Carefree Path of Dreams - ตอนที่ 398

398: วางรากฐาน
ฤดูกาลผ่านมาและผ่านไป ตอนนี้ก็เป็นปี 1003 แล้ว
ฤดูหนาวยังไม่สิ้นสุดลงไปเสียทีเดียว กลางคืน กระทั่งนักศึกษาที่ขยันที่สุดก็ไม่สามารถทนความหนาวเย็นได้และได้แต่ปีนขึ้นเตียงอันอบอุ่นของตัวเองแล้ว
ฟางหยวนนั้นโน้มน้าวศาสตราจารย์เหอเทียนหมิงให้อนุญาตให้เขาย้ายออกจากหอได้นานแล้ว
ตอนนี้ เขาอยู่ในป่าเล็ก ๆ ขณะเตรียมตัวตรวจสอบความก้าวหน้าของตนเองในหลายปีมานี้
สาหรับฟางหยวนที่จะเปลี่ยนร่างกายธรรมดาของตัวเองไปเป็นร่างที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะรับหยาดพลัง หรือตามถ้อยคาในนิยายกาลังภายใน ก็คงเหมือนกับคนธรรมดาสร้าง ‘รากจิต’ ขึ้นมาจากความว่างเปล่า มันยากเย็นยิ่งนัก
นอกจากนี้ กฏของอาณาจักรนี้ยังเข้มงวดมาก ถึงแม้ว่าหยาดพลังจะเข้มขึ้นขึ้น แต่มันก็ยังหายากราวกับแห่งน้ากลางทะเลทราย กระทั่งฟางหยวนยังต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปีเพื่อให้สาเร็จกระบวนการวางรากฐานให้ตนเอง
และนั่นยังเป็นหลังจากหยาดพลังเข้มข้นมากขึ้นในช่วงปีที่ผ่านมานี้ ไม่อย่างนั้น ฟางหยวนก็เดาว่าเขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยก็สามปีเพื่อให้สาเร็จคาถาฝึกพลังธาตุระดับหนึ่งได้
“หายใจเข้า…”
ฟางหยวนสูดลมหายใจลึก แสงจันทร์บนฟ้าพร่ามัวไปครู่หนึ่งราวกับพวกมันถูกดูดเข้าไปในจุดตันเถียนของฟางหยวน
กระแสอบอุ่นสายหนึ่งหมุนเวียนไปรอบร่างของฟางหยวนและทันใดนั้น ที่หน้าต่างสถานะของเขา ตัวเลข 99 ส่วนด้านหลังคาถาฝึกพลังธาตุของของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแล้วในที่สุดก็สาเร็จสมบูรณ์
“ครืน!”
ฟางหยวนรู้สึกได้ว่าร่างของตัวเองสั่นขณะเกิดการเปลี่ยนแปลงประหลาดขึ้นในร่างของเขาและเกิดการหมุนเวียนรูปแบบใหม่ขึ้น
เลือดของเขาไหลเวียนเร็วขึ้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงและยังมีเหงื่อมากมายถูกขับออกมาตามรูขุมขนพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่า
“ข้าเดาว่า… นี่ก็คล้ายกับวิธีการโบราณในการชาระล้างไขกระดูกเหมือนที่มีบันทึกเอาไว้ในรูปแบบการเปลี่ยนแปลงใช่หรือไม่?”
ฟางหยวนถอดเสื้อออกอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดลงไปในลาธารเล้ก ๆ โดยไม่กลัวความหนาวเย็น จากนั้นเขาก็ล้างคราบต่าง ๆ บนร่างออก
ครู่ต่อมา เขาก็ปีนกลับขึ้นมา เช็ดตัวให้แห้งก่อนที่จะตรวจดูหน้าต่างสถานะ
“ชื่อ: ฟางหยวน
พลังกาย: 1.0
พลังลมปราณ: 1.0
พลังเวทย์: 1.0
สายวิชา: ???
การฝึกตน: ???
วิทยายุทธ์: [คาถาฝึกพลังธาตุ (ระดับ 1 (สาเร็จ)]
ทักษะ: [การรักษา (ระดับ 3)], [การดูแลพืช (ระดับ 5)], [เนตรเพลิงสีทอง (ระดับ 1)]”
“คาถาฝึกพลังธาตุ ระดับหนึ่ง– การเปลี่ยนแปลงของร่างกายเสร็จสิ้นสมบูรณ์ เปลี่ยนไปเป็นร่างรองรับหยาดพลัง! สัมผัสพลังเพิ่มขึ้น!”
