One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - บทที่ 415

บทที่ 415
　　ตึก ตึก.
　　วันรุ่นผมดำเดินเซถอยหลังไปสองก้าว.
　　นักตุกติกตายแล้ว!
　　”แก……”
　　เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคำพูดกำลังจะออกมาจากปากของเขา เขาก็รู้สึกลืมไปว่าจะพูดอะไร เขารู้ว่าหลินเฟยมาที่นี่เพื่อแก้แค้น แต่เขาก็ไม่มีทางหยุดความโกรธได้.
　　ในเวลานี้ เขาเสียใจกับมันจริงๆ.
　　เมื่อหลินเฟยมาพร้อมกับเพลิงแห่งความแค้น วันรุ่นผมดำก็ตระหนักว่าเขาทำอะไรผิดไปมาโดยตลอด.
　　ถ้าเขาตาย ใครจะล้างแค้นให้เขา?
　　จะมีคนที่แข็งแกร่งมาล้างแค้นให้เขาไหม?
　　เห็นได้ชัดว่าจะไม่มีแน่นอน.
　　”มีอะไรสั่งเสียไหม?”หลินเฟยชี้ปืนไปที่หน้าผากของวันรุ่นดำ.
　　ตุบ!
　　ขาของวัยรุ่นผมดำอ่อนลงและคุกเข่าลงกับพื้น เขาเงยหน้ามองหลินเฟยและขอร้อง”ฉัน…”
　　ปัง–
　　ในบริเวณแท้งค์เก็บน้ำ จู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้น.
　　จากนั้น รอบๆอ่างเก็บน้ำที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาก็เงียบสนิท.
　　หลินเฟยโยนปืนออกไปและเดินไปรอบๆอ่างเก็บน้ำ อย่างแรกเลยก็คือเขาเห็นปั๊มน้ำขนาดใหญ่ แล้วก็เจอปั๊มน้ำขนาดเล็กหลายตัว.
　　ตอนแรก เขาแค่อยากได้ปั๊มน้ำ.
　　แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอมันมากมายขนาดนี้.
　　หลินเฟยมองก่อนที่จะออกไป.
　　เขาใช้เครื่องเทเลพอตเพื่อกลับไปที่พัก และได้กลิ่นทันที เด็กสาวก็เตรียมอาหารกลางวันเสร็จแล้ว.
　　”ยินดีต้อนรับกลับบ้าน~ กินข้าวกันเถอะ”เด็กสาวยิ้มขณะเดินออกมาทักทาย.
　　แต่ท้ายที่สุด ทั้งก็นั่งโต๊ะแต่ก็ยังไม่กินอะไรเป็นเวลานาน.
　　”ไปจัดงานศพกันเถอะ”หลินเฟยพูดขึ้นทันที.
　　เด็กสาวพยักหน้า.
　　กลับไปที่บ้านเล็กๆ ไม่มีร่างของลุงอีกต่อไป พวกเขาเลยถามคนอื่น ปรากฏว่าพวกเขาเผาไปแล้ว ทั้งสองมาช้าเกินไป.
　　”คุณแก้แค้นให้เขาหรอ?”
　　เพือนบ้านยิ้มและพูดว่า”ด้วยวิธีนี้ เขาก็สามารถจากไปได้อย่างสงบ เธอสองคนอย่าทำหน้าเศร้าอย่างนั้น เธอยังมีชีวิตอยู่ แก่,ป่วยและตาย และเธอจะได้สัมผัสกับความเป็นตายเสมอ.”
　　”อีกอย่าง เธอแก้แค้นให้เขาแล้ว ฉันก็เลยมีอะไรจะให้เธอ.”
　　จากนั้นเพือนบ้านก็หยิบหมวกออกมาจากห้อง.
　　”คุณยายของฉันทำสิ่งมาก่อน ฉันไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อะไร งั้นก็ให้มันอยู่กับเธอแล้วกัน”เพือนบ้านหัวเราะ.
　　หลินเฟยหยิบหมวกและมองไปรอบๆ.
　　หมวกทำมาจากโครงไม้ไผ่และสานด้วยใบไผ่ซึ่งมันบังลมและฝนได้.
　　มันก็แค่หมวกไม้ไผ่ธรรมดาๆ.
　　”ขอบคุณ”หลินเฟยพูด.
　　ลุงถูกเผาและไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้ว วันสิ้นโลก งานศพมันจะต้องเป็นแบบไหนอีก?
　　กลับมาที่บ้าน อาหารก็เย็นแล้ว และเด็กสาวก็รู้หน้าทีก่อนที่จะไปอุ่นอาหาร.
　　”กินกันเถอะ”เธอยิ้ม.
　　หลินเฟยพยักหน้า เรื่องการจากไปของลุง พูดแล้วก็อดเศร้าไม่ได้ เพิ่งเจอกันวันเดียว ยังไม่ทันจะพูดคุย หรือแม้แต่จะนับเป็นเพือนกันได้ด้วยซ้ำ.
　　แค่รู้สึกสงสาร แต่วันนึงก็ยังต้องดำเนินต่อไป.
　　”นี่อะไร?”หลังจากกินอาหาร เด็กสาวก็มองไปที่หมวกที่หลินเฟยถืออยู่อย่างสับสน.
　　หลินเฟยแปลกใจเล็กน้อย คนในยุคนี้ไม่รู้จักหมวกนี้ด้วยซ้ำ?
　　หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็เข้าใจได้ว่าหมวกใบนี้ถูกสือทอดมาจากสมัยโบราณเช่นกัน เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้า หมวกหลายแบบก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีสิ้นสุด และการสูญหายของหมวกก็เป็นเรื่องปกติ.
　　”นี่เรียกว่าหมวกจอมยุทธ”หลินเฟยพูดพร้อมกับยิ้ม”พูดอีกอย่าง มีแต่จอมยุทธเท่านั้นที่สวมใส่ได้.”