Bank of The Unniverse (ธนาคารแห่งจักรวาล) - บทที่ 560 – จักรพรรดิเป่ยชิว !

　　ภายในธนาคารแห่งจักรวาลหลี่เซียนเต่าเป็นพระเจ้า
　　ไม่มีใครสามารถป้องกันเขาได้ ใน ธนาคารแห่งจักรวาล คำเดียวจากเขาสามารถกำหนดชีวิตหรือความตายได้
　　ไม่ต้องพูดถึงว่านี่เป็นเพียงวิญญาณ แม้ว่าร่างกายหลักจะอยู่ที่นี่ แต่จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียน หลี่เซียนเต่ายังคงทำให้เขายืนนิ่งได้
　　“ เจ้าใช้วรยุทธ์อะไร ? ” วิญญาณนี้กำลังจะบ้า มันมองไปที่หลี่เซียนเต่าด้วยความหวาดกลัว
　　หลี่เซียนเต่านั่งบนเก้าอี้ไม่ขยับเขยื้อนเหมือนภูเขา เขาพูดง่ายๆ ว่า “ หยุดดิ้นรนและตอบคำถามของข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าพูดกับข้า ”
　　วิญญาณเงียบและหยุดดิ้นรน
　　ถ้าเขาคุกเข่าลงจริงๆ ใบหน้าของเขาก็จะถูกโยนทิ้งไป ความละอายของเขาทำให้เขาฟังหลี่เซียนเต่า
　　“ บอกมาสิ เจ้ามีนามว่าอะไร ? ” หลี่เซียนเต่าถาม
　　“ จักรพรรดิเป่ยชิว ” วิญญาณได้ตอบกลับ
　　“ จักรพรรดิเป่ยชิว ตำแหน่งของเจ้าสูงในราชวงศ์เซียนหรือไม่ ? ”หลี่เซียนเต่าวางมือบนศีรษะและถามอย่างสบาย ๆ
　　“ ไม่สูงแต่ไม่ต่ำ ” จักรพรรดิเป่ยชิวตอบ
　　“ แสดงว่าเจ้าเป็นคนธรรมดา ” หลี่เซียนเต่าถาม
　　” ใช่ ” จักรพรรดิเป่ยชิวพยักหน้า
　　“ ประตูแห่งสองโลกของเจ้าสามารถเปิดอุโมงค์ชั่วคราวได้หรือไม่ ? ” หลี่เซียนเต่าถาม
　　“ มันสามารถเปิดได้ครั้งเดียวโดยใช้ความประมาทของเก้าแดนนภาและสิบแดนโลก แต่หลังจากสังเกตแล้ว ก็เปิดอีกไม่ได้ ” จักรพรรดิเป่ยชิวอธิบาย
　　“ ตอนนี้มันเป็นของข้าแล้ว ”หลี่เซียนเต่าชี้ไปที่ ประตูสองโลก และกล่าวอย่างใจเย็น
　　จักรพรรดิเป่ยชิวโกรธมากและระงับความโกรธของเขาไว้ “ บุรุษไม่ขโมยของจากคนอื่น”
　　“ ข้าไม่ใช่บุรุษ ข้าเป็นพ่อค้า มีคนใช้สิ่งนี้เพื่อแลกเปลี่ยนกับข้าและข้าให้สิ่งที่เขาต้องการแก่เขา ดังนั้นประตูแห่งสองโลกนี้เป็นของข้าโดยธรรมชาติแล้วตอนนี้ ”หลี่เซียนเต่ากล่าวอย่างเย็นชา
　　“ เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าของประตูแห่งสองโลกคือข้า ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวถาม
　　“ เจ้าให้ยืมมัน ดังนั้นถ้าเจ้าต้องการ เจ้าต้องหาคนที่ยืมมันมา เมื่อเจ้าให้ยืม เจ้าควรพร้อมที่จะเสียมันไป ” หลี่เซียนเต่ากล่าวอย่างใจเย็น
　　จักรพรรดิเป่ยชิวกำลังจะพ่นเลือดออกมา เขาจ้องไปที่หลี่เซียนเต่า “ เจ้าไม่กลัวที่ ราชวงศ์เซียนจะแก้แค้นเหรอ ? ”
　　“ หรือเจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงวิญญาณและไม่สามารถทำอะไรกับเจ้าได้ เหตุใดเจ้าจึงใจแข็งนัก ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวถามหลี่เซียนเต่า
　　“ ข้าไม่คิดอย่างนั้น ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าร่างกายของเจ้าจะไปถึงเก้าแดนนภาและสิบแดนโลก สิ่งต่างๆ ก็จะจบลงแบบเดียวกัน เจ้ายังจะฟังข้าอยู่ ”หลี่เซียนเต่าส่ายหัว.ไอรีนโนเวล.
　　“ เจ้าแข็งแกร่ง แต่ทำไมเจ้าไม่มุ่งหน้าไปยัง โลกเซียน ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวระงับความโกรธและถาม
　　” ข้ากำลังไป ” หลี่เซียนเต่าพยักหน้า
　　“ แล้วเจ้าไม่กลัวว่าราชวงศ์เซียนจะตามล่าเจ้าหรือ ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวตะโกนและรัศมีของเขาก็เพิ่มขึ้น
　　“ พูดตามตรง ข้าไม่กลัวราชวงศ์เซียน ” หลี่เซียนเต่ากล่าวอย่างจริงจัง
　　กับธนาคารแห่งจักรวาลหลี่เซียนเต่าจะกลัวราชวงศ์เซียนหรือไม่ ?
　　มิใช่เพียงเพราะเจ้าแข็งแกร่ง ข้าจึงหลบเลี่ยงเจ้าไม่ได้หรือ ? แต่เนื่องจากข้าทำธุรกิจ ข้าจะไม่ต่อสู้เพื่อที่ดินกับเจ้า ข้าแค่ต้องการให้บริการแขก
　　ดังนั้นหลี่เซียนเต่าไม่ได้กลัวราชวงศ์เซียนจริงๆ
　　จักรพรรดิเป่ยชิวเห็นว่าเขาไม่สามารถยั่วยุหลี่เซียนเต่าและถามว่า “ เจ้าต้องการอะไร ? ”
　　ริมฝีปากของหลี่เซียนเต่าม้วนขึ้น ” ข้าแค่อยากรู้ว่าร่างกายหลักของเจ้าจะได้รับอะไรจากการสนทนาของเราหรือไม่ ? ”
　　จักรพรรดิเป่ยชิวส่ายหัว “ ยังไม่ถึงเวลา ”
　　” ชั่วคราว ? “หลี่เซียนเต่ามองด้วยความสงสัย
　　“ ตอนนี้ข้าไม่สามารถติดต่อกับร่างกายหลักของข้าได้ วิธีเดียวคือเมื่อข้าหายไป ร่างกายหลักจะสัมผัสได้ เขาจะใช้วรยุทธ์และบางทีเขาก็จะรู้ ” จักรพรรดิเป่ยชิวกล่าว
　　“ โอ้ ถ้าอย่างนั้น ได้โปรดตายเสีย เจ้าช่วยข้านำคำบางคำไปยังเนื้อหาหลักของเจ้าได้ด้วย ” ริมฝีปากของหลี่เซียนเต่าม้วนงอและดวงตาของเขาเป็นประกาย
　　“ อะไร… เจ้าต้องการทำลายข้า ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวตกใจ
　　“ อย่างไรก็ตาม เจ้าเป็นเพียงวิญญาณ ดังนั้นข้าจะทำลายเจ้าได้ ส่วนใหญ่ร่างกายหลักของเจ้าจะหลั่งเลือดออกมา แต่เขาก็หายดีภายในสองสามวัน ” หลี่เซียนเต่ายิ้ม
　　จักรพรรดิเป่ยชิวถามว่า “ แล้วเจ้าต้องการให้ข้าบอกอะไรเขา ? ”
　　” เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก เป็นโลกอิสระและเป็นของคนที่เติบโตที่นี่ เราไม่ใช่สวนหลังบ้านของราชวงศ์เซียน ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเข้ามายุ่งที่นี่และปฏิบัติต่อมันเหมือนสวนหลังบ้านของเจ้า ! ”หลี่เซียนเต่ากล่าวอย่างเย็นชา
　　“ แค่เจ้า เจ้าคิดว่าคำเหล่านั้นจะเป็นจริงได้หรือไม่ ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวยิ้มอย่างเย็นชา
　　“ ข้าจะพยายามให้ดีที่สุด แล้วเราจะได้รู้กัน ” หลี่เซียนเต่ายิ้ม เขายืนขึ้นและมองไปที่จักรพรรดิเป่ยชิว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ
　　การแตกนี้ทำให้วิญญาณกระจัดกระจาย ประตูสองโลก กลายเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ไม่มีเจ้านาย
