สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 753 อย่างน้อยก็ไม่ฆ่าล้างโคตรพวกเรา

หลังจากที่แยกจากกับหร่วนซิงหว่านแล้ว พอเจียงชูหนิงกลับมาถึงบ้านก็ดูหมดอาลัยตายอยาก ไม่มีความสดใสร่าเริงเหมือนอย่างตอนที่ออกจากบ้านไปเลย

เจียงจิ้งเหยากำลังอ่านหนังสืออยู่ เงยหน้าขึ้นมากวาดตามองเธอไปทีหนึ่ง แล้วก็เปิดปากพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า “แกเกือบจะเหมาศูนย์การค้าจนโล่งไปหมดแล้ว ทำไมยังดูกลุ้มใจไม่มีความสุขเลยอีก?”

เจียงชูหนิงมานั่งลงข้าง ๆ เขา แล้วล้มตัวลงบนพนักโซฟา ยังคงดูไม่มีความกระปรี้กระเปร่าเช่นเดิม

เจียงจิ้งเหยาพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ วันนี้ก็ยอมให้แกออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ยังมามีท่าทางแบบนี้อีก หรือว่าใครรังแกแกมาเหรอ?”

ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงชูหนิงถึงได้เปิดปากพูดขึ้นอย่างหมดอาลัยตายอยากว่า “ไม่ใช่ค่ะ”

ครึ่งเดือนมานี้ อาจจะเป็นเพราะว่าเจียงชูหนิงประพฤติตัวได้ไม่เลว และเห็นได้ชัดว่ารู้ตัวว่าตัวเองได้ทำผิดไปแล้วเมื่อก่อนหน้านี้ และอาจจะเป็นเพราะว่ารู้สึกว่านิสัยของเธอได้รับการขัดเกลามาพอสมควรแล้ว เจียงจิ้งเหยาก็ปิดหนังสือลงแล้วพูดขึ้นว่า “เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป แกไม่ต้องเอาแต่อยู่ในบ้านแล้ว อยากไปไหนก็ไปได้เลย”

ตอนแรกนึกว่าเจียงชูหนิงจะดีใจจนกระโดดโลดเต้นขึ้นมา แต่ใครจะไปรู้ เธอกลับตอบมาแต่”อืม”คำหนึ่งอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วก็ไม่มีอะไรต่ออีกเลย

เจียงจิ้งเหยาอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “นี่ตกลงแกเป็นอะไรกันแน่? โดนคนรังแกมาจริง ๆ เหรอ?”

เจียงชูหนิงส่ายหน้าขึ้น พยายามฝืนลุกขึ้นมานั่งตัวตรงเล็กน้อย แล้วพูดกับเขาขึ้นว่า “พ่อคะ พ่อว่า อารองเขาตายไปแล้วจริง ๆ เหรอคะ?”

พอได้ยินเธอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเจียงจิ้งเหยาก็เคร่งขรึมลงหลายเท่า ผ่านไปครู่หนึ่งถึงพูดขึ้นว่า “เขาไม่ได้เป็นคนของตระกูลเจียงแล้ว และก็ไม่ได้เป็นอารองของแกแล้ว เขาจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว”

เจียงชูหนิงทำหน้ามุ่ยขึ้นมา แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

พอเจียงจิ้งเหยาเห็นเข้า ก็ถอนหายใจไปเงียบ ๆ ทีหนึ่ง “หนิงหนิง ในเรื่องของอา……ของแกเรื่องนี้ ฉันไม่เคยพูดอะไรกับแกมาก่อน แต่ว่าวันนั้นแกก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาทำอะไรไปบ้าง เขาอยากจะฆ่าคนในตระกูลเจียงทั้งหมด แถมยังจะระเบิดเถ้ากระดูกของปู่ทวดแกไปอีก เขาไม่ได้เป็นอารองคนที่รักและเป็นห่วงแกอย่างในเด็ก ๆ อีกต่อไปแล้ว”

“แต่ว่า……” เจียงชูหนิงรู้สึกว่าพูดแบบนี้มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดแก้ไขขึ้นว่า “นั่นมันก็ไม่ใช่เถ้ากระดูกของคุณปู่ทวดนี่……”

เจียงจิ้งเหยานิ่งอึ้งไป จากนั้นก็พูดอย่างโกรธเกรี้ยวขึ้นว่า “แก……”

เจียงชูหนิงรีบถอยห่างออกจากเขาไปเล็กน้อย “หนูรู้ค่ะว่าพ่อหมายความว่ายังไง แต่ความจริงมันก็เป็นแบบนั้นนี่คะ”

เจียงจิ้งเหยาเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง แล้วถึงพูดขึ้นว่า “หรือว่าแกลืมไปแล้วเหรอ ตอนที่อยู่ที่หนานเฉิง เขาปฏิบัติกับแกยังไงบ้าง?”

