KILL THE HERO สังหารผู้กล้า - ตอนที่ 74
Kill the Hero 074
มีสิ่งหนึ่งที่สมาคมเมสสิอาห์มักจะบอกกับสมาชิกสมาคมของพวกเขาเสมอ
– อย่าไว้ใจใครนอกจากเพื่อนร่วมสมาคม
อย่าไว้ใจผู้เล่นคนอื่นนอกจากผู้เล่นในสมาคม
– ยิ่งพูดมาก ก็ยิ่งบ่งบอกตัวตน
ถ้าคนที่คุณคุยยิ่งถามมาก ก็ยิ่งยากจะปฏิเสธ
– ในดันเจี้ยน การเชื่อใจคนที่เชื่อถือได้ดีกว่าการเป็นศัตรูกัน
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในดันเจี้ยน คือความสามารถในการเอาชีวิตรอด และฆ่ามอนสเตอร์
คิมวูจินเองก็เคยสอนเรื่องนี้ให้กับสมาชิกของสมาคมเมสสิอาห์ ตอนที่เขายังเป็นหนึ่งในนั้น
‘คังยองจีเป็นสมาชิกทั่วไปของสมาคมเมสสิอาห์’
แน่นอนว่าคิมวูจินรู้จักพวกเขา เขาไม่จำเป็นต้องคุยกับคังยองจี และเพื่อนร่วมทีมของเธอมากนัก ก็รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไร
‘ผู้เล่นที่ยอมแลกเปลี่ยนกับปีศาจได้ เพียงเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยน’
แต่ถ้าคุณแข็งแกร่งมากเกินไป พวกมันอาจจะชี้ปลายหอกมาที่คุณแทนที่จะเป็นมอนสเตอร์
“เฮ้ นายจะไปแบบนี้เลย? ไม่พูดอะไรยิ่งใหญ่สักหน่อยเหรอ?”
แน่นอนว่าลีจินอาไม่รู้เรื่องนี้ เขาจึงถามออกมา
ลีจินอารู้ด้วยว่าเป้าหมายของพวกเขาในดันเจี้ยนนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อนำเขาของจิ้งจอกมีเขาไปเท่านั้น แต่ยังต้องกลายเป็นผู้มีพระคุณของสมาคมเมสสิอาห์ด้วย
ดังนั้นเขาจึงคิดว่านี่เป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะได้พัฒนาความสัมพันธ์กัน
คิมวูจินตอบคำถามลีจินอาสั้น ๆ
“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น”
ลีจินอาก็พยักหน้า
“นายพูดถูก คนช่างพูดมักจะไม่เป็นที่นิยม ไม่มีอะไรน่าเกลียดเท่ากับการอ้าปากทั้งที่ไม่มีอะไรจะพูด แต่ผู้ชายควรพูดคุยกับร่างกาย โดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรสักคำเหมือนฉัน”
คิมวูจินเอียงหัวเล็กน้อย เพื่อหันไปมองลีจินอาที่จ้องมองเขาอยู่
“อะไร? ฉันพูดอะไรผิดเหรอ?”
เมื่อคิมวูจินไม่ตอบ ลีจินอาก็เอาแต่มองกลับ เขาคิดว่าเขาไม่ได้พูดอะไรผิดนะ
“แผนของเราตอนนี้คืออะไร” เขาถาม
“นายบอกว่าฝูงมนุษย์หมาป่าดำในตอนนี้ เป็นฝูงที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่”
“ถูกต้อง”
“เมื่อไม่นานมานี้ ฝูงนั้นถูกกำจัดไปแล้ว นั่นหมายความว่าเราเป็นเจ้าของเวทีนี้แล้ว”
“แล้ว?”
“นั่นหมายความว่าตอนนี้ เราสามารถล่าได้ตลอด 5 วันโดยไม่จำเป็นต้องพัก”
การแสดงออกของลีจินอาแข็งขึ้น
‘เขาอยากจะยุ่งวุ่นวายแบบนั้นอีกแล้วเหรอ?’
เขารู้ว่ากำลังจะได้พบกับความยากลำบากไปอีกสักพักหนึ่ง
ลีจินอาศึกษาชายตรงข้ามเขาอย่างรอบคอบ
“ก่อนหน้านั้น เรากินข้าวกันก่อนไหม? นายรู้ไหมว่าฉันเป็นโรคโลหิตจาง…ไม่ ฉันไม่ได้เป็นโรคโลหิตจาง ที่จริง ฉันเต็มไปด้วยธาตุเหล็ก มันล้นมากจนฉันจะหัวล้านเหมือนเซชานแล้ว”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่ในหัวของลีจินอากำลังพูดอีกอย่าง
‘ไอ้ลูกครึ่งที่ชั่วร้ายนี่ไม่ให้เวลาฉันกินข้าวเลย’
แต่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาคิด คิมวูจินพยักหน้า
“นายต้องกิน เพื่อต่อสู้”
“…ฮะ?”
ลีจินอาที่แทบไม่มีโอกาสแม้แต่จะกินของว่าง เริ่มรู้สึกประหลาดใจ
“จริงเหรอ?”
“เพราะมันอาจจะเป็นอาหารมื้อสุดท้าย”
“อะไรนะ?”
คิมวูจินไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป เมื่อเห็นความประหลาดใจบนใบหน้าของลีจินอา
…
วันแรก ถึงแม้การต่อสู้กับมนุษย์หมาป่าดำจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ก็ยังได้ยินเสียงกรีดร้องจากภายในป่าน้ำแข็งอยู่
เสียงกรีดร้องยังปรากฏในวันที่สอง
ทั่วทั้งป่า เกิดการสังหารหมู่อย่างสิ้นเชิงขึ้น อย่างที่คิมวูจินพูด เขาจะเริ่มล่าอย่างจริงจังแล้ว
‘ไม่มีขั้นตอนไหนที่ดีกว่าในการเพิ่มเลเวล’
เขารู้จุดที่มอนสเตอร์ปรากฏตัวมากที่สุด ดังนั้นการใช้เอฟเฟกต์ของเจ้าแห่งสมรภูมิในระดับสูงสุด และให้ลีจินอาทำหน้าที่เป็นแทงค์ ทหารโครงกระดูกจึงกวาดล้างพวกมอนสเตอร์ได้สบาย
‘เลเวลตอนนี้คือ 32 ฉันควรถึงเลเวล 35 ในดันเจี้ยนชั้นนี้’
คิมวูจินใช้เวทีที่เขาสร้างขึ้นเพิ่มเลเวลอย่างรวดเร็ว
‘เชี่ย ฉันจะบ้าตายแล้ว ใครที่ร่วมทีมกับหมอนี่ได้ต้องบ้าไปแล้วแน่… ’
แน่นอนว่าลีจินอาก็ยังเต็มใจที่จะทำเช่นนั้น
ในที่สุด การตาม ที่เหมาะจะเรียกว่า โกง ก็สิ้นสุดลง
[เหลือเวลาอีก 24 ชั่วโมง]
คิมวูจินกับลีจินอาเสร็จสิ้นการล่าในวันที่ห้า ขณะที่พวกเขาสรุปผล คิมวูจินก็ได้รับการแจ้งเตือน
[เลเวลเพิ่มขึ้น]
‘ฉันถึงเลเวล 35 แล้ว’
เป็นข้อความที่บ่งบอกว่าเขาบรรลุเป้าหมายแล้ว
คิมวูจินรู้สึกมีความสุข เขาต้องการเปิดหน้าต่างสถานะ และตรวจสอบสถิติทันที
[ทูตแห่งนรก กำลังให้ความใส่ใจแค่คุณเท่านั้น]
รัศมีของเขาให้ความสนใจกับเขามากขึ้น
แน่นอนว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นกับคิมวูจินเสมอ แต่การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไป เมื่อรู้ว่าการแจ้งเตือนนั้นแตกต่างจากปกติ
‘ใส่ใจเหรอ?’
การแสดงออกของคิมวูจินเปลี่ยนไปเพราะสองคำนั้น การได้รับความสนใจอย่างมากจากรัศมี เขารู้ว่านั่นหมายถึงอะไร
“เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
ลีจินอาเอียงหัวด้วยความสับสนกับการแสดงออกของคิมวูจิน
“เป็นเพราะฉันบ่นเหรอ? เฮ้ นั่นล้อเล่นหรอก ระหว่างเรา…”
แน่นอนว่าคิมวูจินไม่ได้ตอบลีจินอา เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองแทน
ชู่ววว
ลีจินอาที่เห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกเกร็งขึ้นมา
“ทำไมนายน่ากลัวจัง .. ?”