“ร่างรองรับหยาดพลัง นี่หมายความว่าตอนนี้ข้าวิวัฒนาการแล้ว…”
ฟางหยวนหลับตาลง เขาไม่ต้องใช้การฝังเข็มชี้นาตนเองอีกต่อไปแล้ว เพียงแค่คิด เขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงหยาดพลังในอากาศ โชคร้ายที่มีหยาดพลังน้อยเกินไป พวกมันหายากเหมือนแหล่งน้าในทะเลทรายนั่นแหละ
“อย่างน้อยที่สุดข้าก็สามารถบ่มเพาะพลังเวทย์ที่ข้าจะสามารถใช้ได้แล้ว ทักษะการรักษาของข้ายังฟื้นฟูขึ้นกว่าครึ่ง!”
ฟางหยวนเอียงคอแล้วคิด จากนั้นจู่ ๆ เขาก็โบกมือ
“ฝุบ!”
แสงสีเงินส่องประกาย เข็มเงินแถวหนึ่งลอยออกมาแล้วพุ่งไปที่ผิวต้นไพน์อย่างเป็นระเบียบน่าประทับใจ
ภายในไม่กี่หลานี้ เคล็ดอาวุธลับที่ไม่สามารถรับมือได้ยังดีกว่าปืนพกเสียอีก จอมยุทธ์ผู้เก่งกาจในอาณาจักรนี้ล้วนตายตกลงด้วยเคล็ดวิชานี้ได้
ในตอนนี้ ฟางหยวนก็มีความสามารถในการปกป้องตนเองบ้างแล้ว
เหตุผลที่ฟางหยวนย้ายออกจากหอพักตั้งแต่แรกเป็นเพราะว่าเขารู้สึกเหมือนถูกตามรอยและสอดแนมอยู่หลายครั้ง ดังนั้น เขาจึงทาได้เพียงอดทนอดกลั้นอยู่หลายเดือนกว่าการจับตามองนั้นจะลดลง แต่จนถึงตอนนี้ การจับตามองก็ยังไม่หมดไปเสียทีเดียว
ถ้าพูดให้ดูดี มันก็เป็นรูปแบบหนึ่งของการดูแลและปกป้อง อย่างไรฟางหยวนก็เป็นเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบหกปีที่ยังควรได้รับการดูแลอยู่บ้าง
นี่เป็นราคาที่เขาต้องจ่ายหลังจากได้รับอนุญาตให้ย้ายออกจากหอ
“ไม่ว่าอย่างไร… มันก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว!”
ฟางหยวนพยายามตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเอง “ตอนนี้ข้าสั่งสมความรู้ได้เพียงพอแล้ว! หากข้าพูดหรือทาอะไรที่เกินคาด แม้ว่ามันจะสะดุดตา แต่อย่างน้อยมันก็ไม่น่าตกใจหรือว่าเร้าความสงสัยขึ้นมา…”
“ถ้าข้าไม่น่าสนใจ อย่างนั้นจะได้รับความชอบจากเบื้องบนได้อย่างไร? แล้วข้าจะเข้าสู่ห้องทดลองของการวิจัยหลักได้อย่างไร?”
ในปีที่ผ่านมานี้ ฟางหยวนทาให้ตัวเองได้มีส่วนร่วมในหลายโครงการผ่านเส้นสายของศาสตราจารย์เถียนและยังมีรายได้พิเศษผ่านการเป็นผู้ช่วยของพวกเขา เขายังได้มีโอกาสใช้อุปกรณ์ทดลองเป็นครั้งคราว แต่ว่า เขาก็ยังอยู่ห่างจากจุดมุ่งหมายของตัวเองอีกนับพันไมล์
ก่อนหน้านี้ฟางหยวนนั้นมีความยับยั้งชั่งใจมากขึ้น และตอนนี้ ในเมื่อคาถาฝึกพลังธาตุสาเร็จแล้ว เขาก็กังวลใจน้อยลง
…
เป่าเชินสื่อ
หลังจากฝึกวิทยายุทธ์อยู่ทั้งคืน ฟางหยวนก็ปะปนเข้าไปกับกลุ่มคนที่มาออกกาลังกายยามเช้า จากนั้นเขาก็ซื้อน้าเต้าหู้และแซนด์วิชเนื้อก่อนจะไปที่ร้านของตัวเอง
“อรุณสวัสดิ์นายน้อย!”
