Bank of The Unniverse (ธนาคารแห่งจักรวาล) - บทที่ 375-376

บทที่ 375 – ความโกรธของปีศาจ
　　ในที่สุดปีศาจก็ยอมทำตามสิ่งที่หลี่เซียนเต่าพูดในที่สุด
　　เขาจะช่วยให้หลี่เซียนเต่าได้รับ 12 เสาเทพปีศาจ และ หลี่เซียนเต่า จะคืนวิญญาณของเขาให้กับเขา
　　“ เจ้าต้องการเซ็นสัญญาหรือไม่ ? ” หลี่เซียนเต่า ถาม นี่คือการให้ความหวังปีศาจ
　　ในขณะที่เซ็นสัญญาหลี่เซียนเต่าต้องปฏิบัติตาม
　　ถ้าเขาไม่ทำเช่นนั้นหลี่เซียนเต่าก็สามารถบิดพริ้วออกมาได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ
　　แต่ปีศาจนั้นไม่รู้และแค่โบกมือ “ ประเด็นคืออะไร ? มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ข้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ”
　　หลี่เซียนเต่า ไม่ได้บังคับให้เขาทำ เนื่องจากปีศาจไม่เต็มใจดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปก็เกิดขึ้นกับเขา
　　“ ไม่เป็นไร เจ้าสามารถออกไปตอนนี้เพื่อช่วยข้าหาข่าวของ เสาเทพปีศาจ จากนั้นเจ้าต้องแจ้งให้ข้าทราบ” หลี่เซียนเต่า กล่าวอย่างใจเย็น
　　“ ข้าจะไปทั้งแบบนี้เหรอ ? ” ปีศาจมองไปที่ หลี่เซียนเต่า อย่างสงสัย
　　” ทำไม ? เจ้าต้องการให้ข้าเลี้ยงเจ้าด้วยอาหารหรือไง ? ” หลี่เซียนเต่าถาม
　　“ ไม่จำเป็นต้องทำ ” ปีศาจปฏิเสธ
　　“ จำไว้ว่ายิ่งเจ้าช่วยข้าหาเสาเทพปีศาจ 12 ต้นเร็วเท่าไหร่เจ้าก็จะปลอดภัยเร็วขึ้นดังนั้นจงทำงานให้หนัก ” หลี่เซียนเต่า กล่าวอย่างใจเย็น
　　หัวหน้าปีศาจพยักหน้า “ ไม่ต้องกังวลข้าอยากมีชีวิตอยู่ ข้าหวังว่าเจ้าจะยึดมั่นในข้อตกลงของเรา ”
　　หลี่เซียนเต่า ไม่ได้ตอบกลับอย่างชัดเจน “ ข้ายึดมั่นในสัญญา ไม่ต้องกังวล ”
　　จากนั้นปีศาจก็จากไปกับเสี่ยวฉี ภายใต้คำแนะนำของเสี่ยวฉีเขาออกจากธนาคารแห่งจักรวาล
　　หลี่เซียนเต่า สัมผัสแหล่งวิญญาณของปีศาจในห้องของเขาและพึมพำว่า “ ข้าต้องได้รับ เสาเทพปีศาจ 12 อัน ใครก็ตามที่กล้าหยุดข้า มันคงรนหาที่ตาย ”
　　ปีศาจออกจากธนาคารแห่งจักรวาล ตอนนี้เขาอยู่ในร่างวิญญาณและต้องหาร่าง
　　“ ไอ้สารเลวหัวขโมย หัวขโมยหน้าด้าน ข้ารู้ว่าเขาจะปล้นข้า อย่าให้ข้ามีโอกาสนะ ถ้าข้าหาโอกาสได้ข้าจะสังหารเจ้า !! ” เมื่อปีศาจกำลังค้นหาร่างเขาก็สาปแช่ง เขาโกรธมาก
　　เขารู้สึกเหมือนว่า หลี่เซียนเต่า กำลังปล้นเขา ตอนนี้ชีวิตและความตายของเขาอยู่ในมือของ หลี่เซียนเต่า สิ่งนี้ทำให้ปีศาจรู้สึกแย่จริงๆ
　　นอกจากนี้เขายังไม่สามารถทำอะไรกับ หลี่เซียนเต่า ได้ เขาต้องการที่จะมีชีวิตอยู่และเรียบง่ายเขากลัวที่จะตาย
　　มันง่ายมากสำหรับหลี่เซียนเต่าที่จะสังหารเขา เขาเพียงแค่กดเบาๆและแหล่งที่มาของวิญญาณก็จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ จากนั้นปีศาจก็จะตาย
　　ดังนั้นแม้ว่าปีศาจจะด่าด้วยความโกรธ แต่เขาก็ยังต้องช่วยหลี่เซียนเต่าทำสิ่งต่างๆและค้นหาเสาเทพปีศาจทั้ง 12
　　“ ไอ้เสาเทพปีศาจนั่น ! ” ช่วงเวลาที่ปีศาจคิดเกี่ยวกับเสาเหล่านั้นเขาสาปแช่งด้วยความโกรธ
　　เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกมันไปไหน ?
