Your Talent Is Mine ระบบคัดลอกพรสวรรค์ - บทที่ 887 สิบมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล!

บทที่ 887 สิบมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล!

“ท่านมรรคาจารย์ได้มอบบางสิ่งที่ทำให้พวกเราสามารถต้านทานการกัดกร่อนของแสงสีม่วงได้ แต่พวกมันทั้งหมดล้วนเป็นสมบัติที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวในระยะเวลาสั้นๆ อย่างไรก็ตาม ทุกคนจำเป็นต้องใช้คะแนนนภาลวงตาแลกเปลี่ยนมัน!”

เจ้าสวรรค์ตันหยูมองไปที่ฝูงชนและอธิบาย

“ศิษย์พี่ตันหยู ระบบคะแนนนภาลวงตากำลังจะถูกเปิดใช้งานงั้นหรือ?”

เจ้าสวรรค์เผิงหยู่ถามด้วยความสงสัย

“ถูกต้อง!”

เจ้าสวรรค์ตันหยูพยักหน้าก่อนจะหยิบลูกบอลแสงออกมาส่งพลังหลอมรวมมันเข้ากับวิหารนภาลวงตาทันที พร้อมกับกล่าวอธิบายว่า “นี่คือระบบย่อยของคะแนนนภาลวงตาที่ท่านมรรคาจารย์มอบให้มา ในนี้มีสมบัติอยู่เป็นจำนวนมากที่ถูกเก็บไว้ข้างใน ตราบใดที่ไม่ใช่สมบัติหายากเป็นพิเศษ พวกคุณสามารถแลกเปลี่ยนมันได้”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ใบหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นทันที พวกเขาปรารถนาที่จะปล้นสมบัติทั้งหมดที่อยู่ภายในลูกบอลแสง อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันของพวกเขาเท่านั้น ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถทำเช่นนั้นได้

นี่คือสิ่งที่มรรคาจารย์สร้างขึ้น มันจะถูกทำลายง่ายๆ ได้อย่างไร มิฉะนั้น เจ้าสวรรค์ตันหยูคงจะทุบทำลายมันเพื่อนำสมบัติที่อยู่ด้านในมาเป็นของตัวเองแล้ว

เมื่อระบบคะแนนถูกเปิดใช้งาน เหล่าศิษย์สาวกของนิกายนภาลวงตาภายในมหาจักรวาลทั้งหมดสามารถแลกเปลี่ยนสมบัติต่างๆ ได้ แน่นอนว่าสิ่งที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุดก็คือสมบัติที่ช่วยให้พวกเขาสามารถต้านทานการกัดกร่อนของแสงสีม่วงได้อย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ว่าชุดเกราะวิญญาณม่วงจะสามารถต้านทานการกัดกร่อนของแสงสีม่วงได้เช่นกัน แต่ผลของมันอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น และยังมีผลเฉพาะพื้นที่รอบนอก หากใครต้องการพึ่งพาชุดเกราะวิญญาณม่วงเพื่อเข้าสู่พื้นที่ต้นกำเนิดบรรพกาล คนผู้นั้นย่อมเป็นคนที่โง่เขลาอย่างแท้จริง

ระบบย่อยคะแนนนภาลวงตามีสมบัติทั้งหมดสามอย่างที่สามารถต้านทานการกัดกร่อนของแสงสีม่วงได้

หนึ่งคือเสื้อคลุมม่วง มันมีลักษณะคล้ายกับเครื่องแบบของลัทธิเต๋า สามารถเปลี่ยนรูปร่างและสีได้โดยอัตโนมัติ ในแง่ของรูปลักษณ์ มันงดงามกว่าชุดเกราะวิญญาณม่วงมาก

อย่างไรก็ตาม ราคาของเสื้อคลุมม่วงนั้นค่อนข้างสูง 1 ชิ้นมีราคาถึง 100 คะแนน ซึ่งไม่ได้แพงเกินไปสำหรับสาวกทั่วไป

นอกจากเสื้อคลุมม่วงแล้วยังมี ไข่มุกสีม่วง และมงกุฎคริสตัลม่วง ซึ่งมีราคาอยู่ที่ 50 คะแนน

อันที่จริง ในแง่ของผลการต่อต้านแสงสีม่วง สมบัติทั้งสามนั้นให้ผลที่ใกล้เคียงกัน แต่ระยะเวลาแตกต่างกันพอสมควร

หากใช้มันในโลกแสงสีม่วง สมบัติทั้ง 3 จะสามารถคงอยู่ได้เป็นเวลานาน แต่หากต้องการใช้มันเพื่อเข้าสู่พื้นที่ต้นกำเนิดบรรพกาล เสื้อคลุมม่วงอาจคงอยู่ได้หลายสิบวัน ในขณะที่ไข่มุกสีม่วง และมงกุฎคริสตัลม่วงคาดว่าจะคงอยู่ได้เพียง 10 วันเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าสมบัติจะดีเพียงใดก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยได้ทั้งหมด ทุกอย่างย่อมมีความเสี่ยงเสมอ การเข้าสู่พื้นที่ต้นกำเนิดบรรพกาลก็เช่นกัน

