One-click Invincibility Of The Apocalyptic Super System Modifier - ตอนที่ 119-120

Modifier Chapter 119
เขายิ้มและลูบหัวของเด็กหญิงและพูด “ฉันจะพาเธอกลับบ้านเพื่อที่
จะไปพบพ่อแม่ของเธอในอนาคต”
ใบหน้าสวย ๆ ของเด็กสาวแดงขึ้นทันทีเธอก้มหน้าลงและแทะผลไม้
ในมือของเธอโดยไม่กล้ามองไปที่หลินเฟย
เขาคิดไปไกลขนาดนั้นเลยหรอ?
เมื่อรู้ว่าเด็กสาวไม่เคยออกไปเล่นนอกบ้านมาก่อน หลินเฟยก็ไม่รีบ
ร้อน
ผลพลังจะไม่สุกจนกว่าจะผ่านไปครึ่งเดือน
มันใช้เวลาเพียงสามหรือสี่วันในการเดินทางจากเมือง B ไปเมือง C
“เดินต่อไปเถอะ”
เด็กสาวยังให้ความเห็นว่า “ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น”
ความคิดที่จะพบพ่อแม่ของหลินเฟยในอนาคตทำให้เธอรู้สึกกังวล
หลินเฟยแข็งแกร่งมาก เธอยังมาจากครอบครัวใหญ่ ดังนั้นพ่อแม่
ของเขาต้องไม่อ่อนแออย่างแน่นอน
และตอนนี้เธอเองก็อ่อนแอและน่าสงสาร
ถ้าเธอได้พบกับพวกเขาในอนาคต หากพวกเขาไม่ถูกใจ เธออาจจะ
ถูกไล่ออกเอาได้
“จะปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นไม่ได้”
เด็กสาวคิดในใจอย่างลับ ๆ
“ได้” หลินเฟยไม่ปฏิเสธคำขอของเด็กสาว เธอต้องการที่จะแข็งแกร่ง
ขึ้นและเธอก็หยุดมันไม่ได้
อย่างไรก็ตามหากเขารู้ว่าเด็กสาวกำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงจะหัวเราะ
ออกมาดัง ๆ
เพราะจู่ ๆ แม่ของหลินเฟยก็นัดบอดให้กับหลินเฟย
เธอจะกล้าเชื่อไหมว่ามีการนัดบอด 6 ครั้งต่อสัปดาห์?
แต่เนื่องจากไม่มีบ้านหรือรถ คนที่มานัดบอดทั้งหมดไม่ห่างหาย ก็
ไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย
ระหว่างทางไปเมือง C
หลินเฟยหยิบปืนเลเซอร์ออกมาและเดินตามเด็กสาวอยู่ด้านหลัง
ขณะที่ปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับซอมบี้ เธอเรียนรู้แล้วว่าการใช้พลัง
ให้หมดและรอให้มันฟื้นฟูกลับมาจะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
และผลพลังก็มีมากมายซึ่งสามารถเร่งกระบวนการนี้ได้
ถ้าเธอพบซอมบี้ระดับสูงเช่น กระทิง, หลินเฟยจะลงมือแก้ปัญหา
ด้วยการยิงไปสักที
ห้าวันผ่านไป
“ผมของเธอกลายเป็นสีฟ้าแล้ว” หลินเฟยพูดออกมาและสัมผัสได้ถึง
ความรู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อยบนร่างกายของเธอ มันเหมือนกับเธอ
เป็นรูปปั้นที่งดงามและแผ่ความเย็นออกมาอย่างไม่แยแส
“คุณไม่ชอบหรอ?”
เด็กสาวรวบผมยาวของเธอไว้ในมือและถามด้วยความกังวล
“ไม่เลย” หลินเฟยยิ้ม “ฉันคิดว่ามันน่ารักนะ”
เด็กสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก
หลังจากข้ามสะพานมาแล้วทั้งสองก็มาถึงเมือง C ซึ่งว่ากันว่ามีผล
พลังอยู่ที่นี่!
“มันสายแล้ว”
หลินเฟยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและดูเวลา ตอนนี้มันเป็น 16.31
น. เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง มันมีเมฆวนและดูเหมือนว่าฝน
จะตก
“ไปหาที่พักก่อน” หลินเฟยพูด “พรุ่งนี้ฉันจะออกไปข้างนอกและหา
ผู้รอดชีวิต บางทีอาจจะรู้ที่อยู่ของผลพลัง”
ยังมีเวลาอีกครึ่งเดือนก่อนที่ผลพลังจะสุก
หลินเฟยไม่ได้กังวลนัก ถ้าเขาไม่พบใครเขาจะบินออกไปรอบ ๆ
เพื่อค้นหาพวกเขา
ทั้งสองพบวิลล่าใกล้ ๆ
“วิลล่าหลินเจียง”
หลินเฟยถอนหายใจ “ฉันไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะได้อยู่ที่นี่”
วิลล่าอยู่ใกล้แม่น้ำ พื้นที่สบายตาและทิวทัศน์ที่ดี
ยังไม่หมดแต่เพียงเท่านี้ วิลล่านี้ยังสามารถมองเห็นวิวที่สวยงาม
ที่สุดได้
“ฉันรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก” เด็กสาวพูดพร้อมยกมือขึ้นเบา ๆ
และมีอากาศเย็น ๆ อยู่บนฝ่ามือ “ฉันคิดว่าฉันสู้กระทิงได้”
“งั้นลองมันในวันพรุ่งนี้”
หลินเฟยสัมผัสและพบว่าร่างกายของเธอเย็นขึ้นเล็กน้อย
“เธอไม่รู้สึกหนาวหรอ?” หลินเฟยถาม
“ไม่หนาว” เด็กสาวยิ้มและพูดว่า “คุณรู้สึกร้อนหรอ?”
“ก็ดี”
หลินเฟยทำความสะอาดเตียงและพูดว่า “เชฟ ฉันหิวแล้ว คืนนี้มี
อะไรกิน?”
Modifier Chapter 120
“รู้จักแต่กิน”
เด็กสาวปิดปากและยิ้มก่อนที่จะพูดว่า “ฉันจะทำสิ่งที่คุณชอบทันที”
แต่เดิมวันสิ้นโลกนั้นน่ากลัวอย่างมาก
และเด็กสาวจะต้องจัดการกับกระทิงในวันพรุ่งนี้ เธอจะทำอย่างนั้น
ด้วยความสามารถของเธอเอง ดังนั้นคืนนี้เธอเลยนอนไม่ค่อยหลับ
เพราะความประหม่า
แต่เด็กสาวก็สงบใจในที่สุด
เพราะในช่วงเวลานี้เธอไม่ได้มีชีวิตเหมือนแต่ก่อนที่จะตายวันตาย
พรุ่ง
และเมื่อมาคิดดูว่าหลินเฟยที่อยู่เคียงข้างเธอ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
คืนนี้เด็กสาวทำไก่กังเปาของโปรดหลินเฟย, เต้าหูทอดกรอบ, ผัด
มะเขือม่วงและปลานึ่ง
ส่วนข้าว ก็เป็นข้าวผัดไข่ที่หลินเฟยชอบ
ซุปยังเป็นซุปปลาคาร์พที่หลินเฟยชอบ
“ถ้าฉันอ้วนและไม่มีใครเอา เธอต้องรับผิดชอบฉันด้วย” หลินเฟย
พูดพร้อมกับรอยยิ้ม กลิ่นหอมที่น่ากินกระจายออกมาแต่ไกล
ดูเหมือนว่าฝีมือของเด็กสาวจะพัฒนาขึ้นอีกครั้ง
“ได้” เด็กสาวตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้ม
หลังจากกินข้าวเย็น เด็กสาวใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ในขณะที่รอให้น้ำ
เดือดและนั่งอยู่บนระเบียงกับหลินเฟยเพื่อชมวิว
แต่ตอนนี้มันเป็นวันสิ้นโลก วิวที่งดงามด้านนอกนั้นอยู่ที่ไหน
ท้องฟ้ามืดครึ้ม
“ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้ฝนจะตก” หลินเฟยพูด
“มันก็ไม่แน่”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองฟ้าพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยหวังว่า
พรุ่งนี้ฝนจะไม่ตกจริง ๆ
หลินเฟยหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัวและต้องการตรวจสอบ
พยากรณ์อากาศ
แต่หลังจากเห็นว่าไม่มีสัญญาณ เขาก็รู้ว่ามือถือของเขานั้นไร้ประโยชน์
ที่นี่
“นี่คือ?”
เด็กสาวเคยเห็นมือถือหลายครั้ง แต่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรและเธอจึง
ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้
“โทรศัพท์มือถือ” หลินเฟยพูด
“มือถือ?”
เด็กสาวงง “ทำไมมือถือของคุณเป็นแบบนี้? มันใหญ่มาก”
“แล้วมือถือของเธอเป็นแบบไหน?” หลินเฟยถาม
“มือถือของฉันพัง”
เด็กสาวมีท่าทีน่าสงสารเล็กน้อยจากนั้นก็พูด “จากนั้นฉันก็โยนมัน
ทิ้ง ตอนนี้ฉันไม่มีมือถือแล้ว”
“ฉันขอดูมือถือได้ไหม?” เด็กสาวถาม
“อึ้ม”
เธอรับมือถือมากจากหลินเฟยและมองดูอย่างระมัดระวัง เธอมองขึ้น ๆ
ลงและทำหน้าแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “มือถือเครื่องนี้ใหญ่
และเร็ว มันดูแปลก ๆ”
จากนั้นเธอก็แตะไปที่จอมือถือ
“ทำไมคุณไม่ตั้งล็อคหล่ะ?” เด็กสาวถามแปลก ๆ
“ใครจะมาดูมือถือของฉัน?” หลินเฟยถาม
“โอ้”
เด็กสาวเริ่มมองไปที่แอพฯ อีกครั้ง แต่เธอไม่เคยเห็นและไม่รู้จักเลย
มันทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ
“มันแปลก”
“มือถือของฉันมันรุ่นเก่ามาก” หลินเฟยพูด เขารู้ดีว่าเมื่อเทียบกับรุ่น
ล่าสุด เขาไม่รู้ว่ามันห่างไปกี่รุ่นกันแน่
ระบบอาจแตกต่างกัน
“ฉันไม่เข้าใจ”เด็กสาวเหลือบมองไปที่แอพฯ รูปและท้ายที่สุดก็คืน
มือถือให้หลินเฟยอย่างใจเย็นและพูดว่า “น้ำเดือดแล้ว ฉันจะไป
อาบน้ำ”
ในตอนนี้หลินเฟยไม่รู้ว่าเด็กสาวมองไปที่แอพฯ รูปของเขาแล้ว
หลินเฟยหยิบมือถือขึ้นมาดูและมันสว่างเล็กน้อยเพราะเกิดจากการ
ปรับแต่ง ตอนนี้แบตเตอร์รี่ของโทรศัพท์ก็ยังไม่ได้ชาร์จ!
รุ่งเช้า
เด็กสาวตื่นขึ้นมาแต่เช้าเธอหยิบมือถือของหลินเฟยจากโต๊ะข้าง ๆ
และเข้าไปดูรูปอย่างเงียบ ๆ
“ว่างเปล่า?”
ยี่หยู่เซว่รู้สึกแปลก ๆ ทำไมในแอพรูปมือถือของหลินเฟยถึงว่าง
เปล่า?
“ซ่อนไว้หรอ?”
เธอวางมือถือและคิดจะถามหลินเฟยด้วยตัวเองในภายหลังและ
จากนั้นก็เข้าไปในครัว
เด็กสาวอารมณ์ดี เพราะวันนี้เธอจะได้ดวลกับกระทิง สิ่งที่ทำให้เธอ
สิ้นหวังวันนั้น วันนี้เธอจะเอาชนะมัน!