สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 759 เขาเชื่อถือได้จริง ๆ เหรอ?

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ซานซาน……”

เพ้ยซานซานรู้ว่าเธออยากจะพูดอะไร ยิ้มแล้วก็พูดขัดขึ้นว่า “วางใจเถอะ ฉันคิดรอบคอบแล้ว และอีกอย่างการคบหาดูใจกัน ก็ไม่ได้เป็นการแต่งงานสักหน่อย ถ้ารู้สึกว่าไม่เหมาะสมกันเมื่อไหร่ แค่เลิกกันก็พอแล้ว ไม่ได้ทำให้ฉันเสียเวลาในการตามหาคนต่อไปเลยสักนิด”

พอได้ยินแบบนี้ หร่วนซิงหว่านเองก็ยิ้มขึ้นมา “ก็จริง ผู้ชายมีเป็นหมื่นเป็นพัน ถ้าไม่ไหวคนหนึ่งเราก็เปลี่ยนเลย”

“เอ่อ แบบนี้ซิถึงจะถูก ไม่แน่ฉันกับโจงเหวินป๋อคบกันไปคบกันมา แล้วต่างก็เกิดความรักขึ้นมา ก็อาจจะจัดงานแต่งขึ้นมาก่อนพวกเธอเลยก็ได้นะ” พอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เพ้ยซานซานก็พูดขึ้นอีกว่า “อ๋อ ใช่แล้ว ฉันเกือบลืมไปเลย พวกเธอจะจัดงานแต่งกันเมื่อไหร่เหรอ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยเห็นเธอเคยคอนเฟิร์มรายละเอียดชุดแต่งงานแล้วนี่”

หร่วนซิงหว่านเดินไปข้างหน้าช้า ๆ แล้วค่อย ๆ พูดขึ้นอย่างช้า ๆ ว่า “ยังไม่รู้เลยมั้ง ช่วงนี้ก็ค่อนข้างยุ่ง รอผ่านไปสักช่วงค่อยว่ากันเถอะ”

“งั้นเธอก็ต้องจัดไว้ในหมายกำหนดการซิ ไหนเธอกะว่าจะมีลูกอีกคนไม่ใช่เหรอ? ถ้าเกิดท้องโตขึ้นมาตอนงานแต่ง ก็จะไม่สะดวกเอานะซิ ต้องทำให้คนเหนื่อยตายแน่”

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าหล่อนพูดได้มีเหตุผล เพียงแต่ว่าเธอเพิ่งจะเริ่มกินยาปรับสภาพร่างกายตัวเอง จะสามารถตั้งท้องขึ้นมาได้เมื่อไหร่นั้นก็ยังไม่แน่นอนเลย

ส่วนทางด้านโจวฉือเซินดูไปแล้วก็มีแต่ยิ่งอยู่ยิ่งงานยุ่ง ไม่ว่าจะเป็นงานแต่ง หรือว่าตั้งท้อง คาดว่าคงจะต้องใช้เวลานานเลยล่ะ

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าขึ้นมา “รู้แล้วล่ะ ฉันจะเก็บกลับไปคิดดูดี ๆ นะ”

ระหว่างที่พูด ก็มาถึงสำนักงานแล้ว

หร่วนซิงหว่านพูดกับเพ้ยซานซานขึ้นว่า “งั้นฉันเข้าไปวาดภาพก่อนนะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกฉันนะ”

เพ้ยซานซานพูดขึ้น “ไปเถอะ ไปเถอะ ข้างนอกมีฉันอยู่ทั้งคน”

พอเข้ามาในห้องทำงานแล้ว หร่วนซิงหว่านก็มานั่งลงตรงหน้าโต๊ะวาดภาพ แล้วเปิดสมุดภาพสเกตช์ออก แล้วเปิดคอมพิวเตอร์และกระดานวาดภาพดิจิตอลขึ้นมา แล้วก็คัดลอกพวกภาพสเกตช์เข้าไปทีละรูปทีละรูป แล้วก็ค่อย ๆ ทำการแก้ไขในจุดที่ละเอียดอ่อนไป