เย่เทียนจะต้องทำการลงทะเบียนเพื่อเปิดบัญชีก่อน จากนั้นเขาจึงจะได้รับคะแนนของศิษย์สายตรงมรรคาจารย์

ในฐานะศิษย์สายตรงของมรรคาจารย์ ในตอนเริ่มต้นเย่เทียนจะได้รับคะแนนนภาลวงตามา 10,000 คะแนน เมื่อเย่เทียนได้รับ 10,000 คะแนนมาแล้ว เขาก็โอน 3,000 คะแนน ให้แก่เจ้าสวรรค์เผิงหยูทันที ซึ่งคะแนนเหล่านี้เป็นส่วนที่เขาใช้เพื่อซื้อมรดกเคล็ดวิชามหาเวทศักดิ์สิทธิ์ สามพันฟ้าคำรนจากเจ้าสวรรค์เผิงหยู

ในเวลานี้ เย่เทียนเหลือคะแนนเพียง 7,000 คะแนน ซึ่งอาจดูเหมือนมาก แต่แท้จริงแล้วมันไม่ใช่จำนวนที่มากนัก

ตัวอย่างเช่น หากต้องการซื้อเสื้อคลุมม่วง 1 ชิ้น เขาก็ต้องใช้ 100 คะแนน และมันก็สามารถทนการกัดกร่อนของแสงสีม่วงเพียงไม่กี่สิบวันเท่านั้น หลังจากนั้นมันก็จะใช้งานไม่ได้อีก และจำเป็นต้องซื้อเสื้อคลุมม่วงใหม่อีกครั้ง

คาดว่า คนคนหนึ่งอาจต้องซื้อเสื้อคลุมม่วงติดตัวไว้มากกว่า 1 ชิ้น

นอกจากนี้ เย่เทียนยังได้ตรวจสอบราคาของสมบัติบางอย่างในระบบ เขาพบว่ามหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลมีราคาต่ำที่สุดอยู่ที่ 500 คะแนน ในขณะที่ราคาของมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลที่ติดอยู่ใน 3,000 อันดับ ต้องใช้คะแนนอย่างน้อย 2,000 คะแนน เวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลบางอย่างมีราคาสูงถึงหลายหมื่นคะแนน!

นี่ยังกล่าวเฉพาะมรดกเคล็ดวิชามหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลเท่านั้น หากคุณต้องการวัตถุต้นกำเนิดบรรพกาลที่สอดคล้องกัน คุณจะต้องจ่ายอีกเป็นจำนวนมาก

ดังนั้นคะแนนเพียง 7,000 คะแนนของเขาจึงถือว่าไม่มาก

เย่เทียนไม่รู้ว่าสถานการณ์ภายในพื้นที่ต้นกำเนิดบรรพกาลนั้นเป็นอย่างไรกันแน่ ดังนั้นในเวลานี้เขาจึงไม่รีบที่จะซื้อเสื้อคลุมม่วง แต่วางแผนที่จะเก็บสะสมคะแนนนภาลวงตาให้ได้มากที่สุดก่อน

ภายในวิหารนภาลวงตา มีหลายวิธีที่จะได้รับคะแนนนภาลวงตา ยกตัวอย่างเช่น การทำภารกิจบางอย่าง อย่างไรก็ตามภายในมหาจักรวาลมีภารกิจอยู่น้อยมาก ยากที่จะรับภารกิจใดๆ ที่นี่ได้ คุณสามารถซื้อขายกับคนอื่นๆ เพื่อแลกเป็นคะแนนนภาลวงตาได้เช่นกัน หรืออาจจะใช้อีกวิธีหนึ่งซึ่งก็คือใช้สมบัติบางอย่างของตนเองเพื่อแลกเปลี่ยนคะแนนนภาลวงตากับระบบ

อย่างไรก็ตาม วิธีสุดท้ายคือวิธีที่โง่เขลาที่สุด

เนื่องจากราคาของสมบัติที่ระบบซื้อไปนั้นถูกกว่าครึ่งของราคาตลาด หรืออาจต่ำกว่านั้นด้วยซ้ำ

ตัวอย่างเช่น หากเย่เทียนขายสมบัติบางอย่างให้แก่ระบบ ระบบจะซื้อมันในราคา 10 คะแนน แต่ถ้าเขาต้องการซื้อสมบัติชิ้นนั้นจากระบบ เขาต้องใช้อย่างน้อย 20 คะแนนเพื่อซื้อมัน อย่างไรก็ตามหากเขาขายให้กับคนอื่นๆ เขาอาจจะได้รับคะแนนประมาณ 18 คะแนน

