สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 761 ฉันดูน่าไร้สาระขนาดนั้นเลยหรือไง

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ หร่วนซิงหว่านใช้เวลาตอนที่โจวฉือเซินไปเปลี่ยนเสื้อผ้านั้น เปิดประตูตู้เย็นและหยิบถุงยาจีนโบราณใส่กระเป๋า

เธอพยายามอดทนกับอาการคลื่นไส้และอาการไม่สบายไว้ แล้วฉีดยาลงบนแขนของตนเอง

เมื่อโจวฉือเซินออกมา หร่วนซิงหว่านก็กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ที่ประตูทางเข้า

เขาจ้องมองไปที่หร่วนซิงหว่านและขมวดคิ้วเล็กน้อย

หร่วนซิงหว่านสบตากับเขา: “มีอะไรหรือ”

โจวฉือเซินกล่าวว่า: “ทำไมสีหน้าคุณถึงดูแย่กว่าเมื่อกี้ละ”

หร่วนซิงหว่านสัมผัสที่ใบหน้าของตัวเอง: “งั้นหรอ?”

หลังจากนั้นเธอมองไปที่โจวฉือเซินด้วยความสงสัย: “คุณคงไม่ใช่จะรอเล่นมุขเสี่ยวจีบสาวกับฉันนะ”

โจวฉือเซินดีดนิ้วไปที่หน้าผากของเธอ: “ผมดูน่าไร้สาระขนาดนั้นเลยหรือไง”

“แล้วไม่ใช่หรือไง” หร่วนซิงหว่านสวมรองเท้าของเธอ “ฉันเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ”

ทันทีที่เธอเดินไปยังประตู โจวฉือเซินก็คว้าตัวเธอไว้: “ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนก็อย่าฝืนตัวเอง ผมจะพาคุณส่งโรงพยาบาลเอง”

หร่วนซิงหว่านตะลึงสักครู่แล้วกล่าวว่า: “ไม่เป็นไรจริงๆ ฉันสบายมาก มันอาจเป็นเพราะไฟที่หน้าประตูสว่างเกินไปเลยทำให้หน้าดูซีดไปหน่อย”

หลังพูดจบ เธอเหลือบมองดูเวลาแล้วดึงโจวฉือเซินไปข้างหน้า: “เร็วเข้าจะสายแล้วนะ อย่ามัวอืดอาดยืดยาดอยู่ได้”

เช้านี้เพ้ยซานซานไปที่สถานที่ถ่ายทำแต่เช้าตรู่เพื่อตรวจสอบความพร้อมของฉากหลัง

ต่อมาหร่วนซิงหว่านก็นั่งรถของโจวฉือเซินถึงสตูดิโอพอดี

ก่อนลงจากรถโจวฉือเซินเห็นสีหน้าของเธอดีขึ้นกว่าตอนแรกเขาจึงเพียงพูดว่า: “ถ้ารู้สึกเหนื่อยก็ให้กลับบ้านนะ เงินทั้งหมดของผมเป็นของคุณด้วย คุณไม่จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนั้นก็ได้”

หร่วนซินหว่านยิ้มและพูดว่า: “เข้าใจแล้วคะ”

เธอเปิดประตูรถ ครุ่นคิดเป็นเวลาสองวินาทีแล้วหันศีรษะจูบลงบนแก้มโจวฉือเซิน: “นี่เป็นของรางวัล”

เวลาที่เขาพูดอะไรอย่างจริงจังมันทำให้ฟังแล้วรู้สึกสบายใจ

คิ้วของโจวฉือเซินขยับเล็กน้อย มีเรื่องดีๆแบบนี้ด้วยหรอ

หร่วนซิงหว่านลงจากรถและโบกมือให้เขา: “รีบไปเร็ว ฉันจะเข้าไปแล้วละ”

โจวฉือเซินตอบกลับ: “ได้”

หลังจากมองดูรถสีดำค่อยๆขับออกไป หร่วนซิงหว่านก็ถอนสายตาและเดินเข้าไปในสตูดิโอ

เธอนั่งอยู่ในที่ทำงานแล้วอุ่นยาไว้ เธอจ้องมองที่ยาแต่ไม่ว่ายังไงก็ดื่มมันไม่ลงและอาการคลื่นไส้ก็กลับมาอีกครั้ง

