One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - บทที่ 412

บทที่ 412
　　แต่เวลานี้.
　　ตูม!
　　ประตูบ้านจู่ก็ถูกเปิดออก ราวกับว่ามีอะไรกระแทกใส่มัน.
　　”ใคร!”
　　มือสังหารมองไปที่ประตูด้วยหน้าตาที่บึ้งตึง.
　　แต่เมื่อเขามองไปที่ประตูที่ถูกเปิด เขาก็อึ้งทันที เขาเป็นมือระเบิดกำลังถูกมัดและโยนเข้ามา.
　　ข้างหลังเขา ระเบิดขนาดเท่ากระเป๋าเป้กำลังฟ้อง.
　　มีการเวลานับถอยหลังอย่างชัดเจนด้านบน เหลือเวลาไม่ถึง 6 นาที!
　　”อื้อๆๆ-”
　　ยังมีระเบิดอีกอันในปากของมือระเบิด ซึ่งทำให้เขาไม่อาจใช้ปากเพื่อพูดได้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและเต็มไปด้วยความกลัวและดูเหมือนว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง.
　　มือสังหารตกใจมากเมื่อเห็นภาพนี้.
　　นี่มันคืออะไร?
　　มือระเบิดกำลังพัฒนาระเบิดแบบใหม่งั้นหรอ?
　　แต่ก่อนที่เขาจะเดินเข้าหา ก็มีอีกคนปรากฏขึ้นหน้าบ้าน.
　　”นายเหลือเวลาไม่ถึง 5 นาทีในการกู้ระเบิด ไม่อย่างนั้นเมื่อเกิดการกระเบิดขึ้น นายก็จะกลายเป็นพลุบนท้องฟ้า”หลินเฟยพูดเบาๆ.
　　”แกเป็นใคร?”
　　มือสังหารตีหน้าเคร่ง และถือมีดฆ่าหมูในมือแน่น.
　　หลินเฟยเหลือบมองไปที่ห้องนี้ มันมีศพมนุษย์อยู่ทุกที่ ทั้งชาย,หญิง,เด็กและคนแก่ พวกเขาทั้งหมดถูกขังอยู่ในกรงราวกับหมาข้างถนน โดยมีบาดแผลตามร่างกาย.
　　เขาไม่รู้ว่าการทรมาณที่ลุงเคยเจอก่อนตายนั้นจะเป็นแบบนี้ไหม.
　　หลินเฟยไม่ต้องการคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป.
　　”นายฆ่าคนที่ไม่ควรตายเมื่อเช้านี้”หลินเฟยพูด”แต่เดิมพวกเราวางแผนที่จะกินข้าวเที่ยงด้วยกัน.”
　　”แกหมายถึงไอ้แก่น่าตาย!”มือสังหารเข้าใจทันที”แกต้องการล้างแค้นให้เขา!”
　　”ใช่ ใช่แล้ว.”
　　หลินเฟยพูด”นายเหลือเวลาอีก 2 นาที.”
　　มือสังหารก็กลับมารู้สึกตัวอีกทีและมองไปที่เวลาที่ระเบิดเวลา ตามที่คาดไว้ มันเหลือเวลาน้อยกว่า 120 วินาที.
　　”ระเบิดฉัน? ไม่มีทาง!”
　　มือสังหารตะโกนก่อนที่จะโยนมือระเบิดลงแม่น้ำด้านหลังตลาด.
　　ตูม!
　　ตามมาด้วยเสียงดัง แม่น้ำก็พุ่งขึ้นบนท้องฟ้าและตกลงมาเหมือนกับฝน.
　　หลินเฟยพิงประตูและพูดด้วยรอยยิ้มว่า”นายทำได้จริงๆ ยังไงก็ตาม เขาเป็นเพือนนายนะ.”
　　”เพือน?”มือสังหารเยาะเย้ย”ฉันไม่มีเพือนและไม่ต้องการเพือน.”
　　หลินเฟยส่ายหัวและถอนหายใจ.
　　ฉันไม่เข้าใจทำไมมือสังหารที่ยังเด็กและน่าจะใจร้อน แต่ดันพูดคำพูดที่เลวร้ายอย่างนี้ออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะเดินทางผิดด้วย.
　　”แล้วนายหล่ะ?”มือสังหารจ้องไปที่หลินเฟยและยิ้มอย่างเย็นชา”แกหล่ะ อยากตายแบบไหน?”
　　”ฉันนี่นะตาย?”
　　ทันใดนั้น ร่างของหลินเฟยก็ปรากฏอยู่ด้านหน้าของมือสังหาร พร้อมกับถือมีดฆ่าหมูของมือสังหารอยู่ในมือและเมื่อเขาฟันมีดออก แขนข้างหนึ่งก็หมุนปลิวออกไป.
　　”ด้วยความสามารถของนาย นายต้องการฆ่าฉันหรอ?”หลินเฟยอยากจะหัวเราะ.
　　มือสังหารอึ้ง.
　　”หาาา!!!”
　　หลังจากนั้นไม่นาน ความเจ็บปวดที่เสียแขนขวาก็ปรากฏขึ้น เขากุมแผลและกรีดร้องเสียงดัง.
　　”เรามาพูดกันดีกว่า นายอยากตายแบบไหนหล่ะ?”หลินเฟยพูด”จับแยกชิ้นส่วนตัวของนายทั้งเป็น ฉันคงไม่ทำให้นายถูกใช่มั้ง.”
　　แต่ตอนนี้ มือสังหารเพียงทำได้แค่ฟังคำพูดของหลินเฟย?
　　เขาทรมารคนอื่นตลอดเวลา และไม่คิดว่าวังหนึ่งเขาจะกลายเป็นคนที่อยู่บนเขียง.
　　เจ็บ.
　　หัวใจของเขาแหละสลาย!