Dragon tamer - ตอนที่ 218
บทที่ 218: ราชินีดวงจันทร์
ได้พักผ่อนทั้งคืน
ในตอนเช้า จู มิงหลาง ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงที่ส่งเสียงดังเจี้ยวจ้าว บ้านพักของเขาบังเอิญอยู่ริมถนน
จู มิงหลาง เปิดหน้าต่างและเห็นว่าเมื่อถนนเต็มไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง แต่ก็มีผู้ชายจำนวนมากเช่นกัน ในแง่ของการแต่งตัว หลายคนก็เหมือนกับ จู มิงหลาง และคนอื่นๆ จากประเทศอื่นๆ
เมื่อ จู มิงหลาง มีข้อสงสัย รถลากหรูหราที่ลากโดยมังกรทองสามหัวอันยิ่งใหญ่บนถนนเทพเจ้าดอกไม้ อันกว้างใหญ่กำลังเคลื่อนรถมาที่นี่ทีละน้อย
กรอบเป็นเพียงภูเขาสมบัติที่งดงาม ปกคลุมไปด้วยดอกไม้ที่หรูหราและล้ำค่าที่สุด ผ้าไหมประณีตสีสันสดใสพาดบนฐานไม้สีแดงเมเปิ้ล และเครื่องประดับทองคำ เครื่องประดับเงิน ไข่มุกกลางคืน หยก และหยกที่ตระการตา แขวนอยู่บนกิ่งทองชมพูอันสูงส่ง
อัญมณีเหล่านี้ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ไม่ต้องพูดถึงว่ามีผู้หญิงที่กล้าหาญและสง่างามยืนอยู่บนที่นั่งของกรอบ
ผิวของพวกนางเป็นสีขาวเหมือนหิมะ สวยงามและโดดเด่นกว่าเครื่องประดับเงิน พวกนางมีรูปร่างที่พอดี จุดหนึ่งอ้วนเกินไป จุดหนึ่งผอมเกินไป
พวกนางทั้งหมดแสดงใบหน้าของพวกนาง ทุกรูปลักษณ์ที่เหนือกว่า เมืองนี้ทำให้ผู้คนมีความวิจิตรงดงามราวกับดินแดนแห่งดอกไม้ เพราะผู้หญิงที่มีเสน่ห์และเวียนหัวคนนี้ พวกนางจึงสวยขึ้น
มิงหลาง มองเห็นวิวจากห้องนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม โดยพื้นฐานแล้วการนั่งบนขอบหน้าต่างสามารถมองเห็นวิวมุมกว้างของ
ความงามได้
ในขณะที่กรอบของภูเขาบัลลังก์ขับรถมาที่นี่ จู มิงหลาง พบว่าผู้หญิงที่ผอมเพรียวรายล้อมไปด้วยหยกเงินงามที่สวม
หน้ากากที่ด้านบนสุดของกรอบ
สีผมของนางค่อนข้างพิเศษ เช่น ไหมสีทอง เข้ากับเครื่องประดับศีรษะสีเงินอันวิจิตรบรรจง ทำให้นางมีอารมณ์ที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกลเท่านั้นและไม่ขี้เล่น
หน้ากากสีเงินของนางปกปิดหน้าผากและดวงตาของนาง เผยให้เห็นจมูกที่ตรงและริมฝีปากที่อ่อนนุ่มเซ็กซี่ แม้ว่าจะไม่สามารถเห็นลักษณะใบหน้าทั้งหมดได้ แต่นางก็ยังทำให้ผู้คนมีท่าทีที่อยากพรรณนาอย่างที่สุด น่าทึ่ง.
“นั่นคือเจ้าหญิงแห่งเมืองดอกไม้ คราวนี้ดอกไม้ที่เบ่งบานคู่ควรกับเดือนแห่งเทศกาลฤดูใบไม้ร่วง!”