　　หลี่เซียนเต่ายิ้มและคว้าไว้ เขาเก็บ ประตูสองโลก
　　ที่ไหนสักแห่งในโลกเซียน มีวังที่สวยงาม ชายวัยกลางคนกำลังนั่งสมาธิอย่างโดดเดี่ยว เขาทำงานอย่างหนักเป็นเวลาสามพันปีเพื่อฝ่าฟันไปสู่อาณาจักรต่อไป
　　3,000 ปีของการทำงานหนักและการสะสม เขารู้สึกว่าเขาสามารถทำได้อย่างแน่นอน
　　เขาได้หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของเขาและเนื่องจากเขาพร้อมแล้ว เขาจึงเริ่มที่จะฝ่าฟันไปได้
　　ทันใดนั้น ความรู้สึกหวาดกลัวทำให้เขาลืมตากว้างด้วยความกลัว
　　“ เกิดอะไรขึ้น ทำไมหัวใจข้าถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนี้ ”
　　คนๆ นั้นแค่รู้สึกว่าสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น ตามที่คาดไว้ ในวินาทีถัดมา จิตวิญญาณของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างมากซึ่งทำให้เขากรีดร้อง
　　“ จิตวิญญาณของข้า… ไม่…” เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเหมือนสัตว์เดรัจฉาน เขากุมศีรษะของเขา
　　ความพยายามทะลุทะลวงของเขาล้มเหลว และการหดตัวทำให้เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก
　　3,000 ปีแห่งการเตรียมตัวนั้นเปล่าประโยชน์
　　ผ่านไปครู่หนึ่ง บุรุษคนนี้ก็ลุกขึ้นยืน สายตาของเขาราวกับสัตว์ป่าในขณะที่เขาจ้องมองไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
　　“ เวรเอ้ย เจ้ากล้าทำลายจิตวิญญาณของข้าจริงๆ และทำให้ข้าไม่สามารถทะลวงผ่านได้ เจ้าเตือนข้าหรือเมื่อใดที่บุคคลดังกล่าวปรากฏใน เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก ? ” จักรพรรดิเป่ยชิวตะโกนด้วยความโกรธ อาการซึมเศร้าสะสมบนหน้าอกของเขาและยากที่จะพังทลายลง
　　3,000 ปีของการทำงานหนักและเขากำลังจะฝ่าฟัน เขามั่นใจมาก
　　วิญญาณของเขาได้รับบาดเจ็บและเขาต้องพักผ่อน ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เขาพลาดโอกาสไปแล้ว ใครจะรู้ว่าครั้งหน้าจะเป็นครั้งต่อไป
　　ดูเหมือนว่ามีบุคคลอื่นปรากฏในเก้าแดนนภาและสิบแดนโลกส่วนนั้นถูกกำจัดออกและ ประตูสองโลก ของข้าถูกนำออกไป เวรจริงๆ ” การแสดงออกของจักรพรรดิเป่ยชิวเคร่งขรึมและเขารู้สึกหงุดหงิดจริงๆ
　　“ เราต้องให้ใครสักคนเปิดประตูเซียนแล้วส่งกองทัพไปกวาดเก้าแดนนภาและสิบแดนโลก ข้าจำหน้าเจ้าได้ ข้าต้องสังหารเจ้า ” จักรพรรดิเป่ยชิวกล่าวอย่างเย็นชา เขาไม่สนใจที่จะทะลวงพลัง เขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่มีที่ระบาย เขาต้องสังหารหลี่เซียนเต่าเพื่อระบายความโกรธนั้น