Carefree Path of Dreams - ตอนที่ 359

359: เนินพสุธา
ท้องฟ้าเริ่มสว่าง
ค่ายทัพของเผ่าหูเล่อนั้นเละเทะไปหมด
ทหารมากมายผุดออกมาจากกาแพงดินควบคุมเหล่าผู้หลบหนี ตรวจดูในสนามรบหาผู้รอดชีวิตและหยิบฉวยสิ่งที่ใช้การได้จากในค่ายทัพ
“ท่านแม่ทัพ…”
ใบหน้าของถงเต็มไปด้วยความยินทีทันทีที่เห็นฟางหยวนเดินตรงเข้ามา โดยไม่ลังเล เขาส่งกระดูกทานายชิ้นหนึ่งให้ “ตามที่คาดการณ์เอาไว้ ยืนยันแน่นอนแล้วว่าพวกเราสังหารทหารทั้งหมดไปเกินสามพัน อันที่จริงพวกเราสังหารไปเพียงแค่หนึ่งพันเท่านั้น ส่วนอีกสองพันนั้นถูกพวกเดียวกันฆ่าระหว่างที่เกิดความวุ่นวาย พวกเราจับพวกมันได้สี่พัน ยึดอาวุธมาได้ห้าพันชิ้น เสบียงและยังทองแดงนั้นยังไม่ได้นับ รวมทั้ง ตอนนี้พวกเรามีม้ากว่าสองพันตัวแล้ว!”
“ไม่เลวเลย!”
ลึกลงไปนั้นฟางหยวนรู้ว่าชัยชนะและรางวัลเหล่านี้ของเขานั้นต้องยกประโยชน์ให้แก่ความขัดแย้งภายในของเผ่าหูเล่อเอง
“นอกจากนี้ ทหารเก่งกาจของเผ่าหูเล่อล้วนถูกกาจัดหมดสิ้นแล้ว เช่นนี้ผู้คนสามารถที่จะกลับมาอาศัยที่ในผืนดินทางเหนือนี้ได้แล้ว ในที่สุดพวกเราก็จัดการกับเรื่องวุ่นวายทางเหนือสาเร็จเรียบร้อย!”
ฟางหยวนเสริมอย่างง่าย ๆ “ข้าต้องการสิ่งของที่พวกเราฉวยมาได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือนาไปแบ่งส่วนตามที่เจ้าต้องการ แต่อย่าลืมส่วนที่ต้องมอบให้เมืองหยางด้วย! อืม ข้าต้องการม้าพวกนั้นด้วยเช่นกัน!”
ด้วยม้าเหล่านี้ ต่อไปฟางหยวนย่อมสามารถฝึกหน่วยทหารม้าของตนขึ้นมาได้เช่นกัน
จากวิธีการฝึกฝนที่เขาปรับเปลี่ยนขึ้นนั้น ทหารม้าที่เขาฝึกได้ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าของเผ่าหูเล่ออย่างแน่นอน
“ย่อมได้!”
ถงนั้นไม่ได้มีความคิดที่จะฉวยรางวัลเหล่านี้เอาไว้และตอบรับอย่างนอบน้อม
“ในเมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเราก็จะพักกันสักวันหนึ่งก่อนที่จะมุ่งหน้ากลับเมืองหยางเพื่อเตรียมการ!”
ดวงตาของฟางหยวนเบิกกว้างขึ้น “เว่ย เจ้านาสิ่งของที่พวกเราได้รับแบ่งมากลับไปก่อน”
“ฮึ่ย!”
แม่นางน้อยพ่นลมหายใจแรงก่อนจะรับปาก นางรู้ว่านางขัดคาสั่งหยวนไม่ได้ และทาได้แค่กัดฟันรับคาสั่งของเขาเท่านั้น
…
เมืองหยาง
เมืองหลวงของประเทศเซี่ยตอนนี้นั้นอยู่ในสภาพรกร้าง
ด้วยการโจมตีจากเผ่าจิ่วลี่และความช่วยเหลือจากเผ่าอื่น ๆ ทางตะวันตกและตะวันออก พวกมันจึงเกินรับมือได้ ภายใต้การนาของสิง พวกมันสังหารมาตลอดทางจนถึงเมืองหยาง
“สังหารพวกมันเสีย! สังหารคนของเซี่ยเหล่านี้และแก้แค้นให้คนของเราเผ่าจิ่วลี่!”
ภายในเผ่าหนึ่ง สิงคารามขณะอักขระสีเลือดบนร่างของเขาส่องประกายสลัว เขาโบกขวานไปมาและกวัดแกว่งโล่ใหญ่ เขาตัดหัวหัวหน้าเผ่าหนึ่งออกมาอย่างเหี้ยมโหด
“อ้ะ… เจ้าฆ่าข้าไม่ได้! ข้าคือ…”
หัวหน้าเผ่าผู้นี้นั้นเป็นจ้าวแห่งฝันจากสมาพันธ์แห่งอาณาจักร แต่ว่าเขายังไม่ทันพูดจนจบประโยคสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นหวาดกลัว “ตายซะ!”
“ครืน!”
ที่เหนือร่างเขา ธงเล็ก ๆ มากมายปรากฏขึ้น ก่อเป็นค่ายกลขึ้นมา เป็นค่ายกลสังหารของจ้าวแห่งค่ายกล!
“ฮึ่ม… เจ้าคือหนึ่งในพวกกลายพันธุ์เหล่านั้นงั้นรึ!”
สิงยิ้มกว้าง “น่าเสียดาย… ใครจะไปสนใจมนตราสะกดเล็กจ้อยเช่นนี้กัน?”
“เจ้ากล้าเรียกค่ายกลเจ็ดปิศาจของข้าว่ามนตราสะกดเล็ก ๆ งั้นรึ?”
จ้าวแห่งฝันผู้นั้นโมโห “เจ็ดนายพลปิศาจ สังหาร!”
“เหอเหอ!”
“เคี้ยกเคี้ยก!”
จากทุกทิศทาง นายพลปิศาจในชุดเกราะและเหล่าทหารปรากฏตัวขึ้นจากหมอก พวกมันมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า มีเขี้ยวโผล่ออกจากปากที่ยังมีเลือดหยดอยู่ พวกมันลอยเข้าหาสิงพร้อมกัน
“เจ้าสิที่จะต้องตาย!”
สิงคารามขณะภาพมายาของยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหลังเขา เงานั่นเหยียดมือใหญ่โตของมันออกมาแล้วทุบลงไป
“ผัวะ!”
เหมือนตบแมลงวัน ประกายแสงที่เรืองจากค่ายกลสลัวลงและมีเลือดไหลจากจมูกของจ้าวแห่งฝันผู้นั้น จ้าวแห่งฝันถอยหลังไปหลายก้าว เห็นได้ชัดเจนว่าเขาได้รับผลสะท้อนกลับ
สิงเดินหน้าต่อและตวัดขวานของเขามาข้างหน้า
“ปัง!”
เมื่อขวานตวัดลงมา จ้าวแห่งฝันก็กลายเป็นกองเลือดเนื้อและตายตกไปอย่างน่าสยดสยอง
“หัวหน้า… หัวหน้าเผ่าของเราตายแล้ว!”
ทันทีที่คนจากในเผ่าเห็นการตายของหัวหน้าเผ่าตน พวกมันก็เริ่มหนีเอาชีวิตรอด
“ฮ่าฮ่า… ไล่ตามไป! ฆ่าผู้ชาย จับผู้หญิง ฆ่าเด็กที่ตัวสูงกว่าความยาวของดาบทองแดง คนที่เหลือให้จับไปเป็นทาส!”
สิงสั่งลงไป นักรบที่ด้านหลังเขามองไปดวงตาแดงก่า แต่ว่าทั้งหมดนี้ก็เข้าใจได้
หากพวกเขาไม่ทาเช่นนี้ แล้วจะระบายความเกลียดชังต่อคนของเซี่ยที่สะสมมานานหลายปีได้อย่างไร?
ทั้งเผ่าตกอยู่ในหายนะ
ที่ด้านนอก คนผู้หนึ่งจับตามองทุกอย่างอยู่ หน้าผากของเขาเกิดรอยแยกเผยให้เห็นดวงตาที่สาม
‘สิงกลายเป็น…น่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว! ร่างสุดยอดของพ่อมดนั้นทาให้คนผู้หนึ่งสามารถลบล้างมนตราทุกอย่างและยังมอบพลังอันไร้จากัดราวเทพปิศาจให้ ทาให้เทียบได้รับผู้ฝึกยุทธ์ระดับร่างสวรรค์ในโลกหลัก… สังหารจ้าวแห่งฝันระดับสวรรค์มายาขั้นที่สี่ได้ด้วยกระบวนท่าเดียวย่อมหมายความว่าเขามีพลังเทียบเท่ากับแม่ทัพฉือเมื่อหลายปีก่อน!”
“เจ้าลิง!”
สิงเดินออกมาดวงตาเต็มไปด้วยความกระหาย “ข้าจะเห็นกาแพงเมืองหยางได้ในไม่กี่วันแล้ว พันธมิตรที่เจ้าสัญญาไว้อยู่ที่ใดแล้วล่ะ?”
“นี่…”
เจ้าลิงนี่ย่อมเป็นวานรสามตาผู้นั้น หลังจากถูกถาม มันก็เปลี่ยนเป็นละอายเล็กน้อย “สิง… กองทัพของเจ้าเคลื่อนทัพเร็วเกินไป เผ่าซังเจี่ยและขัวอีจากตะวันออกและตะวันตกนั้นเพิ่งเริ่มออกเดินทาง แต่กลับพบการต่อต้านจากเผ่าอื่น ๆ พวกเขาต้องใช้เวลาอีกกว่าสิบวันจึงจะมาถึงเมืองหยาง… ส่วนเผ่าหูเล่อจากทางเหนือ พวกเขาพ่ายแพ้แล้ว!”
“พวกคนไร้ประโยชน์!”
สิงทาเสียงหยันและถอนหายใจแรง “โดยเฉพาะเผ่าหูเล่อ ใครเอาชนะพวกเขาได้กัน?”
“เป็นขุนนางของประเทศเซี่ย– หยวน! วีรบุรุษผู้สังหารอู่จือฉี!”
เมื่อเจ้าลิงตอบ มันก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น
มีแค่ตัวมันที่รู้ความหมายที่แท้จริงเบื้องหลังสิ่งที่มันพูดออกไป
“เขาฆ่าอู่จือฉี?”
สิงยิ้ม “อีกแค่ไม่กี่วัน ข้าก็จะได้เจอกับเขาด้วยตัวเองแล้ว! หวังว่าเขาจะไม่ได้ใช้การไม่ได้เหมือนหัวหน้าเผ่าคนอื่นที่ตายในกระบวนท่าเดียวของข้า…”
“ใช่! ใช่แน่นอน!”
เจ้าลิงเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่ว่า มันก็รีบเก็บงาท่าที “ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่สามารถพึ่งพาทั้งสามเผ่าได้ ท่านก็ยังเชื่อได้ว่าเหล่าปิศาจนั้นได้
ลงมือก่อน้าท่วมในประเทศเซี่ยและโดยเฉพาะกับเมืองหยาง ท่านจะได้เห็นมิตรภาพและพลังของพวกเรา”
“ดีมาก ข้าจะรอดู!”
สิงยิ้มกว้างและตอบกลับ ทันทีที่เจ้าลิงจากไป สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “สัตว์กลายพันธุ์อีกตัว! เหล่าปิศาจในโลกนี้ทั้งหมดล้วนกลายพันธุ์! พวกมันก็คือพวกที่ทาร้ายคนของเรา มีเพียงคนของเผ่าจิ่วลี่ที่เป็นเจ้าของโลกนี้อย่างแท้จริง นี่เป็นคาทานายจากนักบวชและไม่เคยผิดพลาด!”
“เมืองหยางนั้นก็เต็มไปด้วยพวกกลายพันธุ์เช่นกัน ในเมื่อข้าสามารถใช้ประโยชน์จากเหล่าปิศาจได้ ข้าก็จะใช้ หลังจากนั้น…”
…
ภายในวังในเมืองหยาง
“ราชาซี สิงนั้นทาลายเผ่าเทียนหลานไปแล้วด้วยทหารกว่าห้าหมื่น เขายังจะมาถึงกาแพงเมืองของพวกเราในอีกแค่วันเดียวเท่านั้น!”
“ราชาซี ปิศาจวารีอาละวาดใหญ่โตในช่วยหลายวันที่ผ่านมาและยังทาลายสิ่งต่าง ๆ ไปมากมาย ส่วนตอนนี้ พวกมันซ่อนตัวอยู่ในแม่น้าหยางติดกับเมืองหยางนี้…”
บนบัลลังก์ ซีนั่งอยู่อย่างสงบราวกับก้อนหินสักก้อน
กริยาของเขาทาให้คนที่กาลังวิตกอยู่ในบรรยากาศอันตึงเครียดในห้องโถงรู้สึกสงบลง
“รายงาน!”
ในตอนนี้เอง นักบวชอีกคนก็ขอเข้าพบราชา “ราชาซี พวกเรามีข่าวจากทางเหนือ ถงร่วมมือกับหยวน และเอาชนะเผ่าหูเล่อได้แล้ว พวกเขาตอนนี้กาลังเร่งเดินทางกลับ!”
“ดีมาก!”
ได้ยินข่าวนี้ ในที่สุดซีก็กัดริมฝีปากตัวเอง “พวกเราเหลือทหารอยู่เท่าใดในเมืองหยาง?”
“คนของพวกเรารู้ข่าวว่าจิ่วลี่จะบุกรุกเข้ามา พวกเขาจึงยินดีมอบชีวิตให้พวกเรา หากพวกเราใช้ทหารกองพลสารอง พวกเราจะมีทหารอาวุธครบมือราวสามหมื่น!”
ขุนนางผู้หนึ่งยืนขึ้นรายงาน “แต่ว่า แม่น้าหยางเองก็ไหลหลากมาก! นั่นก็เป็นปัญหาร้ายแรงเช่นกัน!”
“นั่นแก้ไขได้อย่างง่ายดาย จู!”
ซีพูดอย่างใจเย็น “ใช้เนินพสุธาแล้วหยุดหายนะนั่นเสีย!”
“ขอรับองค์ราชา!”
จูขอตัวออกไป เมื่อเดินออกมาจากห้องโถงหลัก และไปถึงจุดหนึ่งของวังแล้ว “ราชามีคาสั่งให้ข้าใช้เนินพสุธา!”
องครักษ์ที่หน้าห้องสมบัติเองก็เป็นจ้าวแห่งฝันและได้รับคาสั่งมาก่อนแล้ว เขาเหยียดมือออกไปปลดผนึกห้องสมบัติออก
จูเข้าไปในห้องสมบัติและพบประกายพลังวิญญาณอยู่ทุกที่
‘สมบัติล้าค่าของอาณาจักรเซี่ยทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว น่าเสียดาย… ไม่มีสิ่งใดที่สามารถนาออกไปได้เลย!’
ประเทศเซี่ยนั้นปกครองเหนือเก้ารัฐ และดังนั้นจึงมีสมบัติล้าค่าจานวนมาก
แต่ว่า สมบัติวิเศษเหล่านี้นั้นมีเพียงปราชญ์และจ้าวแห่งฝันระดับสวรรค์มายาขั้นที่เจ็ดเท่านั้นที่จะสามารถเปลี่ยนให้เป็นมายาและนาออกไปจากอาณาจักรได้ แล้วพวกเขาจะชื่นชมสมบัติเหล่านี้ได้อย่างไร? ต่อให้พวกเขาสามารถได้มันมาครอบครอง แต่ก็ไม่มีกรรมมากพอที่จะนามันออกไปได้!
จูไปถึงที่มุมหนึ่งของห้องสมบัติ ที่บนแท่น มีดินสีดากองหนึ่งในห่อหญ้าคา มันดูธรรมดามาก
“ท่านระมัดระวังด้วย หากเนินพสุธาไม่ได้บรรจุเอาไว้ในห่อหญ้าคาหรือว่ามันร่วงสู่ผืนดิน มันจะเริ่มขยายตัวทันที!”
ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะรู้ความสามารถของสมบัตินี้อยู่แล้ว องครักษ์ห้องสมบัติก็ยังมีหน้าที่ต้องเตือน อย่างไรเสีย มันก็ไม่เสียหายอะไรในการจะตักเตือนจ้าวแห่งฝันด้วยกันนี้
“ข้ารู้เรื่องนั้น สมบัติวิเศษนี้นั้นเป็นปราณแห่งสวรรค์และเต็มไปด้วยชีวิต ในหลายปีที่ผ่านมา ปราชญ์เคยใช้มันเพื่อจัดการกับน้าท่วมเช่นกัน!”
จูกัดริมฝีปากและยกห่อหญ้าคาขึ้นมาไว้ในมืออย่างระมัดระวัง “แน่นอนว่า สมบัตินี้ก็มีข้อจากัดของมันเช่นกัน มันขยายไปได้เพียงแปดร้อยศอกเท่านั้นก็จะหยุดนิ่ง! นี่เป็นเพียงการรับมือกับน้าท่วมอย่างชั่วคราวเท่านั้น!”
จากนั้นเขาก็หอบหิ้วเนินพสุธาออกไปที่เหนือกาแพงเมืองหยาง
“ท่าน ดูสิ!”
ที่ด้านล่างนั้น แม่น้าหยางซัดสาดรุนแรงราวกับจะทาลายกาแพงเมืองลง เป็นภาพอันน่าเกรงขาม
นอกจากนี้ ภายในน้าแม่น้าที่ขุ่นคลั่ก ยังมีเงาดามากมายอยู่
“ไป!”
จูรวบรวมพลังเวทย์ของตนและสาดเนินพสุธาออกไป ดินเหล่านั้นตกลงในแม่น้า
“ซ่า! ซ่า!”
พื้นดินสะเทือน ภายในครู่เดียว เนินพสุธาก็เริ่มขยายออกไปขวางปากแม่น้าเอาไว้ แต่ว่า มันยังขยายต่อไป
ถึงแม้ว่าน้าจะซัดสาดอย่างรุนแรงและระดับน้ายังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ในที่สุดมันก็ถูกขวางเอาไว้ได้
ทหารที่บนกาแพงเมืองเห็นภาพนี้ก็ส่งเสียงยินดีใหญ่โต
แต่ว่า จูกลับถอนหายใจเงียบ ๆ กับตนเอง ‘พวกเราหยุดเหล่าปิศาจเอาไว้ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น หากสายน้ายังเพิ่มขึ้นต่อไปอีก สิ่งที่ตามมาก็จะเลวร้ายแล้ว! ผู้อาวุโสซีเฉินกาลังคิดอะไรอยู่กันนะ?’
แน่นนอว่า มันเป็นบาปที่สงสัยในตัวหัวหน้าของตนในช่วงเวลาอันวุ่นวายเช่นนี้
จูปัดความคิดนั้นออกไปจากจิตใจ!
“ผู้อาวุโสซีเฉินเป็นศิษย์ของปราชญ์และยังมีพลังอานาจ เขาย่อมรู้วิธีการจัดการ เหตุใดข้าจึงสนใจมากนักนะ? ข้าก็แค่ต้องทาตามแผนการเท่านั้น…”
“อย่างไรเสีย… โลกนี้ก็มีปราชญ์คอยควบคุมดูแล ใครจะกล้าแสดงความไม่เคารพได้?” จูพึมพากับตัวเอง
หากสิ่งต่าง ๆ หลุดออกจากความควบคุม ปราชญ์ย่อมเข้ามาแก้ไขมันให้ถูกต้อง!
หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาจะยังต้องหวาดกลัวอันใด?
เมื่อคิดถึงที่ผู้อาวุโสซีเฉินยังสามารถรักษาท่าทีเอาไว้ได้ในช่วงเวลาอันวุ่นวายนี้ จูก็รู้สึกประทับใจและชื่นชมเขาเป็นอย่างยิ่ง “นี่คือสิ่งที่ผู้ที่มีพลังเท่านั้นจะทาได้!”