สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 749 ปกติคุณกินแบบนี้เหรอ?

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง หร่วนเฉินโพสต์เวยป๋อหนึ่งโพสต์

เป็นรูปภาพนั้นที่เพ้ยซานซานส่งมาให้เขา ไม่มีแคปชั่น เพียงแค่ใส่แฮชแท็กชื่อรายการวาไรตี้เท่านั้น

โพสเสร็จก็วางโทรศัพท์ลง

ผ่านไปไม่นาน หร่วนเฉินก็รับโทรศัพท์จากเฉินเป่ยที่โทรเข้ามา เขาบอกว่าคดีของฉินหยู่ฮุยได้หลักฐานเป็นที่แน่ชัด ทางตำรวจกำลังทำการสอบสวนอยู่ แต่บ่ายวันนี้ฉินหยู่ฮุยหายตัวไปหลังออกจากบริษัท ตอนนี้ร่องรอยยังไม่ชัดเจน

เฉินเป่ยพูดต่อว่า “แต่คุณวางใจได้ ทางนั้นผมได้สั่งคนไปแล้ว ขอเพียงฉินหยู่ฮุยปรากฏตัว ก็เท่ากับเขาเดินเข้าไปในแห่”

หร่วนเฉินกำโทรศัพท์เขาเงียบแล้วจึงเปิดปาก “ผมเข้าใจแล้ว”

ก่อนจะวางโทรศัพท์ เฉินเป่ยพูดต่อว่า “ก่อนที่ประธานโจวไปเจียงโจว บอกกำชับผมเป็นพิเศษ เรื่องของฉินหยู่ฮุยได้มีการตัดสินใจไปแล้ว ให้คุณไม่ต้องเข้าไปยุ่งอีก ทางคุณหร่วนเองก็ด้วย ไม่อยากให้คุณเกิดเรื่อง”

หร่วนเฉินส่งเสียงอือเบาๆ “ผมรู้แล้ว”

วางโทรศัพท์ลง หร่วนเฉินลุกขึ้นยืน เดินตรงไปเข้าห้องน้ำและอาบน้ำ

หลังจากที่ออกมาแล้ว เขาเช็ดผมไปด้วย และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

ด้านล่างเวยป๋อที่โพสต์ไม่นานมานี้ ก็มีการถูกใจและการแสดงความคิดเห็น

หร่วนเฉินไม่ได้กดเข้าไป แต่กลับขยายรูปภาพนั้นออกอีกครั้ง เขาก้มหัวลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปได้สองนาที เขาก็โยนผ้าเช็ดตัวลงบนโซฟา ใส่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง แล้วก้าวยาวเดินไปที่หน้าประตู

……

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาไม่มีงาน และไม่มีใครมาคอยรบเร้าให้สวี่วานลดน้ำหนัก นานๆ ทีเธอเลยได้ตามใจตัวเอง สั่งอาหารจำนวนมากวางไว้บนโต๊ะชา ขณะที่รายการวาไรตี้ใหม่กำลังฉายอยู่ ก็นอนอยู่บนโซฟา เปิดเวยป๋อไถไปเรื่อยๆ

ผ่านไปไม่นาน ก็ไถไปเจอการค้นหาแบบเรียลไทม์

สวี่วานค้างนิ้วมือไว้ในอากาศอยู่ครู่หนึ่ง เธอกดเข้าไป หลังจากขยายภาพอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็มั่นใจว่าแผ่นหลังอีกแผ่นหนึ่งนั้น เป็นของตัวเอง

หร่วนเฉินโพสต์รูปใบนี้ เป็นรูปที่ถ่ายในสตูดิโอ ให้ความรู้สึกจอแจอยู่นิดหน่อย และมีความเป็นศิลปะมาก

คอมเม้นต์ใต้โพสของเขา ความคิดเห็นส่วนใหญ่ ก็เกี่ยวกับการถ่ายทำรายการวาไรตี้นั้นเอง

ยังมีหลายคนพูดถึงแผ่นหลังของสองคนในภาพ มีคนมองออกว่าเป็นสวี่วานและหร่วนเฉิน แต่ว่ายังพูดได้ไม่กี่ประโยค พวกเขาก็ถูกแฟนคลับของหร่วนเฉินรีบมาแย้งข่าวลือ

