Bank of The Unniverse (ธนาคารแห่งจักรวาล) - บทที่ 513 - ท่านหญิงอาชิงปรากฏตัวอีกครั้ง

　　หลี่เซียนเต่าไม่ได้กังวลว่าเขาได้กักขังคนที่มาจากโลกเซียน
　　ตรงกันข้าม เขารู้ว่ามีคนมากมายในโลกเซียนที่คิดมากเกี่ยวกับเก้าแดนนภาและสิบแดนโลก พวกเขาต้องการรับกุญแจของประตูเซียน
　　หลังจากเล่นกับกุญแจประตูเซียนแล้วหลี่เซียนเต่าก็เก็บดาบคริสตัลสีม่วงไว้ในร่างกายของเขาและหล่อเลี้ยงมันด้วยจิตสำนึกของเขาเอง มหาดาราร่วงหล่นโบราณ ถูกวางไว้ในจุดตันเถียนของเขาและพวกมันไม่ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน
　　“ น่าจะมีชาวเซียนหลายคนที่ลงมาเพื่อรับสิ่งนี้เลยนะคะ ” เสี่ยวฉีกล่าว
　　หลี่เซียนเต่าหมุนกุญแจไปรอบๆ และพูดว่า “ ประตูเซียนจะถูกเปิด แต่ไม่ใช่ตอนนี้อย่างแน่นอน ”
　　เสี่ยวฉีเห็นด้วยกับคำพูดของหลี่เซียนเต่า
　　ประตูเซียนถูกปิดและเป็นเรื่องยากสำหรับคนจาก เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก จะบินขึ้นไป
　　เนื่องจากประตูเซียนถูกปิด มีเพียงไม่กี่คนที่ขึ้นไป พวกเขาทั้งหมดเป็นคนที่กดขี่ข่มเหงคนทั้งรุ่น
　　แต่ถึงอย่างนั้น หลายคนก็ล้มเหลวและตายไป…
　　ประตูเซียนถูกปิดและทางขึ้นก็แคบลงหลี่เซียนเต่าต้องปลดล็อกมัน
　　เก้าแดนนภาและสิบแดนโลกในปัจจุบันไม่สามารถเทียบได้กับโลกเซียน การปิดประตูเซียนตลอดไปหมายถึงการขจัดความหวังสุดท้ายของ เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก
　　เมื่อผู้เฒ่าเทียนฉีและคนอื่นๆ ปิดประตูเซียน นั่นเป็นเพราะโลกเซียนเป็นพวกอันธพาลและกำลังฉีกเก้าแดนนภาและสิบแดนโลกออกไป ดังนั้นพวกเขาจึงทำลายการเชื่อมต่อระหว่างโลกเซียนกับเก้าแดนนภาและสิบแดนโลก
　　เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถจัดการกับ โลกเซียน ได้ พวกเขาจึงไม่ติดต่อพวกเขาและพวกเขาก็พัฒนาขึ้นมาเอง
　　พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนั้น
　　หลี่เซียนเต่ามองไปที่กุญแจและพูดอย่างเคร่งขรึม ” น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่ผู้เฒ่าเทียนฉี”
　　ผู้เฒ่าเทียนฉี แข็งแกร่ง แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นสัมพันธ์กับ เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก เท่านั้น เขาไม่แข็งแกร่งใน โลกเซียน และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อ เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก
　　แต่หลี่เซียนเต่าจะมุ่งหน้าไปยัง โลกเซียน อย่างแน่นอน ดังนั้นสิ่งเหล่านี้จึงไม่ใช่ปัญหาของเขา
　　เนื่องจากเขาสามารถเปิดประตูเซียนได้ เขาจึงมั่นใจได้ว่าผู้คนจากเบื้องบนจะไม่ก้มหน้าและเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่อง เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก
　　หลี่เซียนเต่ามองไปที่กุญแจอย่างแน่นหนา
　　ในเวลานี้ เสี่ยวฉียิ้มและพูดอย่างมีความสุข “ มีแขกค่ะ ”
　　หลี่เซียนเต่าเก็บกุญแจและถามว่า “ แขกที่มาเป็นยังไงบ้าง ? ”
　　“ เป็นคนที่ท่านคุ้นเคยอย่างมากค่ะ ” ดวงตาของเสี่ยวฉีเป็นประกาย
　　หลี่เซียนเต่าส่ายหัวและไม่เชื่อ เสี่ยวฉี ” ข้าเพิ่งมาที่แดนนภาสวรรค์ ไม่กี่วันและข้าไม่รู้จักแม้แต่คนเดียว ช่างเสิ่นเหมินเป็นแขกคนแรกของข้าและร่างของเขาถูกขโมย ข้าจะรู้จักใครได้อีก ? ”
　　“ ท่านแน่ใจหรือ ? ” เสี่ยวฉียิ้มให้เขาซึ่งดูไม่เหมือนรอยยิ้ม
　　” ข้าแน่ใจสิ “หลี่เซียนเต่าพยักหน้าอย่างมั่นใจ
　　“ งั้นข้าขอถามท่าน เมื่อท่านเข้าครอบครองธนาคารแห่งจักรวาล ท่านยังจำแขกสองสามคนแรกที่ท่านพบได้หรือไม่ ? ” เสี่ยวฉีถาม
　　หลี่เซียนเต่ายิ้ม “ ไม่กี่ปีผ่านไป แน่นอน ข้าจำได้ ”
　　“ บอกข้าเกี่ยวกับพวกเขาทีสิคะ ” เสี่ยวฉีกำลังจะทดสอบเขา
　　“ แขกคนแรกคือบรรพบุรุษชราของตระกูลหลี่ ”หลี่เซียนเต่าจำได้ชัดเจนมาก
　　“ แขกคนที่สองคือท่านหญิงอาชิง ” หลี่เซียนเต่าไม่สามารถลืมเรื่องนี้ได้เลย นางล้มเหลวในการฝ่าฟันและแลกกับอายุขัย 100 ปี…Aileen-novel
　　เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี หลี่เซียนเต่าจะลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ?
　　หลี่เซียนเต่าตกใจเมื่อมองไปที่เสี่ยวฉี เขาพูดช้าๆ “ เจ้ากำลังพูดถึง ท่านหญิงอาชิง หรือเปล่า ? ”
　　ท่านหญิงอาชิง ที่ไปถึงอาณาจักรที่จำเป็นต้องขึ้นไปเมื่อ 3,000 ปีก่อน
　　ท่านหญิงอาชิงที่สาบานว่าจะกำจัดผู้เชี่ยวชาญ
　　คนที่บอกว่านางต้องการให้ โลกเซียน รู้ว่า เก้าแดนนภาและสิบแดนโลก นั้นแข็งแกร่ง
　　หลังจากข้อตกลงนั้นเสร็จสิ้น นางก็ปรากฏตัวขึ้นหนึ่งครั้งและช่วยหลี่เซียนเต่า
　　อาจกล่าวได้ว่าเมื่อหลี่เซียนเต่าอ่อนแอที่สุด ท่านหญิงอาชิง ช่วยเขาเพียงครั้งเดียว จวบจนบัดนี้ หลี่เซียนเต่ายังจำมันได้อยู่ในใจ
　　หากเป็นท่านหญิงอาชิงจริงๆ แสดงว่าเป็นคนที่เขาคุ้นเคยจริงๆ
　　คนรู้จักเหล่านั้นในอดีตเป็นของปลอม มีเพียงท่านหญิงอาชิงเท่านั้นที่เป็นของแท้
　　หลี่เซียนเต่ามองไปที่ เสี่ยวฉี ด้วยความหวัง
　　เสี่ยวฉีรู้ว่า อาชิง ได้ช่วยหลี่เซียนเต่าดังนั้นนางจึงรู้ว่าหลี่เซียนเต่ามีอารมณ์ตื้นตันเล็กน้อย
　　นางไม่ได้โกรธหรือหึง นางรู้สึกตื่นเต้นแทน พวกเขามีความสุขด้วยกันและทั้งคู่ก็ยิ้ม
　　“ ข้าบอกว่ามันเป็นคนรู้จัก แต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่อาชิงเอง ” เสี่ยวฉีส่ายหัวอย่างเสียใจ
　　หลี่เซียนเต่าตกตะลึง “ ไม่ใช่นางเองเหรอ ? ”
　　” เจ้าหมายถึงอะไร ? “หลี่เซียนเต่าถามด้วยความสงสัย
　　“ แขกคือลูกศิษย์ของนาง ” เสี่ยวฉีกล่าวว่า
　　“ อาชิงรับลูกศิษย์ ? ”หลี่เซียนเต่าสงบลงและรวบรวมความคิดของเขา ” โปรดเข้ามาข้าจะต้อนรับเขา ”
　　เสี่ยวฉีพยักหน้า นางจะรับแขกเป็นการส่วนตัว
　　หลี่เซียนเต่าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อผ้าสีขาวของเขาเหมือนหิมะ ท่าทางของเขาเย็นชาและเขามองไปที่หน้ากาก เขาคิดเกี่ยวกับมันและตัดสินใจที่จะวางมันลงอีกครั้ง
　　เมื่ออ่อนแอก็ต้องสวมหน้ากากเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา
　　หลี่เซียนเต่าไม่สนใจอีกต่อไป เขาไม่สนใจที่จะสวมหน้ากากอีกต่อไป
　　เขาเดินเข้าไปในโถงการค้า หลี่เซียนเต่าไม่ได้นั่งลงและเพียงแค่ยืนโดยเอาแขนไปข้างหลัง เขายืนอยู่ตรงกลางห้องโถง
　　น้อยคนนักที่จะส่งผลต่ออารมณ์ของเขาได้ และท่านหญิงอาชิงก็เป็นหนึ่งในนั้น
　　หลี่เซียนเต่าไม่ได้รักนาง แต่เขาแค่ตกใจและบูชานาง
　　จนถึงวันนี้หลี่เซียนเต่าจำได้ว่าเมื่อเขาไม่มีการบ่มเพาะเลย เขาได้ยินมาว่า อาชิง เป็นคนที่ล้มเหลวในความทุกข์ยากของนางและนางต้องการบินขึ้นไปที่ โลกเซียน จริงๆ …
　　ในเวลานั้น การบูชา อาชิง ของหลี่เซียนเต่าได้ฝังลึกอยู่ในหัวใจของเขา
　　จนถึงขณะนี้ การบ่มเพาะของ อาชิง ยังคงสูงกว่าของหลี่เซียนเต่า
　　การบ่มเพาะของหลี่เซียนเต่าเพิ่มขึ้นราวกับจรวด แต่เขาก็ยังตกอยู่ข้างหลังนาง
　　จึงเป็นเหตุให้บูชานาง
　　ท่านหญิงอาชิงทำให้หัวใจที่อ่อนแอของหลี่เซียนเต่าตกใจมาก จนถึงตอนนี้ ความตกใจนั้นไม่ได้ลดลงเลย
　　ดังนั้นหลี่เซียนเต่าตั้งตารอคอยที่จะพบกับลูกศิษย์ของ ท่านหญิงอาชิง
　　เพียงครู่เดียว เสี่ยวฉีก็พาเด็กน้อยเข้ามา
　　เขาอายุแค่ห้าหรือหกขวบและผอมมาก ผิวของเขามีสีดำเล็กน้อย มีเพียงดวงตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้า ทำให้เขาโดดเด่นกว่าคนอื่น
　　เขาเดินไปข้างหน้าหลี่เซียนเต่าด้วยกำปั้นของเขากำแน่น เขาประหม่ามาก แต่เขาพยายามสงบสติอารมณ์ “ ท่านคือเจ้านายแห่งธนาคารแห่งจักรวาลหรือ ? ”
　　หลี่เซียนเต่าถามด้วยความสงสัย “ เจ้ารู้จักข้าหรือ ? ”
　　“ อาจารย์ของข้าเคยพูดถึงท่านมาก่อน ” หลังจากที่หลี่เซียนเต่ายอมรับ เด็กชายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรู้ว่าเขาได้พบคนที่ใช่แล้ว
　　“ ใครเป็นอาจารย์ของเจ้า ? ” ดวงตาของหลี่เซียนเต่าเป็นประกายและเขาถาม
　　“ อาจารย์ของข้าคือท่านอาชิง อาจารย์ของข้าบอกว่าเจ้านายของธนาคารควรรู้ชื่อของนาง ” เด็กชายกล่าว
　　“ ข้ารู้ แล้วเจ้าชื่ออะไร ? ”หลี่เซียนเต่าพยักหน้าและถาม
　　“ จินจิ่วเป็นชื่อของข้า เป็นชื่อที่อาจารย์ตั้งให้ ” จินจิ่ว ได้ตอบกลับ กระพริบตาในขณะที่เขาจ้องไปที่หลี่เซียนเต่าโดยไม่กระพริบตา
　　“ อาจารย์ของเจ้ายอมรับเจ้าเมื่อไหร่ ? ” หลี่เซียนเต่าถาม
　　“ สองเดือนก่อนเมื่อนางมาที่ แดนนภาสวรรค์ มันเป็นโชคชะตาที่นางพาข้าเข้ามา ข้าเป็นลูกศิษย์คนแรกและคนสุดท้ายของนาง นี่คือสิ่งที่นางพูด ” จินจิ่ว กล่าวอย่างภาคภูมิใจ