ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2792 ที่น่าแปลก
ขโมยผู้นี้ เป็นชายหนุ่มที่มีหน้าตาคล้ายกับผู้หญิงเป็นอย่างมาก
แววตาของคนผู้นั้นจ้องมองไปทางผู้นำเผ่าโลหิตอย่างลึกล้ำพลางหล่าวว่า “เหตุใดท่านผู้นำเผ่าโลหิตถึงได้กังวลขนาดนั้นกันล่ะ ข้าเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเผ่าโลหิต ดังนั้นจึงได้ลองมาดูที่เผ่าโลหิตเท่านั้นเอง”
ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าผู้นำเผ่าอย่างข้าจะเชื่อคำโกหกของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“ในเมื่อท่านผู้นำเผ่าโลหิตไม่เชื่อข้าน้อย ถ้าอย่างนั้นข้าเองก็ไม่มีหนทางเช่นกัน”
ทันใดนั้น ผู้ชายคนนี้ก็เปลี่ยนกลายเป็นร่างเงาเสมือนจริงจำนวนนับไม่ถ้วน ความเสมือนจริงนี้ มันยากที่จะแยกแยะได้จริง ๆ ซึ่งเขาก็คิดจะใช้วิธีการนี้หนีออกไปจากเผ่าโลหิตนั่นเอง
“อย่าคิดว่าจะหนีออกไปจากเผ่าโลหิตของข้าได้เลย!” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวอย่างโกรธเคือง ทันใดนั้นก็มีลูกศรโลหิตปรากฏออกมาจำนวนนับไม่ถ้วน และพุ่งทะยานไปทางเงาเสมือนจริงเหล่านั้นทันที
คนของเผ่าอสรพิษผู้นั้นก็เป็นผู้ที่มีความเจ้าเล่ห์คนหนึ่งเช่นกัน เพราะมีเงาเสมือนจริงสองสามตัวสามารถหลบหลีกศรโลหิตได้ และพุ่งทะยานออกไป คนของเผ่าโลหิตจึงไล่ตามไปทันที
ในตอนที่คนของเผ่าอสรพิษคิดว่าตนเองสามารถหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ก็มีม่านพลังสีดำมาขวางทางของเขาเอาไว้ ดังนั้นเงาเสมือนจริงทั้งหมดจึงหายไป และเหลือเพียงร่างจริงของเขาเพียงร่างเดียวเท่านั้น
เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลบหนีต่อไป แต่บริเวรโดยรอบได้ถูกผนึกเอาไว้อย่างแน่นหนา และเขาก็ได้ถูกพลังที่ไม่สามารถต่อต้านได้ควบคุมเอาไว้แล้ว
ให้ตายเถอะ นี่มันคือวิธีอะไรกันแน่ สีหน้าของคนเผ่าอสรพิษผู้นี้เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดมากขึ้นมาทันที
ทันใดนั้นชายในชุดสีดำและสาวน้อยในชุดสีม่วงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าเขาอย่างกะทันหัน และเขาที่ไม่มีแรงต่อต้านก็สัมผัสได้ถึงอาการเจ็บแปลบบนแขนของตนเอง ซึ่งเขาก็ได้เห็นว่ามีเข็มเล่มหนึ่งปักอยู่บนแขนของเขานั่นเอง
“มนุษย์ แล้วก็…”
เผ่าอสรพิษผู้นี้สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าผู้หญิงในชุดสีม่วงนั้นคือมนุษย์ ส่วนผู้ชายในชุดสีดำผู้นั้น เขาไม่สามารถมองออกได้เลยจริง ๆ
“พูด เจ้ามาทำอะไรที่เผ่าโลหิตของข้ากันแน่” ผู้นำเผ่าโลหิตพาคนมาล้อมรอบเขาเอาไว้
มีจิ่วเยี่ยอยู่ด้วย เจ้าหมอนี่ไม่มีโอกาสที่จะหนีรอดออกไปได้อย่างแน่นอน
“ข้าก็แค่มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเผ่าโลหิต จึงได้ลองมาดูเท่านั้นเอง ผู้นำเผ่าโลหิต ท่านอย่าได้สงสัยมากไปนักเลย นี่คงไม่ใช่วิธีที่ท่านปฏิบัติต่อแขกหรอกนะ” คนของเผ่าอสรพิษผู้นี้ ยังคงปากแข็งอยู่ดี
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ผู้นำเผ่าโลหิต เจ้าไปหยิบของที่ข้าต้องการมาให้ข้าเถอะ ส่วนเจ้าหมอนี่ เจ้าวางใจได้ รอเจ้ากลับมาเมื่อไร เขาจะต้องพูดความจริงออกมาแน่นอน”
ก็แค่หัวขโมยตัวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น แน่นอนว่าสำหรับมู่เฉียนซีแล้วมันย่อมไม่สำคัญเท่ากับแผนที่ที่นางต้องการเลยด้วยซ้ำ
ผู้นำของเผ่าโลหิตกล่าวว่า “ตกลง!”
เขาเองก็ไม่กลัวว่ามู่เฉียนซีจะปล่อยให้คนผู้นี้หนีไปได้เช่นกัน อย่างไรเสียความสามารถของผู้ชายคนนั้นก็ยากที่จะหยั่งถึงได้จริง ๆ
แม้ว่าคนผู้นี้จะสามารถหนีไปจากเงื้อมมือของเขาได้ แต่ไม่มีทางหนีรอดไปจากเงื้อมมือของชายผู้นั้นได้แน่นอน
หลังจากที่ผู้นำเผ่าโลหิตจากไปเพื่อไปหยิบแผนที่ คนของเผ่าอสรพิษผู้นี้ก็กล่าวขึ้นมาว่า “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นะ”
“เจ้าจะต้องอธิบายออกมาให้ชัดเจน”
ทันใดนั้นคนของเผ่าอสรพิษผู้นี้ก็คนพบว่าบนแขนของตนเองมีเข็มเพิ่มขึ้นมาอีกหลายเล่ม ซึ่งเขาในเวลานี้ก็ไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังจะต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบใด
หลังจากนั้นความเย็นยะเยือกได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขาอย่างกะทันหัน เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากการถูกลูกศรนับหมื่นแทงทะลุหัวใจ ซึ่งมันเป็นความเจ็บปวดราวกับถูกตัดเข้าที่จุดตายของอสรพิษก็มิปาน
“อ๊ากกกก!” เขากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาได้เปลี่ยนไปมาระหว่างร่างของมนุษย์กับร่างเดิมอย่างต่อเนื่อง เขาเจ็บปวดจนต้องขดตัวเป็นวงกลม และรู้สึกว่าลมหายใจของตนเองจะหยุดลงเพราะความเจ็บปวดอยู่นับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน
คนของเผ่าโลหิตมองสภาพที่น่าสังเวชของคนของเผ่าอสรพิษผู้นั้นด้วยความตกตะลึง อีกทั้งยังรู้สึกชื่นชมท่านหมอปีศาจเป็นอย่างมากอีกด้วย
สมกับเป็นท่านหมอปีศาจที่สามารถรักษานายน้อยจนหายได้ การวางยาพิษเองก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะทรมานคนของเผ่าอสรพิษจนมีสภาพเช่นนี้ได้
“ยังจะไม่พูดอยู่อีกหรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“ข้าพูด ข้าพูดแล้ว ข้าได้รับคำสั่งมาว่าให้มาที่เผ่าโลหิตเพื่อขโมยแผนที่สุสานของจักรพรรดิภูตของเผ่าโลหิตขอรับ” คนของเผ่าอสรพิษผู้นั้นกล่าว
“ช่างกล้าหาญจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาตัดหน้าเอาของที่ข้าต้องการไป เอาออกมาเดี๋ยวนี้!”
แววตาที่เย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยจ้องมองไปที่คนของเผ่าอสรพิษผู้นั้น ซึ่งมันก็ทำให้เขาตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เขานำของที่อยู่ในร่างกายทั้งหมดออกมา กระทั่งเสื้อผ้าเองก็ไม่เหลือเช่นกัน
แม้แต่แหวนมิติยังถูกบังคับให้เปิดออก แต่กลับไม่มีร่องรอยของแผนที่อยู่ในแหวนมิตินี้เลย
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “แผนที่ล่ะ”
“แผนที่…”
ในตอนที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา ผู้นำของเผ่าโลหิตก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อนพลางกล่าวว่า “แย่แล้ว แผนที่ของเผ่าโลหิตถูกขโมยไปแล้ว”
หมอปีศาจคือผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือลูกชายของเขา ฉะนั้นเขาจึงไม่อยากทำให้นางต้องโกรธเคืองเลย
“เขามาเพื่อขโมยแผนที่ แต่ดูเหมือนว่าแผนที่จะไม่ได้อยู่ที่ตัวของเขา” มู่เฉียนซีกล่าวพลางชี้ไปยังชายคนนั้น
“อยู่ อยู่บนตัวของข้า!” คนของเผ่าอสรพิษกล่าวพร้อมกับเหงื่อที่แตกพลั่ก
“แผนที่หรือ!” ผู้นำเผ่าโลหิตพุ่งทะยานเข้าไปทันที หลังจากนั้นก็ถือผลึกที่มีเจ็ดสิบสองด้านเอาไว้พลางกล่าวว่า “นี่คือแผนที่ของเผ่าโลหิตของข้า”
ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ของแผนที่ จึงมิแปลกใจเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้พวกเขาถึงไม่รู้มาก่อน มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่?”
“ได้สิ! เดิมทีสิ่งนี้ก็เป็นของท่านอยู่แล้ว” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าว
คนของเผ่าอสรพิษผู้นั้นประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง เขากล่าวว่า “ผู้นำเผ่าโลหิต คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะมอบแผนที่ของพวกเราให้กับมนุษย์คนหนึ่งเช่นนี้ เผ่าโลหิตของพวกท่านคิดจะทรยศพวกเราเผ่าภูตทั้งหมดอย่างนั้นหรือ?”
“หุบปาก! เรื่องของเผ่าข้า จะปล่อยให้ขโมยจากนอกเผ่าอย่างเจ้ามาพูดมากได้อย่างไร! คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้ามาขโมยแม้แต่สมบัติของเผ่าโลหิต ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวอย่างเย็นชา
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่ผลึกนี้ ผลึกสีแดงเลือดโปร่งใสนี้ไม่เห็นจะมีร่องรอยของแผนที่อยู่เลย หากผู้นำเผ่าโลหิตไม่ได้กล่าวเช่นนั้นออกมาด้วยตนเอง นางก็คงไม่เชื่อว่านี่คือสิ่งของที่นางกำลังตามหาอย่างแน่นอน
ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวว่า “ข้าสาบานด้วยความอยู่รอดของเผ่าโลหิตของข้าได้เลย นี่คือแผนที่ที่เผ่าโลหิตของข้าเก็บเอาไว้จริง ๆ ข้าไม่มีทางพูดโกหกอย่างแน่นอน! มีเพียงต้องหาให้เจอทั้งสิบสองเม็ด แผนที่ที่แท้จริงถึงจะปรากฏออกมา แต่หากมีเพียงชิ้นเดียว มันก็เป็นเพียงผลึกล้ำค่าเม็ดหนึ่งเท่านั้น”
“จอมราชาภูตไม่ได้บอกเรื่องนี้กับข้าเลย” มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เพราะท่านจอมราชาภูตรู้เพียงแค่ว่าพวกเราปกป้องแผนที่เอาไว้เท่านั้น แต่เขาไม่เคยเห็นแผนที่ด้วยตาของตนเองมาก่อน” ผู้นำของเผ่าโลหิตกล่าว
“ตกลง! ข้าเชื่อเจ้า หากสิ่งนี้คือแผนที่ ข้าจะรับมันเอาไว้! ส่วนเจ้าหมอนี่จะต้องสอบสวนต่อ ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเหตุใดเผ่าอสรพิษถึงได้มีความสนใจในแผนที่ของเผ่าพวกเจ้า” มู่เฉียนซีกล่าวพลางจ้องมองไปยังคนของเผ่าอสรพิษผู้นั้น
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” ผู้นำของเผ่าโลหิตกล่าว
“พาเจ้าหมอนี่ลงไปได้แล้ว”
“ขอรับ ท่านผู้นำเผ่า”
ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวขอโทษว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้ โชคดีที่ท่านลงมือได้ทันเวลา มิเช่นนั้นคงได้ปล่อยให้เจ้าคนของเผ่าอสรพิษผู้นี้ขโมยแผนที่ไปได้แน่ เมื่อถึงตอนนั้นข้าคงไม่รู้จริง ๆ ว่าจะอธิบายกับท่านหมอปีศาจอย่างไร”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “นี่เป็นความผิดพลาดของพวกเจ้าจริง ๆ แต่ในอนาคตไม่ว่าซีจะต้องการทำอะไรก็ตาม เจ้าจะต้องให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี มิเช่นนั้นข้าไม่มีทางปล่อยเผ่าโลหิตของพวกเจ้าไปแน่นอน”
เมื่อเขารู้สึกว่าอยู่ข้างนอกนานเกินไปแล้ว เขาจึงหายไปต่อหน้าต่อตาของมู่เฉียนซี
ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวถามว่า “ท่านหมอปีศาจมีคำสั่งอะไรอีกหรือไม่”
“รอให้ผลของการสอบสวนออกมาก่อนค่อยว่ากันก็แล้วกัน”
“ขอรับ!”
แต่ทว่าคนของเผ่าอสรพิษผู้นี้ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไรนัก นี่คือคำสั่งของผู้นำเผ่าของพวกเขา ซึ่งผู้นำเผ่าของพวกเขาต้องการที่จะกลายเป็นจักรพรรดิภูตองค์ใหม่ ดังนั้นจึงต้องการที่จะหาที่อยู่ของสุสานจักรพรรดิภูตให้เจอ
ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวว่า “เจ้าเผ่าอสรพิษผู้นั้นกำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร”
มีคนอื่นต้องการแผนที่เช่นกัน และอย่างมากที่สุดคือต้องการพลังของจักรพรรดิภูตและตำแหน่งของจักรพรรดิภูตเท่านั้น แต่เป้าหมายของนางไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เพราะสิ่งที่นางต้องการก็คือพลังของต้นกำเนิดแห่งแดนภูตนั่นเอง
ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีเผ่าอสรพิษเป็นอุปสรรค เช่นนั้นไม่สู้…