　　เขาถูกขังเป็นเวลา 100,000 ปีเชียวนะ !!
　　ในธนาคารแห่งจักรวาลเขาบอกว่าเขาสามารถหาเสาเทพปีศาจได้ นั่นเป็นเพียงคำโกหกธรรมดา ๆ ที่จะทำให้ หลี่เซียนเต่า ปล่อยตัวเขา
　　ตอนนี้ หลี่เซียนเต่า ได้ปล่อยเขามาแล้วและเขาก็โอ้อวด เขาไม่สามารถปล่อยให้มันเป็นจริงได้อย่างแน่นอน
　　“ ข้าเห็นเสาเทพปีศาจตกลงมาในแดนนภายิ่งใหญ่และแดนนภาสวรรค์ แต่เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ? ” เมื่อปีศาจคิดเรื่องนี้เขาก็รู้สึกหงุดหงิดและกระสับกระส่ายจริงๆ
　　100,000 ปี… 100,000 ปีผ่านไปนับตั้งแต่เรื่องนั้น
　　100,000 ปี…ใครจะรู้ว่าผู้คนจากแดนนภาสวรรค์และแดนนภายิ่งใหญ่พรากเสาเทพปีศาจเหล่านั้นไปแล้วรึยัง ?
　　100,000 ปี…ใครจะรู้ว่าผู้คนจากนรกมาหาเสาเหล่านั้นแล้วไหม ?
　　100,000 ปี…ใครจะรู้ว่ามีใครจาก โลกเซียน มาแย่งเสาเหล่านั้นไปรึเปล่า ?
　　มีความไม่แน่นอนมากเกินไปที่ทำให้ปีศาจปวดหัว จิตวิญญาณของเขาก็สั่นและเขาอยากจะตบตัวเองหลาย ๆ ครั้ง
　　ทำไมเขาต้องพูดว่ามี 12 เสา ?
　　เขาพูดแค่สองหรือสามเสาไม่ได้รึไง
　　นอกจากนี้ยังจะง่ายกว่ามากที่จะหาเพียงไม่กี่เสา
　　ปีศาจถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาจำเป็นต้องหาศพเพื่อร่างกายอย่างเร่งด่วน
　　“ ถ้าข้าขโมยร่างของ จงจื่อฉี ตอนนี้ข้าก็จะไม่หงุดหงิดขนาดนี้ ” ปีศษจเสียใจมาก
　　จงจื่อฉี เป็นคนที่ท่องไปใน เก้าแดนนภา และ สิบแดนโลก
　　“ เดี๋ยวก่อน…” ทันใดนั้นปีศาจก็ครุ่นคิดบางอย่าง
　　“ จงจื่อฉีท่องไปใน เก้าแดนนภา และ สิบแดนโลก ดังนั้นเขาจึงรู้หลายสิ่งหลายอย่าง แน่นอนเขาเข้าใจแดนนภาสวรรค์และแดนนภายิ่งใหญ่ ข้าต้องหาเขาและขโมยร่างกายของเขาและใช้ความรู้ของเขา จากนั้นข้าจะพบกับ เสาเทพปีศาจ ” ปีศาจกล่าวอย่างหนักแน่น
　　ปีศาจเข้าใจ เก้าแดนนภา และ สิบแดนโลก เมื่อ 100,000 ปีก่อน เขาพบ เก้าแดนนภา และ สิบแดนโลก ในอีก 100,000 ปีต่อมาในต่างแดน
　　ดังนั้นเขาต้องการ จงจื่อฉี
　　เขาเพิ่งเดินไปรอบ ๆ ภูเขาสวรรค์เพื่อหาร่างที่เหมาะสมที่จะใช้ในตอนนี้
　　“ มีใครอยู่ที่นี่ไหม ” ปีศาจเคลื่อนตัวไปตามภูเขาสวรรค์ แต่ไม่พบใครเลย
　　ไม่มีแม้แต่คนตัดไม้สักท่อนเดียวในเทือกเขายักษ์นี้ ?
　　สิ่งที่ปีศาจไม่รู้ก็คือเมื่อไม่นานมานี้กลุ่มและนิกายต่างๆได้โจมตีภูเขาสวรรค์ ทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่และชาวบ้านไม่กล้าเข้าใกล้เลย
　　ดังนั้นจึงไม่มีใครอยู่ที่นี่
　　เขาตามหาอยู่ครึ่งวันเขาก็ยอมแพ้ เขายอมแพ้ในการหาคนที่มีชีวิตและเห็นศพที่ค่อนข้างสดอยู่ในหลุมฝังศพ
　　“ ลืมไปข้าจะใช้มัน เมื่อข้าพบ จงจื่อฉี ข้าจะกลืนเจ้านั่นแน่นอน !! ” ปีศาจกล่าวอย่างโหดเหี้ยม
　　ตอนนี้เขามีชีวิตที่น่าเศร้าและทั้งหมดเป็นเพราะ จงจื่อฉี เขาจะไม่ปล่อยให้เขาผิดหวังอย่างแน่นอน
　　จงจื่อฉี ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วปีศาจนั้นตั้งเป้ามาที่เขา
　　ครู่ต่อมาศพหน้าขาวซีดก็ลุกขึ้นยืน เป็นชายหนุ่มที่หัวใจถูกแทงทะลุ
　　“ ร่างกายนี้อ่อนแอมาก มันไม่มีหัวใจด้วยซ้ำ อันที่จริงมันมีกลิ่นเหมือนกำลังย่อยสลาย อิ๋วววว…” ปีศาจไม่ชอบร่างกาย
　　แต่เมื่อเขาเห็นศพที่เน่าเปื่อยอยู่รอบ ๆ เขาก็ต้องทนกับมัน
　　เขาเพิ่งจะใช้มันได้สักพัก
　　เขาหยิบชุดเสื้อผ้ามาสวมเพื่อปกปิดบาดแผลของเขา นอกจากนี้เขายังใช้พลังปีศาจเพื่อปกปิดกลิ่นและเคลื่อนย้ายศพด้วยเรื่องที่เชื่องช้าและเข้มงวด
　　ในช่วงแรกเขาไม่เคยชินกับมัน แต่มันก็เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ รอยต่อของศพก็เริ่มคลายออกเช่นกัน
　　ศพได้บินขึ้นไปบนท้องฟ้าค้นหาแท่นเคลื่อน้ยายระดับโลกระดับโลกในทันที
　　“ ไม่ ข้าไม่ควรไปที่แท่นเคลื่อนย้ายระดับโลก ” จู่ๆปีศาจก็คิดเรื่องนี้ขึ้นมา
　　“ จงจื่อฉี บอกว่าเขามาที่ แดนนภาจันทรายะเยือก เพื่อค้นหาซากปรักหักพังโบราณและชนข้า แต่เนื่องจากเขาไม่ตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไปเขาก็อาจไปที่ที่ข้าถูกปิดผนึกเช่นกัน ” ปีศาจครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้และรู้สึกตื่นเต้น
　　“ จงจื่อฉี ความคับข้องใจของเรายังไม่จบ ! ” ปีศาจส่งเสียงร้องด้วยความโกรธและมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาเคยถูกปิดผนึกมาก่อน
　　จงจื่อฉี ยังไม่รู้ว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย
　　ภายในธนาคารแห่งจักรวาล หลี่เซียนเต่า เห็นสิ่งนี้และไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ “ จงจื่อฉี สละชีวิตของเขาเพื่อสิ่งประดิษฐ์สวรรค์สองชิ้นและแผนที่ เขาตกอยู่ในอันตรายอีกแล้วหรือ ? ”
　　ปีศาจดูเหมือนจะไม่พอใจกับ จงจื่อฉี และทันทีที่เขาได้รับอิสรภาพเขาก็ไปหาเขา
　　หลี่เซียนเต่า กล่าวว่า “ ถ้าเจ้าไม่มีนาฬิกาในครั้งนี้เจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน ”
　　ถ้าเขาเข้าไปในธนาคารแห่งจักรวาลแม้จะมีนาฬิกาเขาก็ยังต้องจ่ายสิ่งประดิษฐ์สวรรค์สองชิ้น
　　จงจื่อฉี สามารถจ่ายได้หรือไม่ ?
　　ถ้า หลี่เซียนเต่า รู้ว่า จงจื่อฉี ได้มอบสิ่งประดิษฐ์สวรรค์ที่เลวร้ายที่สุดสองชิ้นให้กับเขาเขาจะบอกให้ปีศาจกลืน จงจื่อฉี ไปซะ !!
บทที่ 376 – การพบปะทั้งหมดเป็นเพียงการรวมตัวของผู้คน
　　ในเทือกเขาที่ไม่มีชื่อในวัดเก่าแก่แห่งเดียวกันนี้มีต้นไม้และเถาวัลย์ขนาดมหึมาอยู่รอบ ๆ ที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและพุ่งไปยังดวงจันทร์ ความมืดปกคลุมพื้นที่และทำให้ดูมืดมนและหนาวเหน็บ
　　กองไฟกำลังลุกไหม้ในวิหารเก่ากิ่งไม้แห้งและไม้ไผ่จะระเบิดเป็นครั้งคราว
　　กองไฟสว่างขึ้นในความมืด ไม่มีแสงรอบตัวและถ้าไม่มีแสงอะไรเลยมันดูน่ากลัวจริงๆ
　　กองไฟจะสว่างขึ้นเพียงบริเวณเล็ก ๆ และพื้นที่อื่น ๆ ก็ไม่สว่างขึ้นเลย
　　จงจื่อฉีไม่กลัว เขาเป็นผู้บ่มเพาะพลังที่แข็งแกร่งใน อาณาจักรตำนาน เขากำลังจะไปถึงอาณาจักรปรมาจารย์และเขามีสิ่งประดิษฐ์สวรรค์จำนวนหนึ่งคอยปกป้องเขาดังนั้นเขาจึงไม่กลัววิญญาณชั่วร้ายเหล่านั้น
　　กองไฟลุกไหม้ เขาหลับตาและใช้วรยุทธ์การบ่มเพาะเพื่อปรับปรุงตัวเอง
　　ขาของเขาหายเป็นปกติและนี่เป็นเพียงการบ่มเพาะง่ายๆ
　　ร่างกายของส่วนหนึ่งที่เข้าใจได้สามครั้งต่อวันและการคงอยู่เพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่จะดีขึ้น ดังนั้นจงจื่อฉีจึงนั่งขัดสมาธิทุกวันเพื่อสงบสติอารมณ์
　　เขาพ่นอากาศออกมาเต็มปาก จงจื่อฉี หลับตาและมองไปที่กองไฟด้วยความเศร้าโศก
　　“ สิ่งนี้ไม่สมเหตุสมผลเลย ” จงจื่อฉี พึมพำ
　　แผนที่ที่เขาได้มาบ่งบอกว่ามีสมบัติมหาศาลที่นี่ซึ่งถูกทิ้งไว้โดยนิกายอันรุ่งโรจน์
　　นอกเหนือจากการพบกับปีศาจและโชคดีที่ได้รับนาฬิกาสีแดงหลบหนีหลังจากกลับมาเขาค้นหา 900 ไมล์รอบ ๆ และไม่พบอะไรเลย
　　สิ่งนี้ทำให้ จงจื่อฉี สับสนจริงๆ
　　เขาค้นหาสมบัติมา 3,000 ปีและมีความเชื่อมั่นในทักษะของเขา ยิ่งไปกว่านั้นแผนที่เป็นของจริงและถูกวาดขึ้นโดยผู้คนในยุคนั้น ในสายตาของ จงจื่อฉี มันไม่สามารถแกล้งทำได้
　　ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่เป็นวิหารลัทธิเต๋าที่สง่างาม สิ่งเดียวคือตอนนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยป่า
　　แต่ทุกอย่างที่รวมเข้าด้วยกันหมายความว่า จงจื่อฉี หาไม่พบ
　　“ ข้าจะกลับมือเปล่าหรือเปล่า ? ” จงจื่อฉี ไม่เต็มใจที่จะยอมรับ
　　ครั้งนี้เขาสูญเสียสิ่งประดิษฐ์สวรรค์ไปสองชิ้น แม้ว่าพวกมันจะไม่สำคัญสำหรับเขา แต่อันหนึ่งคือท่อนเหล็กหักและอีกอันคือแผนที่มหาสมุทรปะการังพังๆ
　　แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรพวกมันก็คือสิ่งประดิษฐ์จากสวรรค์ !
