Bank of The Unniverse (ธนาคารแห่งจักรวาล) - บทที่ 477 – สัตว์เลี้ยงของข้าน่ารักไหม ?

บทที่ 477 – สัตว์เลี้ยงของข้าน่ารักไหม ?
　　นิกายสวรรค์และโลกถูกแบ่งออกเป็นสองนิกาย นิกายภายนอกและนิกายภายใน
　　ศิษย์นอกนิกายกำลังฝึกฝนอยู่ที่ทางเข้าภูเขา พวกเขาเฝ้ารักษาและซ่อมแซมวัง ฯลฯ…
　　สาวกนิกายชั้นในตั้งอยู่ในวังลอยน้ำสูง พวกเขาเดินบนก้อนเมฆและเดินไปตามสายลม ทุกคนต่างอิจฉา
　　เป้าหมายของสาวกนอกนิกายจำนวนมากคือการเข้ามาและอาศัยอยู่บนที่สูง
　　ดังนั้น พวกเขาจึงทำงานอย่างหนักเพื่อฝึกฝน พัฒนาตนเอง และรักษาความปลอดภัยประตูภูเขา
　　10,000 ไมล์รอบ ๆ เป็นดินแดนของ นิกายเซียนสวรรค์และโลก พื้นที่แกนกลางอยู่ห่างออกไปไม่กี่ร้อยไมล์ ดังนั้นจึงได้รับการปกป้องอย่างเข้มงวด
　　หลี่เซียนเต่า สวมชุดสีขาวและก้าวอย่างสงบไปที่ทางเข้า
　　จากที่นี่เขาเห็นว่าทางเข้ามีมหาสมุทรขนาดมหึมา มันไม่มีที่สิ้นสุด น้ำส่องประกาย มีต้นหลิวห้อยลงมาที่ชายฝั่ง และมันก็ดูสวยงามจริงๆ
　　“ เจ้ากำลังทำอะไร ? ” ชายหนุ่มสวมชุดสาวกนิกายสวรรค์และโลกเดินเข้ามาถาม
　　หลี่เซียนเต่ากระพริบตา เขาตระหนักว่าชายหนุ่มกำลังเรียกเขา การแต่งกายของเขาดูเหมือนนักวรยุทธ์การจริงๆ
　　“ ข้ากำลังดูทิวทัศน์ที่สวยงาม ” หลี่เซียนเต่ากล่าว
　　“ นี่คืออาณาเขตของ นิกายเซียนสวรรค์และโลก และแม่น้ำสายนี้เป็นของเรา เจ้าไม่สามารถสุ่มดูได้ ออกไป ” ศิษย์หนุ่มผลัก หลี่เซียนเต่า อย่างไม่มีความสุข
　　หลี่เซียนเต่า กระพริบตา “ ข้าไม่ได้เข้าสู่ นิกายเซียนสวรรค์และโลก และเพียงแค่มองจากภายนอกเท่านั้น
　　“ ไม่ได้ฟังเหรอ ? ” ศิษย์หนุ่มจ้องมองและกำลังจะยกมือขึ้นเพื่อตีหลี่เซียนเต่า
　　“ ข้าจะถอยห่าง ” หลี่เซียนเต่า ถอยกลับ
　　“ ข้าดีใจที่เจ้ารู้จักสถานที่ของเจ้า สิ่งที่เจ้ากำลังมองหาที่นี่คือ ? เจ้าไม่มีการบ่มเพาะ ดังนั้นการศึกษามากไปเพื่ออะไร ? ” ศิษย์หนุ่มหัวเราะเมื่อเห็นหลี่เซียนเต่าถอยหนีและพูดอย่างดูถูก
　　หลังจากถอยห่าง 10 ก้าว หลี่เซียนเต่าถามอย่างใจเย็น “ ตอนนี้ ขอดูทิวทัศน์หน่อยได้ไหม ? ”
　　“ ออกไปซะ คนอย่างเจ้าจะมองเห็นทัศนียภาพที่สวยงามของนิกายสวรรค์และโลกได้อย่างไร ? ” ลูกศิษย์หนุ่มด่า
　　หลี่เซียนเต่า ส่ายหัวและถอนหายใจ “ เจ้าแค่รนหาที่ตาย ”
　　” เจ้าพูดอะไร ? ” ศิษย์หนุ่มมองไปที่ หลี่เซียนเต่า ด้วยท่าทางสับสน
　　“ ข้ากำลังบอกว่าข้ามีสัตว์เลี้ยงที่ถูกขังอยู่ในมหาสมุทร ข้ามาที่นี่เพื่อดูเขา ” หลี่เซียนเต่ากล่าว
　　“ ไร้สาระ ไม่มีอะไรในมหาสมุทร มีแต่ปลา ” ศิษย์หนุ่มกล่าวอย่างรังเกียจ
　　” เจ้าแน่ใจไหม ? ” หลี่เซียนเต่าถาม
　　” แน่นอน ” ศิษย์หนุ่มมองไปที่ หลี่เซียนเต่า อย่างมั่นใจ
