Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 151

ตอนที่ 151 หลง

ข้างแม่น้ําเกียร์

“เพ้ย! แค่เทมพลาร์ไม่กี่คนรอยากพาข้ากลับ? ดีไซเลส เจ้าไร้เดียงสาเกินไป ไร้เดียงสามากกว่าตอนที่เจ้าเป็นนักบุญมาก!”

ผู้สอบสวนเชอรี่กําลังนั่งยองอยู่บนหลังคาของห้องเล่นแร่แปรธาตุ และมองไปที่เทมพลาร์ทั้งสี่ที่กําลังคันหาที่อยู่ของนางบนสะพานด้านล่าง

น้ําเสียงที่พึงพอใจของนางคงอยู่เพียงครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนจากไหล่ของนาง สัญลักษณ์สีม่วงเข้มปรากฏบนไหล่ของนาง

“ตราแห่งเงา?!” นางจําสัญลักษณ์ที่ปรากฏบนไหล่ของนางได้ ในเวลาเดียวกัน เทมพลาร์ทั้งสี่ค้นพบที่อยู่ของนางในทันทีและกําลังวิ่งเข้าหานาง

“น่ารังเกียจนัก เจ้าบุญสกปรก!”

หลังจากตะโกนร้องทุกข์ เชอรี่ก็กระโดดจากหลังคาเข้าไปในตรอกด้านข้างทันที

เทมพลาร์ทั้งสี่เริ่มค้นหาบริเวณนี้ แต่เชอรี่หนีออกจากตรอกอย่างรวดเร็วด้วยความสามารถที่เกินมนุษย์ของนาง

ความเจ็บปวดค่อยๆหายไปจากไหล่ของนาง นางปืนขึ้นไปบนหลังคาของร้านเล่นแร่แปรธาตุอื่น นางเริ่มไตร่ตรองว่านางควรจะไปที่ใดต่อไป

แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง… นางหลงทาง

หน้าที่ของศาลนอกรีตแห่งโบสถ์ศาสนจักรคือการฆ่าบุคคลที่ดื้อรั้นและโหดร้ายที่เป็นอันตรายต่อศาสนจักร แต่เชอรี่รู้สึกว่าศาลนอกรีตนั้นเป็นองค์กรที่โหดร้ายอย่างยิ่ง

นางได้รับอํานาจที่ไร้มนุษยธรรมจากศาสนจักร แต่พลังนั้นไม่เสถียร นางอาจสูญเสียการควบคุมพลังนั้นได้ทุกเมื่อ

ด้วยเหตุนี้ผู้สอบสวนจึงต้องอยู่ในเขตศูนย์กลางของเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ทุกครั้งที่ไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจ

สําหรับสาวกของโบสถ์ศาสจักร นั่นเป็นเรื่องของเกียรติที่หาที่เปรียบมิได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขตกลางของเมือแสงศักดิ์สิทธิ์ นั้นเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ใกล้กับเหล่าทวยเทพมากที่สุด

แต่สําหรับเชอรี่ มันคล้ายกับกรง หากไม่ใช่เพราะว่าการร้องเพลงของคณะนักร้องประสานเสียงของโบสถ์ ศาสนจักนสามารถบรรเทาผลข้างเคียงที่เกิดจากพลังของนางที่ไม่สามารถควบคุมได้ นางก็คงจะหนีจากสถานที่ที่ถูกสาปนั้นไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแล้ว

แต่หลังจากมาที่นอร์แลนด์ สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เชอรี่หยิบผลึกออริจินั่มสีดําสนิทออกจากกระเป๋าของนาง นางใส่พลังเวทย์มนตร์ของนางลงในผลึกออริจินด้วยวิธีนี้นางสามารถได้ยินเสียงร้องเพลงที่เปล่งออกมาจากผลึกออริจินั่มเบาๆ

เสียงร้องเพลงที่ปลอบโยน ทําให้อารมณ์ที่ทนไม่ไหวและไม่มั่นคงของนางผ่อนคลายลง แต่มันก็ทําให้นางสงบลงได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากนางไม่พบสิ่งที่สามารถจุดประกายความสุขให้กับนาง สิ่งที่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของนางได้ เสียงพึมพําที่บ้าคลั่งจะก้องกังวานในหัวของนางอีกครั้ง

“โรงละครไวเซนาสเช่อยู่ใกล้ๆ เราไปชมโฉมงามกับเจ้าชายอสูร” กันไหม?”

“เราดูเรื่องนี้มากี่ครั้งแล้ว? ห้าหรือหก?ซานซ่าเจ้ายังไม่เบื่อที่จะดูมันอีกเหรอ?”

“ข้าไม่เบื่อ ไฮร์แลน แล้วเจ้าล่ะ?”

บทสนทนาในห้องเล่นแร่แปรธาตุ ดึงความสนใจของเชอรี่ นางมองลงไปในห้องเล่นแร่แปรธาตุ และเห็นร่างที่คุ้นเคย

“ซัคคิวบัสจากโรงเตี้ยมใจหิน.. “

เชอรี่จ้องไปที่ห้าสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องเล่นแร่แปรธาตุนั่น ชุดจอมเวทย์ของพวกเขาบ่งบอกว่าพวกเขาทั้งหมดมาจากสถาบันเวทมนตร์แห่งเดียวกัน แต่มีซัคคิวบัสหนึ่งคนปะปนอยู่ท่ามกลางพวกเขา

ในฐานะผู้สอบสวน เชอรี่มีหน้าที่กําจัดศัตรูของพระเจ้า” แต่เชอรี่จําได้ว่าซัคคิวบัสนี้เป็นผู้ดูแลเพียงคนเดียวในโรงเตี้ยมใจหิน