　　“ ไฮ้ ! ข้าจะค้นหาอีกสองวัน หากไม่มีเบาะแสอีกข้าจะกลับไป ” จงจื่อฉี มองไปที่กองไฟ
　　เขาคิดถึงบ้านและตระกูลของเขา เขาคิดถึงภรรยาที่สวยงามและลูกสองคนของเขา
　　เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ไฟขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา ความทรงจำที่สวยงามทั้งหมดของเขากลายเป็นเปลวไฟ
　　“ ไม่…” จงจื่อฉีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาถอยหนีด้วยความกลัวและยืนอยู่ไกลจากกองไฟด้วยสีหน้าตกตะลึง
　　ภรรยาที่สวยงามของเขาลูก ๆ ที่น่ารักของเขา บิดามารดาที่มีเมตตาบ้านเกิดที่สวยงาม … ทั้งหมดนี้ถูกเผาโดยเปลวไฟที่โปรยลงมาจากท้องฟ้า
　　เมื่อ จงจื่อฉี กลับมาทุกอย่างก็กลายเป็นฝุ่น
　　ในขณะนั้น จงจื่อฉี ก็ทรุดตัวลง
　　เขาตามหาผู้ร้าย แต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร
　　มีเพียงเตาเผาเท่านั้นที่ทำให้ไฟไหม้บ้านของเขา !
　　เตาเผาไม่ใช่สิ่งของธรรมดา จงจื่อฉี ถือมันไว้กับเขาและเขาจำทุกรายละเอียดได้ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบรูปร่างหรือการก่อตัวภายใน จงจื่อฉี ก็จดจำมันได้ทั้งหมด
　　เหตุใดจงจื่อฉีจึงท่องไปใน เก้าแดนนภา ?
　　ทำไมเขาถึงค้นหาซากปรักหักพัง ?
　　ทำไมเขาถึงรวบรวมสิ่งประดิษฐ์สวรรค์ ?
　　เขาแค่ต้องการตามหาคนที่อยู่เบื้องหลังเตาไฟ
　　จงจื่อฉี ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร เขาต้องการใช้ความแข็งแกร่งของตัวเองเพื่อค้นหาตัวฆาตกรและแก้แค้นให้กับคนที่เขาห่วงใย
　　แต่เมื่อเวลาผ่านไป จงจื่อฉี รู้ว่าเขาจะไม่สามารถแก้แค้นด้วยตัวเองได้
　　เขาเคยไปเยี่ยมชมซากปรักหักพังที่เป็นความลับทั้งหมดใน เก้าแดนนภา แต่เขาไม่พบอะไรที่เกี่ยวข้องกับเตาหลอม
　　“ ข้าจะไม่ได้แก้แค้นจริงๆเหรอ ? ” จงจื่อฉี ตะลึง
　　แต่ไม่มีใครสามารถตอบกลับเขาได้
　　เขาไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์ระดับแนวหน้า เขามาถึงจุดสูงสุดของ อาณาจักรตำนาน เมื่อ 3,000 ปีก่อนและเป็นเก้าขั้นตอนของอาณาจักรปรมาจารณ์ที่อยู่ห่างจากอาณาจักรจักรพรรดิ ซึ่งยังห่างไกลมาก
　　เขาจะสามารถไปยังอาณาจักรเซียนได้โดยอาศัยตัวเองเพียงอย่างเดียว
　　จงจื่อฉี มองไปที่กองไฟด้วยความสิ้นหวัง เขาคิดถึงสิ่งประดิษฐ์สวรรค์ทั้งหมดที่เขาเก็บรวบรวม แต่สุดท้ายมีเพียงไม่กี่ชิ้นที่เขาสามารถใช้ได้
　　“ ถ้าข้าสามารถใช้สิ่งประดิษฐ์สวรรค์เพื่อแลกกับโอกาสในการแก้แค้นข้าจะทำโดยไม่ลังเล ” จงจื่อฉี มีความคิด
　　“ ถูกต้องแลกเปลี่ยนที่ธนาคารแห่งจักวาล ! ” ดวงตาของ จงจื่อฉี สว่างขึ้น เขาสามารถค้นหาธนาคารแห่งจักรวาลและใช้สิ่งประดิษฐ์สวรรค์ทั้งหมดของเขาเพื่อให้ธนาคารแห่งจักรวาลแก้แค้นให้กับภรรยา บุตร บิดมารดาและบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
　　“ แต่ข้าไม่มีนาฬิกา . . .” จงจื่อฉี รู้สึกผิดหวังทันที
　　หากไม่มีเขาจะไม่สามารถเข้าสู่ธนาคารแห่งจักรวาลได้
　　ถ้าเขาเข้าไปไม่ได้เขาจะแก้แค้นได้อย่างไร ?