ร้านขายของเก่าของฟางหยวนชื่อ ‘เวิ่นซินเจีย’ นั้นเปิดทาการค้าแล้ว หนึ่งในผู้ช่วยของร้านนั้นเป็นนักศึกษาอายุยี่สิบกว่าปี เมื่อเธอเห็นฟางหยวน เธอก็ทักทายเขาอย่างสดใส
“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าให้เรียกผมว่าฟางหยวนหรือไม่ก็เจ้านาย…”
ฟางหยวนกลอกตาและเข้าไปในร้านและพึงพอใจอย่างมากเมื่อเห็นว่าร้านสะอาดไร้ฝุ่นผง
ซุนเจี้ยนแนะนาผู้ช่วยในร้านให้ฟางหยวนสองคน ติงชิวอวี้ที่ทางานกะเช้าและเจ้าหลี่หงทางานกะบ่าย ทั้งคู่เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยใกล้ ๆ ที่ต้องการหารายได้พิเศษ ในเมื่อพวกเขาทางานเป็นกะ พวกเขาก็ทางานเพียงไม่ถึงครึ่งวันซึ่งไม่นับว่าเหน็ดเหนื่อยอะไร
ติงชิวอวี้นั้นเป็นคนภาคเหนือและยังมีนิสัยสดใสและตรงไปตรงมาอย่างเด็กสาวภาคเหนือ ในเมื่อฟางหยวนอายุน้อยกว่าเธอ เธอจึงชอบแหย่เขาและฟางหยวนก็คุ้นเคยขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป
“ทาไมคุณถึงว่างมาที่ร้านได้ล่ะวันนี้ นายน้อย?”
ติงชิวอวี้ถือไม้กวาดอยู่ขณะถามพร้อมยิ้ม
เธออยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับนายน้อยผู้นี้ที่ไม่เพียงได้รับเชิญให้เข้ามหาวิทยาลัยซีจิงเป็นกรณีพิเศษและยังสามารถเปิดร้านในเมืองหลวงได้ นอกจากนี้ เธอยังได้ยินมาว่าเขาเคยเป็นแค่เด็กกาพร้าคนหนึ่งเท่านั้น
แค่จุดนั้นอย่างเดียวก็ทาให้เธอนับถือฟางหยวนมากแล้ว ราวกับมันไปกระทบเข้ากับจุดอ่อนนุ่มในใจเธอทีเดียว
“ผมเพิ่งออกกาลังกายรอบเช้าเสร็จจากที่ใกล้ ๆ นี่ ผมซื้อแซนด์วิชเนื้อมาเผื่อคุณด้วย!”
ฟางหยวนยิ้มแล้ววางแซนด์วิชบนโต๊ะ “กินก่อนค่อยทางานต่อ!”
“ฉันทาให้เสร็จก่อนแล้วเดี๋ยวไปกินค่ะ ยังไงก็เหลืออีกนิดเดียวแล้ว!”
ติงชิวอวี้นั้นทางานคล่องแคล่วและปากก็ไม่หยุดขยับด้วยเหมือนกัน “ช่วงหลังมานี่มีลูกค้าเข้าร้านไม่เยอะค่ะ มีหลายคนที่อยากซื้อรูปสลักพระศรีอาริยเมตไตรย แต่ว่าพอได้ยินราคา พวกเขาก็กลอกตาแล้วเดินออกไปเลย เจ้านายคะ คุณอยากจะลดราคาลงหน่อยไหม?”