สําหรับโรงเตี้ยมใจหินของนอร์แลนด์มันเป็นที่เดียวที่สามารถทําให้ “ความสุข” ของนางแตกต่างไปจากคณะนักร้องประสานเสียงของเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ มันไม่ใช่ความสุข ควรเรียกว่า ‘ความตื่นเต้น’ แทน

ผ่านเกมที่ชื่อว่า “ใจหิน” นางลืมเสียงพึมพําในหัวไปโดยสิ้นเชิงในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

เชอรี่มองหญิงสาวทั้งห้าจากบนหลังคา หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันสั้น ๆ เสร็จ ผู้หญิงสองคนตัดสินใจออกจากกลุ่ม

บางทีข้าสามารถกลับไปที่โรงเตี้ยมใจหินโดยตามซัคคิวบัสนี้ไปได้ไหม

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเชอรี่ก็ตัดสินใจเดินตามซัคคิวบัส แต่นางไม่กล้าเข้าใกล้

รัศมีแห่งความตายแผ่วเบาอยู่รอบๆ ซัคคิวบัสคนนั้น ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตอันเดธบางประเภทบินวนอยู่รอบๆ ซั คิวบัส

ตามพวกเขาเชอรี่เดินผ่านแม่น้ําเกียร์นางหวังว่าจะสามารถกลับไปที่โรงเตี้ยมใจหินได้ถ้าเดินตามซัคคิวบัส

น่าเสียดายที่ความหวังของนางไม่เป็นจริง พวกนางไม่ได้เลือกกลับไปที่โรงเตี้ยมใจหิน แต่พวกนางมาที่โรงละครที่โรงละครไวเซนาสเช่

“ทําไมปีศาจถึงสนใจละครเวที?!“

เชอรี่ยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงละครไวเซนาสเช่ และเฝ้ามองซัคคิวบัสเข้ามา นางกําลังไตร่ตรองว่าจะตามเข้าไปในโรงละครดีหรือไม่

การแสดงละครจะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งหรือสองชั่วโมงจึงจะเสร็จ ถ้านางต้องใช้เวลามากขนาดนั้น นางสามารถหาใครซักคนบนถนนเพื่อถามพวกเขาว่าโรงเตี้ยมใจหินอยู่ที่ไหน

แต่เทมพลาร์ทั้งสี่ติดตามนางด้วย ‘ตราแห่งเงา’ ทําให้นางไม่มีทางเลือก

เพื่อหลีกเลี่ยงพวกเขา นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซ่อนตัวเองในโรงละครไวเซนาสเช่ก่อน

โรงละครไวเซนาสเช่เป็นสถานที่หลบซ่อนตัวที่ยอดเยี่ยม ผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกเข้ามาในห้องรับรองโรงละคร ห้องรับรองที่กว้างขวางดูแออัดมาก

เชอรี่เดินผ่านฝูงชนและมาถึงที่มุมหนึ่ง มีม้านั่งให้คนนั่งที่นี่ โชคดีที่เชอรี่เจอที่นั่ง

นางนั่งลงบนที่นั่งโดยไม่ลังเล นางต้องรับมือกับพวกเทมพลาร์พยายามจะพานางกลับทั้งวัน ไม่ว่านางจะเป็นผู้สอบสวนที่มีความสามารถเพียงใด นางก็เหนื่อยกับมันทั้งหมด

“คุณหนู มาที่นี่เพื่อชมการฉายภาพยนตร์เรื่องใหม่ด้วยเหรอ?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างๆ เชอรี่ นางหันกลับไปมองและเห็นร่างที่คุ้นเคย – ปีศาจโกลาหลโจชั่ว แต่นางชอบเรียกเขาว่าเป็นเจ้าของโรงเตี้ยมมากกว่า

ในฐานะผู้สอบสวน นางเคยยอมรับภารกิจลอบสังหารโจชั่ว แต่เหตุผลที่นางยอมรับภารกิจไม่ใช่เพราะความภักดีต่อศาสนจักร แต่เป็นเพราะนางต้องการได้ยินเสียงร้องเพลงของคณะนักร้องประสานเสียงหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ

ตอนนี้เชอรี่ได้พบบางสิ่งที่น่าสนใจมากกว่าการร้องเพลงภารกิจ?

เพื่อท้าทายปีศาจโกลาหล สิ่งที่อาจเตรียมการไว้คือการฆ่าตัวตาย

“ภาพยนตร์?”

เชอรี่เดาว่าโจชัวไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของนาง ด้วยเหตุนี้ นางจึงสามารถสื่อสารกับเขาได้อย่างสงบ

นางได้ยินเสียงพึมพําเบา ๆ ในหัวของนางได้ หากนางไม่พบสิ่งที่สามารถจุดประกายความสุขได้ นางอาจต้องเผชิญกับอันตรายร้ายแรง

ในขณะนี้ผู้ชมในโรงละครไวเซนาสเช่ต่างอุทานด้วยความประหลาดใจ

เหตุผลก็คือเพราะโปสเตอร์ของ “โฉมงามกับเจ้าชายอสูร” หายไป มันถูกแทนที่ด้วยโปสเตอร์สําหรับ “ลีอองเพชฌฆาตมหากาฬ”

โปสเตอร์ของนักฆ่าปีศาจลือองและมาทิลด้าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถือกระถางต้นไม้กําลังเดินอยู่บนถนน ในไม่กี่วินาทีโปสเตอร์นั้นก็ดึงดูดความสนใจของเชอรี่และทําให้นางสนใจ

“แน่นอน..”

เสียงพึมพําที่บ้าคลั่งเริ่มชัดเจนขึ้น

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่นางถูกปีศาจคนนี้ล่อใจ ตอนนี้นางแค่หวังว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะน่าสนใจมากพอ