[ทูตแห่งนรก ต้องการให้คุณมีส่วนร่วม]
[ทูตแห่งนรก มอบพลังบางส่วนให้คุณ]
[ระดับทักษะเลือดพิษเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ]
[ทักษะเลือดพิษอยู่เหนือระดับของมัน เพราะผลจากแหวนพลัสอัลตร้า]
การแจ้งเตือนอีกชุดหนึ่งทำให้พวกมันกลายเป็นของขวัญที่น่าอัศจรรย์มาก
…
มันมีระดับในกระบวนการที่รัศมีเริ่มให้ความสนใจกับผู้เล่นที่เลือก
ตอนแรกพวกเขาจะได้รับความสนใจ ผู้เล่นทั่วไปถือเป็นกลุ่มเป้าหมายในระดับนี้
แต่ถ้าคุณยังคงอยู่ในความสนใจของรัศมี คุณก็จะกลายเป็น “ความคาดหวัง” เมื่อถึงจุดนั้น ผู้เล่นมีโอกาสที่จะหลุดพ้นจากการเป็นเป้าหมาย และจะได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้เล่นที่เก่ง
เมื่อผู้เล่นไปถึงระดับดังกล่าว รัศมีจะต้องการให้คุณกระตือรือร้นมากขึ้น
การสนับสนุนจากรัศมีที่ให้นั้นมีหลายระดับ คิมวูจินรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร ๆ
‘ครั้งที่สองแล้ว’
ถึงเขาจะกลายเป็นผู้เล่นช้ากว่าคนอื่น ๆ แต่ก็ต้องขอบคุณการสนับสนุนจากรัศมีที่ทำให้เขาไปถึงระดับลีเซจุน และผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้
แน่นอนว่าหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ไปถึงระดับที่รัศมีต้องการให้เขาเคลื่อนไหว ด้วยชื่อของ “หมาล่าเนื้อ” เขาได้เข้าประจำการในสมาคมเมสสิอาห์
‘มันเป็นตอนที่ฉันเลเวล 160 และเคลียร์ดันเจี้ยน 6 ชั้นได้’
พูดตามตรง ในช่วงเวลานั้น ถึงเขาจะไม่ได้รับความสนใจจากรัศมี เขาก็มักจะถูกเรียกว่า สัตว์ประหลาด
และตอนนี้ มันก็เกิดขึ้นกับคิมวูจินอีกครั้ง
‘ครั้งนี้ มันแตกต่างจากเดิมมาก’
หลังผ่านไปครึ่งปี รัศมีก็อยากเห็นการแสดงของเขาแล้ว และรัศมีได้ให้การสนับสนุนที่เหมาะสมกับเขา
[เลือดพิษ]
ระดับ : Ex
เอฟเฟกต์ : เปลี่ยนเลือดของคุณให้เป็นพิษ ใช้พลังเวท เพื่อสร้างเลือดดำที่มีพิษแรงขึ้น
เลือดพิษกลายเป็นทักษะระดับ EX แน่นอนว่าทั้งหมดที่รัศมีทำคือการสร้างทักษะเลือดพิษที่เป็นระดับ A ให้เป็นระดับ S และนั่นคือขีดจำกัด
คิมวูจินไม่เคยมีประสบการณ์หรือเคยได้ยินมาก่อนว่าทักษะระดับ S ได้กลายเป็นระดับ EX มาก่อน
‘โยฮันน์ จอร์จ ต้องดีใจแทบตาย’
สิ่งนี้อธิบายได้ว่าทำไมราชาแห่งอันเดดถึงล่าใครสักคนเพื่อไอเทม
‘แต่ความลำเอียงนี่มากเกินไป’
ถึงอย่างนั้น คิมวูจินก็ไม่ได้คาดหวังว่าทูตแห่งนรกจะแสดงให้เห็นถึงความลำเอียงในระดับนี้
สาเหตุของความแตกต่างระหว่างความแข็งแกร่งของ โยฮันน์ จอร์จ กับผู้เล่นคนอื่น ๆ นั้นชัดเจนแล้ว
‘ฉันต้องเปลี่ยนวิธีการอีกครั้ง…’
และตอนนั้นเองที่คิมวูจินต้องทิ้งสถานการณ์กับแผนการทั้งหมดที่เขาเตรียมไว้เพื่อล่าจิ้งจอกมีเขา แล้ววางแผนใหม่
“เกิดอะไรขึ้น?”
ตอนนั้นเองที่ลีจินอาถามคำถามคิมวูจินด้วยท่าทางเป็นห่วง
“จู่ ๆ ก็เป็นอะไรเนี่ย? สีหน้านายดูมึน ๆ นะ นายไปกินของเสียมาใช่ไหม?”
ปฏิกิริยาที่มองไม่ออกหรือไม่รับรู้อะไรเลยของคิมวูจินนั้นแปลกมาก ๆ
คิมวูจินหันไปหาลีจินอา
“ฉันจะถามนายแค่เรื่องเดียว”
ตอนนี้เองที่การแสดงออกของลีจินอาเริ่มจริงจังขึ้น
“อะไร?”
คิมวูจินชี้หอกที่ทหารโครงกระดูกใกล้ ๆ ถืออยู่
“นายทนได้นานแค่ไหน ถ้าถูกหอกแทง?”
ลีจินอาตอบคำถาม
“เฮ้ ฉันเคยโกงนายรึเปล่า? ถ้าเคย ฉันจะคุกเข่าขอโทษ…”