One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 97-98

Modifier Chapter 97
หลินเฟยอึ้ง
แค่นี้ก็ได้ 2,500 แต้ม?
โครตง่ายเลย!
การที่ตามน้ำมานี่มันโคตรจะมีความสุขเลย
แต่ขณะที่กำลังหันหลังกลับขณะที่พวกเขากำลังจะเดินต่อไปพวก
เขาก็ชะงัก
เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ซอมบี้มายืนอยู่ด้านหลังพวกเขา
มันเป็นสัตว์ประหลาดสีดำมืด มันมีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ มันสูง
สามเมตร เอวกิ่วและดูเหมือนว่ามันจะถูกปกคลุมไปด้วยเกราะสีดำ
ทั้งตัว
มันมีปากขนาดใหญ่และยาวมาก มีของเหลวใส ๆ ออกมาจากปาก
ตลอดเวลา
“มัน มัน!”
เมื่อเธอเห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้ เด็กสาวก็สั่นสะท้านไปถึงหัวใจของ
เธอและเดินถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว
เพราะเธอยังจำสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้
ในโกดังเก่าก่อนหน้านี้ก็มีสัตว์ประหลาดตัวนี้เฝ้าอยู่ ไม่รู้ว่ามีคนกี่
คนที่ถูกมันฆ่า
หลินเฟยก็แน่นอนว่าเขายังจำสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้เป็นอย่างดี
ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะเป็นปรสิตในร่างกายมนุษย์ มันน่าขยะแขยงจริง ๆ
“มอนสเตอร์!” (TL : ถ้าคนปกติจะพูดว่าสัตว์ประหลาด แต่ถ้าพวกที่
มีเลเวล จะพูดว่ามอนสเตอร์)
หวงเส้าเทียนไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ตัวนี้มาก่อน แต่เมื่อเขาเห็นมอน
สเตอร์ตัวนี้ที่เท้าของมันจนลึกไปบนถนนยางมะตอยถึง 5 ซม!
มอนสเตอร์ตัวนี้เทียบได้กับมอนสเตอร์ระดับ S กระทิง!
มอนสเตอร์ที่ไม่รู้จัก!
“มอนสเตอร์ตัวนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ชุนเฟิงเอ้อแสดงหน้าตาย่ำแย่เป็นอย่างมาก “ทำไมฉันถึงไม่ได้ยิน
อะไรเลย!”
“นี่มันต้องเลเวล S อยู่แล้ว นายที่เป็นแค่เลเวล B จะไปได้ยินมันได้
อย่างไง?” หวงเส้าเทียนพูดเยาะเย้ย
“งั้นก็เตรียมตัวสู้” ซุยหลงพูด
“มันอาจจะตามเรามาตลอดทั้งทาง” หวงเส้าเทียนพูด “เบื้องหลัง
กองทัพซอมบี้ยังมีการรวมหัวกันที่น่ากลัวอย่างมาก”
“นายถ่วงเวลาให้ฉัน ฉันต้องเอาข่าวนี้กลับไปบอก!”
หลังจากนั้น เขาก็กระโดนข้ามหัวของมอนสเตอร์ไปทันที “อย่างไร
ก็ตามงานของฉันเสร็จแล้วและฉันไม่สนใจที่เหลืออะไรอีก ดูแล
ตัวเองด้วย”
แต่ก่อนที่เท้าของเขาจะถึงพื้น ฉับพลันก็มีเงาดำปรากฏขึ้นมาต่อหน้า
ของเขา!
มันเป็นมอนสเตอร์ก่อนหน้านี้!
“เป็นไปได้ไง!”
เมื่อเห็นฉากนี้ นัยต์ตาของหวงเส้าเทียนก็อดไม่ได้ที่วูบไหวอย่างสั่น ๆ
ความคิดแว่บเข้ามาในใจของเขา
“เร็วมาก มันใช่เลเวล S จริง ๆ ?”
ซวบ!
พร้อมกับโบกกรงเล็บที่แหลมคมจากมือของมอนสเตอร์ เกิดมีด
อากาศฟันเข้าไปที่แขนของหวงเส้าเทียนก่อนที่แขนของเขาจะขาด
ทันที
“หาา!”
น่ากลัวมาก
หวงเส้าเทียนล้มลงกับพื้นพร้อมกับมีเลือดไหลออกจากผ่านมือของ
เขาตลอดเวลา
“นี่มันมอนสเตอร์แบบไหนกันเนี่ย?”
ระดับ B อีกสองคนตกใจอย่างมาก ขาของพวกเขาอ่อนและล้มลงกับ
พื้นพร้อมกับสั่นสะท้านไปถึงวิญญาณ
“เลเวล A ก็ยังไม่อาจต่อสู้ได้แม้แต่วินาทีเดียว เราควรจะทำอย่างไร?”
แต่ในเวลานี้
“หมัดมังกรคลั่ง!”
“เฟลมแอร์โร่!”
เสียงตะโกนออกมาสองเสียงก่อนที่จะมีร่างคนและศรไฟพุ่งเข้าหา
มอนสเตอร์
ตูม!
ไฟระเบิดและกลืนมอนสเตอร์ตัวนั้นทันที
ทันทีที่ซุยหลงเข้าปะทะ เปลวเพลิงก็หายไปจากนั้นก็เกิดแรงระเบิด
จนลมพัดเปลวเพลิงกระจายหายไป
มอนสเตอร์ยังคงยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ
ซุยหลงกำหมัดที่กำลังสั่น หมัดของเขาแดงก่ำ การชกของเขาตอนนี้
รู้สึกเหมือนกับชกเหล็กที่แข็งที่สุดในโลก
ความเจ็บปวดที่ส่งเข้ามาหาเขานั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่ามือของเขาหัก
แล้ว
“อีก!”
เขาตะโกน ก้าวไปข้างหน้าและเตะมอนสเตอร์ตัวนั้นด้วยเท้าขวา
ของเขา
ตูมม!
เกิดเสียงดังอีกครั้ง
ซุงหลงกระเด็นถอยหลังและท้ายที่สุดเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งขณะที่ใช้
มือของเขากุมขาขวา
Modifier Chapter 98
“แข็งมาก” ใบหน้าของเขาซีด
“ร่างกายของมอนสเตอร์นี่แข็งมาก” เขาตะโกน
“ฉันรู้”
เฮยถานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เปลวไฟที่โหมกระหน่ำลุกโชนขึ้นมา
บนร่างกายของเขาจากนั้นก็เข้าไปรวมกันในมือของเขา
“ปืนใหญ่เพลิงบัวแดง!”
เขาผลักมือไปด้านหน้าพร้อมกับตะโกน
ตูมมม!
ไฟที่กว้างกว่าหนึ่งเมตรราวกับปืนใหญ่พ่นเข้าใส่มอนสเตอร์ตรง ๆ
มันร้อนเสียจนพื้นละลาย!
“ท่านี้สามารถหลอมเหล็กที่แข็งที่สุดในโลกได้!” เฮยถานพูดอย่าง
จริงจัง
แต่เมื่อเขาหมดแรง เปลวไฟดับ ร่างกายของเขาก็แข็งค้าง
เพราะเขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามอนสเตอร์ยังยืนอยู่ตรงนั้น
พื้นดินใต้เท้าของมอนสเตอร์ละลาย แต่ร่างกายของมันยังคงเป็น
ปกติ หลังจากที่ใช้ปืนใหญ่เพลิงดอกบัวก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
“มันร้อนกว่า 3,000 องศา แต่ก็ไม่อาจหลอมเปลือกของมันได้?”
“เป็นไปไม่ได้!”
เฮยถานสิ้นหวังเพราะเขาไม่แข็งแกร่งพอ ปืนใหญ่เพลิงบัวแดงเป็น
ท่าไม้ตายของเขา แม้แต่ผู้มีพลังเลเวล A มาเจอกับเขาก็ยังต้องหลบ!
ตูมม
มอนสเตอร์ก้าวเข้าไปด้านหน้าและเหยียบหินหนืด โดยไม่มีการ
แสดงออกใด ๆ
มันเดินไปด้านหน้าเข้าใกล้ซุยหลงเรื่อย ๆ
ใบหน้าของซุยหลงซีดเซียว เท้าของเขาหักและมันยากมากที่จะยืน
ขึ้นในตอนนี้
เมื่อเห็นมอนสเตอร์เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ !
ฟิ้ว!
ในขณะนั้น ก้อนหินกระแทกเข้าที่หัวของมอนสเตอร์ก่อนที่จะ
กระเด็นตกพื้น
มอนสเตอร์ที่ดูทุกคนเป็นอาหารได้หันมามองชุนเฟิงเอ้อ
เพราะหินก้อนเมื่อกี้เป็นเขาที่ขว้าง
“ฉันจะไม่ยอมให้นายทำร้ายเพื่อนของฉัน” ชุนเฟิงเอ้อพูดอย่าง
จริงจัง
เขาเดินไปหามอนสเตอร์ที่ไม่รู้จักตัวนี้และพูดว่า “จำไว้ ชื่อของฉัน
คือ จางเส้าเทียน แกสามารถเรียกฉันว่า ชุนเฟิงเอ้อได้!
“มา ฉันจะสู้กับแกเอง”
ซุยหลงพูดด้วยความยากลำบาก “หยุด นายสู้มันไม่ได้”
“แล้วไง!”
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าชุนเฟิงเอ้อจะไม่ได้ยินเสียงตะโกนของเขา
เพราะเขารีบวิ่งเข้าไปหามอนสเตอร์
เขาต่อยออกไป!
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะโดนตัวมอนสเตอร์ เขาก็กระเด็นออกไป
ความสามารถด้านหูของชุนเฟิงเอ้อไม่เหมาะกับการต่อสู้
ตูมม!
เขาล้มลงกับพื้นและกลิ้งไปมา แต่ก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ฉันรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าฉันมันอ่อนแอแค่ไหน”
ไม่นานมานี้ เมื่อพวกเขาได้พบกับม่านหนิว ชุนเฟิงเอ้อก็ตระหนัก
ได้แล้วว่าเขาอ่อนแอแค่ไหน
ตอนแรกเขาเลือกที่จะหนี แต่ตอนนี้เขาไม่แล้ว
เช่นเดียวกับที่เขาตะโกนในตอนแรก
เขาเกลียดความอ่อนแอและมองดูเพื่อนของเขาล้มลงต่อหน้าของเขา
แต่เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้
“สิ่งดี ๆ นี่มีในโลกไหม?”
บางทีเขาอาจจะต้องพึ่งหลินเฟยวันนี้
แต่วันพรุ่งนี้หล่ะ?
แล้ววันมะรืนหล่ะ?
พวกเขาและหลินเฟยไม่ได้มาจากโลกเดียวกันและวันหนึ่งพวกเขา
อาจจะต้องแยกทางกัน แล้วหลังจากนั้นหล่ะ?
“ฉันไม่ต้องการอนาคตแบบนี้”
เขากัดฟันและเดินเข้าหามอนสเตอร์ “ไม่ว่าใครก็ไม่คิดถึงฉันมาก่อน
เลย”
“ฉันเข้าใจมาตลอดเวลาคนอย่างฉันไม่อาจเอาชนะนายได้”
“ฉันเข้าใจเรื่องนี้มากกว่าใคร!”
“แต่!”
มีสายลมวิ่งผ่านหูของเขา เขาตะโกน “นี่ไม่ใช่คำถามว่าทำไมไม่
ชนะ แต่ฉันยืนอยู่ตรงนี้เพื่อต่อสู้กับแก!”
“ถ้าความสามารถทั้งหมดเลือกได้ ใครจะต้องการหลบหนีให้กับ
มอนสเตอร์ในอนาคตหล่ะ!”
จางเส้าเทียนหยุดคร่ำครวญ
มอนสเตอร์ได้จ้องมองไปที่มนุษย์กระจ้อยร่อยอย่างเหม่อลอย ไอ้ตัว
กระเปี้ยกเหล่านี้ได้วิ่งเข้าหามันที่เป็นมอนสเตอร์