“สาว ๆ ที่ปรากฏตัวใต้ที่นั่งของนางมีความโดดเด่นอยู่แล้ว เมืองเป็นความงามอันดับหนึ่ง แต่อย่างใด ข้าไม่สามารถละสายตาจากองค์หญิงดอกไม้ ได้”
“ข้าอยากจะถอดเครื่องประดับหยกเงินของนางออกและดูว่านางเป็นอย่างไร !”
ใต้ธรณีประตูหน้าต่างของ จู มิงหลาง มีชายสองสามคนจากต่างประเทศกำลังอุ้มพัดที่สง่างาม พวกเขาก็มีความสง่างาม
พวกเขารู้สึกซาบซึ้งมาก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างในตอนแรก ด้วยความซาบซึ้งในความงามจึงมีกลิ่นแปลก ๆ ในคำพูด
“ปากเล็กนั่น อึ๋ย ถ้าเจ้าทำลายมันได้ตามต้องการ เจ้าจะไม่เบื่อมันไปตลอดชีวิต”
“ข้าชอบผมของนางนะ ข้าคิดว่าเป็นสีพิเศษ เมื่อข้าตื่นขึ้นมาและลืมตา ข้าก็เห็นผมที่เหมือนผ้าไหมซาตินสีทองแบบนี้ กระจายอยู่บนหมอน ด้วยใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้ ข้าไม่อยากลุกจากเตียงเลย!”
“เจ้าผิวเผินเกินไป ข้ารักนางสูงส่ง สำหรับข้าความสุขที่สุดคือการทักทายต่อหน้านาง แล้วค่อยๆ โน้มตัวลงช้าๆ ไม่จูบหลังมือที่ยื่นออกไปของนาง แต่เป็นขา ผู้สูงศักดิ์และเรียวยาวของนาง”
จู มิงหลาง เหลือบมองชายที่เพ้อฝันที่จะครอบครองราชินี
เห็นได้ชัดว่ากำลังเพ้อเจ้อ เหตุใดจึงมีความน่าสังเวชที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
“บูม บูม บูม”
ในเวลานี้เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ
จู มิงหลาง เดินไปเปิดประตูและเห็นผู้หญิงที่ธรรมดาและเรียบง่ายยืนอยู่ข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ และสง่างาม ความงามอัน
เย้ายวนที่ปรากฎบนใบหน้าของนางทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง จนคิดว่ามันจะกระโดดออกจากอกของเขาจริงๆ
“ใช่” จู มิงหลาง มองมาที่นาง
จำไม่ได้สักที
พี่สะใภ้สะใภ้คนไหนนะ?
ถ้าพวกนางไม่พูดและไม่แสดงออกอย่างชัดเจน จู มิงหลาง ไม่สามารถแยกแยะทั้งสามคนได้เลย
สาวหน้าเปล่า เหลือบมองไปที่หน้าต่างที่เปิดอยู่ จากที่นี่ นางเห็นกรอบเจ้าหญิงอันหรูหรา
“นายน้อย ข้าเห็นหยกโคมโบราณ” หญิงสาวพูดเบาๆ
เป็นพี่สะใภ้ผู้เผยคำทำนาย
โดยทั่วไปแล้ว นางเป็นคนเดียวที่เรียกเขาว่า นายน้อย
น่านหยูซู เรียกชื่อของเขาโดยตรง
พี่สะใภ้ศิลปินไม่ค่อยเรียกชื่อเขาตรงๆ
“มันอยู่ที่นั่นหรือไม่?” จู มิงหลาง หันศีรษะและมองไปที่บัลลังก์ของเจ้าหญิง
ในเวลานี้ ฝูงชนค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า และคนทั้งเมืองเข้าไปรายล้อมนาง ดวงดาวจริงที่ถือดวงจันทร์
บนกรอบขององค์ราชินีดวงจันทร์ มีอัญมณีที่หายากที่สุดในโลกจำนวนนับไม่ถ้วน เช่นเดียวกับดอกไม้ที่ละเอียดอ่อนเหล่านั้นที่แสดงให้ทุกคนเห็น
“ใช่.” หลี่ซิงหัว พยักหน้า
“เข้ามาคุยกันข้างใน” จู มิงหลาง เชิญ หลี่ซิงหัว เข้ามาและปิดประตูเบา ๆ
เมื่อไปถึงขอบหน้าต่าง ดวงตาที่ลึกล้ำและเป็นเอกลักษณ์ของ หลี่ซิงหัว ก็จ้องไปที่กรอบของราชินีใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ดู
เหมือนจะจดจ่อเกินไป นางบังเอิญถูดอกไม้แห้งบางส่วนที่ตกแต่งหน้าต่างออก
กิ่งก้านดอกไม้แห้งเหล่านี้ร่วงหล่นลงข้างถนน และตกลงบนศีรษะของผู้มีพรสวรรค์พิเศษเพียงไม่กี่คนที่มีนิสัยพิเศษ ชายที่หลงเสน่ห์ราชินีโกรธเล็กน้อย และโยนกิ่งดอกไม้แห้งไปด้านข้าง หันศีรษะและเงยตาขึ้น อยากจะด่า.
