สามีเก่า...มาขอแต่งงานอีกแล้ว / พิศวาสรัก...สามีเก่า - บทที่ 746 ต้องเปลี่ยนคำเรียกใช่หรือเปล่า

หลังจากที่หร่วนซิงหว่านให้โจวฉือเซินรีบไปแล้ว เธอกอดเจ้าตัวเล็กไว้ หลังจากที่กล่อมเขาอยู่สักครู่หนึ่ง หนังตาของเจ้าตัวเล็กก็เริ่มต่อสู้กัน ฝืนลืมตาอยู่ไม่กี่ครั้งก็หลับในอ้อมกอดของหร่วนซิงหว่าน

หร่วนซิงหว่านวางเขาลงบนเตียงอย่างเบามือ และห่มผ้าให้เขา

เธอเปิดประตูห้องนอนมองดู ก็ไม่มีเงาร่างของโจวฉือเซิน

ความง่วงก็โจมตีขึ้นมาอีก

หร่วนซิงหว่านหาว ไม่ได้ล็อคประตูไว้ เธอหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

เธออาบน้ำได้สักพัก ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักออก

โจวฉือเซินส่งเสียงมาว่า “หลับแล้วเหรอ?”

หร่วนซิงหว่านฮึมฮัม “ตอนนี้เชื่อแล้วหรือยังคะ”

มุมปากโจวฉือเซินยกยิ้ม เขาผลักประตูกระจกห้องอาบน้ำออก

หร่วนซิงหว่าน “……”

เธอรีบผลักประตูกลับไปอย่างรวดเร็ว “ทำอะไรน่ะคนทะลึ่ง!”

โจวฉือเซินยืนอยู่ข้างนอก มองเรือนร่างที่สะท้อนผ่านกระจกออกมา พิงตัวบนผนัง สองมือกอดอก เขาพูดอย่างใจเย็น “ผมมองภรรยาตัวเอง ทะลึ่งยังไง?”

หร่วนซิงหว่านไม่ได้สนใจเขา เพียงคิดแต่ว่ารีบๆ ล้างโฟมที่อยู่บนหัวออกให้หมด และรีบๆ ออกไป

โจวฉือเซินพูดอีกว่า “พวกเรามาที่นี่ได้สองวันแล้ว คุ้นชินแล้วหรือยัง ?”

หร่วนซิงหว่านปะทะกับสายน้ำ พูดคลุมเครือว่า “มีอะไรที่ไม่คุ้นชิน อีกอย่างไม่ใช่ไม่เคยมาซะหน่อย……”

โจวฉือเซินพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย “ในเมื่อชินแล้ว ต้องเปลี่ยนคำเรียกใหม่ใช่หรือเปล่า?”

หร่วนซิงหว่านปิดน้ำ หยิบผ้าขนหนูพันรอบตัว แล้วเปิดประตูห้องน้ำ “พูดอะไรใหม่?”

โจวฉือเซินเอื้อมมือดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก พูดเสียงต่ำว่า “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”

“อะ……อะไรนะ?”

สองมือของหร่วนซิงหว่านเอามือต่ำลงตรงหน้าอก รักษาระยะห่างจากเขา “ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ คุณอย่า……”

“อาบอีกรอบ”

พูดจบ หร่วนซิงหว่านก็ถูกดึงเข้าไปในห้องน้ำ

เธอทุบไปที่อกของเขา พูดเสียงเบาว่า “อย่าเสียงดัง น้าสวี่ก็อยู่ห้องข้างๆ นะ”

โจวฉือเซินกัดเข้าที่หูของเธอ น้ำเสียงทั้งต่ำทั้งแหบพร่า “ยังเรียกน้าสวี่อยู่อีก?”

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าหูชา ทั้งแดงทั้งร้อน

เธอรู้ว่าที่โจวฉือเซินพูดเมื่อสักครู่หมายถึงอะไร

หร่วนซิงหว่านอ้อยอิ่งมาครึ่งวัน กลับหาข้ออ้างอื่นๆ ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เธอก็พูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เรียกน้าสวี่จนชินแล้ว ต้อง……ต้องการเวลาอีกสักนิดเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน!”