สิ่งที่หมายถึงโดยทั่วไปก็คือ นี่เป็นเพียงภาพเบื้องหลังขณะถ่ายทำรายการเท่านั้น ขอให้ทุกคนอย่าคิดไปเองแล้วเผยแพร่ข้อมูลเท็จจนเกินเหตุอะไรพวกนี้ ถ้าหากว่าชอบหร่วนเฉิน ก็โฟกัสไปที่เขาก็พอ

สวี่วานเห็นเหตุการณ์ มุมปากที่จะโค้งงออย่างอดไม่ได้ แม้ว่านี่จะเป็นรายการวาไรตี้แรกของหร่วนเฉิน ทั้งยังเป็นงานแรกหลังจากที่เขาเข้าวงการ ทีมงานของเจียเหอที่ทำงานให้กับเขาต่างก็ยังไม่ชำนาญ แต่ดูจากปัจจุบันแล้ว ก็ถือว่ายังมีประสิทธิภาพมาก

สวี่วานก่อนออกจากเวยป๋อ ไม่รู้ทำไม ก็กดไปที่โพสต์ซึ่งหร่วนเฉินเป็นคนโพสต์นั้นอีกครั้ง เธอเซฟรูปภาพเอาไว้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ทันทีหลังจากนั้น เธอก็โยนโทรศัพท์มือถือไปบนโซฟา แล้วเริ่มเลือกอาหารที่อยู่บนโต๊ะชากินอย่างสมใจ

ผ่านไปอย่างรวดเร็ว กริ่งประตูก็ดังขึ้น

สวี่วานนึกว่าชานมที่เธอสั่งมาถึงแล้ว มือหนึ่งถือบาร์บีคิว และใส่รองเท้าแตะอย่างรีบร้อน วิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตู “มาแล้วมาแล้ว”

เธอดึงประตู ขณะที่เธอกำลังจะพูดขอบคุณ กลับเห็นเป็นหร่วนเฉินที่ยืนอยู่ด้านนอก

สวี่วานเบิกตาโต หยิบบาร์บีคิวไปซ่อนไว้ข้างหลังทันที พูดติดอ่างว่า “คุณ……คุณมาได้ยังไง?”

หร่วนเฉินเม้มปาก แล้วพูดว่า “พวกเขาบอกว่าฉินหยู่ฮุยหนีไปแล้ว ผมกลัวว่าเขาจะมาตามหาคุณ”

สวี่วานอ้าปาก ผ่านไปสักพักก็ส่งเสียงพูดว่า “อย่างนี้นี่เอง……”

“อืม”

หลังจากยืนเผชิญหน้ากันที่หน้าประตูอยู่ครึ่งนาที สวี่วานก็ตอบสนองทันที ถอยไปหลังประตูหนึ่งก้าว “งั้นคุณเข้ามาเถอะ”

หร่วนเฉินพูดว่า “ได้”

ขณะที่หร่วนเฉินเปลี่ยนรองเท้าหน้าประตู สวี่วานหันหลัง วิ่งกลับไปที่ห้องรับแขก

บนโต๊ะชามีอาหารมากมายวางกองอยู่ รกรุงรังไปหมด อยากจะเก็บแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มที่ตรงไหน

ในขณะที่สวี่วานไม่รู้ว่าจะลงมือจากตรงไหน เสียงของหร่วนเฉินส่งเสียงออกมาจากด้านหลัง “ไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอ?”

สวี่วานหันหน้ากลับ หัวเราะแหะๆ “ยัง……ยังไม่ได้กิน ตอนบ่ายมีงาน กลับมาก็ดึก คุณกินอะไรหน่อยไหม?”

หร่วนเฉินกวาดตามองที่โต๊ะชา “คุณน่าจะกินไม่หมด”

สวี่วานนั่งอยู่บนโซฟา สองมือวางอยู่บนหัวเข่า มองสิ่งของที่อยู่เบื้องหน้าเหล่านี้ ความอับอายก็เกิดขึ้นข้างในใจ

หร่วนเฉินพูดถูก เธอกินไม่หมด

แต่ว่า……ของพวกนี้เธอไม่ได้กินนานแล้ว อะไรก็อยากกินสักหน่อย

หลังจากที่เงียบไปสักพัก สวี่วานพยายามแก้ตัวขั้นสุดท้าย “อะไรนะ ฉันไม่คิดว่าจะปล่อยทิ้งๆ ขว้างๆ ซะหน่อย ข้างนอกแถวนี้ก็มีลูกแมวและลูกสุนัขจรจัด ของที่เหลือปกติฉันก็เอาไปให้พวกมันกิน”

หร่วนเฉินพูด “ของพวกนี้มีรสชาติเผ็ดน้ำมันก็เยอะ พวกมันกินแล้ว……”

พูดได้ไม่ถึงครึ่ง หร่วนเฉินหยุดไปไม่กี่วิ ก็พูดอีกว่า “ปกติคุณกินแบบนี้เหรอ?”

