One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 41-42

Modifier Chapter 41
หลินเฟยใช้ห้องครัวที่นี่ทำอาหารอันแสนอร่อย เพราะเขาเพิ่งเข้าไป
โกดังเมื่อตอนเที่ยงเขาเลยยังไม่ได้กินอะไร ตอนนี้เขารู้สึกหิวมาก
คืนนี้ เขามีซี่โครงย่างพร้อมกับผักกรอบตามฤดูกาล เต้าผู้เผ็ดสีแดงที่
ผสมกับสีเขียวอันหอมหวานของฟ้าทะลายโจร
ท้ายที่สุดก็มีซุปเห็ดซานเซี่ยแสนอร่อย
เมื่อได้กลิ่นหอมที่น่าหลงใหล หลินเฟยรู้สึกเพียงว่าความอยากอาหาร
ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก บางทีเขาอาจจะกินข้าวได้สามชามในคืนนี้!
แต่ขณะที่กิน หลินเฟยก็พบว่าเด็กสาวที่กินจุเมื่อคืนนั้นดูเหมือนจะมี
ความอยากอาหารไม่มากในคืนนี้ เธอไม่สวาปามอย่างที่ทำเหมือน
เมื่อคืน
“เธอมีเรื่องไม่สบายใจหรอ?” หลินเฟยถาม
“เปล่า” เด็กสาวส่ายหัว เธอคิดว่าคืนนี้จะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของ
เธอหรือเปล่า?
เมื่อคิดถึงคำถามนั้นเธอก็ไม่มีอารมณ์ที่จะกินข้าว
เธอกินข้าวอย่างเร่งรีบและบอกว่าอิ่มแล้วก่อนที่จะไปที่ครัวเพื่อต้มน้ำ
หลินเฟยได้นำถังแก๊สและสิ่งของอื่น ๆ ออกมาแล้ว ดังนั้นเด็กสาว
จึงสามารถต้มน้ำอาบด้วยตัวเองได้
“ฉันไม่เข้าใจผู้หญิงเลยจริง ๆ” หลินเฟยคิดพลางก้มหน้ากินต่ออย่าง
หิวกระหายราวกับอดยากมาทั้งวัน
ท้ายที่สุดหลินเฟยก็ตระหนักว่าเขาไม่สามารถกินมันหมดได้
“ฉันคิดว่าวันนี้เธอจะกินได้เยอะ แต่เธอกินแค่ชามเดียว เธออาจไม่
ชอบอาหารพวกนี้ก็ได้” หลินเฟยคิดในใจ
เขาตัดสินใจเก็บข้าวที่เหลือไว้ทำโจ๊กวันพรุ่งนี้
“พรุ่งนี้เช้า เอาเป็นโจ๊กกับผักและเนื้อไม่ติดมัน”
อย่างไรก็ตามวันที่สอง หลินเฟยทำโจ๊กไม่ได้เพราะเด็กสาวในอ้อม
แขนตัวร้อนผ่าว
นี่มันไม่ใช่คนที่อุณหภูมิปกติ
มองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวก็พบว่าใบหน้าสวย ๆ ของเธอแดงก่ำ
และแสดงอาการเจ็บปวดน้อย ๆ ขณะที่นำหลังมืออังหน้าผากมันก็
รู้สึกร้อน ๆ น้อย ๆ
“เป็นไข้”
หลินเฟยเข้าใจทันที
เขาลุกออกจากเตียงและห่มผ้าห่มให้เธอจากนั้นก็หยิบยาแก้ไข้
ออกมาจากกระเป๋าเป้
“บางทีอาจจะเป็นเหมือนเราเมื่อก่อนที่เป็นไข้เพราะทำงานหนัก
จนเกินไป หลังจากที่เราได้มีโอกาสพักผ่อน เราก็ดิ้นรนอย่างหนัก
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เป็นไข้อย่างฉับพลัน” หลินเฟยเดา
หลินเฟยเดาถูกเพียงครึ่งเดียว
หลังจากให้ยาเด็กสาวแล้ว เขาก็ต้องการที่จะใช้ผ้าชุบน้ำวางไว้ที่
หน้าผากของยี่หยู่เซว่
“อย่าทิ้งฉัน”
แต่ในเวลานั้น ความฝันของเด็กสาวก็ทำให้หลินเฟยหยุดลง
เมื่อเธอหันกลับมาก็พบว่าเด็กสาวยื่นมือออกจากผ้าห่มกำลังเอื้อมมือ
มาทางเขา
“ฉันจะไม่ไปไหน” หลินเฟยพูดพลางจับมือของเด็กสาวและเอา
กลับไปใต้ผ้าห่ม
“ฉันไม่อยากไปไหน”
เด็กสาวดูเหมือนจะฝันร้าย
หลินเฟยเช็ดตัวเธอและพูด” ถ้าเธอไม่ต้องการจากไป ก็ไม่มีใคร
บังคับเธอ”
ราวกับได้ยินคำพูดของหลินเฟย เด็กสาวก็หยุดและดูผ่อนคลายลง
ก่อนที่จะหลับสนิททันที
เธอนอนขดตัวและดูเหมือนสัตว์ตัวน้อย ๆ ที่น่ารัก
หลินเฟยเดินไปเข้าห้องน้ำและวางผ้าบนหน้าผาก เขายังจำหยวนเม่า
คงได้จนถึงตอนนี้ หลังจากอ่านจบเขาก็คิดว่าทำไมเขาไม่มีน้องสาว
ที่มีชีวิตชีวาและน่ารักฉลาดอย่างนี้
มันเป็นอะไรที่น่าเสียดายมาก
หลินเฟยรู้สึกสงสารเด็กสาวที่นอนป่วยและแต่เดิมเขาต้องการรู้ถึง
ภูมิหลังของเธอในโลกใบนี้
“Ok?”
หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเพราะเขาใช้[perspective]เพื่อคอยสอดส่องว่ามี
ซอมบี้เข้ามาหรือไม่
ทำให้ทั้งเช้าเขาไม่เห็นซอมบี้ใด ๆ นอกจากแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
ชายสองคนแอบเข้ามาจากด้านนอกวิลล่าด้วยความระมัดระวังราว
กับว่าพวกเขาต้องการเข้ามาขโมยอะไรบางอย่าง
Modifier Chapter 42
“พวกนายกำลังทำอะไร?”
หลินเฟยมาที่ประตูและมองไปที่ชายทั้งสองอย่างใจเย็น
“อยู่นี่นี่เอง”
เมื่อพวกเขาเห็นหลินเฟย พวกเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าแปลก ๆ แต่
พวกเขารู้สึกโล่งใจ
หลินเฟยเลิกคิ้วมองไปที่ชายสองคนที่ดูเหมือนจะมาหาเขา?
“มากับเรา”
ชายอีกคนพูดตรง ๆ ว่า “เข้าร่วมกับเรา นายจะมีทั้งสถานที่ปลอดภัย
และอาหาร”
หลินเฟยพูดอย่างไม่ต้องคิดเลยว่า “แต่ผมไม่ได้ขาดสิ่งที่คุณพูด”
ชายสองคนอึ้งเล็กน้อย
ตอนนี้มันวันอะไรแล้ว? แต่ก็ชั่งหัวเวลามันเถอะ!
ถ้าหลินเฟยพูดอย่างนี้เมื่อสามเดือนก่อน ว่าเขาไม่มีทางขาดอาหาร
พวกเขาก็คงเชื่อ แต่ตอนนี้มีการมาบอกว่าเขาไม่ขาดอาหาร ไปคุย
กับผีเถอะ?
พวกเขามองว่าหลินเฟยต้องการรักษาหน้าตัวเอง
แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เข้าไป หลินเฟยก็ถามว่า “แล้วคุณเป็นใคร
เราเคยเจอกันแล้วหรอ?”
ทันใดนั้นชายทั้งสองก็ตัวแข็งพร้อมกับเส้นเลือดปูดปุด ๆ
พวกเขายืนอยู่ข้างพี่สาวหวางเมื่อวานนี้ ทำไมพวกเขาถึงถูกลืม
หลังจากที่ผ่านไปวันเดียว?
หรือว่าหลินเฟยไม่เคยมองไปที่พวกเขาเลย?
“เราเป็นคนของพี่สาวหวาง” พวกเขาบอกความจริง
เมื่อได้ยินอย่างนั้น การแสดงออกของหลินเฟยก็เย็นชา ถ้าเป็นคนอื่น
เขาอาจจะสุภาพกว่านี้ แต่คนเหล่านี้ดันมาอยู่ต่อหน้าของเขา
“ไปเถอะ” หลินเฟยพูด “ไม่จำเป็นต้องมาเชิญฉันอีก เพราะมีเพียง
คำตอบเดียวคือ ไม่มีทาง”
“อย่าพูดอย่างนั้นสิ”
ชายคนนั้นพูด” ไม่มีใครหลีกหนีกฎที่หอมหวานอย่างนี้ได้จริง ๆ
หรอก”
หลินเฟยเยาะเย้ย “ผู้หญิงคนนั้นที่สามารถหักหลังญาติตัวเองได้
นับประสาอะไรกับคุณที่เป็นคนนอก?”
“แทนที่จะบอกฉันเกี่ยวกับกฎที่หอมหวาน คุณควรจะกังวลเกี่ยวกับ
ตัวเอง บางทีเมื่อคุณตื่นขึ้นมา คุณอาจจะรู้ว่าคุณก็ถูกหักหลังไปแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฟย ชายสองคนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เล็ก ๆ
ปึง!
ในเวลานั้น หลินเฟยปิดประตู
ใบหน้าของชายทั้งสองก็ยากที่จะมอง
เขาถูกเมินไปทั้งอย่างนี้เลย
“ก็ทำตามที่พี่สาวหวางบอก ถ้าเขาไม่ยอม ฆ่าเขา” ชายคนนั้นพูด
อย่างจริงจัง
ชายอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย
พวกเขารู้ว่าหากเป็นตามปกติแล้วพวกเขาอาจจะด้อยกว่าหลินเฟย
ฟลินเฟยตบโต๊ะตัวนั้นจนแหลกเป็นชิ้น ๆ พวกเขาเห็นกับตา
ดังนั้นตั้งแต่ที่พวกเขามา พวกเขาก็มีแผนรับมือแล้ว
นั่นคือการกำจัดหลินเฟยด้วยน้ำมือของซอมบี้ ซอมบี้ธรรมดายังดี
ไม่พอ มันต้องซอมบี้ระดับสูงเท่านั้น
เนื่องจากทั้งกลุ่มเดิมทีก็ไม่พอใจหลินเฟย ถ้าพวกเขาไม่อาจเป็นเพื่อน
กันได้ พวกเขาก็ไม่จะปล่อยโอกาสใด ๆ ที่อีกฝ่ายจะกลายเป็นศัตรู!
พวกเขาออกจากสนามหญ้าและหยิบถังเลือดที่เตรียมไว้นานแล้ว
จากมุมห้อง
เลือดเป็นเลือดของสัตว์ซึ่งสามารถดึงดูดซอมบี้ได้
“แค่สาดมันใส่กำแพงก็พอ เขาก็จะจบสิ้น” มีหน้าตาที่น่าเกลียดบน
ใบหน้าของชายทั้งสอง
แผละ!
ทั้งสองคนสาดเลือดไปที่ประตูที่สนามหญ้าอย่างไม่ลังเล กลิ่นเลือด
ที่เหม็นคลุ้งไปทั่วอากาศรอบ ๆ ทันที
ทั้งหมดนี้เป็นเลือดแกะและมีกลิ่นเหม็นมาก ภายใน 10 วินาทีก็มี
การเคลื่อนไหวมากมาย
“ซอมบี้มาแล้ว ไปกันเถอะ”
ทั้งสองสวมเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดซอมบี้และออกจากที่นี่ทันที
หลินเฟยถูกดึงดูดโดยเสียงคำรามนอกวิลล่าและเมื่อเขามองออกไป
ก็พบว่าวิลล่าถูกล้อมรอบไปด้วยซอมบี้
จากนั้นเขาก็ได้กลิ่นเลือดในอากาศ
“…”