เธอรู้สึกว่านายน้อยผู้นี้นั้นทาการค้าไม่เก่งนัก
ถึงแม้ว่าร้านจะเปิดบริการแล้ว หลังจากทางานหนักมาทั้งปี กลับไม่เหลือกาไรมากนักหลังจากหักต้นทุนและค่าแรงออกไป ฟางหยวนปล่อยร้านให้เช่าก็คงได้รับเงินเท่า ๆ กันนี้แหละ
“ไม่ต้อง คงราคาเดิมเอาไว้! ถ้าพวกเขาอยากซื้อ พวกเขาก็จะซื้อ!” ฟางหยวนตอบพร้อมยิ้ม
ฟางหยวนดื่มน้าเต้าหู้และรู้สึกถึงรสชาตินุ่มลื่นเข้มข้นไหลผ่านลาคอลงไป
ฟางหยวนนั้นรู้ราคาตลาดของพระศรอาริยเมตไตรยสลักชิ้นนี้ ถ้าตามราคาของโบราณแล้ว มันก็ราว ๆ สองหรือสามหมื่นเหรียญ แต่ว่าฟางหยวนตั้งราคามันไว้ถึงสามแสนเหรียญ เห็นได้ชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการขาย
อย่างแรกเลย การคงอยู่ของรูปสลักนี้จะดึงดูดลูกค้าเข้าร้าน
อย่างที่สอง เพราะพลังที่แผ่ออกมาจากรูปสลักนี้กระทั่งฟางหยวนยังไม่อาจเข้าใจได้ ฟางหยวนย่อมตั้งมันเอาไว้เป็นเหยื่อเพื่อจับผู้ที่สามารถมองเห็นพลังนี้ได้
แน่นอนว่า ผู้ช่วยของร้านย่อมไม่รู้เหตุผลพวกนี้
“ชิวอวี้ เธอยุ่งอยู่หรือเปล่า?”
ในตอนนี้เอง เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเห็นติงชิวอวี้ “ฉันช่วยเธอนะ!”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้อง! เจ้านายฉันอยู่!”
ติงชิวอวี้ดูอาย ๆ ซึ่งหาได้ยาก และยังยิ้มแล้วยกมือตีเด็กหนุ่มคนนั้น “นี่คือเพื่อนจากหมู่บ้านเดียวกันกับฉันค่ะ ชื่อเฉินป๋อ! เจ้านาย นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเจอเขาใช่ไหม?”
“ผมว่าไม่นะ”
ฟางหยวนยิ้มแล้วทักทาย “ผมไม่คิดเลยว่า… แชมป์นักมวยของมหาวิทยาลัยเราจะมาที่ร้านเล็ก ๆ ของผม!”
เฉินป๋อผู้นี้คือคนผู้นั้นที่ฝึกวิชาหมัดห้าอสูรร้ายที่ฟางหยวนได้แอบดูก่อนหน้านี้
ฟางหยวนจับตาดูวิธีการเดินของเขาและก็บอกได้ว่าคนผู้นี้บรรลุระดับเปิดพลังและยังนับเป็นหนึ่งในจอมยุทธ์ของเมืองหลวง
“โอ้ พวกคุณทั้งคู่มาจากมหาวิทยาลัยซีจิงนี่นา ไม่แปลกใจเลยที่คุณจะรู้จักกัน!” ติงชิวอวี้เพิ่งคิดได้
“รุ่นน้อง!”
ต่อหน้าผู้หญิงที่เขาชอบพอ เฉินป๋อย่อมไม่มีความร้ายกาจแฝงอยู่ ไม่เหมือนตอนที่เขาฝึกวิทยายุทธ์ เขายิ้มอย่างเป็นมิตรและมีท่าทางน่าใกล้ชิดสนิทสนมและพูด “ชิวอวี้กับฉันเป็นเพื่อนสนิทกัน ฉันได้ยินเรื่องนายจากเธอหลายครั้งแล้ว ขอบคุณที่ช่วยดูแลเธอนะ!”
“เรื่องเล็ก ๆ เองครับ!””
ฟางหยวนยิ้มและจากนั้นก็วางขวดยาหลายขวดลงที่บนโต๊ะ “เอ้อ… มีงานมอบหมายนะ ผมทากายานเปิดชีพจรเอาไว้ เธอลองจุดวันละแท่งแล้วสังเกตผลลัพธ์ดู ที่เหลือก็เอาไว้ขาย”
“กายานเปิดชีพจร?”
ติงชิวอวี้หยิบขวดหนึ่งขึ้นมา เปิดฝาแล้วลองดมดู “กลิ่น… เป็นเอกลักษณ์มาก!”