สวี่วานโบกมืออย่างรีบร้อน “เปล่าเปล่า ปกติก็ทำงาน จะกล้ากินอย่างนี้ได้ยังไง ตามใจตัวเองแค่เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น”

หร่วนเฉินไม่ได้พูดอะไร นั่งบนโซฟาเดี่ยวข้างๆ เธอ หลังจากจัดโต๊ะชาที่รกเลอะเทอะแล้ว ด้านบนอาหารก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบในทันที

ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สวี่วานรีบลุกขึ้นยืน “ชานมน่าจะมาถึงแล้ว ฉันไปเอาก่อน!”

รับชานมเสร็จ ก็บอกขอบคุณคนนำส่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว สวี่วานเดินกลับไป “ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมา เลยสั่งแค่หนึ่งแก้ว……คุณอยากดื่มอะไร ฉันสั่งให้เพิ่ม?”

“ไม่เป็นไร น้ำเปล่าก็พอครับ”

“ถ้างั้นก็รอเดี๋ยว”

สวี่วานวางชานมไว้บนโต๊ะอาหาร หยิบน้ำด้านข้างขึ้นมาหนึ่งเทแก้ว แล้ววางไว้ข้างหน้าเขา

บนหน้าจอทีวี มีเสียงร้องไห้ออกมา

สวี่วานเงยหน้าขึ้นไปมอง จึงพบว่ารายการวาไรตี้ได้ออกอากาศมาจนถึงช่วงท้ายแล้ว เป็นเวลาก่อนจบสองนาที

หร่วนเฉินได้ยินเสียง ก็หันกลับไปดู

ภาพถัดมา คือฉากที่พวกเขาทั้งสองคนยืนอยู่หน้าชั้นหนังสือ

สวี่วานเองก็ไม่รู้ว่าคิดยังไง โดยที่ไม่รู้ตัวก็หยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมาปิดทีวีอย่างไว หลังจากปิดแล้ว ถึงได้รู้สึกว่าการกระทำของตัวเธอเองนั้นดูจะมากเกินไปหน่อย แล้วก็ยิ้มอ่อนอย่างเขินๆ และกระอักกระอ่วนให้หร่วนเฉิน “ซีซั่นนี้ถึงตรงนี้ก็จบแล้ว ตอนท้ายก็เป็นโฆษณาไม่มีอะไรน่าดูหรอก”

หร่วนเฉินถอนสายตา มุมปากยกขึ้นโดยไม่มีใครสังเกตเห็น แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร

สวี่วานนั่งลง พยายามรักษาท่าทีสง่างามอย่างเต็มที่ เธอดื่มชานมไปอึกหนึ่ง ไอสองครั้งแล้วพูดว่า “กิน……กินไหม มาถึงได้สักพักแล้ว ถ้าไม่กินก็จะเย็นหมด”

“ก็ได้”

ขณะที่เขากินอาหาร สวี่วานก็รู้สึกทันใด เปิดทีวีค้างไว้จะดีซะกว่า อย่างน้อยยังมีเสียงคลอเป็นพื้นหลัง จะได้ไม่อึดอัดขนาดนั้น

บรรยากาศที่ทั้งอึดอัดทั้งเงียบงันแผ่ปกคลุมภายในห้องอย่างเงียบๆ ซึ่งส่งผลต่อการย่อยอาหารจริงๆ

สวี่วานนั่งยองๆ บนโต๊ะชาแฟ มองไปที่หร่วนเฉิน “พี่สาวคุณไปเจียงโจวแล้วเหรอ?แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“น่าจะอีกไม่นาน”

“ถ้างั้น……แล้วเจ้าตัวเล็กนั่น ร่างกายดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

หร่วนเฉินพูด “ดีกว่าเมื่อก่อนมาก”