　　“ ข้าคิดว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา ไปซะ มิฉะนั้นอย่าโทษข้าที่ไม่แสดงความเคารพ ” ศิษย์หนุ่มเย้ยหยันอย่างเย็นชา
　　“ ข้าได้ยินอะไร ? สัตว์ที่ดูโง่เขลาถูกขังอยู่ในมหาสมุทรเมื่อวานนี้เหรอ ? ” หลี่เซียนเต่ารู้สึกสับสน
　　ศิษย์หนุ่มเยาะเย้ย “ ผู้นำนิกายและบรรพบุรุษทั้งสามทำงานร่วมกันเพื่อปราบปรามอสูร ? ”
　　“ แต่สำหรับข้า เขาเป็นแค่สัตว์เลี้ยงที่โง่เง่า ” หลี่เซียนเต่ายิ้ม
　　ศิษย์หนุ่มตกตะลึงและการแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขาจ้องไปที่ หลี่เซียนเต่า “ เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ? ”
　　หลี่เซียนเต่า จับมือเขา “ ข้าไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ ข้าบอกว่าสัตว์เลี้ยงของข้าถูกขังอยู่ในแม่น้ำสายนี้และเจ้าบอกว่าไม่ แล้วเจ้าอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ได้อย่างไร ? ”
　　สีหน้าของศิษย์หนุ่มเปลี่ยนไปและเขาพูดด้วยความไม่เชื่อ “ เจ้าอสูรนั่นกับเจ้ามาจากฝ่ายเดียวกันหรือ ? ”ไอรีนโนเวล
　　“ สิ่งที่ดีที่สุดที่เจ้ากำลังพูดถึงคือสัตว์เลี้ยงของข้า ” หลี่เซียนเต่ากล่าวอย่างตรงไปตรงมา
　　“ ตอนนี้ข้ามาที่นี่เพื่อพาเขาออกไป เจ้าไม่ได้รับการอนุมัติจากข้าและล็อคสัตว์เลี้ยงของข้าไว้ที่นี่ นั่นเป็นสิ่งที่ผิดศีลธรรม ตอนนี้เจ้าไล่ข้าออกไปไม่ได้แล้วใช่ไหม ” หลี่เซียนเต่า หรี่ตาและถาม
　　ขาของศิษย์หนุ่มอ่อนลงจากความกลัวและเขามองไปที่ หลี่เซียนเต่า ด้วยความหวาดกลัว ริมฝีปากของเขาสั่นและเขาไม่สามารถพูดได้แม้แต่คำเดียว
　　หลี่เซียนเต่า มองมาที่เขาและดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาเดินผ่านเขาและเดินไปที่แม่น้ำ
　　” เจ้าอยากทำอะไรล่ะ ? ” ศิษย์หนุ่มมองไปที่ หลี่เซียนเต่า ด้วยความหวาดกลัว
　　“ สัตว์เลี้ยงของข้าถูกพวกเจ้าทุกคนกดขี่ นั่นเป็นตรรกะแบบไหนกัน ? ” หลี่เซียนเต่า ถามอย่างเย็นชา
　　“ เจ้าต้องการที่จะปล่อยอสูรนั้น ? เจ้ากำลังคิดมากเกินไป รูปแบบนี้สร้างขึ้นโดยผู้นำนิกายและบรรพบุรุษเก่าแก่สามคน เจ้าจะไม่สามารถเปิดได้ ” สาวกหนุ่มผ่อนคลายเล็กน้อยและพูด
　　“ อย่างนั้นหรือ ” ริมฝีปากของ หลี่เซียนเต่า ม้วนขึ้น
　　“ ข้าเปิดไม่ได้เหรอ ? ” ต้นหลิวล้มลงต่อหน้าหลี่เซียนเต่า เมื่อเขาเอื้อมมือไปถอนใบไม้ เขาก็ใช้สองนิ้วเคาะเบาๆ
　　ใบไม้เปลี่ยนไปทันที มันเต็มไปด้วยเจตนาสังหารที่พุ่งออกไป
　　หลี่เซียนเต่า โยนมันออกไปโดยไม่ตั้งใจ
　　“ ใบเดียวก็พอ ” หลี่เซียนเต่า มองอย่างสงบ
　　ใบต้นหลิวเฉือนออกโดยไม่มีวี่แวว
　　ไม่มีออร่าที่น่าตกใจ !
