Bank of The Unniverse (ธนาคารแห่งจักรวาล) - บทที่ 492 – พรสวรรค์สูง !

　　หัวหน้าเชิญ หลี่เซียนเต่า เข้ามาในบ้านของเขา
　　“ ที่ของข้าธรรมดามาก ได้โปรดอย่าสนใจเลย ” หัวหน้าถือชามน้ำไว้ มันเป็นชามที่สะอาดและมีน้ำใสจริงๆ
　　หลี่เซียนเต่า ยิ้มและยืนขึ้น “ ขอบคุณหัวหน้า ดื่มน้ำสักชามก็ยังดี แล้วจะโทษท่านได้อย่างไร ”
　　“ ท่านปราชญ์ ดินแดนที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นของราชวงศ์ฉีเหนือ ” หัวหน้าบอกว่า
　　“ ราชวงศ์ฉีเหนือ ? ” หลี่เซียนเต่า ถามด้วยความสงสัย
　　“ ราชวงศ์ฉีเหนือก่อตั้งขึ้นมาเพียง 300 ปี 300 ปีที่แล้ว พวกเขากวาดล้างประเทศสุดท้ายและภายใต้บรรพบุรุษชราเสี่ยว พวกเขาได้เปิดดินแดนใหม่ หลังจาก 300 ปี ฉีเหนือได้ครอบคลุมหลายสิบรัฐและขณะนี้มีพลเรือนหลายสิบล้านคน ” หัวหน้าอธิบาย
　　หลี่เซียนเต่าสังเกตและถามว่า “ กลุ่มใดบ้างที่อยู่ใกล้กับ ฉีเหนือ?”
　　“ ข้าไม่แน่ใจ แต่ข้าได้ยินมาว่ามีบางอย่างเช่น นิกายเซียนดารา, แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซือ ฯลฯ แต่นั่นเป็นเพียงข่าวลือ ” หัวหน้าบอกว่า
　　“ ท่านออกไปข้างนอกเมื่อตอนที่ยังเป็นหัวหน้าหนุ่มสินะ ! ” หลี่เซียนเต่า มองดูวิธีที่หัวหน้าต้อนรับแขก และมันก็แตกต่างจากคนในชนบทโดยสิ้นเชิง
　　“ สมัยหนุ่มรู้สึกว่าโลกนี้กว้างใหญ่จนต้องออกไปดู บางทีพวกเขาอาจจะสามารถสร้างถนนอันรุ่งโรจน์สำหรับตนเองได้ แต่หลังจากอยู่ข้างนอกกว่า 20 ปี ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เลย ข้ายังสูญเสียความเยาว์วัย ข้าจึงตัดสินใจกลับบ้านและใช้ชีวิตอย่างมั่นคง ” หัวหน้ายิ้ม
　　หลี่เซียนเต่า ดื่มขณะที่เขามองไปที่หัวหน้า รอยยิ้มของเขาดูสงบจริงๆ ราวกับได้เห็นทุกสิ่ง ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นชายหนุ่มที่มีความทะเยอทะยาน แต่ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านอันเงียบสงบ
　　“ หัวหน้า ถึงเวลาที่ข้าต้องลาแล้ว ขอบคุณสำหรับเครื่องดื่มของท่าน ” หลี่เซียนเต่า ลุกขึ้นและกล่าวคำอำลา
　　“ เดี๋ยวข้าไปส่งท่าน ” หัวหน้าลุกขึ้นแล้วพูด
　　หลี่เซียนเต่า ต้องการปฏิเสธ แต่หัวหน้ายืนยัน ดังนั้น หลี่เซียนเต่า จึงยอมรับ
　　ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ หลี่เซียนเต่า ไม่ได้ให้รางวัลแก่หัวหน้าเลย เขามาเพื่อน้ำ ไม่ได้มาเพื่อการกุศลเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น
　　แต่ผู้ที่ได้รับกุศลคือผู้ที่มาขอน้ำ เขาขอน้ำและหัวหน้าก็มอบให้เขา หัวหน้าเป็นผู้อุทิศส่วนกุศลให้กับเขา
　　ถ้า หลี่เซียนเต่า มอบสมบัติให้เขาหรือขอบคุณเขา เขาจะไม่ขอน้ำและจบลงด้วยการที่เขาสงสารหัวหน้า
　　หัวหน้าไม่ต้องการให้ หลี่เซียนเต่า ทำอย่างนั้น
　　แต่เขาก็ไม่ต้องการความสงสารเช่นกัน
　　หลี่เซียนเต่า จำไว้เสมอว่าจะไม่แสดงความเมตตาต่อผู้อื่นเพียงเพื่อแสดงให้เห็นว่าคน ๆ หนึ่งใจดี
　　หัวหน้าส่ง หลี่เซียนเต่า ไปที่ทางเข้า ทั้งสองกล่าวคำอำลาอย่างสุภาพก่อนที่ หลี่เซียนเต่า จะจากไป
　　หัวหน้าก็ยิ้มเช่นกันและเขาก็อารมณ์ดี
　　เขาเดินผ่านหลี่เซียนเต่า ซึ่งสูญเสียชามน้ำและชี้เขาไปข้างหน้า
　　หลี่เซียนเต่า ได้ข้อมูลทางภูมิศาสตร์ที่เขาต้องการ นี่คือราชวงศ์ฉียิ่งใหญ่ เขาพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าในบริเวณที่หัวหน้ามองไม่เห็นเขา
　　บนท้องฟ้า หลี่เซียนเต่า พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ลมที่อยู่รอบตัวเขากระทบร่างกายของเขา
　　แต่เขายกชั้นป้องกันขึ้นและปิดกั้นลมที่เกรี้ยวกราดภายนอก เขาเอาสัญญาของ ภูเขาม่วงเนเธอร์
　　ลายเซ็นบนนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป….ไอรีนโนเวล
　　ลายเซ็นนั้นเป็นรอยที่หลงเหลืออยู่บนหินก้อนหนึ่ง และไม่ใช่ชื่อของมนุษย์
　　ดังนั้น หลี่เซียนเต่า ก็สามารถสัมผัสได้ถึงพื้นที่ขรุขระ แต่เขาไม่สามารถล็อคตัวบุคคลได้อย่างแม่นยำ
　　สิ่งนี้ทำให้ หลี่เซียนเต่า ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
　　” ช้าลงหน่อย เทียนกวงหมิง และคนอื่นๆ กำลังบุกทะลวง ดังนั้นข้าจึงมีเวลาค้นหา ” หลี่เซียนเต่า ไม่ได้เร่งรีบ เขาเพิ่งเข้าสู่ แดนนภาสวรรค์ ดังนั้นเขาจึงสามารถช้าลงได้ อย่างไรก็ตามเขามีเวลามาก
　　กุญแจสำคัญคือ หลี่เซียนเต่า ไม่มีนาฬิกาสีแดงที่เขาสามารถกระจายได้และเขาไม่สามารถนำแขกใหม่เข้ามาได้
　　เขาต้องปลดล็อกภูเขาลูกที่หกเพื่อให้ได้นาฬิกา 100 เรือน จากนั้นเขาก็จะสามารถกระจายพวกเขาและต้อนรับแขกใหม่ได้
　　“ ในช่วงเวลานี้ ข้าจะปล่อยให้คนของข้าฝึกฝน แม้ว่าพวกเขาจะพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอใน แดนนภาสวรรค์ ” หลี่เซียนเต่า คิดกับตัวเอง
　　ที่แข็งแกร่งที่สุดคือ มังกรโลหิต และ เทียนซิน
　　พวกเขาอยู่ในขั้นที่สาม!
　　พวกเขาอยู่รอบ ๆ อาณาจักรนี้และไม่มีแม้แต่คนเดียวในขั้นที่ห้า หลี่เซียนเต่า คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกปวดหัว
　　ถ้าเขาส่งพวกเขาไปแก้ปัญหาแขกและพวกเขาได้พบกับผู้เชี่ยวชาญ พวกเขาจะต้องให้หลี่เซียนเต่าส่งพลังดาบออกไป
　　แล้วการมีลูกน้องพวกนี้มีไว้เพื่ออะไร ?
　　ดังนั้นในช่วงเวลานี้ พลังงานทางจิตวิญญาณของ ธนาคารแห่งจักรวาล จึงเพิ่มขึ้น นี่เป็นโอกาสที่พวกเขาจะได้พัฒนาตนเองและไม่เป็นภาระ
　　หลี่เซียนเต่า อยู่ข้างนอกเพื่อค้นหา ภูเขาม่วงเนเธอร์
　　“ ภูเขาสีม่วงเนเธอร์ นี้อยู่ในราชวงศ์ฉีเหนือดูเหมือนว่าข้าได้เข้าสู่ แดนนภาสวรรค์ ในทำเลที่ดี ” หลี่เซียนเต่า หัวเราะคิกคักและบินไปยังพื้นที่ขรุขระตามสัญญา
　　เขาไม่สามารถล็อคตำแหน่งที่แน่นอนได้ และพื้นที่ขรุขระไม่ควรอยู่ไกลเกินไป หลี่เซียนเต่าสามารถยอมรับได้
　　เขาแค่มองว่ามันเป็นเกม เกมเพื่อค้นหา ภูเขาม่วงเนเธอร์
　　ในเวลาเพียงครู่เดียว หลี่เซียนเต่า ได้ข้ามบางรัฐใน ฉีเหนือและมาถึงเมืองที่เจริญรุ่งเรืองก่อนที่จะลงจอด
　　หลี่เซียนเต่า มองไปที่คำใหญ่สองคำบนกำแพงเมือง พวกเขาสะดุดตาจริงๆและคำพูดก็ทรงพลังจริงๆ ชื่อที่ดูเหมือนไม่มีตัวตนจริง ๆ แล้วเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
　　หากผู้ที่มีระดับการบ่มเพาะต่ำเห็นคำเหล่านั้น หัวใจของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดออกมาด้วยความหวาดกลัว
　　หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในเมืองเมฆา
　　หลี่เซียนเต่า เดินเข้าไปใน เมืองเมฆา และสิ่งที่เขาเห็นคือผู้บ่มเพาะทั้งหมด
　　บนถนนสายนี้ พวกเขาล้วนเป็นผู้บ่มเพาะ และมีคนธรรมดาเพียงไม่กี่คน ล้วนเป็นคนตั้งร้านและเปิดร้าน
　　คนที่ หลี่เซียนเต่า เรียกว่าผู้บ่มเพาะคือคนที่ไปถึงอาณาจักรถ้ำสวรรค์
　　คนที่อยู่ต่ำกว่านั้นเป็นคนธรรมดาสำหรับหลี่เซียนเต่า
　　บนถนน คนส่วนใหญ่อยู่เหนือ อาณาจักรถ้ำ-สวรรค์ ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวที่มีศักยภาพสูง
　　“ พวกเขาเป็นรุ่นเยาวว์ของกลุ่มใหญ่ใช่หรือไม่ ? ” หลี่เซียนเต่า พึมพำ เขาไม่สนใจมากเพราะมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา เขาแค่รู้สึกอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้
　　หลังจากที่ หลี่เซียนเต่า เดินไปรอบ ๆ เมืองเมฆา เขาก็พบร้านอาหารและเลือกที่นั่งใกล้หน้าต่าง เขาสั่งถั่วลิสงหนึ่งจานและอาหารสี่จาน
　　เขายังขอไวน์หนึ่งเหยือก หลี่เซียนเต่า ต้องการลิ้มรสทักษะของเชฟใน แดนนภาสวรรค์
　　ในขณะนั้น กรงนกวางอยู่บนโต๊ะของ หลี่เซียนเต่า ชายอ้วนถือสายจูงสุนัขหอบในขณะที่เขานั่งตรงข้ามหลี่เซียนเต่า
　　“ พี่ชาย ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ เรามาแบ่งโต๊ะกัน ที่นั่งอื่น ๆ ถูกยึดและที่นั่งของเจ้าดีมาก ให้ข้าเลี้ยงเจ้ามื้อนี้แล้วกันนะ ” คนอ้วนนั้นอบอุ่นจริงๆ และเขาไม่แสดงกิริยามารยาทใดๆ เขาหยิบถั่วลิสงสองสามชิ้นแล้วโยนเข้าปาก
　　หลี่เซียนเต่า มองดูเขาเล่นกับนก สุนัข และแหวนทั้ง 11 วงด้วย 10 นิ้วของเขา มีหยก ทอง ควอตซ์…
　　อย่างไรก็ตามเขาสะดุดตาจริงๆ