พูดจบ หร่วนซิงหว่านก็จะวิ่งออกไปข้างนอก ก็ถูกโจวฉือเซินดึงกลับเข้ามาอีก

เขาพูดช้าๆ “คุณก็น่าจะรู้ ที่จริงแล้วเธอไม่ได้นามสกุลสวี่ ยังไงซะก็ต้องเปลี่ยนชื่อเรียกควรจะรีบให้ไว”

หร่วนซิงหว่าน “……”

เธอลืมไปเสียสนิท

โจวฉือเซินพูดอีกว่า “ถ้าคุณรู้สึกอายที่จะพูด ผมสามารถขอให้เธอจ่ายค่าเปลี่ยนคำเรียกให้คุณได้”

“……อย่านะคุณ!”

โจวฉือเซินโน้มเข้าหาเธอ หัวคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย “งั้นคุณสัญญาแล้วใช่ไหม?”

ใบหน้านี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกกดดัน หร่วนซิงหว่านเงียบไปสองวินาที ยกมือขึ้นและหันหน้าเขาไปทางอื่น “คุณรอฉัน……ทำความคุ้นเคยก่อน”

โจวฉือเซินกุมมือของเธอเอาไว้ น้ำเสียงมีความสุข “ได้”

หร่วนซิงหว่านพูด “เอาล่ะ คุณอาบเถอะ ฉันจะไปแล้ว ถ้าเจ้าตัวเล็กตื่นขึ้น”

ขณะที่พูด เธอหยิบชุดนอนที่อยู่ด้านข้างขึ้น สบโอกาสวิ่งออกจากห้องน้ำไป

ในห้องนอน เจ้าตัวเล็กคว่ำหน้านอนบนเตียงก้นเล็กๆ ยื่นออก นอนหลับสบาย

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไป พลิกตัวเขาเบาๆ แล้วห่มผ้าให้เขาใหม่อีกครั้ง

ขณะนี้เอง เสียงโทรศัพท์บนโซฟาก็สั่นไหวขึ้น

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู เป็นโทรศัพท์ของโจวฉือเซิน เธอเดินไปตรงทางห้องน้ำ พูดเสียงเบาว่า “มีคนโทรมาหาคุณค่ะ”

โจวฉือเซินพูด “คุณรับเลย”

“ได้ค่ะ”

หร่วนซิงหว่านเพื่อเลี่ยงการรบกวนเจ้าตัวเล็ก เธอจึงเดินไปที่ระเบียง

ผ่านไปไม่กี่นาที โจวฉือเซินก็ออกมาจากห้องน้ำ เดินมายืนข้างๆ เธอ สองมือค้ำบนราว “ใครโทรมาเหรอ?”

หร่วนซิงหว่านหันตัวกลับมา “เป็นทางตระกูลเจียงโทรเข้ามา บอกว่าหนิงหนิงกลับถึงตระกูลเจียงอย่างปลอดภัยแล้ว แล้วก็……”

“แล้วก็อะไร?”

“ตอนที่เจียงหยุนจู๋กำลังออกไป เรือลำนั้นที่เขานั่งเกิดเหตุการณ์ระเบิดขึ้น ตามระดับความเสียหายของเรือ เจียงหยุนจู๋คงไม่รอด ถ้าขึ้นเรือในเวลานั้น แต่พวกเขาไม่พบศพของเขา เป็นไปได้ว่าเขาอาจกระโดดลงจากเรือก่อนเกิดการระเบิด และก็เป็นไปได้ที่ศพจะถูกซัดออกไป……”

โจวฉือเซินได้ยินดังนั้น ท่าทีดูสงบ ไม่มีคำพูดใด

หร่วนซิงหว่านพูด “เหตุระเบิดครั้งนี้ เป็นเจียงซ่างหานที่ทำใช่หรือไม่?”

“ไม่ใช่” โจวฉือเซินมองไปยังผืนน้ำที่อยู่ไกลออกไป “ถ้าเจียงซ่างหานจะฆ่าเขา ก็คงจะฆ่าตั้งแต่อยู่ที่สุสานแล้ว”

“แต่ตอนนั้นเขานำตัวหนิงหนิงไปไม่ใช่เหรอคะ?”

โจวฉือเซินพูด “นำตัวไปก็ใช่ เจียงซ่างหานไว้ชีวิตเขาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

หร่วนซิงหว่านเงียบ แล้วจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นใครเป็นคนวางระเบิด?”

“อาจจะเป็น คนที่ไม่อยากให้เขาเดินออกจากเจียงโจวทั้งเป็น”

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจเงียบๆ เรื่องราวไร้สาระก็ถูกเขาเย้ยหยัน

ผ่านไปสักพัก เธอก็พูดขึ้นทันทีว่า “ใช่สิ ตอนเย็นที่อยู่ตระกูลเจียง ท่านทวดเพียงแค่พูดเรื่องการออกไปของเจียงหยุนจู๋ ยังไม่ได้บอกว่าทำไมพวกเขาถึงวางกับดักนี้เลย”

โจวฉือเซินพูด “เหตุผลง่ายๆ ผมบอกคุณได้”

“คืออะไรคะ?”

โจวฉือเซินมองไปที่เธอ หัวคิ้วยกขึ้น “ขอร้องผมสิ”

หร่วนซิงหว่าน “……”

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงเขย่งและจูบลงบนริมฝีปากบางของเขาเบา ๆ

โจวฉือเซินกำลังจะพูด หร่วนซิงหว่านก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง “อย่าเยอะนะ ไม่งั้นคืนนี้คุณนอนข้างนอก”

มุมปากโจวฉือเซินยกขึ้น กอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา “วันนี้เจียงหยุนจู๋ก็พูด หลายคนคิดว่าเจียงซ่างหานอายุยังน้อย เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะรับผิดชอบสิ่งที่ยิ่งใหญ่นี้ และไม่พอใจที่เขาได้ขึ้นทำหน้าที่ประมุขตระกูลเจียง”

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า “ฉันจำได้ค่ะ”

โจวฉือเซินพูดต่อ “ตระกูลเจียงหยั่งรากในเจียงโจวมาเป็นเวลากว่าร้อยปี แพร่ขยายมาจนถึงปัจจุบัน แตกแขนงไปมากมาย แต่ละคนต่างมีแบบแผนของตนเอง และแต่ละคนต่างก็มีจุดประสงค์ของตัวเองเช่นกัน ตำแหน่งประมุขแห่งตระกูลเจียงนี้ ไม่เคยได้นั่งอย่างมั่นคง”

“นิสัยและวิธีการของเจียงซ่างหานต่างจากประมุขคนก่อนอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่ขึ้นสู่ตำแหน่ง ก็ทำให้คนบางกลุ่มที่กลัวและเกรงเขา ต่างก็รู้สึกถึงวิกฤตไปพร้อมๆ กัน

เจียงซ่างหานอยากเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบของตระกูลเจียงพวกนั้น ซึ่งหมายถึงความต้องการที่จะดึงคนจำนวนหนึ่ง ออกมาจากคอมฟอทโซน”

หร่วนซิงหว่านพูด “ดังนั้นเจียงซ่างหานก็ไปแตะเรื่องผลประโยชน์ของพวกเขา?”

บนโลกใบนี้ สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงคนให้เปลี่ยนไปจากเดิมได้ ก็มีเพียงแค่ผลประโยชน์

โจวฉือเซินพูด “ใช่แล้ว คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์ในวันนี้ แม้จะไม่เหมือนกับคนที่ร่วมมือกับเจียงหยุนจู๋พวกนั้น แต่พวกเขาก็วิจารณ์และใช้กลอุบายในที่ลับต่างก็มีไม่น้อย หากอยากจะให้พวกเขาทั้งหมดสงบลง ก็มีเพียงแค่วิธีเดียวเท่านั้น”

ดวงตาของหร่วนซิงหว่านเบิกกว้าง เงยหน้ามองโจวฉือเซิน “อันที่จริงนี่คือการวางกับดักที่มุ่งเป้าไปที่คนตระกูลเจียงทั้งหมด?เจียงหยุนจู๋เป็นเพียงจุดเริ่มต้น?หรือเป็นแค่บทนำเท่านั้น?”

หร่วนซิงหว่านเข้าใจแล้ว ถึงว่าทำไมท่านทวดเจียงถึงได้แกล้งตายอย่างไม่ลังเล พวกเขาก็แค่ล่อให้เจียงหยุนจู๋กลับมา เพื่อจบเรื่องนี่เอง!