“กายานนี่เป็นผมทาขึ้นเองโดยเฉพาะ มันทาให้รู้สึกกะปรี้กะเปร่าและจิตใจแจ่มใส และยังรักษาสมดุลพลังกับการไหลเวียนของเลือด! มันต้องมีตลาดให้ขายได้อย่างแน่นอน!” ฟางหยวนอธิบาย
อันที่จริง ถ้าฟางหยวนอยากจะได้เงินจริง ๆ เขาก็แค่ต้องเดินดูรอบ ๆ เป่าเชินซื่อทุก ๆ วันเท่านั้น
ร้านนี้ รูปสลักพระศรีอาริยเมตไตรย กายานเปิดชีพจร และอื่น ๆ นั้นเป็นแค่เหยื่อล่อ
นอกจากนี้ การถูกเรียกว่า ‘เจ้านาย’ ก็ยังทาให้ฟางหยวนรู้สึกดี ‘เป็นเจ้านายตัวเอง’ มันยังไม่ฟังดูดีแบบนี้
“เอาละ ฉันไปก่อนนะถ้างั้น…”
เฉินป๋อสัมผัสได้ถึงท่าทีเป็นมิตรอย่างประหลาดของเจ้าของร้านนี้และขอตัวออกไปก่อน
หลังจากนั้นไม่นาน ฟางหยวนเองก็ออกจากเวิ่นซินเจียด้วย และกลับไปที่บ้านของตัวเอง
ฟางหยวนตอนนี้อาศัยอยู่ในบ้านเล็ก ๆ ที่มีลานกว้างซึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยซีจิง บ้านนี้ใหญ่พอที่จะมีสวนเล็ก ๆ อยู่ด้วย
ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในสวนด้านหน้า เขาก็ได้กลิ่นสมุนไพรจากพืชที่ปลูกเอาไว้
วัตถุดิบของกายานเปิดชีพจรล้วนมาจากที่นี่
ด้วยทักษะพิเศษด้านการดูแลพืช สมุนไพรเหล่านี้ล้วนมีคุณสมบัติทางยาสูงซึ่งเทียบได้กับสมุนไพรที่เติบโตบนภูเขาและป่าลึก นอกจากนี้ สูตรที่พบในตาราโบราณนั้น ผู้ที่เข้าใจผลผลิตจากธรรมชาติย่อมรู้สึกถูกดึงดูด
“หลังจากเตรียมตัวมาหนึ่งปี ในที่สุดข้าก็ทาบางอย่างได้”
ฟางหยวนเก็บของแล้วไปมหาวิทยาลัยซีจิงเพื่อพบเหอเทียนหมิน
“อะไรนะ? เธอเตรียมตัวขอสอบจบการศึกษาแล้ว?”
เหอเทียนหมิงมองฟางหยวนและย่นหน้าผากเป็นริ้ว
“มา นั่งก่อน!”
คาขอนี้ทาให้เหอเทียนหมิงปวดหัวและถามฟางหยวนเมื่อนั่งลงแล้ว
“ทาไมเธอถึงคิดที่จะสอบจบขึ้นมา? ฉันเตรียมตัวจะส่งเธอเรียนต่อในระดับปริญญาโทแล้วนะ!”
“ผมรู้เรื่องชั้นเรียนที่ยากที่สุดของระดับบัณฑิตศึกษาแล้วและก็ได้เรียนทั้งหมดนั้นด้วยตัวเองเรียบร้อยแล้ว”
ฟางหยวนวางมือบนหัวเข่าตอบอย่างสงบ
“แต่ปริญญาโทมันต่างออกไป! ถึงระดับปริญญาตรีจะทาให้เธอหางานได้ แต่ระดับปริญญาตรีกับบัณฑิตศึกษาก็ยังได้รับประโยชน์ต่างกันราวฟ้ากับเหว รวมทั้งความก้าวหน้าต่อไปในอนาคตด้วย…”
เหอเทียนหมิงพยายามโน้มน้าวและล่อลวงฟางหยวนแต่ว่าฟางหยวนไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เหอเทียนหมิงไม่มีทางเลือกได้แต่ส่ายหน้า “เอาละ… เธอคิดถึงเรื่องวิทยานิพนธ์แล้วหรือยัง?”
“ครับ ผมจะเขียนเกี่ยวกับแพทย์แผนจีนโบราณกับแพทย์แผนปัจจุบัน!” ฟางหยวนตอบ
“ได้ ฉันจะไปจัดการให้เธอได้เข้าสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ในเทอมนี้ก็แล้วกัน!”
เหอเทียนหมิงพยักหน้าและส่งฟางหยวนกลับออกไป จากนั้นเขาก็กลับไปที่โซฟาแล้วเริ่มคิด
ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ในที่สุดเหอเทียนหมิงก็ตัดสินใจได้และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา