สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 751 นี่คือเป็นลูกของใคร

ที่เจียงโจว หลังจากที่หร่วนซิงหว่านกล่อมเจ้าตัวเล็กนอนหลับไปแล้ว ก็มานั่งลงข้าง ๆ โจวฉือเซิน “พวกเราจะกลับกันเมื่อไหร่คะ?”

อยู่ที่นี่มาเป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว เรื่องราวต่าง ๆ ก็จัดการได้พอสมควรแล้ว ซึ่งก็เป็นเวลาที่สมควรจะกลับหนานเฉิงได้แล้ว

โจวฉือเซินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้า “ใกล้แล้วล่ะ”

“เป็นช่วงนี้เลยใช่ไหมคะ?”

โจวฉือเซินตอบอืมไปเบา ๆ คำหนึ่ง

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “งั้นฉันไปเก็บข้าวของก่อนนะคะ ข้าวของของเจ้าตัวเล็กค่อนข้างเยอะ คิดว่าน่าจะมีให้วุ่นวายพอสมควรเลย”

เธอเตรียมจะลุกขึ้นไป โจวฉือเซินก็รีบดึงตัวเธอไว้ “รอก่อน ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย”

พอหร่วนซิงหว่านได้ยิน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ หายไป แล้วนั่งลงไปใหม่อีกครั้ง “คือว่า……มีอะไรเปลี่ยนแปลงเหรอคะ? เจ้าตัวเล็กกลับไปพร้อมเราไม่ได้เหรอคะ?”

โจวฉือเซินวางคอมพิวเตอร์ลง แล้วโอบไหล่เธอไว้ “ได้ แต่ต้องรออีกสักพักก่อน”

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ทีมแพทย์ที่รักษาของที่นี่ ไม่สามารถกลับหนานเฉิงกับเราได้ทั้งหมด และเขาก็มีขั้นตอนการรักษาบางอย่างที่ยังไม่เสร็จเรียบร้อย รอให้รักษาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจียงหยวนจะพาเขากลับไปเอง”

“งั้น……ต้องรออีกนานแค่ไหนคะ?”

“มากสุดก็สามเดือน”

หร่วนซิงหว่านก้มหน้าลง และไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

โจวฉือเซินยกมือขึ้นมาเกาคางของเธอเล็กน้อย แล้วพูดอย่างอ่อนโยนขึ้นว่า “ไม่มีความสุขแล้วเหรอ?”

“เปล่าค่ะ เพียงแต่ว่าทีแรกฉันนึกว่า แกจะสามารถกลับไปพร้อมกับเราได้”

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง ช่างเถอะ รอมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว ก็อย่าไปสนใจอีกแค่สามเดือนนี้เลย

ถือซะว่าช้า ๆ ได้พร้าเล่มงามละกัน

โจวฉือเซินพูดขึ้นอีกว่า “ไหนว่าคุณอยากจะมีลูกอีกคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ? มีเขาอยู่ด้วยก็ไม่สะดวกเท่าไหร่”

หร่วนซิงหว่าน “……”

เธอพูดขึ้นมาอย่างแง่งอน “คุณนี่จะพูดอะไรที่มันปกติหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?”

พอเห็นว่าเธออารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยแล้ว โจวฉือเซินก็เลิกหางคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่ปกติยังไง ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากมีลูกอีกคน? ถ้ามีเขาอยู่ด้วยแล้วจะมียังไงล่ะ”

“คุณนี่มันปากเก่งจริงๆนะ”

มือของโจวฉือเซินที่กอดเอวเธออยู่กระชับแน่นขึ้น แล้วรวบตัวเธอมาอยู่ตรงหน้าตัวเอง ปลายจมูกแตะกับปลายจมูก น้ำเสียงแหบแห้งดูมีเสน่ห์ “ผมทำไมเหรอ หึ?”

“เมื่อคุณแก่แล้วและนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีโอกาสสูงมากที่คุณจะต้องโดนดึงท่อช่วยหายใจทิ้งแน่ ๆ”

ดวงตาดำสนิทของโจวฉือเซินแฝงไว้ด้วยความขบขัน “ขอแค่ถึงตอนนั้น มีคุณนอนอยู่ข้าง ๆ ผม ถึงจะถูกดึงท่อช่วยหายใจทิ้ง แล้วจะยังไง?”

หร่วนซิงหว่าน “……”

เอาอีกแล้ว

เธอผลักตัวโจวฉือเซินออก “พอแล้ว พอแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไร้สาระพวกนี้แล้ว นอนเถอะ!”

โจวฉือเซินอุ้มตัวเธอมาไว้บนตักของตัวเอง แล้วเอาคางวางไว้บนไหล่เธอ “คุณอยู่กับเขามาทั้งวันแล้ว มาอยู่เป็นเพื่อนผมสักพักเถอะ”

“ฉันไม่ได้……” หร่วนซิงหว่านพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง อยู่ ๆ ก็นึกถึงอะไรขึ้นมาได้ หัวข้อเรื่องเปลี่ยนไป และถามขึ้นว่า “แล้วคุณแม่ละคะ จะรออีกสามเดือนถึงจะกลับหนานเฉิงพร้อมเจ้าตัวเล็กเหมือนกันเหรอคะ?”

โจวฉือเซินพูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า “ท่านไม่กลับแล้ว”

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้น “ทำไมละคะ?”

“ที่นี่ต่างหาก ที่เป็นบ้านของท่าน”

หร่วนซิงหว่านนึกขึ้นมาได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในห้องโถงบูชาบรรพบุรุษตระกูลเจียงนั้น พูดคำที่สวี่เยว่ได้พูดไว้ ว่าที่ท่านกลับมาที่บ้านตระกูลเจียง ก็เพื่อที่จะไว้ทุกข์ให้กับท่านใหญ่เจียงที่ล่วงลับไปแล้ว

เธอเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง แล้วถึงพูดขึ้นอีกว่า “งั้นเจียงชูหนิงละคะ? เธอจะไปหนานเฉิงอีกไหมคะ?”

โจวฉือเซินพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้ผมไม่แน่ใจ”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นอีกว่า “พูดถึงแล้ว ช่วงนี้เธอเอาแต่ร้องว่าจะเจอคุณให้ได้ ก่อนกลับหนานเฉิง ก็ไปเจอกับเธอสักครั้งเถอะ”

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าขึ้น “ฉันรู้แล้วค่ะ”

สองวันผ่านมา หลังจากที่ขอความคิดเห็นของเจียงหยวนแล้ว หร่วนซิงหว่านก็พาเจ้าตัวเล็กออกจากบ้านไป

อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่ที่นั่นมานานเกินไป พอได้ออกไปข้างนอก เจ้าตัวเล็กมองไปทางไหนก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด มือเล็ก ๆ โบกไปโบกมา พึมพำอะไรไปเรื่อยเปื่อย ดูออกว่าดีใจเป็นอย่างมาก

โจวฉือเซินส่งเธอไปถึงหน้าประตูศูนย์การค้าที่นัดกับเจียงชูหนิงเอาไว้ แล้วก็เอารถเข็นเด็กลงมาจากรถ และอุ้มเจ้าตัวเล็กวางลงไปข้างใน แล้วพูดกับหร่วนซิงหว่านขึ้นว่า “เดี๋ยวตอนค่ำผมมารับคุณนะ”

“ได้ค่ะ”

หร่วนซิงหว่านเพิ่งจะตอบรับไปคำหนึ่ง ก็ได้ยินขึ้นมาว่าด้านหลังมีคนเรียกเธอแล้ว

เจียงชูหนิงเพิ่งลงมาจากรถ ห่างกันค่อนข้างไกลก็กระโดดโลดเต้นโบกไม้โบกมือให้กับเธอ “พี่ พี่!”

หร่วนซิงหว่านยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แล้วหันหน้าไปพูดกับโจวฉือเซินว่า “คุณกลับไปเถอะค่ะ ฉันจะไปแล้ว”

เธอกำลังจะเข็นรถเข็นเด็กเดินไปทางเจียงชูหนิง โจวฉือเซินก็ชิดเข้าไปใกล้ตรงหน้าเธออย่างไม่มีการอะไรเตือนล่วงหน้า แล้วก็หอมตรงข้างแก้มเธอหนึ่งที และมุมปากคลี่ยิ้มขึ้นมา “ไม่ต้องคิดถึงผมมากนักนะ”

ที่หน้าประตูศูนย์การค้าตั้งแต่แรกก็มีคนอยู่มากมายอยู่แล้ว พอเห็นภาพนี้ ผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง และล้วนส่งสายตาที่ทั้งครุมเครือและอิจฉามาให้

ใบหน้าของหร่วนซิงหว่านแดงขึ้นมาเล็กน้อย “คุณรีบไปได้แล้ว!”

เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในรถเข็นเด็ก ก็หัวเราะอย่างมีความสุขมากยิ่งขึ้น

พอโจวฉือเซินจากไปแล้ว หร่วนซิงหว่านกับเจียงชูหนิงก็ได้เจอกันซะที

เจียงชูหนิงโดนเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในรถเข็นเด็กดึงดูดไปทันที แล้วก็โน้มตัวลงไปหยอกเล่นกับเขา “นี่เป็นลูกของใครเหรอคะ น่ารักจังเลย!