ในตอนที่กินข้าวเที่ยงนั้น เพ้ยซานซานก็พูดกับหร่วนซิงหว่านขึ้นว่า เมื่อช่วงสายสวี่วานได้โทรศัพท์มาหาเธอแล้ว บอกว่าหล่อนได้ติดต่อคนได้แล้ว ช่วงบ่ายก็จะมาปรึกษารายละเอียดโดยรวมของด้านพรีเซนเตอร์และโฆษณากับพวกเธอเลย รวมทั้งควรจะดำเนินการยังไงด้วย

เพื่อไม่ให้หร่วนซิงหว่านเป็นกังวลใจ และจะได้สามารถออกแบบได้อย่างสบายใจ เพ้ยซานซานก็รั้งงานพวกนี้ไว้คนเดียวหมดเลย

เรื่องพรีเซ็นเตอร์เรื่องที่ใหญ่แบบนี้ รวมทั้งสถานะของสวี่วานก็มาวางอยู่ด้วย มีชื่อเสียงที่โด่งดังและเป็นที่นิยมระดับสูงอยู่ แล้วทางเรื่องการเป็นพรีเซนเตอร์ ก็มีหลายด้านที่เพ้ยซานซานไม่รู้เรื่อง ถ้าจะทำคนเดียวก็ต้องเหนื่อยมากพอสมควรเลย

เมื่อเป็นแบบนี้ หร่วนซิงหว่านก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา

และแล้วในช่วงตอนบ่าย เสิ่นจื่อซีก็เลยมาปรากฏตัวที่สำนักงานแล้ว

เสิ่นจื่อซีจ้องมองคนสองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างระมัดระวัง มือทั้งสองข้างปกป้องความบริสุทธิ์ของตัวเองเอาไว้ “พวกคุณอยากจะทำอะไร ผมเป็นคนที่ทำอาชีพสุจริตนะ ไม่ใช่พวกคนที่จะมาอะไรง่าย ๆ ได้นะ ถ้าพวกคุณอดทนกับใบหน้าที่หล่อเหลาของผมไม่ไหวจริง ๆ แล้วคาดหวังอะไรกับผมละก็ มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเจรจากันได้……”

หร่วนซิงหว่าน “……”

เพ้ยซานซาน “……”

เพ้ยซานซานมองไปที่หร่วนซิงหว่าน แล้วพูดขึ้นเสียงเบาว่า “นี่เขาเชื่อถือได้จริง ๆ เหรอ?”

มุมปากของหร่วนซิงหว่านกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย “น่าจะพอได้อยู่มั้ง ยังไงก็ดีกว่าไม่มีน่ะ”

เสิ่นจื่อซี “?”

เสิ่นจื่อซีพูดขึ้น “นี่คุณกำลังสงสัยความสามารถด้านไหนของผมอยู่? ต้องพูดให้ชัดเจนนะ ถ้าเกิดทำร้ายโดนเกียรติในความเป็นลูกผู้ชายของผมละก็ ผมไม่ยอมจริง ๆ ด้วยนะ!”

หร่วนซิงหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองไปที่เขาใหม่อีกครั้ง “ฉันอยากให้คุณช่วยเขียนสัญญาร่วมงานฉบับหนึ่ง รวมทั้งสัญญาหุ้นส่วนด้วย”

หร่วนซิงหว่านเอาเรื่องที่สวี่วานจะเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วน รวมทั้งเรื่องที่มาเป็นพรีเซนเตอร์ บอกให้เสิ่นจื่อซีฟังไปคร่าว ๆ รอบหนึ่ง

พอเขาฟังจบ ก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แล้วปรับท่านั่งเล็กน้อย “ไม่พูดมาตั้งแต่แรก ผมก็นึกว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรซะอีก อีกนิดเดียวผมก็จะกระโดดแม่น้ำเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์แล้วนะ เป็นเรื่องที่สามารถคุยกันผ่านโทรศัพท์ก็ได้ แต่กลับต้องให้ผมวิ่งมาหาเที่ยวหนึ่งด้วย ข้าวเย็นพวกคุณต้องรับผิดชอบเลยนะ”

“แน่นอน ว่าไม่ใช่แค่เรื่องนี้เท่านั้น”

แล้วเสิ่นจื่อซีก็หวาดระแวงขึ้นมาอีก “ยังมีเรื่องอะไรอีก?”