เธอได้ส่งข้อความถึงเจียงหยวนเพื่อสอบถามถึงอาการที่เธอเป็นอยู่นี้เป็นเรื่องปกติหรือไม่

ในไม่ช้าเจียงหยวนก็โทรกลับมา

เจียงหยวนกล่าวว่า: “นอกจากอาการคลื่นไส้อาเจียนแล้วคุณยังมีอาการอื่นอีกไหมคะ”

“หลังจากฉีดยาแต่ละครั้งฉันจะรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย แต่ไม่กี่นาทีต่อมาก็จะรู้สึกดีขึ้นคะ”

“นี่เป็นเรื่องปกติค่ะ ถึงแม้การฉีดยาตัวนี้จะเพิ่มโอกาสในการตั้งครรภ์ แต่มันก็มีผลข้างเคียงอยู่ เหมือนที่ฉันเคยบอกคุณว่าการใช้ยาตัวนี้จะทำให้รู้สึกทรมานมาก ยิ่งกว่านั้น……ตอนนี้ยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ยิ่งนานเท่าไรก็จะยิ่งรู้สึกทรมาน เหมือนเวลาเธอทานยา ถ้ารู้สึกขยะแขยงกับบางสิ่ง เธอก็จะรังเกียจมันมากขึ้นเรื่อยๆ”

“อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นการฉีดยาหรือทานยา ล้วนเกิดจากการตอบสนองความเครียดตามสัญชาตญาณของร่างกายและจิตใจของเธอเอง นี่ก็เป็น……เรื่องที่ฉันทำอะไรไม่ได้”

หร่วนซิงหว่านเงียบไปสักพัก: “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะลองพยายามเอาชนะมัน”

เจียงหยวนกล่าวต่อ: “งั้นคราวหน้าฉันจะลดปริมาณยาลงให้นะคะ”

หร่วนซิงหว่านตอบกลับอย่างหนักแน่น: “ไม่ต้องค่ะ ตามนั้นเลยฉันรับไหว”

เจียงหยวนรู้ว่าเธอกำลังยืนกรานอะไรเลยไม่เกลี้ยกล่อมเธอต่อ: “บางทีนานๆไปคุณอาจจะชินกับมันไปเลยก็ได้นะคะ เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่มแรงกดดันและอย่ากังวลว่าตัวเองจะท้องเมื่อไหร่ ให้ทำจิตใจให้สงบราบรื่น การรักษาอาจง่ายขึ้นและโอกาสท้องก็อาจเพิ่มขึ้นอีกด้วยค่ะ”

หร่วนซิงหว่านยิ้มเบาๆ: “ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะ”

หลังจากวางสาย เธอมองมายังยาที่อยู่ตรงหน้าและอดทนต่ออาการคลื่นไส้อาเจียน แล้วหยิบมันขึ้นมาดื่มในอึกเดียว

เวลาผ่านไปไม่นานเพ้ยซานซานก็กลับมา

เพ้ยซานซานเหนื่อยจนทรุดตัวลงบนโซฟาและไม่อยากขยับตัวอีกเลย

หร่วนซิงหว่านเทน้ำแก้วหนึ่งให้เธอ: “เป็นไงบ้าง มันใช้ได้ไหม”

เพ้ยซานซานรับมาแล้วดื่มน้ำจนหมดแก้ว: “ใกล้เสร็จแล้ว การถ่ายทำพรุ่งนี้ไม่น่ามีปัญหาอะไร”

หร่วนซิงหว่านเหลือบมองดูเวลา แล้วพูดว่า “ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เธอจะพักที่นี่ก่อนไหม”

วันนี้เพ้ยซานซานนอกจากต้องไปตรวจสอบความพร้อมของฉากหลังแล้ว ก็ไม่มีงานไหนต้องรีบไปจัดการต่อ เธอเลยพิงลงบนโซฟา: “โอเค งั้นฉันของีบสักครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวเธอปลุกฉันด้วยละ”

“ได้ หลับไปเลย”

หร่วนซิงหว่านไปนั่งทำงานออกแบบในคอมพิวเตอร์ที่ยังทำไม่เสร็จต่อ

สองนาทีต่อมา อยู่ๆเพ้ยซานซานก็พูดขึ้นว่า: “ซิงซิง เธอได้กลิ่นอะไรแปลๆในห้องนี้ไหม”

