One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 129-130

Modifier Chapter 129
แต่เมื่อเธอเข้ามาใกล้มากขึ้น เธอก็เกิดความอยากรู้อีกครั้ง “มันดิบ
หมดเลยนิ”
“มันดิบ” หลินเฟยพยักหน้าและพูด “ถ้าเธออยากกินอันไหนก็แค่ใส่
มันลงไปต้ม”
“แต่มันมีกลิ่นแบบนี้หรอ?” เด็กสาวงุนงง
“นี่คือน้ำจิ้ม”
หลินเฟยอธิบายให้เด็กสาวฟังว่า “จิ้มกับน้ำจิ้มแล้วมันจะอร่อยมาก
ฉันกลัวว่าเธอจะกินเผ็ดไม่ค่อยได้ ฉันเลยเตรียมน้ำจิ้มไว้ให้เธอ
หลายอย่าง ลองชิมดู”
เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวได้กิน Hot pot และในตอนแรกเธอไม่เข้าใจ
อะไร เธอจึงทำตามท่าทางของหลินเฟย
“อึ้มม อาหร่อย!”
เธอกินกะหล่ำปลีที่หลินเฟยมอบให้เธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วย
ความสุขและหรี่ลง “นี่น้ำจิ้มเปรี้ยวและน้ำจิ้มหวาน มันรสชาติดีมาก”
“ถ้าเธออยากกินก็ตักเอาเอง” หลินเฟยยิ้มจาง ๆ
เขาอารมณ์ดีขณะที่ดูเด็กสาวกินอย่างมีความสุข
“ที่บ้านเกิดของฉัน เรามักจะกิน hot pot พร้อมกับครอบครัว” หลิน
เฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าสวย ๆ ของเด็กสาวก็แดงขึ้นมาทันที
“คืนนี้เป็นการกินภายใต้แสงเทียน”หลินเฟยยิ้ม
แก้มของเด็กสาวยิ่งแดงขึ้น เธอหลุบหัวและไม่กล้าเงยหน้ามองหลิน
เฟย นี่คือคำสารภาพ?
ทานข้าว (ดินเนอร์) ภายใต้แสงเทียน มันเป็นการกินอาหารกับคนรัก
ใช่ไหม?
คิดไกล คิดไกลไปแล้ว
ข้างนอกยังคงมีฝนตกปกติ ดูเหมือนจะไม่หยุด มันค่อนข้างเย็น แต่
วิลล่ากลับอบอุ่นมาก
ทั้งสองกำลังกินหม้อไฟในวันสิ้นโลก!
ในวันสิ้นโลก ซอมบี้ออกอาละวาดและเสบียงขาดตลอด ผู้คนต่างใช้
ชีวิตโดยไม่ได้กินอาหารที่ดี แต่หลินเฟยยังคงกิน hot pot กับเด็กสาว
อย่างสบาย ๆ !
หากหลินเฟยอยู่ด้วย มันก็เหมือนกับการเดินเล่นในวันหยุด
“มันจะดีมากถ้ามีไฟฟ้า” หลินเฟยพูด “การใช้เตาไฟฟ้ามันให้ความ
ร้อนดีกว่าถ่าน”
“ฟู่วว…”
เด็กสาวรู้ว่าเต้าหู้ร้อน แต่เธอก็ไม่กล้าคาย เธอเป่าลมผ่านปากของ
เธอทั้ง ๆ ที่เต้าหู้ยังอยู่ในปาก
หลินเฟยยิ้มและพูด “กินช้า ๆ ไม่มีใครเอาของเธอไปหรอก”
หลังจากกลืนเต้าหู้ลงไป ท้ายที่สุดเธอก็พูดอย่างมีความสุขว่า “งั้นเรา
ค่อยมาทำ hot pot อีกครั้งเมื่อเราได้แบตเตอรี่”
“คราวหน้าฉันจะทำเอง hot pot อร่อยมาก ฉันอยากจะเรียนทำ”
“ได้” หลินเฟยตกลงและพูดว่า “คราวหน้าค่อยตาเธอที่จะทำ Hot
pot”
“ได้” เด็กสาวพยักหน้าอย่างหนัก “แต่ครั้งต่อไปที่เราไม่มีไฟฟ้า เรา
ก็สามารถใช้เทียนได้”
เธอหน้าแดงขณะที่พูดอย่างนี้
ดินเนอร์ใต้แสงเทียนหรืออะไรสักอย่าง
เธอมีความสุขมาก ๆ
ทุก ๆ อย่าง
ตอนนี้มันถึงวันสิ้นโลก ทั้งสองตกลงกันว่าจะกิน hot pot ด้วยกันใน
ครั้งต่อไป
หากวันสิ้นโลกคิดได้มันคงคิด : “???”
ฉันไม่อยากจะเห็นหน้า?
พวกเขาสองคนกินหม้อไฟอยู่พักหนึ่ง แน่นอนว่าเป็นเด็กสาวที่กิน
หมดในท้ายที่สุด ความอยากอาหารของหลินเฟยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
จนกระทั่งถ่านมอดและไม่มีความร้อนอีกต่อไป เด็กสาวก็ตบหน้า
ท้องอย่างไม่เต็มใจ
“อร่อยมาก” เธอพูดและยิ้มแย้ม “ทำไมฉันไม่เคยกินอะไรที่อร่อย
แบบนี้มาก่อน”
“นั่นเป็นความพิเศษของบ้านเกิดของฉัน” หลินเฟยพูด “ฉันจะพา
เธอกินอาหารที่อร่อยกว่านี้ในอนาคต”
“ได้เลย ได้เลย” เด็กสาวพยักหน้า
ในวิธีนี้หลินเฟยได้ลักพาตัวเด็กสาวที่มีชีวิตชีวา, น่ารัก, เย็นชา,
ฉลาดและมีเสน่ห์ในยุควันสิ้นโลกได้แล้ว
หากวันสิ้นโลกพูดได้มันคงพูด : ฉันไม่อยากจะเห็นหน้า?
วันต่อมา
ฝนตกทั้งวันทั้งคืนและสุดท้ายก็หยุด
หลังจากที่กินอาหารเช้าแล้ว หลินเฟยก็พูดว่า “ไปที่จัตุรัสก่อน ดู
สถานการณ์และมองหาแบตเตอรี่กับน้ำผึ้ง”
“อึ้ม”
เด็กสาวยังคงน่ารักเช่นกัน
มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหลินเฟยที่สามารถบินไปยังจัตุรัสได้ เมือง
C มีขนาดใหญ่มาก แต่ความเร็วของหลินเฟยนั้นน่าทึ่งมาก
ใกล้เที่ยง ท้ายที่สุดทั้งสองก็พบกับจัตุรัสขนาดใหญ่
Modifier Chapter 130
ตรงกลางจัตุรัสมีต้นไม้เล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น
หลินเฟยสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนที่สุด ผลไม้สีแดงสามผล
เติบโตอยู่บนต้นไม้ ซึ่งมันดูคล้ายกับแอปเปิ้ล
จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ หลินเฟยรู้สึกว่ารสชาติของผลพลังนี้
อาจจะเป็นรสแอปเปิ้ลจริง ๆ
เขาเหลือบมองอีกครั้งและไม่เห็นซอมบี้ เพราะมีคนอยู่ในบ้านรอบ ๆ
พวกเขาควรจะเป็นผู้มีพลังพิเศษ
“มันยังไม่สุกดี ฉันคิดว่ารอมันสักหน่อย” หลินเฟยพูด “ก่อนที่จะ
กลับมาเด็ดมันอีกครั้ง”
เด็กสาวพยักหน้า เพราะเธอเห็นว่ากว่าครึ่งของผลยังคงเป็นสีเขียว
ถ้าผลไม้ยังไม่สุก ก็ยังไม่ต้องไปเด็ดมัน
งั้นก็รออีกไม่กี่วัน
ตอนนี้ หลินเฟยต้องการน้ำผึ้ง
“น่าเสียดายที่ครั้งที่แล้วซุปเปอร์มาร์เก็ตว่างเปล่า” ชีวิตไม่ใช่เรื่อง
ง่าย หลินเฟยถอนหายใจ
“มีผู้รอดชีวิตด้านล่าง”
ในขณะนี้ เด็กสาวชี้ไปที่ถนนด้านล่างและพูดออกมา
หลินเฟยมองลงไปและเห็นผู้รอดชีวิตสี่คนกำลังเดินอยู่บนถนน
ด้านล่าง
“ลงไปถามพวกเขาว่ามีซูปเปอร์มาร์กเก็ตที่ไหน?” ดวงตาของหลิน
เฟยสว่างขึ้น พร้อมกับลงไปหาเด็กสาว
ทั้งสี่คนเดินบนถนนด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวจะไปยั่วยุซอมบี้
โหด ๆ เข้า
ในเวลานี้
“พวก”
เสียงของหลินเฟยดังอยู่ข้างหลังไม่ไกล
หลายคนถึงกับตกใจหันกลับมาดู ก่อนที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก
เมื่อพบว่าพวกเขาเป็นมนุษย์
“แกป่ วยงั้นหรอ?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งจ้องไปที่หลินเฟยอย่างดุดันและพูดว่า “ไม่กลัวว่า
ฉันจะเรียกซอมบี้เพราะฉันตะโกนเสียงดังเพราะตกใจ?”