หร่วนซิงหว่านยิ้มอ่อน ๆ ขึ้นมาทีหนึ่ง อย่างดูเป็นมิตร “ฉันจำได้ว่าตอนที่คุณทำงานให้หลินซื่อนั้น โจวฉือเซินเคยจ่ายเงินให้คุณแล้วใช่ไหม แต่ว่าจริง ๆ แล้ว คุณกลับไม่ได้อยู่ที่นั่นเป็นเวลานานเท่าไหร่ ดังนั้น……”

เสิ่นจื่อซีรีบพูดขึ้นว่า “เงินใช้ไปหมดแล้ว ไม่มีทางคืนได้เด็ดขาด!”

“ฉันไม่ได้จะให้คุณคืน เพียงแต่ว่าช่วงนี้สำนักงานของฉันมีเรื่องยุ่งยากเยอะ แถมยังต้องไปเกี่ยวข้องถึงสัญญาอะไรมากมาย ก็เลยอยากจะขอให้คุณมาช่วยหน่อย”

สัญชาตญาณบอกกับเสิ่นจื่อซีว่า นี่ทันไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่

เขาค่อย ๆ หาข้ออ้างให้กับตัวเอง แล้วพูดอย่างรู้สึกเสียดายขึ้นว่า “คุณก็รู้ อาชีพอย่างพวกเรานี้ยุ่งจะตายไป ต้องมีคดีอยู่ในมือตลอด แถมยังต้องรวบรวมหลักฐานและข้อมูลอีก ผมก็อยากจะช่วยคุณเหมือนกัน แต่ว่ามีใจแต่ไร้เรี่ยวแรงจริง ๆ……”

หร่วนซิงหว่านตัดทางไปของเขาไปตรง ๆ เลย “ฉันถามหลินหนานแล้ว ว่าคุณเพิ่งจะทำคดีใหญ่อันหนึ่งจบไป ช่วงนี้กำลังพักผ่อนอยู่”

เสิ่นจื่อซี “……”

เขาพูดขึ้นมาอย่างไม่พึงพอใจ “คุณกับโจวฉือเซินนี่ไม่ใช่คนบ้านเดียวกันไม่เข้าบ้านเดียวกันจริง ๆ ผม……กับหลินหนานมาเจอพวกคุณผัวเมียเข้านี่ช่างเป็นความซวยจริง ๆ”

หร่วนซิงหว่านรู้ว่านี่คือเขายอมรับปากแล้ว ยิ้มแล้วก็พูดขึ้นว่า “งั้นก็เอาตามนี้แหละ เดี๋ยวคืนนี้เลี้ยงข้าวคุณ อยากกินอะไรล่ะ?”

เสิ่นจื่อซีพูดชื่อออกมาชื่อหนึ่ง เป็นร้านอาหารที่แพงที่สุดในหนานเฉิง

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ขอโทษด้วยจริง ๆ งบมีไม่ถึง ถ้าคุณไม่รังเกียจละก็ เดี๋ยวฉันทำอาหารให้คุณกินเองนะ”

เสิ่นจื่อซี “……”

เขาพูดขึ้น “คุณนี่ขี้เหนียวจริง ๆ”

พอนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็โดนบีบบังคับให้ยอมรับความโหดร้ายของโชคชะตาอย่างไร้เยื่อใย “งั้นผมขอเลือกเมนูนะ”

หร่วนซิงหว่านยิ้มขึ้นมา “ได้ แล้วแต่คุณเลย”