หร่วนซิงหว่านพูดขึ้นมา “ลูกฉันเอง”

เจียงชูหนิงตกตะลึงไปเล็กน้อย แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่อยู่ที่หนานเฉิง ตอนอยู่บ้านหร่วนซิงหว่านเคยเห็นของใช้เด็กอ่อนมาก่อน รวมทั้งโจวฉือเซินก็เคยบอกว่า เขามีลูกชายคนหนึ่งด้วย

เธอแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยอย่างเขินอาย “ขอโทษค่ะพี่ ฉันลืมไปเลย……”

หร่วนซิงหว่านยิ้มขึ้นมา “ไม่เป็นไร ไหนเธออยากจะซื้อของไม่ใช่เหรอ? ไปกันเถอะ”

ตั้งแต่หลังงานฝังศพเป็นต้นมา เจียงจิ้งเหยาก็คงจะเริ่มคิดบัญชีกับเจียงชูหนิงขึ้นมาเลย ช่วงที่ผ่านมาก็เอาแต่ขังเธอไว้ในบ้าน ไม่และยอมให้เธอก้าวเท้าออกมาแม้แต่ก้าวเดียว

ทีแรกเจียงชูหนิงก็คิดจะสำนึกผิดอยู่บ้าง แต่พอขังก็โดนขังมานานขนาดนี้ ใครล่ะจะไปทนไหว ก็เลยเริ่มเอะอะโวยวายในบ้านขึ้นมา

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตั้งใจของเธอได้ทำให้สวรรค์ซาบซึ้งขึ้นมาหรือเปล่า ในที่สุดเมื่อวานพ่อเธอก็ยอมปล่อยตัวเธอออกมาซะที

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่อยู่ที่หนานเฉิง หรือว่าช่วงที่กลับมาบ้าน เจียงชูหนิงก็ได้อุดอู้มากเกินไปแล้วจริง ๆ พอเข้าได้ไปในศูนย์การค้า ก็เริ่มกว้านซื้อของขึ้นมาเลย

พอผ่านไปไม่นาน มือของพวกบอดี้การ์ดที่ตามอยู่ด้านหลังเธอในตอนแรก ก็หอบหิ้วของกันเต็มมือไปหมดทุกคน

เจียงชูหนิงไม่เพียงแค่ซื้อของให้ตัวเองเท่านั้น ยังซื้อให้หร่วนซิงหว่าน และซื้อให้เพ้ยซานซานอีกด้วย จากนั้นก็ให้พนักงานในร้านช่วยส่งพัสดุให้โดยตรงเลย

หร่วนซิงหว่านห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่

พอเดินมาถึงชั้นขายข้าวของเครื่องใช้เด็กอ่อนนั้น หร่วนซิงหว่านก็เห็นเจียงชูหนิงพุ่งเข้าไปข้างในอย่างกับว่าโดนฉีดเลือดไก่เข้าไป ก็เลยรีบดึงตัวเธอเอาไว้ “หนิงหนิง พอแล้ว พอได้แล้ว ไม่ต้องซื้อแล้ว ถ้ายังซื้ออีกก็ถือกันไม่ไหวแล้วนะ”

เจียงชูหนิงหันไปมองพวกบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังทีหนึ่ง ในมือพวกเขาไม่มีที่ว่างกันแล้วจริง ๆ “แต่ว่าฉันยังไม่ได้ซื้อของให้หนูน้อยน่ารักเลย เดี๋ยวให้พวกเขาส่งไปที่บ้านพี่เลยก็ได้”

“ได้โปรดอย่าเลย ของของเขา ที่บ้านก็แทบจะไม่มีที่วางแล้ว”

ในช่วงที่หร่วนซิงหว่านรู้ว่าตั้งท้อง ก็ชอบซื้อของให้เจ้าตัวเล็กเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวแบบโจวฉือเซินและเจียงชูหนิงอย่างนี้ ที่อะไรนิดอะไรหน่อยก็เหมาไปหลายร้านเลย

นี่มันเป็นโลกและวิถีชีวิตของพวกคนรวยใช่ไหม?

เจียงชูหนิงโดนหร่วนซิงหว่านดึงตัวไว้แน่น ก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากขึ้นมา “แต่ว่าฉันยังไม่ได้มอบของขวัญการเจอกันให้เขาเลยนะ?”

หร่วนซิงหว่านมองซ้ายมองขวา แล้วในที่สุดก็หันสายตาไปตู้คีบตุ๊กตาที่อยู่ด้านข้าง “อันนั้นก็ได้”

เจียงชูหนิงอึ้งไปเล็กน้อย “อันนั้นเหรอ?”

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า “ซื้ออะไรก็ไม่มีความหมายเท่าของที่เธอคีบมาเองกับมือหรอกนะ?”

พอเจียงชูหนิงได้ยิน ก็จิตใจหวั่นไหวขึ้นมา

และโดนกระตุ้นให้เกิดความอยากจะต่อสู้ขึ้นมาทันที

เธอเดินไป แล้วซื้อเหรียญมาหนึ่งร้อยอัน จากนั้นก็เริ่มตั้งใจควบคุมเครื่องเล่นที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาอย่างจริงจัง