“ขอโทษ” หลินเฟยรีบขอโทษอย่างรวดเร็ว
“นายตะโกนเสียงดังไปแล้ว”
ชายอีกคนหนุ่มที่อยู่ถัดจากชายหนุ่มเคาะหัวเขาซึ่งทำให้เขาหุบปาก
ลง
หลินเฟยมองดูพวกเขาทั้งสี่อย่างใกล้ชิด
ผู้นำคือตาลุงวัยกลางคน อีกสองคนเป็นคนหนุ่ม อีกคนเป็นวัยรุ่น
ใบหน้าของตาลุงเป็นกังวลมากและดูเหมือนจะรีบร้อน?
“นายเป็นใคร?”
ชายหนุ่มมองไปที่หลินเฟยและพูด “ต้องการอะไร?”
“อยากจะถามทาง”
หลินเฟยบอกความจริง “เราอยากรู้ว่ามีซูปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ ที่
ไหนบ้าง?”
“สายไปแล้ว”
วัยรุ่นมองไปที่หลินเฟยอย่างเย็นชาและพูดว่า “ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่นี่
ว่างเปล่า เมื่อคนปลุกพลังได้ ผู้คนจำนวนมากก็เข้าไปในซุปเปอร์
มาร์เก็ตทันที พวกเขาฆ่าซอมบี้และเอาอาหารไป”
“ฉันจะบอกให้ถ้าไปตอนนี้ก็บอกได้คำเดียวว่า ไปกินขี้ซะ”
หลินเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เดิมคิดว่าซุปเปอร์มาร์เก็ตก่อนหน้านี้
ว่างเปล่า แต่ไม่ได้คาดหวังว่าซุปเปอร์มาร์เก็ตทั้งหมดจะว่างเปล่า
น้ำผึ้งและแบตเตอรี่…
“เราสามารถหาร้านค้าเล็ก ๆ ได้” เด็กสาวเดินมาข้างหลินเฟยและพูด
ว่า “เราสามารถไปที่ร้านอาหารและโรงแรมหรือวิลล่าได้อีกด้วย”
เธอคิดว่าหลินเฟยกำลังหาแบตเตอรี่
ในสถานที่ระดับไฮเอนด์อย่างร้านอาหาร, โรงแรมและวิลล่าต่างก็มี
มันเพื่อป้องกันไฟฟ้าดับอย่างกะทันหัน โดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะมี
แบตเตอรี่เตรียมไว้
หลินเฟยพยักหน้า มันเป็นความคิดที่ดี
“ยังมีเรื่องอื่น ๆ อีก!”
แต่เมื่อทั้งสองหันกลับมาและกำลังจะจากไป ทันใดนั้นน้ำเสียงของ
เด็กวัยรุ่ยก็ดังออกมา
“นายกำลังทำอะไร?”
เขาไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือยังไง แต่รู้ว่าน้ำเสียงของเด็กวัยรุ่น
ดูอ่อนโยนลงมาก?
เขามองไปที่เด็กชายและเห็นว่าดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กสาว
เขาก็เข้าใจทันที
เด็กสาวก็เหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่างเช่นกัน
หน้าตาของเธอเฉยเมย
เธอไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนี้เลยเพราะอีกฝ่าย
พูดหยาบคายกับหลินเฟยจนเธอหัวเสีย
“เดี๋ยวนี้ไม่มีอาหารในซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้ว นับประสาอะไรกับ
ร้านค้าเล็ก ๆ และร้านอาหาร”