พอมีเสิ่นจื่อซีแล้ว คนคนเดียวก็แทนคนสิบคนได้

แรงงานก็ถือได้ว่าเพียงพอแล้ว

เรื่องที่สวี่วานมาเป็นพรีเซนเตอร์ ก็ถือได้ว่าได้อยู่ในแผนการแล้ว

แต่ว่าความสามารถของเสิ่นจื่อซีนั้น ไม่เพียงแค่แสดงออกมาทางด้านข้อสัญญาที่วุ่นวาย แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับพรีเซนเตอร์ทุกอย่าง เขาก็จัดการได้อย่างดีทุกอย่าง

พอนาน ๆ เข้า ก็เหมารวมเรื่องทุกเรื่องไปเลย

สมแล้วที่เป็นคุณชายลูกผู้ดี ที่ถ้าเป็นทนายที่ดีไม่ได้ ต่อไปก็ต้องกลับไปรับช่วงกิจการงานของตระกูลจริง ๆ

ในช่วงหลายวันต่อมา คำพูดที่หร่วนซิงหว่านได้ยินจากเสิ่นจื่อซีที่บ่อยที่สุดในทุกวันก็คือคำพูดประโยคที่ว่า “ทำไมผมยังไม่ตายอีก”

พอมีความช่วยเหลือจากเสิ่นจื่อซีแล้ว ทางเพ้ยซานซานก็คืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว หาสถานที่ได้หลายแห่ง พอไปตรวจสอบแต่ละที่แล้ว สุดท้ายก็เลือกได้ในร่มที่หนึ่งกับกลางแจ้งที่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มสื่อสารกับทีมงานเรื่องจัดสถานที่และวันเวลาในการถ่ายภาพ……

ส่วนหร่วนซิงหว่านก็ถือโอกาสตอนที่โจวฉือเซินไม่อยู่ แอบดื่มยาและฉีดยาไป ถ้าเช้าวันไหนหาโอกาสไม่ได้จริง ๆ ก็จะเอายามาอุ่นที่สำนักงานแล้วค่อยดื่ม

พอถึงตอนที่ครบหนึ่งอาทิตย์ เจียงหยวนก็ส่งยาใหม่มาให้เธออีก

ไม่ว่ายาอันนี้ดื่มแล้วสุดท้ายจะสามารถตั้งท้องได้หรือเปล่า แต่ว่าช่วงนี้สภาพร่างกายของหร่วนซิงหว่านกลับดีขึ้นมาไม่น้อย ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่ายาออกฤทธิ์แล้ว หรือเป็นเพราะผลของการนอนเร็วตื่นเช้าหรือเปล่า

เพียงแต่ว่าทุกครั้งที่ฉีดยาเสร็จ เธอก็จะมีช่วงเวลาหลายนาทีที่รู้สึกไม่สบาย

ความเจ็บปวดที่เหน็บหนาว ครั้งแล้วครั้งเล่า แทรกซึมเข้าไปในเส้นเลือดอย่างไม่มีสุ้มเสียง เกาะเกี่ยวกับเซลล์ทุกเซลล์เอาไว้ ในขณะที่ทำให้คนสั่นเทา แล้วก็เป็นชินชาที่เกิดขึ้นตามปกติ

ในตอนที่เปิดยาจีนและยาฉีดที่เจียงหยวนส่งมาให้นั้น จู่ ๆ หร่วนซิงหว่านก็รู้สึกมีความรู้สึกสะอิดสะเอียนเกิดขึ้นมา

โจวฉือเซินเดินเข้ามาจากห้องรับแขก พอเห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ค่อยปกติ ก็เดินเข้าไปใกล้แล้วก็ถามขึ้นว่า “เป็นอะไรไป? ไม่สบายเหรอ?”

หร่วนซิงหว่านรีบปิดฝาลง “ไม่มีอะไรค่ะ น่าจะเป็นเพราะว่าวันนี้ทำงานนานไปหน่อย ก็เลยรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ”

โจวฉือเซินมองไปที่กล่องโฟมที่อยู่ตรงหน้าเธอ “ข้างในนี้คืออะไร?”