มือที่จับปากของหร่วนซิงหว่านหยุดชะงักแล้วหันไปถามว่า: “เป็น……กลิ่นอะไรหรอ”

เพ้ยซานซานลืมตาขึ้นแล้วลองสูดดมกลิ่นในห้อง: “เหมือนจะเป็น……กลิ่นยาจีนโบราณนะ”

เมื่อพูดอย่างงั้น เธอมองไปที่หร่วนซิงหว่านอีกครั้ง: “เธอกินยาจีนโบราณอยู่หรอ”

หร่วนซิงหว่านได้ยินแบบนั้นแล้วเธอก็ยิ้มขึ้นมา ในเวลาแบบนี้ยิ่งปิดบังก็จะยิ่งมีพิรุธ เธอเลยตอบกลับอย่างใจเย็นว่า: “ใช่ ฉันเคยบอกไว้แล้วนี่ว่าจะปรับสภาพร่างกาย เลยกำลังกินยาจีนโบราณ”

เพ้ยซานซานคิดว่ายานั่นเป็นยาปรับสภาพร่างกายทั่วไปเลยพูดว่า: “รู้สึกเป็นไงบ้าง ช่วงนี้ฉันก็รู้สึกร่างกายไม่ค่อยดี ถ้าเธอลองแล้วได้ผลฉันก็อยากลองบ้าง”

หร่วนซิงหว่านรู้ว่านั่นเป็นผลสืบเนื่องมาจากเธอเคยแท้งบุตร

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “ก็โอเคนะ เดี๋ยวฉันจะบอกกับเจียง……หมอให้ เธอส่งอาการของเธอมาฉัน ฉันจะได้ให้หมอวินิจฉัยแล้วจ่ายยาให้”

“โอเค ฉันส่งให้เธอตอนนี้เลย ช่วงนี้ฉันมักยุ่งจนปวดเมื่อยไปทั้งตัวพอดี หลังจบงานนี้แล้วกินยาสักหน่อยจะได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง”

ผ่านไปไม่นานหร่วนซิงหว่านก็ได้รับข้อความจากเพ้ยซานซาน และเธอก็ส่งต่อให้กับเจียงหยวน

หร่วนซิงหว่าน : [นี่เป็นเพื่อนของฉัน ช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบาย คุณช่วยดูและจ่ายยาให้เธอหน่อยได้ไหม]

เจียงหยวนไม่ตอบกลับเขาน่าจะยุ่งอยู่

เพ้ยซานซานพูดขึ้นอีกครั้ง: “ซิงซิง เธอเจอแพทย์แผนจีนคนนี้จากไหนนะ ถ้าฉันลองดื่มแล้วได้ผลดีก็อยากให้แม่ของฉันลองดูบ้าง เมื่อปีก่อนแม่ฉันเคยเท้าคดมา พอฝนตกท่านจะรู้สึกปวดเป็นประจำ”

หร่วนซิงหว่านวางมือถือลง: “ไม่ใช่……เขาเป็นหมอดูแลเด็กคนนั้น”

เพ้ยซานซานลองถามขึ้นมา: “งั้นเขาคงคิดค่าบริการแพงสินะ”

หร่วนซิงหว่านยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น: “เขากับเจียงซ่างหานเป็น……”

หร่วนซิงหว่านหยุดชะงักเมื่อพูดได้ครึ่งทาง

เป็นอะไรกันนะ?

ความสัมพันธ์อันซับซ้อนของตระกูลเจียง จนถึงตอนนี้เธอยังไม่เข้าใจเลย

หร่วนซิงหว่านถอยไปหนึ่งเก้า: “เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจียงชูหนิงมั้ง”

เมื่อก่อนตอนที่อยู่ห้องทดลอง คนที่คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังน่าจะเป็นเจียงซ่างหาน

แต่ตอนนี้โจวฉือเซินรับพวกเขามาที่คฤหาสน์ เพราะฉะนั้นคนที่จ่ายเงินทุนทั้งหมดนี้ก็น่าจะเป็นโจวฉือเซิน

แต่มักจะรบกวนเขาก็ดูเหมือนจะค่อยไม่ดี

หร่วนซิงหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “ฉันจำได้ว่าหนิงหนิงเคยบอกฉันว่าเขาเหมือนจะชอบสวี่วานอยู่”