One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 159-160

Modifier Chapter 159
ตามที่จ้าวหมิงบอก หลินเฟยอุ้มเด็กสาวอยู่และในที่สุดเขาก็พบเข้า
กับที่ชุมนุมในตอนเที่ยง
“นี่คือที่ชุมนุมที่ใหญ่กว่าเมือง B เสียอีก” หลินเฟยยืนอยู่บนอากาศ
และมองลงไปข้างล่างของชุมนุมที่กว้างใหญ่เบื้องหน้าของเขาและ
อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ชุมนุมในเมือง B มีคนไม่น้อยกว่า 10,000 คน
แต่ชุมนุมที่อยู่เบื้องหน้าของเขามีมากกว่า 10 เท่าของเมือง B และมี
คน 100,000 คนเป็นอย่างน้อย
เนื่องจากมันมีขนาดใหญ่มากและจำนวนคนก็มากตาม การป้องกัน
ชุมนุมจึงดูดีกว่ามาก
กำแพงเมืองสูงกว่า 10 เมตรและทำด้วยเหล็กทั้งหมด
มียามรักษาความปลอดภัยจำนวนมากและปืนกลเลเซอร์หลาย
กระบอกติดตั้งอยู่บนกำแพงเมือง ตราบใดที่มีซอมบี้เข้ามามันจะยิง
ทันที
จะเห็นได้ชัดว่าชุมนุมนี้ใช้ความพยายามอย่างมากในการป้องกัน
“ระดับนี้เพียงพอที่จะหยุดคลื่นซอมบี้แล้ว”หลินเฟยพูด
เด็กสาวพยักหน้าและพูด “มันน่าจะทำได้”
เพื่อไม่ให้กลายเป็นเป้าดึงดูดความสนใจ หลินเฟยและเด็กสาวจึงลง
เดินเท้าจากที่ไกล ๆ มาที่ชุมนุม
มียามเฝ้าประตูเป็นจำนวนมาก
ไม่ว่าจะเข้าหรือออก มีการตรวจสอบอย่างรอบคอบ
หลินเฟยและเด็กสาวก็ไม่แปลกใจเช่นกัน จุดประสงค์หลักคือเพื่อ
ตรวจสอบว่าคนนอกติดเชื้อเข้ามาหรือไม่ หากซอมบี้เข้ามาใน
ชุมนุมได้ มันจะทำให้เกิดปัญหาอย่างแน่นอน
มันอาจจะกลายเป็นจุดหายนะให้กับชุมนุมด้วยซ้ำ
เพราะงั้นพวกเขาจึงไม่กล้าผ่อนคลาย
หลินเฟยและเด็กสาวก็ร่วมมืออย่างเป็นธรรมชาติ
การตรวจสอบใช้เวลาเพียง 2-3 นาทีและทั้งสองก็ถูกปล่อยตัว
ออกมาอย่างไม่มีปัญหาใด ๆ
“เข้ามาได้สักที” หลินเฟยยิ้ม เมื่อมองไปที่ผู้คนเดินไปมา ในที่สุดเขา
ก็รู้สึกอยากจะกลับเข้าสู่สังคมสมัยใหม่
แม้ว่าเขาจะเคยอาศัยอยู่ในเมืองมาก่อน แต่มันก็เงียบเกินไป
กลางคืน ไม่มีเสียงแตรรถหรือเสียงท่อตามถนน ดังนั้นเขาจึงไม่
สบายใจนิด ๆ
เมืองที่ไม่มีผู้คนที่เดินไปเดินมาและเสียงที่มักได้ยินกลับไม่มี
หลินเฟยยิ้มจากใจจริง เขาไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเมื่อไม่มีพวกมัน
เหล่านี้ เขาจะรู้สึกต่างไปมากขนาดนี้จริง ๆ
“ไปเถอะ ดูสิว่ามีอะไรบ้าง” หลินเฟยพูด
เพื่อมีชีวิตอยู่ได้ ผู้คนมากมายค้าขายในชุมนุมนี้
เมื่อเวลาผ่านไป มันยังมีสถานที่คล้าย ๆ กับถนนช้อปปิ้งที่ขายของ
ใช้ประจำวัน
แม้แต่อาหาร, น้ำและยาก็มาที่นี่
แต่สิ่งเหล่านี้มีราคาแพงที่สุดและเป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่
จะซื้อขาย
“มีร้ายขายเสื้อผ้า”
เมื่อหลินเฟยมองไปเขาก็เบิกกว้าง เขาพูดกับเด็กสาวข้าง ๆ ว่า “อยาก
ได้เสื้อผ้าใหม่ไหม?”
ตาของเด็กสาวก็เบิกกว้างและเธอพยักหน้าอย่างหนัก
เธอยังจำได้ว่าตอนที่หลินเฟยพาเธอไปเอาเสื้อผ้าครั้งแรก เขาเป็นคน
เลือกให้เธอ
ตอนแรกเธอยังกลัว ดังนั้นจึงหยิบเสื้อผ้ามาเพียงไม่กี่ชิ้นในท้ายที่สุด
ตอนนี้ เธอต้องการเสื้อผ้าสวย ๆ มากขึ้นไปอีก
เธอเหลือบมองไปที่ร้านขายเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้า ถึงจะไม่ใหญ่ แต่ก็
มีบางแบบที่เธอชอบ?
หลินเฟยเดินเข้าไปพร้อมกับเด็กสาว ร้ายขายเสื้อผ้านั้นมีทั้งของ
ผู้หญิงและผู้ชาย แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง
“ยินดีต้อนรับ”
เจ้าของเป็นหญิงวัยกลางคน เมื่อเธอเห็นหลินเฟยและเด็กสาว เธอ
ตื่นเต้นมากและให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น
“เรามาดูเสื้อผ้า” หลินเฟยพูดอย่างสุภาพ
“ตามสบาย”
ท้ายที่สุดมันก็คือวันสิ้นโลก ทุกคนต้องเอาชีวิตรอดเป็นอย่างแรก
เมื่อท้องยังไม่อิ่มใครจะอยากแต่งตัวสวย ๆ ?
การค้าขายจึงย่ำแย่มาก
“ฉันต้องการอันนี้”
เด็กสาวเจอชุดที่เธอชอบอย่างรวดเร็ว ซึ่งก็คือกระโปรงสั้นสีน้ำเงิน
เธอเอามันไปที่ห้องลองเสื้อและเปลี่ยนมันโดยไม่คิดเลย
Modifier Chapter 160
เมื่อหลินเฟยเห็นเด็กสาวออกมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะอึ้ง
กระโปรงสีน้ำเงินตัวนั้นสั้นมาก
มันรู้สึกราวกับว่า…
มันสั้นเกินไป หลินเฟยรู้สึกร้อนจมูกเล็กน้อย
“อันนี้เป็นไง?” เด็กสาวเข้ามาใกล้หลินเฟยและถามอย่างมีความสุข
“ฉันคิดว่าน่าจะดี” หลินเฟยรู้สึกผิด เขาไม่กล้ามองไปต่ำกว่านั้น
ก่อนที่จะพูด “ไม่ว่าเธอจะใส่อะไร มันก็ดูดี”
“ไม่จริงใจเลย”
แม้ว่าเด็กสาวจะพูดอย่างนั้น แต่เธอก็เห็นด้วยกับเขา เธอเข้าไปใน
ห้องทดลองเสื้อและเปลี่ยนกลับเป็นกางเกงตัวเดิมและบอกกับ
เจ้าของร้านหญิงว่าเธอจะเอากระโปรง
ด้วยกระโปรงใหม่นี้ เสื้อตัวใหม่ก็ต้องตามมาอย่างเป็นธรรมชาติ
“อีกหนึ่งตัว”
ทันใดนั้นดวงตาของเด็กสาวก็เบิกกว้าง เธอหยิบชุดกะลาสีขึ้นมา
และแสดงท่าทางสนใจก่อนที่จะซื้อมันทันทีโดยที่ไม่ได้ลอง
“ชุดกะลาสี, กระโปรง…”
หลินเฟยคิดภาพตามทันที
ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก
“ฉันจะเลือกอีกสองอย่างให้เธอ” หลินเฟยพูดและเลือกเสื้อผ้าที่ดูดี
แต่ค่อนข้างปกปิดมิดชิดให้กับเด็กสาวสองตัว
อย่างที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ เด็กสาวสามารถดูดีได้ไม่ว่าจะใส่อะไรก็
ตาม
บางทีอาจจะเป็นพรสวรรค์ชนิดหนึ่ง?
หลังจากหลินเฟยช่วยเลือกซื้อเสื้อให้ รอยยิ้มของเด็กสาวก็สดใส
ทันที
ท้ายที่สุดก็ต้องมาคิดเงิน อาหารและน้ำเป็นหน่วยเงินของมัน
หลินเฟยเหลือบมองไปที่เสื้อผ้าทั้งสามชุดโดยคิดว่ามันจะต้องมี
ราคาสัก 1,000 หยวนขึ้นแน่นอน
เขาจึงหยิบน้ำแร่ขึ้นมาแพคหนึ่งและขนมปังอีกกล่องออกมาอย่างไม่
ลังเล
“ใช้ได้ไหม?”
หลินเฟยถาม ความจริง เขาไม่รู้อะไรเลย ท้ายที่สุดกล่องน้ำและขนม
ปังกล่องนี้ก็มีราคาไม่ถึง 200 หยวน
ในเวลานี้ ผู้หญิงคนนั้นก็มองอยู่แล้ว
เธอรู้สึกเวียนหัวเมื่อเห็นน้ำหนึ่งกล่องและขนมปังหนึ่งกล่อง
พวกนี้คืออะไร?
กล่องที่เต็มไปด้วยอาหารและน้ำ!
เธอมองไปที่คนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เขาสามารถเอากล่องทั้งสอง
ออกมาได้อย่างรวดเร็ว เขาเป็นใคร?
ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกไม่ใช่หรอ?
“พอ พอแล้ว!”
เธอพยักหน้าอย่างรีบร้อน อันที่จริงขนมปังและน้ำอย่างละกล่องนี้ก็
สามารถซื้อเสื้อผ้าทั้งร้านได้เลย
“งั้นก็เอาไป”
หลินเฟยยิ้มและยัดเสื้อเข้ากระเป๋ าก่อนที่จะดึงเด็กสาวออกมา
ในเวลานี้ หลินเฟยค่อนข้างมีความสุขเล็กน้อย
กล่องน้ำและกล่องขนมปัง มีราคาแค่ 200 หยวนนี้ มันสามารถซื้อ
เสื้อผ้าได้หลายพันชุด
ใครจะรู้ หลินเฟยและเด็กสาวกินพวกมันแค่สองสามครั้งเท่านั้นใน
ตอนแรก
หลังจากที่เขาได้วัตถุดิบแล้ว เขาก็ไม่เคยกินมันอีกเลย
อย่างแรกคือมันไร้รสชาติ อย่างที่สองคือไม่ถูกหลักโภชนาการ หาก
กินมากเกินไปมันจะไม่ดีต่อร่างกาย
ดังนั้นหลินเฟยจึงรู้สึกไม่ชอบขนมปังพวกนี้เล็กน้อย
ใช่
ในวันสิ้นโลก ทุกสิ่งมีค่า หลินเฟยก็ยังไม่ชอบขนมปังในมือของเขา
“การไร้พ่ายนั้นไม่อาจมีชีวิตง่าย ๆ ได้ ห้ามโอ้อวดและน่าเบื่อ” หลิน
เฟยถอนหายใจ
หลังจากซื้อเสื้อผ้าใหม่แล้ว หลินเฟยและเด็กสาวก็ตัดสินใจที่จะหา
ที่พัก
หลินเฟยรู้ดีว่า RPG นั้นไม่ได้รับมาง่าย ๆ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะได้
ในวันนี้
มันเที่ยงแล้ว ดังนั้นเขาต้องหาที่พักเพื่อทำอาหาร
ทั้งสองสอบถามตลอดทางและในที่สุดก็พบบริเวณที่พักที่เป็นบ้าน
เล็ก ๆ ที่ดูเรียบ ๆ
เพียงมองแว่บเดียว หลินเฟยก็รู้สึกไม่ชอบมัน
“ไปเถอะ”
หลังจากที่ทำความเข้าใจแล้ว สถานการณ์ที่นี่ก็คล้ายกับเมือง B
ห้องน้ำสาธารณะ, ห้องครัวก็สาธารณะและแม้แต่โรงอาบน้ำก็ยัง
เป็นโรงอาบน้ำแบบเปิด
“ฉันคิดว่าฉันโดนวิลล่าทำให้เสียคนซะแล้ว” หลินเฟยพูด