด้าเห็นอย่างนั้น เธอก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ เลี้ยวโค้งอย่างรวดเร็ว มุ่งเข้าไปสู่ขบวนรถ
ส่วนรถอีกคันถึงแม้ว่ายังตามติดเธอ แต่เพราะถนนหนทางแออัดเกินไป ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเหมือนรถมอเตอร์ไซค์ หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ร่างของเธอก็หายไปต่อหน้าต่อตา
อแมนด้าขับไปไม่หยุด และเธอเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองจัดการวันนี้มันมั่นใจในตัวเองเกินไปไหม คิดว่าจะสลัดพวกคนที่ตามเธอได้หลุดอย่างสมบูรณ์แล้ว และเมื่อถึงตอนนี้เอง เธอก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด ตราบใดที่ยังเอาตัวรอดได้ก็โอเคแล้ว
เธอขับมอเตอร์ไซค์ตรงไปยังจุดหมายปลายทางของเธอ
เซ่หรงมองดูแผ่นหลังของเธอจากระยะไกล ก่อนจะค่อยๆหยุดรถลง เงยหน้ามองไปยังจุดมุ่งหมายที่เธอขับไป พลางขมวดคิ้วมุ่น
……
อีกด้านหนึ่ง หร่วนซิงหว่านทำอาหารจานสุดท้ายเสร็จแล้ว จึงเดินไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพ้ยซานซาน
หร่วนซิงหว่านพูด “ซานซาน เธออยู่ไหนแล้ว?”
เพ้ยซานซานพูดว่า “พวกเรากำลังกลับกันจ้า รถติดมากมาย คงอีกสักพักแหละ”
“เสิ่นจื่อซีมากับเธอด้วยเหรอ”
“ใช่จ้า” เพ้ยซานซานชะงักไปนิด ก่อนหยั่งเชิงถาม “ประธานโจวกลับมาหรือยัง?”
หร่วนซิงหว่านมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ “กลับมาแล้ว”
เพ้ยซานซานพูด “งั้นเธอกินก่อนเลย อย่าปล่อยให้ประธานโจวเขารอ……”
“ไม่เป็นไรน่า ตอนที่เขาทำงานทุกวัน ตั้งแต่เที่ยงถึงมืดค่ำไม่ได้กินข้าว เขาก็ยังไม่อดตาย”
โจวฉือเซิน “……”
เพ้ยซานซานกลั้นขำอยู่ที่ปลายสาย “ตอนนี้เหมือนจะรถไม่ค่อยติดแล้ว มากสุดครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว”
“โอเค ขับรถดีๆนะ”
ทันทีที่หร่วนซิงหว่านวางโทรศัพท์ลง เธอก็ถูกคว้าข้อมือ ก่อนจะดึงลงมา
โจวฉือเซินกอดเอวของเธอ พลางพูดเสียงต่ำ “เมื่อกี้คุณพูดอะไร?”
หร่วนซิงหว่านนั่งอยู่บนตักของเขา เถียงตามหลักของเหตุผลว่า “ฉันพูดผิดตรงไหน ทุกครั้งที่ฉันพูดกับคุณ คุณไม่เคยใส่ใจ งั้นฉันจะมีวิธีอะไร……”
ทันทีที่เธอพูดจบ โทรศัพท์มือถือสองเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยก็ดังขึ้นพร้อมกัน
หร่วนซิงหว่านหันไปมอง ทางฝั่งโจวฉือเซินเป็นเฉินเป่ยที่โทรเข้ามา
โจวฉือเซินมองไปยังโทรศัพท์ของเธอ เป็นเบอร์แปลก
คงจะเป็นเซ่หรง
ทั้งสองไม่ขยับตัว กระทั่งหน้าจอโทรศัพท์ดับลง
หร่วนซิงหว่านเงียบไปสักพักก่อนจะพูด “ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์คะ?”
โจวฉือเซินเองก็ถามย้อนกลับ “แล้วคุณล่ะ?”
หร่วนซิงหว่านรู้ ว่าโจวฉือเซินไม่ชอบที่เธอติดต่อกับเซ่หรง
แม้ว่าบางเรื่องต้องให้เซ่หรงช่วย ครั้งนี้โจวฉือเซินไม่พูดอะไร แต่ให้รับสายเซ่หรงต่อหน้าเขา เขาต้องไม่พอใจมากแน่
“งั้นเรา……แยกย้ายกันไปจัดการไหมคะ?”
เมื่อหร่วนซิงหว่านลุกขึ้นเตรียมจะไปห้องนอน เพื่อโทรกลับหาเซ่หรง เธอก็ถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง
โจวฉือเวินพูด “ไม่ต้องทำอะไรแล้ว กินข้าว”
“แต่พวกซานซานยังไม่……”
โจวฉือเซินพูดด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “ผมหิวจะตายอยู่แล้ว”
หร่วนซิงหว่าน “……”
ก็ได้
หร่วนซิงหว่านกลับเข้าไปในห้องครัว เตรียมจะแบ่งอาหารนิดหน่อยมาให้โจวฉือเซินทานก่อน
เธอเดินไปไม่กี่ก้าว เมื่อหันกลับมาดู ก็เห็นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หร่วนซิงหว่านเอนศีรษะ ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกหลุมพราง
แต่โจวฉือเวินก็ไม่ได้โทรกลับ
แค่เขาไม่รับโทรศัพท์ เฉินเป่ยก็ไม่โทรมาอีกเป็นครั้งที่สอง แต่จะส่งข้อความ สรุปพอสังเขปอธิบายให้เขาแทน
เมื่ออ่านข้อความที่เฉินเป่ยส่งมา สีหน้าของโจวฉือเซินก็เย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากนั้นไม่นาน เขากุมโทรศัพท์แน่น ลุกขึ้นก่อนจะพูดกับหร่วนซิงหว่านว่า “ผมจะออกไปข้างนอก”
หร่วนซิงหว่านชะงัก รู้สึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบางอย่าง เธอไม่พูดอะไรมาก แค่เพียงพูดว่า “ระวังตัวด้วยนะคะ”
โจวฉือเซินรับคำ เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หันกลับมาก่อนพูดเสียงต่ำว่า “ไม่ต้องรับสายเซ่หรง รอผมกลับมา ผมจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้คุณฟังเอง”
หร่วนซิงหว่านพยักหน้าเบาๆ “ค่ะ”