แต่เมื่อเขาเห็นธรณีประตูหน้าต่างเป็นผู้หญิงที่แต่งหน้าเรียบๆ แต่ดูน่าทึ่ง เขาก็ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ดึงแขนเสื้อของเพื่อนทั้งสองรอบตัวเขา
สหายทั้งสองของเขาไม่สนใจ ราชินีดวงจันทร์ กำลังจะผ่านไปต่อหน้าพวกเขา
พวกเขาทนความพากเพียรของผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริงๆ ทั้งสองหันศีรษะและมองไปที่หน้าต่างเตี้ยที่อยู่ข้างหลังพวกเขา ในไม่ช้าพวกเขาก็จ้องไปที่กรอบบัลลังก์จากถนนที่พวกเขาอยู่
ขณะที่พวกเขาเดินพวกเขาลืมที่จะหันหลังกลับเพียงแค่จ้องมองไปยังความงามที่สวยงามจริงจังและเน้นไปที่ขอบหน้าต่าง ไม่มีกรอบ ไม่มีทองหรือเงิน ไม่มีผู้หญิงรายล้อม และไม่มีการแต่งหน้าที่วิจิตรตระการตา แต่ท่าทางที่เย้ายวนนั้นตรงไปตรงมา วิญญาณ!
ที่ขอบหน้าต่าง จู มิงหลาง จ้องมองที่หมาป่าเหล่านี้ที่ดูเหมือนเสือ!
ไม่กี่คนรู้สึกอับอายและแสดงความสุภาพบนพื้นผิว พวกเขาขอโทษ จู มิงหลาง แต่พวกเขาก็อารมณ์เสียและปวดร้าวมาก
ทำไมห้องผู้ชายช่างมีหญิงสาวที่สวยไร้ที่เปรียบเช่นนี้!
มันควรจะบริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ และประณีตมิใช่หรือ!
“ไม่ใช่กิ่งก้านสีชมพูทองนั่น” หญิงสาวนักวาดดวงดาวยังคงตามหามันอยู่ นางคิดว่าตะเกียงโบราณและหยกของเหล่าทวยเทพปรากฏบนรถที่เหมือนสมบัติ แต่นางไม่พบมัน
ในท้ายที่สุด หลี่ซิงหัว ตั้งเป้าหมายไว้ที่ใบหน้าของราชินีแห่งอาณาจักรดอกไม้ จ้องมองไปที่เครื่องประดับหยกเงินที่นางสวมซึ่งปิดหน้าผากและดวงตาของนาง!
บนแก้มของนาง!
หยกโคมโบราณ!
หน้ากากหยกเงินที่นางสวมคือหยกตะเกียงโบราณของเหล่าทวยเทพ! !
หลี่ซิงหัว เองก็แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย