My MCV and Doomsday - ตอนที่ 570

Chapter 570: ความรู้สึกดีๆ

การโจมตีอย่างฉับพลันของทีมจี้หยิงมันทำให้ทุกคนต่างตกใจ พวกเขาตั้งตัวได้ไม่ทัน

“อ๊าก!” หลี่หยินฉิงกรีดร้องออกมา เมื่อหัวของเขาเหมือนจะถูกแยกออกด้วยความเจ็บ ปวดเขาสัมผัสได้ว่าชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นเขาจึงกัดลิ้นของเขาให้มันชา เขาจะได้สติขึ้นมา ในเวลาเดียวกัน เขารีบกระโดดออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ถ้าหลี่หยินนิ่งไม่ได้โดนการโจมตีอย่างรุนแรงทางด้านจิตใจ มันคงจะเป็นเรื่องที่ง่ายสำหรับเขาที่จะหลบการโจมตีของคู่ต่อสู้ แต่โชคร้ายที่คนโจมตีเขามันไม่ได้เป็นคนธรรมดาสายฟ้าสว่างวาบขึ้นชั่วพริบตาและมันสว่างจนเขาแสบตา จนทำให้หลี่หยินนิ่งจะต้องปิดตาเพื่อที่จะไม่ทำให้เขาตาบอด ในขณะที่น้ำตาของเขาไหลลงมาอาบแก้ม

ยิ้ม!

สายฟ้าฟาดมากกว่าสิบสายได้ฟาดลงมาจากฟากฟ้า มันปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณที่หลี่หยินนิ่งอยู่ ถึงแม้ว่าหลี่หยินฉิงจะกระโดดหลบไปยังด้านข้าง มันยังคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่จะหลบการโจมตีระยะไกลเช่นนี้

“อ๊ากกก!” หลี่หยินฉิงเจ็บปวดอย่างมาก เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งและเหวี่ยงแขนที่ติดขวานออกไป

เจียงอิงก็ไม่ได้อยู่นิ่งด้วยเช่นกัน เธอปล่อยสายฟ้าฟาดลงใส่หลี่หยินฉิงอีกครั้งหนึ่งร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปตั้งแต่หัวจนถึงเท้า

“ฮาๆ! ฉันรังแกคนมาก็มากแล้วนะ แต่ฉันไม่เคยเจอคนแบบนายเลยละ ที่มันทำให้ฉันรู้สึกได้ดีขนาดนี้ มันต้องขอบคุณแขนเทียมของนายเลยนะเนี่ย” เจียงอิงพูดอย่างมีความสุข

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ หลี่หยินนิ่งแทบจะกระอักเลือดออกมา แขนเทียมของเขาทำมาจากเหล็ก มันก็เป็นเรื่องปกติที่มันจะนำไฟฟ้า การพบกับเจียงอิงมันก็แย่อยู่แล้ว แต่ยิ่งเธอล้อเขาเล่นแบบนี้ มันยิ่งทำให้รู้สึกแย่ขึ้นไปอีก

“นายพลหลัว!” หลี่หยินฉิงตะโกนออกมา

“เขาช่วยนายไม่ได้หรอก นายควรที่จะกังวลตัวของนายก่อนจะดีกว่านะ” เจียงจำองพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

หลังจากนั้น เธอก็ดีดนิ้วและสายฟ้าหลายต่อหลายเส้นฟาดเข้าใส่หลี่หยินฉิงต่อ

สิ่งที่เจียงจำองพูดนั้นถูกต้อง หลัวเจียเฟิงก็ได้รับผลกระทบจากการโจมตีด้วยพลังจิตด้วยเช่นกัน และเขากำลังตื่นตระหนก ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเขาและเกือบที่จะเอาชีวิตของเขาไปด้วยมีดำของเธอ เขาพยายามอย่างดีที่สุดที่จะหลบมัน แต่หญิงสาวคนนี้ยังคงทิ้งรอยแผลไว้บนใบหน้าของเขา ซึ่งมันทำให้เลือดของเขาไหลออกมา

หลัวเจียเฟิงคิดว่าหญิงสาวคนนี้ค่อนข้างแปลก เขายืนอยู่ที่เดิมและกลั้นหายใจ เมื่อเขาไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้จะโจมตีมาจากทิศทางใด พร้อมกันนั้นเอง เขาก็ระวังตัวถึงการโจมตีพลังจิตที่จะเกิดขึ้นตอนไหนก็ไม่รู้ ซึ่งมันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะป้องกันการโจมตีแบบนี้

มีเพียงแค่ตอนนี้เท่านั้น ที่พวกเขาพึ่งจะรู้ว่าทีมจี้หยิงทรงพลังกว่าที่พวกเขาคาดไว้มากยิ่งพวกเขาสู้ไปมากเท่าไหร่ พวกเขายิ่งสูญเสียมากขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว รถทัวร์ก็จอดที่ด้านข้างและกำลังจ้องมองเหยื่อ เหมือนกับสัตว์ป่ากระหายเลือด สิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่านั้นคือผู้โดยสายในรถนั่น ต่างดูเหมือนเพลิดเพลินกับการแสดงที่เกิดขึ้น!

ทันใดนั้น หลัวเจียเฟิงกรีดร้องออกมา เขาเกร็งขาของเขาไว้ ในขณะที่พื้นดินมันสั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน หลิงปรากฏขึ้นที่ข้างตัวเขาเหมือนกับภูติผี และกดมีดลงไปบนลำคอของเขา

“อย่าขยับ!” หลิงพูดอย่างเย็นชา

หลัวเจียเฟิงยังคงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่เขาไม่กล้าที่จะขยับตัวแม้แต่นิดเดียวเมื่อมีดที่เย็นยะเยือกกดลงมายังคอของเขา ถ้าเขาขยับตัวอย่างไม่ระมัดระวัง เขาก็คงจะตายอย่างแน่นอน!

สมาชิกที่เหลือต่างหวาดกลัวกันอย่างมาก และพวกเขาต่างเริ่มที่จะวิ่งหนีกันไปทั่วทุก ทิศทางโชคร้ายที่พวกเขาไม่ได้มีโอกาสที่จะได้หนีไปไกล เมื่อจางไฮ้ ซุนคุน เว่ยเฟยเฟยและพืชต่างล้อมรอบพวกเขาอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าที่จะสู้กลับ หลัวเจียเฟิงและหลี่หยินฉิงต่างตกอยู่ในสภาพที่อนาถแล้ว ดังนั้นพวกเขาจะกล้าโต้ตอบได้ยังไงกัน?

“มานี่!” จางไฮ้ตะโกนใส่ฉินฮงฟางและหลี่เฉียนเฉียน

ใบหน้าของหลี่เฉียนเฉียนซีดขาว ในขณะที่ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามไปหลบอยู่หลังฉินฮงฟาง “พี่ฉินคะ ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วยค่ะ! ไม่ใช่พี่พูดว่าเฮลิคอปเตอร์จะบดขยี้พวกเขาทิ้งงั้นเหรอ? ทำไมพวกเราถึงเป็นฝั่งที่พ่ายแพ้เสียเองละคะ? พวกเรา…ควรจะ…ทำยังไงดี?”

ฉินฮงฟางไม่ได้สนใจตัวเธอเลย เมื่อชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย เขาฝืนยิ้มออกมาและพยายามอ้อนวอนขอชีวิต “พี่ชายครับ ได้โปรด ลองพูดคุยกันก่อนจะดีกว่านะครับ พวกเราไม่ได้เป็นศัตรูกัน ผมยังมีธุรกิจอยู่หลายอย่างในเมืองชิงไห่ ตราบเท่าที่พี่ตกลงที่จะปล่อยผมไป…”

“หุบปากเน่าๆของแกไปซะ!” จางไส่ตะโกน “ใครพี่แก? แกจะจ่ายอะไรเพื่อช่วยชีวิตของแก? แกมันโง่หรือเปล่า? ถ้าพวกเราฆ่าแกทิ้งไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่แกเป็นเจ้าของก็จะกลายเป็นของพวกเราอยู่ดี!”

ฉินฮงฟางตัวสั่นสะท้านและไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี “ลงมาบนพื้นซะ! แกด้วย!” จางไฮ่เหลือบตามองไปที่หลี่เฉียนเฉียน

หลี่หยินนิ่งคำรามออกมาดังกึกก้อง เขามองไปรอบๆและสู้กับสมาชิกของเจียงลู่ฉีที่คุมตัวลูกน้องของเขา เขาเป็นชายคนเดียวที่ยังคงดิ้นรนอยู่ หลังจากนั้นเขาหันกลับไปมองรถทัวร์เจียงลู่ฉียังคงนั่งลงอยู่ในรถที่ทนทานนั่น เมื่อเห็นฉากนั้น มันยิ่งทำให้เขาตกอยู่ในความสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก

ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าที่หนาเท่ากับแขนของชายวัยกลางคนฟาดลงไปที่หลี่หยินนิ่งจนทุบเขาลงบนพื้น เขานั้นดำมะเมี่ยมและกล้ามเนื้อของเขากระตุกไปมาอย่างรุนแรง แม้แต่แขนเทียมของเขาก็ยังคงส่องประกายออกมา หลี่หยินนิ่งนอนกองอยู่บนพื้นพร้อมกับดวงตาสีเทาที่เปิดกว้างออก เขาไม่ยอมรับความจริงนี้ แต่เขาไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย

“เจียงลู่ฉี ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าฉันจะพ่ายแพ้ขนาดนี้กับนาย ถ้าฉันมีเวลาอีกสักหน่อยแล้วละก็ มันจะเป็นนายเองนั่นแหละที่จะนอนกองอยู่บนพื้น” หลี่หยินนิ่งพูด

เขาก็มองเห็นรองเท้าที่อยู่เบื้องหน้า เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไป เขาก็เห็นเจียงลู่ฉีเดินมาด้านหน้าเขา ใครจะไปคิดว่าเขาที่เป็นชายที่ทรงอำนาจกว่าเจียงลู่ฉี จะถูกเจียงลู่ฉีก้มลงมามองในทีหลังแบบนี้กัน?

“เจียงลู่ฉี นายจะต้องตายอย่างน่าสมเพศแน่ๆ ถ้านายฆ่าพวกเรา!” หลัวเจียเฟิงตะโกนออกมา

“โอ้? องค์กรที่อยู่เบื้องหลังนายจะล้างแค้นให้งั้นเหรอ?” เจียงลู่ฉียิ้ม

“องค์กรของนายตั้งค่าหัวฉันแล้ว ดังนั้นมันก็ไม่สำคัญอยู่ดีหรอก แม้ว่าฉันจะฆ่านายเพิ่มไปสักคน มันจะแตกต่างไปจากเดิมยังไงกัน?” เจียงลู่ฉีเชื่อว่าการโจมตีทางด้านจิตใจของหลันซิหยู่ทำให้สมองของหลัวเจียเฟิงฟังไปหมดแล้ว

หลัวเจียเพิ่งเปลี่ยนท่าทีและพูดมาอีกครั้ง “ใช่ แต่ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันจะสามารถช่วยนายแก้ไขปัญหานี้ได้นะ”

“ทำให้เขาหุบปากสิ!” เจียงลู่ฉีพูด

หลังจากได้รับคำสั่ง หลิงตบไปที่หน้าของหลัวเจียเฟิง ถึงแม้ว่าหน้าเขาจะหนา ฝ่ามือที่หลิงตบลงไปมันก็รุนแรงจนทำให้เขาไอออกมาเป็นเลือด

“แก…” หลัวเจียเฟิงหงุดหงิดมาก เขาโดนผู้หญิงตบได้ยังไงกัน? มันเป็นการเหยียดหยามศักดิ์ศรีของเขามากเกินไป

“ถ้าพี่เจียงไม่อยากให้แกพูด แกก็ต้องหุบปากซะ ถ้าไม่ยอมทำ ฉันจะตบหน้าแกทุกครั้งที่แกพูดคำพูดหนึ่งคำออกมา” หลิงพูดช้าๆ

“ฆ่าฉันทิ้งซะ!” หลัวเจียเฟิงร้องออกมา

หลิงเยาะเย้ยและตบเขาอีกครั้งหนึ่ง แม้ว่าหลัวเจียเฟิงต้องการฆ่าตัวตายเพราะการโดนเหยียดหยามแบบนี้ หลิงก็จะไม่อนุญาตให้เขาทำ

เจียงลู่ฉีมองไปที่หลี่หยินนิ่งและพูด “ไม่ใช่ว่าแกเป็นเทพเจ้าสงครามของเกาะปลอดภัยเซียหยวนงั้นเหรอ? ทำไมแกถึงกลายเป็นสมาชิกขององค์กรนั่นกัน?”

“แกอยากรู้อะไร? ถ้าแกต้องการจะรู้ว่าทำไมฉันถึงเข้าร่วมกับพวกเขา ฉันจะบอกแกละกันปรสิตมันทำให้ผู้คนมากมายติดเชื้อ และฉันพึ่งเสียแขนของฉันไป แล้วพวกองค์กรก็เข้ามาพวกเขาให้แขนเทียมกับฉันและช่วยฉันช่วยทำให้เมืองกลับมาปกติ..”

เจียงลู่ฉีพยักหน้า “ในอีกความหมายหนึ่ง องค์กรนี้ช่วยนายฟื้นคืนความแข็งแกร่งและสถานใช่ไหม?”

“ใช่ ฉันไม่ได้เป็นคนวิสัยทัศน์ไม่ดี นายไม่สามารถจินตนาการได้หรอกว่าองค์กรนี้แข็งแกร่งมากแค่ไหน หลังจากที่เสียแขนของฉันไป ไม่เพียงแต่ฉันฟื้นคืนความแข็งแกร่งของฉันได้ แต่ฉันยังแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนอีก ในอนาคต ฉันสามารถที่จะพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว และการฆ่าแกมันก็ไม่ได้ต่างไปจากการฆ่าหมาไร้บ้านหรอก” หลี่หยินฉิงพูด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ

“โชคร้ายที่ฉันไม่มีโอกาสทำมัน แต่นายจะอยู่ไม่นานกว่าฉันเท่าไหร่หรอก องค์กรของพวกเราจะฆ่านายทิ้งซะ ถ้านายวิ่งหนีไปเรีข่อยๆ องค์กรนี้ก็จะปฏิบัติกับนายเหมือนกับเป็นหมาไร้บ้านและไม่สนใจนาสักเท่าไหร่ แต่ในตอนนี้ นายกำลังทำตัวของนายเอง” หลี่หยินนิ่งพูดพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้าย

“มารอดูกัน” เจียงลู่ฉีพูด “โอ้ ฉันลืมไปเลย…นายคงไม่มีโอกาสได้ดูนี่นา” “ฆ่าฉันซะ!”หลี่หยินนิ่งคำรามออกมา

เมื่อหลี่หยินนิ่งดิ้นรนจะสู้กับเขาต่อ เจียงลู่ฉีก็ชักปืนออกมา แต่เขาก็วางลงและพูดต่อ “ ฐานอิงเธอเป็นคนจัดการละกัน ”

“ เจียงลู่ฉี ฆ่าฉันซะ! ”

“ นายต้องการที่จะตายอย่างสบายๆงั้นเหรอ? ไม่มีทาง!” เจียงลู่ฉีพูด

เจียงฐอิงเดินมาที่เบื้องหน้าของหลี่หยินนิ่งพร้อมกับท่าทางที่มีความสุข เธอยืดแขนออกไป และปลดปล่อยไฟฟ้าออกมาจากฝ่ามือของเธอ หลี่หยินฉิงเจ็บปวดทั้งจิตใจและร่างกายอย่างมาก มันไม่เคยโผล่มาในความคิดของเขาเลยว่าเขาจะถูกฆ่าโดยผู้หญิงแบบนี้ พูดตามตรง เขากำลังจะถูกเผาจนตาย

“อ๊ากกกก! อ๊ากกก!” หลี่หยินฉิงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

ในขณะที่การทรมาณของเขากำลังพึ่งเริ่มต้นขึ้น เจียงลู่เดินไปที่เบื้องหน้าของหลัวเจียเฟิงที่ซีดขาว เขาไม่ได้เป็นชายที่กล้าหาญและมีพลังการต่อสู้ที่ทรงพลังอย่างหลี่หยินนิ่งความสำเร็จและความเติบโตของเขามาจากองค์กร และไม่ได้เป็นพลังของเขาเอง เขาเข้าร่วมกับองค์กรเพื่อที่จะเพลิดเพลินกับชีวิต แต่ความฝันนี้อีกไม่นานก็จะดับลง

ในสายตาของเขาแล้ว ชีวิตของเขามีค่ามาก และคนธรรมดาทั่วไปอย่างเจียงลู่นี้ไม่น่าจะทำลายสิ่งที่เขาสร้างขึ้นได้ แต่โชคร้ายสำหรับเขา ที่ความจริงมันดังกว่าคำพูด

“เจียงลู่ฉี ฉันต้องการที่จะต่อรองกับนาย” หลัวเจียเฟิงพูดอย่างเชื่องช้า หลังจากเห็นเจียงลู่ฉีเข้ามาใกล้เขา

เจียงลู่ฉีประหลาดใจมากและประหลาดใจกับท่าทางของเขา

“นายต้องการอะไร? เนื้อกลายพันธุ์? นิวเคลียสกลายพันธุ์ คริสตัลวิวัฒนาการ?” หลัวเจียเพิ่งเชื่อว่าเจียงลู่ฉีเป็นชายธรรมดาทั่วไป แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจอะไรกับการฆ่าคนขององค์กรนั้น เขายังคงอยากได้ทรัพยากรอยู่

เจียงลู่ฉียิ้มและลูบคางของเขา เมื่อมองไปยังหลัวเจียเฟิงเหมือนกับหมูอ้วนที่อยู่บนเตาย่าง หลังจากนั้นเขาก็พูดออกมา “โอ” นายพลหลัวนรวยจริงๆ!”