One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 57-58

Modifier Chapter 57
ในตอนนี้ปลาหมึกก็เห็นหลินเฟยกระโดดลงมาและโจมตีมันอย่าง
บ้าคลั่ง
ดังที่คนบนบกพูดเอาไว้ว่า ในน้ำเป็นถิ่นของมัน
หนวดขนาดใหญ่สามเส้นพุ่งแทงออกไปดั่งกระบี่และพยายามฟาด
ฟันหลินเฟยให้ตายคาที่
อย่างไรก็ตามหลินเฟยไม่ได้หลบและหนวดของมันก็ไม่อาจโจมตี
โดนหลินเฟยเลย
“แกยังเก่งไม่พอ”
ขณะที่หลินเฟยพูด เขาก็ดึงหนวดออกมา
แน่นอนว่ามันมีเพียงปลาหมึกในความฝันเท่านั้นที่สู้กับเขาได้
และเมื่อหลินเฟยกำลังจะเข้าไปใกล้ปลาหมึก เขาก็ได้ยินเสียงจาก
ด้านหลังของเขา?
เมื่อเขาหันกลับไป เขาก็เห็นปลาปิรันย่าสีดำ!
ปลาปิรันย่านี้มีขนาดเท่ากับวัวและเห็นฟันที่แหลมคมผ่านผิวน้ำที่
ขุ่นมัวของมันได้อย่างชัดเจน
พวกมันว่ายเข้ามาอย่างเงียบ ๆ จากนั้นพวกมันก็กัดร่างกายของหลิน
เฟย
จากนั้นฟันทั้งหมดของพวกมันก็หักโดยไม่มีข้อยกเว้น
หลินเฟยมองไปรอบ ๆ และพบว่าพวกมันมีอย่างน้อยหลายพันตัว
นี่ไม่ใช่ผืนดิน แต่เป็นในน้ำ หลินเฟยไม่สามารถใช้ประโยชน์จาก
พลังของตัวเองได้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปิรันย่าหลายพันตัว เขาไม่
อาจฆ่าพวกมันได้ทั้งหมดในทันทีได้
“ได้ รอก่อนเถอะ ฉันจะทำให้แกรู้จักคำว่า เสียใจ”
หลิยเฟยตะโกนออกมาอย่างเย็นชาและบินเหนือขึ้นไปผืนน้ำ
“เขาโผล่ออกมาแล้ว!”
เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ทุกคนที่เฝ้ามองอยู่บนผืนน้ำก็สังเกตเห็น
“เขาดูเหมือนจะไม่เป็นไร?”
“แล้วสัตว์ประหลาดหล่ะ? แม่น้ำก็ไม่ได้เปลี่ยนสี บางทีเขาอาจจะหา
มันไม่เจอ”
“โชคดีนัก”
ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นหลินเฟยปรากฏตัวอีกครั้ง
ในตอนนี้หลินเฟยเดินผ่านผู้คนตรงชายฝั่งก่อนจะหยุดอยู่ตรงเด็ก
สาวงดงามที่ยืนอยู่
แต่เป้าหมายของหลินเฟยไม่ใช่เด็กสาว
เขาเปิดกระเป๋าของเขาและหยิบคันธนูออกมาและกระโดดกลับเข้า
อีกครั้ง
จากนั้นเขาก็กระโดดไปอีกครั้งและอยู่เหนือน้ำขึ้นไปกว่า 100 เมตร
“ตายซะ!”
เขายิงธนูและยิงธนู!
ตูมม!
มีเสียงดังโครมครามและลูกศรเหล่านั้นก็ราวกับเป็นอุกาบาตที่ตกลง
มาจากท้องฟ้าและแยกแม่น้ำแยงซีออกจากกัน!
มีหลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นในสายตา
นอกจากการตกลงไปในแม่น้ำแล้วยังมีซากปลาปิรันย่าอีกนับไม่
ถ้วน
ครืนนน
แม่น้ำแยกออกจากกันและใช้เวลากว่า 10 วินาทีในการไหลกลับเข้า
มาอีกครั้งพร้อมกับครอบคลุมหลุมขนาดใหญ่
แม่น้ำที่ถูกพัดออกมาสูงหลายพันเมตรและไหลบ่าออกมาอย่าง
ต่อเนื่อง มันเหมือนกับเจอพายุฝนขนาดใหญ่
และเมื่อทุกคนยังไม่ได้สติ หลินเฟยก็กระโดดลงน้ำไปอีกครั้ง
แต่คราวนี้ ทุกคนเงียบ
พวกเขาไม่รู้ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ดังนั้นพวกเขาจึงกังวลเกี่ยวกับ
สถานการณ์ของหลินเฟย
แต่ตอนนี้
กลับเป็นตรงข้ามกัน พวกเขาค่อนข้างสงสารสัตว์ประหลาดเหล่านั้น
ที่พวกมันต้องเจอกับคนแบบนี้ที่สามารถตัดแม่น้ำได้ด้วยธนูเพียง
ดอกเดียว นี่เป็นเรื่องที่คนปกติทำได้?
ตอนนี้แม่น้ำได้มีดินโคลนมากขึ้น
อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อฟังก์ชั่น [perspective] ของ
หลินเฟยเลย เขาเห็นปลาหมึกตัวใหญ่ที่ร่างกายถูกแยกออกจากกัน
อย่างรวดเร็ว
มันอาจได้รับผลกระทบจากลูกศรตอนนั้น
คราวนี้ไม่มีปลาปิรันย่าในแม่น้ำมารบกวนอีก
“[Super speed]!”
หลินเฟยราวกับบินขณะอยู่ในน้ำ เขาว่ายอย่างรวดเร็วและเข้าใกล้
ปลาหมึกในพริบตา จากนั้นเขาก็ดีดนิ้วออกไป
ตูมม!
หลุมเลือดขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนหัวของปลาหมึกและมันก็ตาย
ทันที
หลินเฟยลากซากปลาหมึกขึ้นมาจากนั้นก็โยนไปยังบริเวณที่ผู้คนอยู่
ใกล้ ๆ บนชายฝั่ง พวกเขาเห็นซากปลาหมึกลอยขึ้นมาจากแม่น้ำและ
ตกอยู่บนถนนตรงหัวสะพานอย่างแรง
Modifier Chapter 58
แรงสั่นสะเทือนของมันทำให้พวกเขาไม่ยืนอยู่กับพื้นได้เต็มที่
“คุณพระคุณเจ้า!”
ทุกคนตกตะลึงเมื่อเห็นศพปลาหมึกที่ยาวหลายร้อยเมตร
สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวขนาดนี้ทุกฆ่าตายไปทั้งอย่างนี้เลย?
มันใช้เวลาไม่ถึง 10 วินาทีก่อนที่หลินเฟยจะลงไปในน้ำ!
“เขาต้องเป็นเทพแน่ ๆ !”
สายตาทุกคนต่างจับจ้องไปที่หลินเฟยที่ขึ้นมาจากน้ำอย่างไม่รู้ตัว
ฆ่าปลาหมึกในพริบตาและโยนซากมันขึ้นมา นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้
จริง ๆ ?
“เสื้อผ้าของเขาก็ไม่เปียก!”
มีบางคนสังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ทันที
“ลูกเอ้ย เขาเป็นเทพแน่ ๆ !”
พวกเขาได้รับการยืนยันทันทีแบบนี้จะให้พวกเขาทำเช่นไร?
สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดทั้งสามคนร่วมมือกันก็ไม่มีพลังมาก
พอที่จะสู้กับปลาหมึกตัวนี้ด้วยซ้ำ!
“จบแล้ว?”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างประหม่า ๆ เหมือนกัน
“จบแล้ว”
หลินเฟยหยิบกระเป๋ าเป้ขึ้นมา มองไปที่ซากปลาหมึกขนาดใหญ่และ
พูดด้วยอารมณ์บางอย่าง”ชีวิตช่างเปราะบาง การต่อสู้ไม่ได้นำพาซึ่ง
ความสุข แต่มีเพียงความเหงาเท่านั้นที่เข้ามา”
คนรอบ ๆ “!!!”
จดมันไว้ให้หมด มันอาจจะมีการสอบในภายหลัง
นี่เป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่เหล่านั้นคิด!
ท่ามกลางฝูงชนมีคนหนึ่งที่ตกใจเป็นพิเศษ เพราะเขาหยุดหลินเฟย
ไว้ก่อนหน้านี้และไม่ยอมให้เขาเดินผ่าน
ในตอนนี้หลังจากได้เห็นความแข็งแกร่งของหลินเฟยแล้ว เขาก็รู้สึก
กระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
“ฉันทำแม้กระทั่งหัวเราะเยาะเขาด้วยซ้ำ!”
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพราะกลัวว่าหลินเฟยจะมาหาเขาใน
เวลาต่อมา
นั่นคือสัตว์ประหลาดไร้พ่ายที่แม้กระทั่งชายทรงพลังทั้งสามร่วมมือ
กันก็ไม่อาจเอาชนะได้ แต่มันถูกคนตรงหน้าฆ่าได้อย่างง่ายดาย
มันเห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ได้ลงมืออย่างเต็มที่เลย!
มันราวกับเทพ
เมื่อคิดถึงอย่างนี้ ขาของชายคนนั้นก็อ่อนยวบและเขาก็เกือบจะสิ้น
สติ
แต่ในความจริง หลินเฟยไม่ได้คิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ เขาไม่สนใจมัน
และลืมไปนานแล้ว
“ไปเถอะ”
หลินเฟยไม่สนใจว่าผู้คนจะตกใจมากแค่ไหน
เขาเพียงต้องการวิถีเดิม ๆ
“พูดตามตรงนะ เมื่อฉันได้ยินว่ามีสัตว์ประหลาดใจแม่น้ำฉันก็มี
ความคาดหวังเล็ก ๆ ฉันรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นคู่มือให้กับฉันได้”
หลินเฟยพูดกับเด็กสาวขณะเดินออกไป
“น่าเสียดายที่ฉันคาดหวังกับมันมากเกินไป”
เด็กสาวถามอย่างสงสัย “ทำไมคุณถึงต้องการหาคู่ต่อสู้?”
“ไร้พ่าย มันมีแต่ความโดดเดี่ยว”หลินเฟยถอนหายใจ
เด็กสาวยิ่งงุนงงมากขึ้น
“และอื่น ๆ อีกมากมาย!”
ในตอนนี้จู่ ๆ ก็มีเสียงสองเสียงดังมาจากด้านหลังทั้งสองคน
ทั้งสองหยุดเดินและหันกลับ
เขาเห็นจางหลงที่เต็มไปด้วยเลือดกำลังคุกเข่ามาทางนี้
หลินเฟยพูดทันที “พี่ใหญ่ไม่ต้องคุกเข่า คุณยังเจ็บอยู่ การทำแบบนี้
มันน่าอนาถจริง ๆ”
จางหลงไม่สนใจ สายตาของเขาหนักแน่นและพูด “โปรดรับผมเป็น
ศิษย์ด้วย”
ทันใดนั้นการแสดงออกของเด็กสาวก็แหลมคมขึ้น
“ตกลงไหม?”
หลินเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ฉันยังไม่รับศิษย์”
“ทำไม?”
จางหลงสะดุ้งและถามต่อไปว่า “เป็นเพราะว่าผมหนีก่อนหน้านี้หรือ?”
หลินเฟยยิ้มและพูด “มันเป็นธรรมชาติ แต่ไม่ใช่”
“พูดตามตรง เมื่อคนปกติรู้ว่าพวกเขาไม่อาจเอาชนะอีกฝ่ายได้และ
เลือกจะหลบหนีมันก็เป็นเรื่องปกติมาก เพราะมันเป็นเรื่องธรรมชาติ
ของมนุษย์ที่มักมองหาแต่สิ่งดี ๆ และทิ้งสิ่งไม่ดี”
“ทำไมฉันไม่รับศิษย์นะหรือ เพราะว่าฉันไม่รู้จะสอนคนอย่างไร”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น จางหลงก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
แต่ในเวลาต่อมา เขาก็ถาม “แล้วผมจะแข็งแกร่งเหมือนคุณได้ไหม?”