ดังนั้นการขายให้ศิษย์สาวกคนอื่นเพื่อแลกเปลี่ยนกับคะแนนนั้นเป็นวิธีที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เทียนจึงเตรียมที่จะใช้แร่ออบซิเดียนขายให้กับสาวกคนอื่นๆ ของวิหารนภาลวงตา

แร่ออบซิเดียนนั้นเป็นทรัพยากรที่พบได้ยากยิ่ง ดังนั้นหลายคนย่อมต้องการมันอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้เย่เทียนใช้มันเพื่อแลกเปลี่ยนมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลเท่านั้น ศิษย์สาวกของวิหารนภาลวงตาส่วนใหญ่ที่อยู่ภายในจักรวาลในตอนนั้นไม่มีมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลอยู่ในครอบครอง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถแลกเปลี่ยนแร่ออบซิเดียนกับเย่เทียนได้

แต่ตอนนี้ เย่เทียนต้องการใช้แร่ออบซิเดียนเพื่อแลกเปลี่ยนคะแนนนภาลวงตา ดังนั้นสาวกทุกคนของวิหารนภาลวงตาจึงสามารถแลกเปลี่ยนแร่ออบซิเดียนของเขาได้

เมื่อเวลาผ่านไป คะแนนนภาลวงตาของเย่เทียนก็ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

10,000!

20,000!

30,000!

ผ่านไปครึ่งเดือน เย่เทียนสะสมคะแนนได้มากกว่า 60,000 คะแนน

ด้วยแต้มที่มีอยู่มากมายในมือ เย่เทียนจึงเริ่มมีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น เขาเริ่มซื้อมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล และวัตถุต้นกำเนิดบรรพกาลที่สอดคล้องกันทันที

อย่างไรก็ตาม เย่เทียนไม่ได้โง่ เขาไม่ได้คิดที่จะซื้อมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลที่แข็งแกร่งเหล่านั้น เพราะถึงอย่างไรราคาของพวกมันก็สูงลิบลิ่ว และแม้ว่าเขาจะฝึกฝนพวกมัน พวกมันก็จะเป็นเพียงรูปแบบพื้นฐานเท่านั้น ซึ่งอ่อนแอกว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอดระดับสูงเสียอีก มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเขามากนัก

นอกจากนี้ เย่เทียนเพียงต้องการที่จะฝึกฝนมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลเพื่อควบแน่นรูปแบบตัวอ่อนเต๋า จากนั้นก็จารึกตราประทับเต๋าเหล่านั้นลงบนกายเต๋านภาลวงตา

ดังนั้นไม่สำคัญว่ามหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลเหล่านั้นจะส่งพลังหรือไม่

เขาต้องการเพียงปริมาณไม่ได้สนใจคุณภาพ

“เคล็ดวิชาวัชระปราบมาร ประกอบด้วยเต๋าแห่งเพชร และเต๋าแห่งปีศาจ ซื้อ!”

“เคล็ดวิชากระบี่สวรรค์ ประกอบด้วยเต๋าแห่งความเร็วและเต๋าแห่งกระบี่ ซื้อ!”

“เคล็ดวิชาดาบสวรรค์ลวง ประกอบด้วยเต๋าแห่งความว่างเปล่า และเต๋าแห่งดาบ ซื้อ!”

เย่เทียนทำการซื้อมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลและวัตถุต้นกำเนิดที่สอดคล้องกันมาเป็นจำนวนมาก ในช่วงเวลาสั้นๆ คะแนนมากกว่า 60,000 คะแนนของเย่เทียนก็ใกล้จะหมดลง ในเวลานี้เขาเหลือเพียง 1,000 กว่าคะแนนเท่านั้น

ในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ เขาได้รับมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล และวัตถุที่สอดคล้องกันทั้งหมด 10 ประเภท พวกมันทั้งหมดล้วนเป็นมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลที่เย่เทียนตั้งใจเลือกมาโดยเฉพาะ ซึ่งไม่ซ้ำกับมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลที่เขาเคยฝึกฝน อย่างไรก็ตาม มหาวิถีที่สอดคล้องกับมหาเวทศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งเป็นพิเศษ มีเพียงมหาวิถีแห่งดาบ และมหาวิถีแห่งกระบี่เท่านั้นที่โดดเด่นขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งคู่ต่างก็เป็นมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลประเภทอาวุธที่เย่เทียนไม่เคยฝึกฝนมาก่อน

และเมื่อตัวอ่อนเต๋าแห่งดาบถูกควบแน่นแล้ว ขอบเขตเต๋าแห่งดาบของเย่เทียนก็จะแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง ถึงตอนนั้นกระบวนท่าดาบสวรรค์ของเขาก็จะทรงพลังขึ้นเช่นกัน

แน่นอน

ด้วยมหาเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลมากมาย เย่เทียนจะต้องใช้เวลาอย่างยาวนานในการฝึกฝนพวกมัน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถรีบร้อนได้

ในเวลานี้ ในที่สุดข่าวจากพื้นที่ต้นกำเนิดบรรพกาลก็แพร่กระจายออกมา