เจ้าสาวอันดับที่เจ็ด - บทที่ 24 เลี่ยงที่จะเจอหน้า
หนานกงเฉินที่อยู่บนเตียงจ้องไปทางเธอ เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากทีละคำ “ยา…”
ยาเหรอ? ใช่ เขายังมียาอยู่
ไป๋มู่ชิงนึกขึ้นได้ว่าพี่เหอเคยบอกเธอไว้ ถ้าหนานกงเฉินล้มป่วย เธอต้องป้อนยาให้เขาทานทันที
เธอรีบคลานออกมาจากมุมห้อง หยิบกล่องยานั้นออกมาจากลิ้นชักแล้วยัดใส่ปากเขาหนึ่งเม็ด
ฤทธิ์ของยาออกเร็วมาก หนานกงเฉินที่ทานยาไปแล้วก็สงบอย่างรวดเร็ว แขนตัวเองที่วางไว้ก็ไม่ขยับไปไหน เหมือนกำลังยืนหลับอยู่
เห็นเขาไม่กระสับกระส่ายอีกต่อไป ไป๋มู่ชิงก็กลับไปที่มุมห้องแอบถอนหายใจ แต่แจกันดอกไม้ในมือก็ยังไม่ได้วางลง
เธอนั่งอยู่ที่มุมห้อง ในมือถือแจกันดอกไม้ สายตามองไปที่ร่างบนเตียงตาไม่กะพริบ
ยี่สิบนาทีต่อมา เธอเห็นร่างบนเตียงขยับ เส้นประสาทที่กว่าจะหย่อนก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
หนานกงเฉินลงจากเตียง เดินไปยืนตรงหน้าเธอ ก้มลงมองเธอแล้วยิ้มเยาะ “กลัวเหรอ? ”
ไป๋มู่ชิงอ้าปาก บอกว่าไม่กลัวก็โกหกสิ!
เธอมองหนานกงเฉิน แต่มองสีหน้าเขาไม่ชัด และเดาไม่ถูกว่าเขาคิดอย่างไรกันแน่
“คุณ…” ไป๋มู่ชิงวางแจกันดอกไม้ในมือลง ลุกขึ้นจากมุมห้องอย่างยากลำบาก นั่งยองๆ มาทั้งคืนขาสองข้างก็ชาจนแทบยืนไม่ได้ ร่างกายเธอโน้มไปข้างหน้า โอดครวญเสียงทุ้มก่อนจะล้มบนตัวหนานกงเฉิน
หนานกงเฉินจับแขนเธออย่างง่ายดาย กัดหูเธอแล้วกระซิบทุ้มต่ำ “ฉันคิดว่าเธอแตกต่างกับพวกเธอ ที่แท้ก็ตกใจกลัวจนขาอ่อน”
“คุณบอกว่าปกติคุณไม่ป่วยไม่ใช่เหรอ? โกหกฉันเหรอ?” เส้นประสาทของไป๋มู่ชิงตึงเครียดไปทั่วร่างกาย คิ้วสวยขมวดขึ้น
หนานกงเฉินขยับมุมปาก สายตามืดมนเล็กน้อย “เมื่อคืน……เป็นข้อยกเว้น”
เมื่อรู้สึกว่าร่างกายเธอสั่นเล็กน้อย เขาก็ยิ้มเย้ยหยัน และจงใจกอดร่างเธอแน่น
ไป๋มู่ชิงทั้งอายทั้งกลัว เขารู้หรือเปล่า……ว่าร่างกายเขายังเปลือยอยู่น่ะ ใส่เสื้อผ้าก่อนไม่ได้หรือไง……
“คุณ……ไม่หนาวเหรอ? จะใส่เสื้อผ้าก่อนไหม? ” เธอเตือนด้วยความหวังดี
ความหมายนั้นชัดเจนมาก ให้เขาใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วกลับบ้านตัวเองไป
“ไม่หนาว กอดคุณไว้แล้วไม่หนาว” หนานกงเฉินเคลื่อนริมฝีปากไปจูบปากเธอเบาๆ ยิ่งเธอกลัวเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งชอบเข้าใกล้เธอมากเท่านั้น
จากนั้นก็หมุนร่างกาย กดเธอลงไปบนเตียง
“อย่าทำแบบนี้……” น้ำเสียงเธอเจือไปด้วยการต่อต้าน
“ทำไมทำแบบนี้ไม่ได้? คุณเป็นภรรยาของผมนะ”