　　ในขณะนั้นแสงสีแดงส่องสว่างในความมืด
　　ร่างกายของเขาสั่นและเขามองด้วยความไม่เชื่อ นาฬิกาสีแดงอีกเรือนปรากฏขึ้น
　　นาฬิกาให้เสียงที่คมชัดซึ่งดังก้องในหูของเขาซึ่งทำให้เขาดื่มด่ำ
　　เขาเห็นความหวังในความสิ้นหวัง เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาและหยิบนาฬิกาสีแดงขึ้นมา
　　“ สวรรค์กำลังช่วยข้า สวรรค์กำลังช่วยข้าจริงๆ ” จงจื่อฉี กล่าวอย่างมีอารมณ์
　　ในขณะนั้นเองมีคนปรากฏตัวที่ประตู ข้างนอกไม่มีแสงไฟและมองไม่เห็นใบหน้าของเขา
　　จงจื่อฉี ขมวดคิ้ว เขาจ้องมองไปที่บุคคล เขาไม่เคยเห็นเขามาก่อน
　　แต่เมื่อมองไปที่ออร่าเขาดูดุดันจริงๆ แค่มองเพียงครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้ใจดี
　　จงจื่อฉี มุ่งความสนใจไปที่เขา เขาวางนาฬิกาสีแดง เขาไม่สามารถสูญเสียมันไปได้อย่างแน่นอน
　　” เจ้าคือใคร ? ” จงจื่อฉี ขมวดคิ้วและถาม เขาปรับขนาดตัวเขาขึ้นและตระหนักว่าผิวของเขาเย็น แขนขาแข็งและที่สำคัญกว่านั้นไม่มีพลังปราณไหลอยู่ภายใน
　　แต่ศพจะเคลื่อนไหวได้อย่างไร ?
　　บุคคลนั้นไม่ได้ตอบคำถามของ จงจื่อฉี เขาเพียงแค่ก้าวเข้ามาในวิหารด้วยความมุ่งมั่น
　　ในขณะที่เขาบินเป็นเวลานานเกินไปก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าร่างกายกลับแข็งทื่อ
　　กองไฟลุกไหม้ หลังจากศพเข้าวัดจงจื่อฉีก็เห็นศพ
　　มันเห็นผิวขาวและดวงตาเป็นสีเทาและไร้อารมณ์
　　สัญญาณทั้งหมดแสดงให้เห็นว่านี่คือศพ
　　จงจื่อฉี ขมวดคิ้ว เขายกปราณขึ้นและเตรียมพร้อมที่จะโจมตี แต่ในวินาทีถัดมาศพก็อ้าปาก
　　“ การพบป่ะทั้งหมดในโลกนี้เป็นเพียงการรวมตัวกันของผู้คน จงจ่อฉีไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ”
　　น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเหมือนเพื่อนเก่ากำลังทักทาย จงจื่อฉี ไม่ได้สังเกตเห็นในตอนแรก แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงนั้นเขาก็ตัวสั่นและหวาดกลัวอย่างที่สุด