“หนูไม่ลืมหรอกค่ะ อารองให้คนมาจับตัวหนูไป แต่เขาก็ไม่ได้ทำร้ายหนู” แล้วเจียงชูหนิงก็พูดเสียงเบาขึ้นอีกว่า “หนูรู้ค่ะว่าพ่ออยากจะพูดอะไร แล้วก็รู้ว่าอารองไม่ใช่คนดีด้วย แต่ว่า……คำพูดประโยคเมื่อกี้ที่พ่อพูดมามันไม่ถูกต้อง เขายังเป็นคนเดิม ยังเป็นอารองที่รักและเป็นห่วงหนูเหมือนกับตอนเด็ก ๆอยู่ค่ะ”

เจียงจิ้งเหยานิ่งอึ้งไป คำพูดที่มาถึงขอบปากถูกกลืนกลับไป และชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะโต้เถียงยังไงดี

ไม่ว่าเจียงหยุนจู๋จะทำเรื่องที่ทำให้คนให้อภัยไม่ได้มากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยทำร้ายเจียงชูหนิงจริง ๆ มาก่อน

แล้วตอนนั้นก็เป็นเพราะว่าพวกเขารู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นถึงได้มีเรื่องทั้งหมดที่วางแผนขึ้นมาในงานฝังศพ

เจียงจิ้งเหยาถอนหายใจทีหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรไปครู่หนึ่ง

เจียงชูหนิงพูดขึ้นอีกว่า “พี่สาวบอกกับหนูแล้วว่า อารองปฏิบัติกับหนูยังไงนั้น มีแต่ตัวหนูคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด ในสายตาคนอื่น ถึงเขาจะเป็นคนชั่วร้ายมากคนหนึ่ง แต่ว่าเขาอยู่ต่อหน้าหนู ก็จะเป็นแค่อารองของหนูตลอดไปค่ะ”

คำพูดนี้พูดได้ค่อนข้างดูมีเหตุผลอยู่นะ

แล้วเจียงจิ้งเหยาก็ถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “พี่สาวคนไหน?”

“พี่สาวก็คือ……หร่วนซิงหว่านไงคะ แฟนของโจวฉือเซินค่ะ”

เจียงจิ้งเหยา “……”

เขาอึ้งไปสองวินาที จากนั้นก็พูดอย่างตำหนิขึ้นว่า “พี่สาวอะไร แกควรจะเรียกเธอว่าน้าสะใภ้!”

เจียงชูหนิงแลบลิ้นใส่เขาเล็กน้อย แล้วก็ลุกขึ้นและวิ่งขึ้นข้างบนไป “หนูไม่สน หนูไม่สน เธอแค่อายุเยอะมากกว่าหนูไม่กี่ปีเอง เรียกพี่สาวนั่นแหละ!”

ในเวลานี้เอง ท่านทวดเจียงถือไม้เท้าไว้แล้วเดินออกมาจากด้านข้าง “หนิงหนิงกลับมาแล้วเหรอ?”

เจียงจิ้งเหยาพยักหน้าขึ้น “กลับมาแล้วครับ แต่ว่า……เพราะเรื่องหยุนจู๋ เธอก็เลยดูกลุ้มใจไม่ค่อยมีความสุขน่ะครับ”

ท่านทวดเจียงนั่งลงบนโซฟา แล้วก็ค่อย ๆ ถอนหายใจไป “ไม่ว่าจะว่ายังไง หยุนจู๋ก็ดีกับเธอมากจริง ๆ”

เจียงจิ้งเหยาเงียบขรึมไปครู่หนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่า “คุณปู่ครับ มีอยู่เรื่องหนึ่งผมอยากจะปรึกษากับคุณปู่หน่อยครับ”

“เรื่องแต่งงานของหนิงหนิงกับซ่างหานเหรอ?”

“ใช่ครับ พอผ่านเรื่องราวพวกนี้มาแล้ว ตระกูลเจียงก็ถือได้ว่าสงบสุขลงแล้ว และเจียงซ่างหานก็น่าจะยืมใช้อำนาจของเราอยู่ แล้วหนิงหนิงเธอ……ทีแรกก็เป็นเพราะว่าไม่อยากแต่งงานกับเจียงซ่างหาน ถึงได้แอบหนีไปหนานเฉิง ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ผมก็ได้คิดไตร่ตรองไปมากมาย เรื่องการแต่งงานครั้งนี้สำหรับเธอแล้ว มันก็ยากที่จะแบกรับได้จริง ๆ แล้วผมก็เคยถามเจียงซ่างหานมาแล้ว ว่าในใจเขานั้น เห็นหนิงหนิงเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแต่งงานกับหนิงหนิงเลยครับ”

ท่านทวดเจียงลูบไม้เท้าไป ผ่านไปครู่หนึ่งถึงจะพูดขึ้นว่า “จิ้งเหยา เรื่องการแต่งงานในครั้งนี้นั้น เป็นการหมั้นหมายกันไว้ระหว่างฉันกับปู่ของเจียงซ่างหานในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ แล้วที่ต้องให้หนิงหนิงแต่งงานกับเขานั้น ด้านหนึ่งก็เป็นเพราะว่าต้องการช่วยให้เขามานั่งในตำแหน่งประมุขเจียงได้อย่างมั่นคง อีกด้านก็เพื่อที่จะต้องการให้วงศ์ตระกูลเราได้สืบทอดต่อไป ก็เลยจำเป็นต้องทำแบบนี้ แกรู้ไหมว่าเพราะอะไร?”

เจียงจิ้งเหยาไม่ค่อยเข้าใจ “เพราะอะไรเหรอครับ?”

“เจียงซ่างหานเป็นคนหนุ่มที่มีความทะเยอทะยานคนหนึ่ง สิ่งที่เขาต้องการ ไม่เคยเป็นเพียงแค่พื้นที่ในเจียงโจวนี้ และนี่ก็เป็นสาเหตุว่าทำไมเขาถึงต้องพยายามทำลายกฎระเบียบพวกนั้นของตระกูลเจียงไปด้วย แล้วก็เป็นเพราะว่าคุณท่านมองความคิดนี้ของเขาออก ถึงได้มาหาฉันไงล่ะ”

เจียงจิ้งเหยาพูดขึ้นว่า “เพราะฉะนั้น ความหมายของคุณท่านก็คือ กฎที่ไม่เป็นกฎพวกนั้นจะต้องยกเลิกไป และในขณะเดียวกันก็จะให้พวกเราผูกมัดเจียงซ่างหานไว้ด้วย เพื่อไม่ให้เขาทำเกินไปด้วย”

ท่านทวดเจียงพยักหน้าขึ้นมา “ตระกูลเจียง ยังไงก็ยังเป็นตระกูลเจียง เป็นตระกูลที่มีอายุมาหลายร้อยปี จะให้สูญสลายไปแบบนี้ไม่ได้ จิ้งเหยา ที่คุณท่านให้หนิงหนิงแต่งงานกับเจียงซ่างหาน ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง คาดว่าในใจของคุณท่านก็น่าจะเข้าใจดี ว่าพวกเราอาจจะขัดขวางเจียงซ่างหานไว้ไม่ได้ แต่ถ้าหนิงหนิงแต่งงานกับเขาแล้ว อย่างน้อยเจียงซ่างหานก็จะไม่ฆ่าล้างโคตรพวกเรา แกเข้าใจใช่ไหม?”

เจียงจิ้งเหยาขมวดคิ้วขึ้นมา แล้วไม่พูดอะไร

ดูจากแบบนี้แล้ว เรื่องการแต่งงานในครั้งนี้ สิทธิ์ในการคุมเกมไม่ได้อยู่ในมือพวกเขาเลย แต่อยู่ในมือเจียงซ่างหานต่างหาก แถมยังเกี่ยวข้องไปถึง ครอบครัวของพวกเขา รวมทั้งชะตาชีวิตของตระกูลเจียงทั้งตระกูลในอนาคตด้วย

พอผ่านไปครู่หนึ่งแล้ว เจียงจิ้งเหยาถึงได้พูดขึ้นว่า “เมื่อดูจากแบบนี้แล้ว ความหมายของคุณท่านคือน่าจะต้องการให้พวกเรามาช่วยถ่วงดุลซึ่งกันและกัน และใช้สิ่งนี้ถ่วงดุลอำนาจของตระกูลเจียงไปด้วย”

ท่านทวดเจียงพูดขึ้น “แต่ว่า ที่แกพูดมามันก็ถูก เรื่องพวกนี้ ไม่ควรให้หนิงหนิงที่เป็นเด็กสาวคนหนึ่งมาแบกรับไว้ ไปยกเลิกการหมั้นหมายเถอะ เรื่องในอนาคต ไว้อนาคตค่อยว่ากัน เดินไปก้าวหนึ่งก็ดูกันไปก้าวหนึ่งละกัน ฉันเชื่อว่า ถึงแม้ว่าซ่างหานจะต้องการขจัดตระกูลเจียงไป แต่ก็คงจะไม่ถึงขนาดใจดำมากนักหรอกมั้ง”

เจียงจิ้งเหยาพูดขึ้นว่า “อีกสองวัน ผมจะไปจัดการเรื่องนี้อย่างเป็นทางการครับ”

ท่านทวดเจียงลุกขึ้นมา “ในเรื่องของหยุนจู๋นั้น หนิงหนิงคงจะยากที่จะทำใจยอมรับได้ แกก็จะเกลี้ยกล่อมเธอไปให้ดี ๆ หน่อยละกัน”

อยู่ ๆ เจียงจิ้งเหยาก็เปิดปากพูดขึ้นมา “คุณว่า นี่จะเป็นเรื่องที่เจียงซ่างหานเป็นคนทำหรือเปล่าครับ?”

“จะใช่หรือไม่ใช่มันก็ไม่สำคัญ หยุนจู๋เขาเป็นคนบาปของตระกูลเจียงอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่ทำถึงขั้นนั้น ฉันอาจจะยังรักษาชีวิตเขาไว้ได้ แต่น่าเสียดาย……นี่อาจจะเป็นบัญชาสวรรค์อยู่แล้วก็ได้”

พอพูดจบ ท่านทวดเจียงก็ถือไม้เท้าไว้แล้วค่อย ๆ จากไป