“พอได้แล้ว!” ไป๋มู่ชิงผลักร่างเขาไปที่พื้นทันที นั่งขึ้นบนเตียงแล้วจ้องมองเขา “คุณเอาแต่พูดว่าฉันเป็นภรรยาคุณ แล้วคุณได้ทำหน้าที่สามีหรือยัง? ฉันแต่งงานกับคุณมาครึ่งเดือนแล้ว คุณต้องการก็มาหา เวลาไม่ต้องการก็ทิ้งให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวไม่สนใจไยดี ไม่เอาหน้ามาให้ฉันเห็นเลย คุณ……”
ไป๋มู่ชิงพูดต่อไปไม่ไหว โกรธจนน้ำตาไหลออกมา
“ผมไม่สนใจไยดีคุณเหรอ? ” หนานกงเฉินไม่เห็นน้ำตาในดวงตาเธอ แต่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ
“หรือว่าไม่ใช่? คืนนั้นฉันกลัวแทบตายที่ศาลบรรพบุรุษ คุณไม่ถามฉันสักคำเลย” ไป๋มู่ชิงสัมผัสหมอกน้ำตาในดวงตาแล้วบ่นต่อ “ถึงฉันจะถูกพ่อขายให้คุณ แต่ยังไงก็เป็นภรรยาคุณนะ ทำไมไม่ให้ฉันเห็นคุณบ้าง? ”
“คุณอยากเห็นขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่กลัวตกใจกลัวผมหรือไง? ” หนานกงเฉินยิ้มเยาะ นึกถึงฉากในร้านกาแฟ เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ฟังเซิ่นเคอพูดมากเท่าไร ก็ยิ่งอยากเห็นเขามากเท่านั้น
หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ร้านกาแฟ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันสนุก
ไป๋มู่ชิงอ้าปาก เธอกังวลมากจริงๆ ที่จะตกใจกลัวเขา แต่ในใจก็อยากรู้อยากเห็นสุดๆ โดยเฉพาะหลังจากได้ยินเซิ่นเคอพูดแบบนั้น เธอก็อยากเห็นมากจริงๆ ว่าหนานกงเฉินจะน่าเกลียดแค่ไหน
“จริงๆ แล้ว……แค่คุณดีกับฉัน ฉันก็ไม่สนหรอกว่าคุณจะน่าเกลียดแค่ไหน” จู่ๆ เธอก็พูดปลอบเขา
หลินอันหนานหน้าตาหล่อขนาดนี้ แต่สุดท้ายล่ะ? ก็ยังนอกใจไปหาไป๋ยิ่งอันไม่ใช่เหรอ?
“ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องเลี่ยงที่จะเจอฉันตลอดเวลาหรอก ยังไงเราก็เป็นสามีภรรยากัน ต้องเห็นกันไม่ช้าก็เร็ว”
เห็นเขาไม่พูดไม่จาอยู่นาน ไป๋มู่ชิงก็ยกมือเล็กขึ้นมาอย่างลังเล ลูบคลำใบหน้าเขา “ถ้าไม่อยากให้ฉันเห็นคุณก็ไม่เป็นไรนะ ให้ฉันสัมผัสคุณก็พอแล้ว”
ปลายนิ้วเรียวเธอสัมผัสใบหน้าเขาทีละนิด เห็นได้ชัดว่าคือใบหน้าที่คมชัด จะน่าเกลียดได้อย่างไร? หรือน่าเกลียดจนไม่กล้าให้คนเห็นได้ยังไง?
“สัมผัสดูออกไหม? ” เขาถามขึ้นอย่างใจเย็น
ไป๋มู่ชิงส่ายหน้า “สัมผัสไม่ออก”
“งั้นไม่ต้องสัมผัสแล้ว” หนานกงเฉินจับมือเล็กของเธอออก แล้วพลิกตัวลงจากเตียง
เขาไม่คุยกับเธอมากเกินไป และยิ่งไม่อยากให้เธอจำเขาได้ อย่างไรแล้วเธอก็ไม่ใช่คนรักที่ถูกลิขิตไว้ในชีวิตนี้ ไม่ช้าก็เร็วเธอกับเขาก็ต้องแยกจากกัน
เขาต้องห้ามเห็นใจเธอ และปล่อยให้เธอทำอะไรตามใจต่อหน้าเขา