I’M THE BOSS ลูกพี่หุ่นเทวะ - ตอนที่ 598 สั่งสอนนายสักรอบ! (2)
“ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกเขา” ทหารที่ประจำการในห้องโถงเห็นคนกลุ่มนี้ปรากฏตัวขึ้นมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองบรรดานักเรียนจากโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งด้วยความเป็นห่วง หวังว่าพวกเขาจะไม่ยั่วโทสะอีกฝ่าย ไม่เช่นนั้นก็น่าเวทนาแล้ว นี่เป็นกลุ่มเทพสังหาร กระทั่งทหารเก่าอย่างพวกเขาก็ไม่กล้ายั่วโทสะของอีกฝ่าย
“ขี้ขลาดจริงๆ” หนึ่งในนั้นเห็นนักเรียนจากโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งถูกพวกเขาสยบลง ก็ทิ้งคำพูดประโยคนี้ไว้อย่างดูแคลน
“นายว่าไงนะ?” หลัวเส่าอวิ๋นระเบิดโทสะขึ้นในใจฉับพลัน ดวงตาสีแดงฉานถลึงตามองฝ่ายตรงข้ามอย่างโกรธเกรี้ยว
หยวนโหยวอวิ๋นลอบเอ่ยว่าแย่แล้ว ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปาก เขาก็เห็นชายคนนั้นเดินกร่างมาที่ตรงหน้าหลัวเส่าอวิ๋น จากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ฉัน บอก ว่า พวก นาย มัน ขี้ขลาด!” เขาพูดเร็วมาก คำพูดแต่ละคำกระโดดออกมาจากในปาก ดูเหยียดหยามมากกว่าพูดออกมารวดเดียว
“ขอโทษซะ!” หลัวเส่าอวิ๋นกล่าวอย่างขุ่นเคือง ในฐานะที่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ในฐานะที่เป็นทหารคนหนึ่ง เขาไม่อาจยอมรับการดูหมิ่นแบบนี้ได้
เสียงนี้ทำให้ทหารประจำการหน้าถอดสียกใหญ่ เขาพลันกดปุ่มขอกำลังเสริม หวังว่าจะหยุดยั้งการเกิดเหตุฆาตกรรมได้ทันเวลา
เสียง ‘ตูม’ ดังขึ้น!
หลัวเส่าอวิ๋นถูกซัดจนกระเด็นออกไป แล้วกระแทกกับเก้าอี้ส่วนหนึ่งอย่างรุนแรง ชายคนนั้นชูหมัดขึ้นมาเป่าเบาๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ในกองทัพ เขาพูดกันด้วยกำลัง”
เขาเดินเอื่อยๆ มาที่ข้างกายหลัวเส่าอวิ๋นที่ล้มจนกระอักเลือด จากนั้นก็ค้อมตัวลงตบหน้าหลัวเส่าอวิ๋นเบาๆ “นี่เป็นเรื่องที่นายต้องเรียนรู้ ไอ้หนู ถ้าไม่มีกำลังก็ทำตัวสงบเสงี่ยมเชื่อฟังแต่โดยดี อย่าร้องเสียงดัง นี่จะฆ่าคนได้ ขอบคุณฉันซะ ที่กว่าฉันจะใจดีสั่งสอนบทเรียนให้นายในครั้งนี้”
“ระยำ!” ดวงตาทั้งสองข้างของหลัวเส่าอวิ๋นแดงก่ำ มือขวากำหมัดต่อยเข้าไปอย่างเดือดดาล
ชายคนนั้นยกมือขึ้นมากุมหมัดของหลัวเส่าอวิ๋นไว้ “คลุ้มคลั่ง? พรสวรรค์นี้ไม่เลวเลยนี่นา น่าเสียดายที่ร่างกายมีกำลังไม่พอ ต่อให้คลุ้มคลั่งแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
‘ตูม!’ พื้นพลันแตกออก ฝุ่นปลิวขึ้นมา หานซู่หย่าลุกขึ้นช้าๆ ที่แท้ตรงตำแหน่งที่หลัวเส่าอวิ๋นล้มตัวนอนลงไปไม่มีเงาคนแล้ว ด้านหลังหานซู่หย่า หลี่จิงหงหิ้วหลัวเส่าอวิ๋นกลับมาอยู่ท่ามกลางพวกนักเรียนของโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งได้อย่างปลอดภัย
คนที่โจมตีหลัวเส่าอวิ๋นพุ่งออกจากตำแหน่งที่ยืนอยู่แต่เดิม เขาจ้องมองหานซู่หย่าก่อนจะหัวเราะออกมา “พรสวรรค์ความรุนแรง ไม่นึกเลยว่าพรสวรรค์นี้จะปรากฏขึ้นบนตัวของผู้หญิง น่าสนใจจริงๆ”
“ถอดจิตเดินทางพันลี้ที่เป็นความเร็วชั้นยอด ไม่เลว พรสวรรค์ของทหารใหม่กลุ่มนี้ใช้ได้ทั้งนั้นเลย” มีคนในทหารกลุ่มนั้นเห็นขั้นตอนการช่วยเหลือของหลี่จิงหง แววตาพลันเปล่งประกาย พวกเขาที่เดิมทีไม่แยแสก็รู้สึกสนใจขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
“แต่ผู้ชายอย่างพวกนายตั้งใจจะซ่อนตัวอยู่ด้านหลังผู้หญิงหรือไง?” คนที่เริ่มลงมือเอ่ยยั่วยุ
“ที่นี่ไม่มีแบ่งแยกชายหญิง มีแต่เพื่อนเท่านั้น” หานซู่หย่าตะโกน หลังจากนั้นเธอก็พุ่งไปหาอีกฝ่ายทันที ก่อนจะชกเข้าไปหนึ่งหมัด
‘ปัง!’ ชายคนนั้นไม่ได้หลบ หากแต่ออกหมัดเข้าไปรับตรงๆ กำปั้นทั้งสองกระแทกกันอย่างรุนแรง หานซู่หย่าต้านทานอยู่หลายวินาที ต่อจากนั้นร่างของเธอก็กระเด็นออกไป กระแทกลงบนเก้าอี้อย่างหนักหน่วง
“ซู่หย่า!” ลั่วเฉาร้องอุทาน
เวลานี้เอง ทันใดนั้นก็มีคนจากโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งพุ่งออกมามากมาย แล้วพากันโจมตีชายคนนั้น
ชายคนนั้นไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด เขาเตะออกเป็นพายุหมุน ซัดคนมากมายออกไป แค่กระบวนท่าเดียวก็ล้มกำลังรบครึ่งหนึ่งของโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งได้แล้ว
หานซู่หย่าคลานขึ้นมา ก่อนจะปาดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากแล้วตะโกนดังลั่นว่า “เข้าไปพร้อมกัน”
คนตรงหน้าอยู่ระดับพลังปราณแน่นอน คนที่อยู่ระดับขัดเกลาอย่างพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายแม้แต่กระบวนท่าเดียว ทำได้เพียงอาศัยจำนวนมาชดเชยเท่านั้น
หานซู่หย่าพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก คราวนี้ทุกคนในโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งต่างลงมือกันทุกคน ยกเว้นคนที่ไม่ใช่นักสู้อย่างลั่วเฉา
“ผัวะๆๆ…” ทุกคนถูกซัดจนลอยออกไป ก่อนจะล้มลงพื้นอย่างหนักหน่วง ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ชั่วขณะ และตอนนี้เอง ตรงใจกลางการต่อสู้นั้น นอกจากคนที่ลงมือโจมตีหลัวเส่าอวิ๋นในตอนแรกสุดแล้ว ก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน
“นายมาทำอะไร?” พอเห็นเพื่อนรบกวนความสนุกของเขา คนที่ลงมือตอนแรกสุดก็เอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“หัวหน้าบอกว่า ถ้าเล่นพอแล้วก็ให้กลับไปที่ทีมทันที” คนที่มาทีหลังตอบกลับอย่างเรียบนิ่ง เขาเองก็รู้ว่าทหารใหม่เหล่านี้ไม่อาจนำปัญหาอะไรมาให้เพื่อนตัวเองได้ แต่เขาจำเป็นต้องเชื่อฟังคำสั่งของหัวหน้า ดังนั้นเขาถึงได้ลงมือ
“ถุย!” ชายคนนั้นถุยน้ำลายลงพื้น จากนั้นถึงค่อยเตรียมตัวกลับไปอย่างฉุนเฉียว แต่บังเอิญว่าทิศทางที่หานซู่หย่าถูกซัดกระเด็นออกไปนั้น ล้มอยู่บนทางที่เขากลับไปพอดี
เมื่อเขาเดินมาถึงข้างกายหานซู่หย่า และเห็นหานซู่หย่ากระอักเลือดถลึงตามองเขาอย่างโกรธเกรี้ยว อารมณ์ที่เดิมทีดีขึ้นเล็กน้อยเพราะได้ระบายอารมณ์ก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง เขายกขาขึ้นมาเตะไปที่หานซู่หย่าอย่างอำมหิต เตรียมตัวเตะหินขวางทางที่น่าชิงชังนี้ให้กระเด็น…
“ปัง!” ลูกเตะของเขาถูกคนสกัดไว้
“ลั่วเฉา!” หานซู่หย่าจ้องมองลั่วเฉาที่ขวางอยู่ตรงหน้าเธออย่างตกตะลึง น้องลั่วเฉาที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเธออย่างเขินอายมาตลอด น้องที่เธอคอยปกป้องมาตลอด ตอนนี้กลับใช้ร่างกายปกป้องเธอไว้
ลั่วเฉาไขว้แขนสองข้างฝืนสกัดกั้นลูกเตะนี้ ต่อให้อีกฝ่ายไม่ได้ใช้พลังปราณ อาศัยแค่พละกำลังของร่างกาย ลูกเตะของเขาก็กระแทกใส่จนเธอบาดเจ็บแล้ว
“แม่งเอ๊ย แมลงตัวเล็กๆ พวกนี้รนหาที่ตายจริงๆ” มาแล้วมาอีก ทำยังไงก็จัดการไม่ได้หมด อารมณ์ที่ตอนแรกบูดบึ้งฉุนเฉียวเวลานี้ยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้น เขาหดขากลับมาฉับพลัน แล้วเตะไปหาลั่วเฉาอย่างโหดเหี้ยมโดยที่แฝงพละกำลังของพลังปราณเอาไว้…
ลั่วเฉาเห็นแบบนั้นก็หน้าถอดสี เธอรู้ว่าครั้งนี้ท่าจะไม่ดีแล้ว แต่ด้านหลังเธอคือหานซู่หย่าที่ได้รับบาดเจ็บหนัก เธอ ถอยไม่ได้ ดังนั้นเลยกัดฟันไขว้แขนสองข้าง เตรียมตัวทนรับลูกเตะนี้
ทหารประจำการเห็นแบบนั้นก็อดหลับตาไม่ได้ ‘ไม่ทันแล้ว เกิดเรื่องขึ้นแล้วจริงๆ’
หัวหน้าทีมคนนั้นเห็นเหตุการณ์ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น แต่ไม่ได้หยุดยั้งการลงมือที่โหดเหี้ยม
เสียง ‘ปัง!’ ดังสนั่น ขณะที่ขาของชายคนนั้นกำลังจะเตะถูกลั่วเฉาก็ถูกขาอีกข้างหนึ่งสกัดไว้
ลั่วเฉาเงยหน้ามอง ความรู้สึกที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมพลันพรั่งพรูออกมา ขอบตาของเธอแดงก่ำ ร้องเสียงแผ่วเบาทีหนึ่งว่า “พี่!”
ที่แท้คนที่ขัดขาข้างนี้ได้ทันเวลาก็คือลั่วล่าง พี่ชายฝาแฝดของลั่วเฉานี่เอง!
“น้องพี่ เธอพาซู่หย่าถอยไป ที่นี่ให้ฉันจัดการเอง” จิตสังหารพาดผ่านในแววตาของลั่วล่าง ไม่นึกเลยว่าพอเข้ามาในห้องโถงก็เห็นน้องสาวตัวเองเกือบจะถูกคนอื่นทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส พละกำลังของลูกเตะนั้นสามารถทำให้น้องสาวที่อรชรงดงามของเขานอนอยู่ในแคปซูลรักษาครึ่งปีหรือว่านานกว่านั้นได้อย่างแน่นอน
ชายคนนั้นเห็นว่ามีคนปรากฏตัวขึ้นอีกคน ซึ่งมีหน้าตาเหมือนกับเด็กสาวที่ขวางเขาไว้เมื่อสักครู่นี้ เขาที่ไม่สามารถระบายโทสะเดือดดาลได้สำเร็จก็ยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้น ก่อนจะต่อยหมัดที่แฝงโทสะไว้โดยไม่ครุ่นคิดเลยสักนิดเดียว หมัดนี้แทบจะใช้เรี่ยวแรงสุดกำลังของเขา ทว่าตอนนี้เขาถึงค่อยออกแรงสุดกำลังอย่างแท้จริง ไม่เหมือนกับที่เก็บแรงไว้ในตอนแรก
‘ผัวะ!’ ลั่วล่างต่อยเข้าสกัดกระบวนท่าของอีกฝ่าย
พลังปราณที่แฝงอยู่ในกำปั้นทั้งสองโค่นเก้าอี้รอบด้านจนล้ม ก่อเป็นรัศมีวงกลมเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณสามสิบเมตรที่ไม่มีสิ่งใดเลย
———————