　　มันไม่ได้แยกภูเขาหรือแยกมหาสมุทร!
　　ไม่มีพลังงานดาบใดที่ทำให้ใจคนตกใจ!
　　มีเพียงกระบี่คม ดาบที่คมกริบ !
　　หลังจากที่ หลี่เซียนเต่า โยนมันทิ้งและตกลงสู่มหาสมุทร ด้วยการระเบิดอันดัง มันลึกเข้าไปเหมือนดาบคมเมื่อมันยิงลงไปในน้ำ
　　อย่างรวดเร็ว กรงยักษ์ในมหาสมุทรก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของใบไม้
　　การก่อตัวถูกห่อหุ้มไว้หลายชั้น ร่างกายสามเมตรของ จระเข้มังกรโกลาหล และติดอยู่ในชั้นแกนกลาง ชั้นแล้วชั้นเล่าหนามาก และมันตรึงเขาไว้จนเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย
　　ใบไม้เพิ่งผ่าออก
　　เขาหยุดเป็นคนต่ำต้อย
　　การโจมตีครั้งนี้เหมือนกับเปลวไฟที่ปะทะกับสายฟ้าและพลังมหาศาลที่ระเบิดจากภายใน
　　ท้องทะเลอันเงียบสงบเริ่มสั่นสะเทือน จากด้านล่างเริ่มกวาดขึ้นสู่ท้องฟ้า
　　ในขณะนั้น คลื่นขนาดใหญ่หลายร้อยเมตรก็ซัดลงมา
　　เสียงนี้ทำเอาตกใจเลยทีเดียว เมฆลอยขึ้นและน่ากลัวจริงๆ
　　คุกระเบิดทันที
　　จระเข้มังกรโกลาหล ซึ่งอยู่ตรงกลางคำรามและเปิดใช้งานสายเลือดของเขาเอง มันกลายเป็นจระเข้มังกรโกลาหล ขนาด 3,000 ฟุตและมีพลังงานวุ่นวาย 100 ไมล์ล้อมรอบมัน
　　“ ข้าจะทำลายนิกายเซียนสวรรค์และโลก ! ” จระเข้มังกรโกลาหล ตะโกน เขาเหยียบคลื่นและทำให้เกิดคลื่นยักษ์ 3,000 เมตรที่ปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ทันที
　　ผู้คนจำนวนมากเห็นฉากที่น่าสยดสยองและตกตะลึง จากนั้นพวกเขาก็หนีไปด้วยความตื่นตระหนก
　　จระเข้มังกรโกลาหล นำคลื่น 3,000 เมตรติดตัวไปที่วังลอยน้ำ
　　มันเป็นฉากที่น่ากลัวจริงๆ แต่ หลี่เซียนเต่า สนุกกับมัน
　　เบื้องหลัง หลี่เซียนเต่า เป็นศิษย์หนุ่มที่ตกตะลึงโดยสิ้นเชิง
　　บันฑิตคนนี้… เขาปล่อยอสูรจริงๆ
　　ผู้นำนิกายและบรรพบุรุษทั้งสามไม่ได้ปราบปรามอสูรด้วยกันหรือ ?
　　นักปราชญ์ทำอย่างไร ?
　　นักบวชหนุ่มรู้สึกเหมือนกับว่าการมองโลกของเขาระเบิดขึ้นและเขาไม่เชื่อสายตาของตัวเอง
　　หลี่เซียนเต่า หันกลับมาและถามว่า “ เป็นอย่างไรบ้าง ? สัตว์เลี้ยงของข้าใบ้ ? ”
　　ศิษย์หนุ่มกำลังจะเป็นบ้า จระเข้มังกรโกลาหล 3,000 ฟุตถือขวานยักษ์และปกคลุมไปด้วยพลังงานที่โกลาหลของข้า
　　สัตว์เลี้ยงของเจ้าเองมีลักษณะเช่นนั้นหรือไม่ ?