The Second Coming of Gluttony - บทที่ 402. การเปลี่ยนแปลง (4)
บทที่ 402. การเปลี่ยนแปลง (4)
บางองค์กรยอมจำนนต่อวัลฮัลลา ในขณะที่บางองค์กรหายสาบสูญไปในชั่วข้ามคืน… นี่คือข่าวประเภทที่ปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์มากมายในช่วงนี้ และในที่สุดก็มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแล้ว
สหพันธ์ตัดสินใจตั้งรกรากอยู่ที่อีวา!
ผู้ที่ได้ยินข่าวต่างงุนงง เพราะพวกเขาไม่คาดคิดว่าสหพันธ์จะออกมาแสดงตัวในสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ตระหนักว่าวัลฮัลลาจงใจเพิ่มเดิมพันในความขัดแย้งที่เกิดขึ้นหลังเหตุการณ์ก่อการร้ายครั้งล่าสุด
การแทรกแซงของสหพันธ์จะช่วยคลี่คลายความวุ่นวายที่ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกวันได้อย่างแน่นอน
กาเบรียลเฝ้าสังเกตสถานการณ์มาสักพักแล้ว และเข้าใจบทบาทที่วัลฮัลลาคาดหวังให้สหพันธ์เล่น
ดังนั้นเธอจึงกล่าวคำพูดสำคัญหลายประการต่อสาธารณชน
เธอเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการเสริมกำลังให้เอวา ขอบคุณวัลฮัลลาและราชวงศ์ของเอวาสำหรับการให้อภัยและการยอมรับ และสัญญาว่าจะให้การสนับสนุนเอวา ซึ่งเธอรู้ว่าในอนาคตเอวาจะกลายเป็นพันธมิตรที่ภักดีของสหพันธ์
กาเบรียลยังประกาศด้วยว่า สหพันธ์ไม่เพียงแต่ถือว่าอีวาเป็นมิตรเท่านั้น แต่ยังถือว่าเมืองและมนุษย์ทุกคนเป็นมิตร และจะยินดีต้อนรับเมืองอื่นๆ ที่ต้องการใช้ประโยชน์จากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของสหพันธ์ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง ตราบใดที่พวกเขายินยอมปฏิบัติตาม ‘เงื่อนไข’ บางประการ
คำพูดของเธอได้กลายเป็นหัวข้อถกเถียงของผู้คน
มีคนไม่มากนักที่รู้เรื่องนี้ แต่เพียงแค่การที่วิดาลิฟ ผู้นำของเหล่าคนแคระซึ่งไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณชน เดินทางมายังอีวา ก็แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของสหพันธ์ในการแก้ไขความขัดแย้งในปัจจุบันอย่างแท้จริง
และแน่นอนว่า ‘เงื่อนไข’ ที่กาเบรียลกล่าวถึงนั้นเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
ซอล จีฮู ออกไปเดินเล่นกับเจ้าสัตว์ขนปุย และเดินเล่นชมเมือง
ถนนในเมืองอีวาคึกคักเหมือนเช่นเคย
“นี่—นี่มันน่าทึ่งมาก ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณสามารถแกะสลักได้อย่างประณีตและแม่นยำขนาดนี้ด้วยมือเปล่า”
“ฮึ่ม! ฉันเป็นแค่เด็กฝึกงานเท่านั้นเอง แถมคุณยังไม่เห็นอีกเหรอว่าฉันกำลังยุ่งอยู่? ไปให้พ้น! เดี๋ยวจะโดนอันตราย!”
ชายคนหนึ่งยืนตะลึงอยู่ใกล้สถานที่ก่อสร้างที่เหล่าคนแคระกำลังยุ่งอยู่กับการรื้อถอนอาคารและสร้างขึ้นใหม่ตั้งแต่ต้น
“อ่า ขอโทษทีครับ เดี๋ยว คุณบอกว่าคุณเป็นเด็กฝึกงานเหรอครับ? เป็นไปไม่ได้! ผมอยู่ในธุรกิจก่อสร้างมามากกว่ายี่สิบปีแล้ว และขอพูดเลยว่า ทักษะของคุณนั้นยอดเยี่ยมเกินกว่าจะเป็นเด็กฝึกงานครับ”
“ฮึ่ม! ยี่สิบปีมันไม่นานเลย อย่ามาทำให้ฉันหัวเราะ! ช่างตีเหล็กฝีมือดีกำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว และเมื่อคุณเห็นฝีมือของพวกเขา คุณจะต้องอยากถอนคำพูดที่คุณพูดเมื่อกี้แน่!”
“จ-จริงเหรอ? คุณจะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะดูด้วย? ฉันจะไม่รบกวนพวกเขาหรอก ฉันจะช่วยทำธุระให้พวกเขาด้วยซ้ำ!”
“ฮึ่ม! ฉันเพิ่งบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่นี่อันตราย? ถ้าอยากช่วยจริงๆ ก็ไปนั่งใต้ร่มเงาตรงนั้น แล้วเอาเบียร์มาให้พวกเราดื่มตอนพักเบรกสิ!”
น้ำเสียงของคนแคระหนุ่มนั้นห้วนๆ แต่ไม่ได้มีเจตนาร้าย
ตรงกันข้าม เขากลับดูเหมือนจะรู้สึกปลื้มใจกับคำชมของมนุษย์ผู้นั้น เห็นได้ชัดจากรอยยิ้มที่มุมปากของเขา
ซอล จีฮู มองดูคนแคระและมนุษย์แล้วพยักหน้าก่อนจะเดินจากไป
สถานที่ก่อสร้างไม่ใช่สถานที่เดียวที่มีการแลกเปลี่ยนระหว่างสหพันธ์และมนุษยชาติเกิดขึ้น
บนถนน หญิงชาวโลกคนหนึ่งหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าและยื่นให้เด็กชายชาวฟ็อกซ์แมนที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของแม่อย่างระมัดระวัง
เด็กชายฟ็อกซ์แมนถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมหวาน จึงหยุดทันทีและเริ่มดมกลิ่น ดวงตาเบิกกว้าง เด็กชายเลียช็อกโกแลตบนฝ่ามือของหญิงคนนั้นราวกับว่าไม่เคยลิ้มรสมาก่อน
เมื่อรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของเด็กน้อย คุณแม่จึงกล่าวขอบคุณหญิงคนนั้น ซึ่งโบกมือให้เด็กน้อยอย่างเขินอาย
ผู้ที่กำลังดูอยู่ต่างก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
ซอล จีฮูเองก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนและเดินต่อไปตามถนน
‘พวกเขาเยี่ยมยอดจริงๆ’
เมื่อมองลงไปที่ทางเท้าที่ปูอย่างเป็นระเบียบ ซอล จีฮู ก็รู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก
เหล่าคนแคระเริ่มลงมือก่อสร้างตั้งแต่วันที่พวกเขามาถึงอีวา
ด้วยความกังวลว่าพวกคนแคระอาจทำงานหนักเกินไป ซอล จีฮูจึงเสนอให้พวกเขาพักผ่อนสักสองสามวันก่อนเริ่มงาน แต่คำตอบที่เขาได้รับจากช่างฝีมือคนแคระนั้นกลับไม่เป็นไปตามที่คาดไว้
[คุณอยากให้เราพักในอาคารนี้เหรอ? อย่ามาทำให้ฉันหัวเราะเลย]
[ฉันรู้ว่าคุณพูดแบบนั้นเพราะเห็นแก่พวกเรา แต่คุณรู้บ้างไหมว่าตอนนี้เรารู้สึกอย่างไร?]
[มันเหมือนกับว่าเรามีสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยความลับน่าอายของเราวางอยู่บนโต๊ะให้ทุกคนได้อ่าน]
[กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เราหยุดคิดถึงมันไม่ได้ ไม่มีทางที่เราจะพักผ่อนได้อย่างสงบเมื่อรู้ว่าไดอารี่เล่มนั้นยังคงอยู่ข้างนอก ดังนั้นเราจึงเลือกที่จะจัดการมันก่อน]
ซอล จีฮู จึงไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องห้ามพวกเขาอีกต่อไป เมื่อเห็นสีหน้าพึงพอใจของพวกเขาหลังจากที่พวกเขานำอิฐทั้งหมดออกจากทางเท้า ขัดเงา แล้วนำกลับไปวางทีละก้อน
อย่างไรก็ตาม ด้วยความพิถีพิถันและฝีมืออันประณีตของเหล่าคนแคระ อีวาจึงงดงามขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน
แน่นอนว่า พวกเขาไม่สามารถซ่อมแซมถนนได้ถึง 80 เปอร์เซ็นต์ภายในหนึ่งสัปดาห์ หากปราศจากพ่อค้าแห่งฤดูใบไม้ผลิตะวันออกที่จัดหาทรัพยากรที่จำเป็นให้ และราชวงศ์แห่งอีวาที่เปิดพื้นที่ที่ได้รับการรักษาความปลอดภัยไว้ก่อนหน้านี้ รวมถึงสถานที่สำคัญของราชวงศ์ ให้แก่สมาชิกของสหพันธ์
นอกจากนี้ ร้านของนางฟ้าแห่งท้องฟ้าก็มีกำหนดเปิดในอีกประมาณสองวันข้างหน้า ด้วยทรัพย์สินมหาศาลที่ซอล จีฮู มอบให้เอวา
คิม ฮันนาห์กังวลว่าการเปลี่ยนแปลงอาจจะรุนแรงเกินไป แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้คัดค้าน
เธอรู้ว่าความสำเร็จของแผนการของซอล จีฮูขึ้นอยู่กับว่าสหพันธ์จะปรับตัวเข้ากับอีวาได้ดีแค่ไหน และอีวาจะเจริญรุ่งเรืองมากเพียงใด
‘นิ่ง….’
หลังจากเที่ยวชมเมืองเสร็จ ซอล จีฮู ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าของวัลฮัลลา พร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น
‘พวกเขาไม่จำเป็นต้องสร้างมันให้ใหญ่โตและอลังการขนาดนั้นก็ได้’
สิ่งก่อสร้างวัลฮัลลาใหญ่โตมาตั้งแต่แรก แต่หลังจากที่พวกคนแคระได้เพิ่มเครื่องประดับต่างๆ เข้าไป ความงดงามของมันก็เทียบได้กับทัชมาฮาลในปัจจุบัน
‘หืม? นั่นอะไรน่ะ?’
ซอล จีฮู ขมวดคิ้วขณะมองไปรอบๆ บริเวณสถานที่ก่อสร้าง
วิดาลิฟกำลังแกะสลักรูปปั้นหินขนาดใหญ่ไว้ในสวนด้วยตัวคนเดียว
ดูเหมือนเขาจะจดจ่ออยู่กับงานอย่างเต็มที่ ขณะที่ขยับมือด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด เหงื่อไหลท่วมตัว
รูปปั้นนั้นดูเหมือนจะเป็นส่วนเสริมที่ดีให้กับสวน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันดูคุ้นตา
รูปปั้นนั้นเป็นรูปชายคนหนึ่งถือหอกและงอแขนขึ้นเหนือศีรษะ
‘เดี๋ยวก่อน นั่นฉันเหรอ?’
ซอล จีฮูเริ่มกระพริบตาถี่ขึ้น
เขาไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัดเพียงแค่ดูจากทรงผมและใบหน้า แต่หอกแห่งความบริสุทธิ์และอุปกรณ์อื่นๆ เป็นหลักฐานที่บ่งชี้ได้อย่างชัดเจน
คนแคระกำลังแกะสลักรูปปั้นของซอลจีฮูที่กำลังเล็งหอกไปที่ราชินีปรสิตอย่างแน่นอน
ตอนนี้ซอลจีฮูไม่มีทางหยุดเขาได้แล้ว
ใบหน้าของซอล จีฮูแดงก่ำ
‘บ้าเอ้ย! จากนางแบบมากมายที่เขาสามารถเลือกได้ ทำไมเขาถึงเลือกฉันล่ะ?’
เขาส่ายหัวและมองลงไปที่ขนมข้าวเหนียวด้วยความถอนหายใจ
“เฮ้ ขนมข้าวพองสีรุ้ง เธอเห็นด้วยกับฉันใช่ไหม?”
“ก๊กกิ้ง?”
ขนมข้าวเหนียวสีขาวลายดำเอียงศีรษะ
*
ผับยอดนิยมที่สุดของฮารามาร์กอย่าง Eat, Drink, And Enjoy คึกคักไปด้วยผู้คนเช่นเคย
“ช่วงนี้วัลฮัลลาทำตัวน่ารำคาญจัง”
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ซุง บ่นพึมพำเบาๆ ขณะรินเหล้าใส่ถ้วย
“พวกเขาอยากจะมาจัดการการตั้งค่าของเราเหรอ? พวกเขาเป็นมนุษย์โลกเหมือนเราจริง ๆ หรือ? ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงสนับสนุนอีวา…”
เขาเทเครื่องดื่มในถ้วยลงปากจนหมด แล้วขมวดคิ้ว
“คือเป้าหมายของพวกเขาก็คือซินยองไม่ใช่เหรอ? ทำไมเราต้องมาเดือดร้อนด้วยล่ะ?”
ชายอีกสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันพยักหน้าเห็นด้วย
“และตอนนี้สหพันธ์ต้องการเข้ามาตั้งรกรากในอีวา… ฉันไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ฉันไม่รู้สิ นอกเหนือจากเรื่องอื่นๆ แล้ว การที่สหพันธ์ต้องการตั้งรกรากในอีวา… ฉันว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหรอก”
เมื่อชายคนนั้นบ่นอีกครั้ง หญิงเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่บนโต๊ะซึ่งมีสี่คน จึงพูดอย่างระมัดระวัง
ชายคนหนึ่งมองเธอ ราวกับว่าเขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก
“ใช่ คุณบอกว่าคุณไปเยี่ยมอีวาเมื่อวันก่อน เป็นยังไงบ้าง?”
“ฮ่าๆ เตรียมตัวตะลึงได้เลย”
หญิงคนนั้นถอดโบว์ที่หลังออกแล้ววางลงบนโต๊ะพร้อมกับรอยยิ้ม ราวกับว่าเธอรอคำถามนี้อยู่แล้ว
ชายเหล่านั้นเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ
“โอ้? คุณเปลี่ยนคันธนูแล้วเหรอ?”
“วันที่ฉันมาถึงอีวาเป็นวันเดียวกับที่ร้านขายของที่ระลึกของเหล่านางฟ้าแห่งท้องฟ้าเปิดทำการ ฉันเลยอยากรู้และก็เลยเข้าไปดู แล้วก็เลยซื้อของของพวกเธอมาบ้าง”
คันธนูนี้ดีไหม?
“คุณไม่มีทางรู้หรอก คันธนูเก่าของฉันเทียบไม่ติดเลย คุณเห็นไหม ส่วนที่เป็นไม้ของคันธนูนี้ทำมาจากกิ่งก้านของต้นไม้โลก”
“อะไร?”
“แปลกใจใช่ไหมล่ะ? รู้ไหมว่าต้นไม้โลกเป็นต้นแอชศักดิ์สิทธิ์? เมื่อนายติดลูกศรเข้ากับคันธนูนี้ ลูกศรจะได้รับคุณสมบัติป้องกันความชั่วร้ายในทันที ซึ่งมีผลอย่างมากต่อปรสิต และเหล่าอสูรกายอันเดดด้วย แล้วฉันจะปฏิเสธได้อย่างไรล่ะ?”
หญิงสาวส่งยิ้มกว้าง ส่วนชายหนุ่มอุทานด้วยความประหลาดใจ
“ว้าว…. ต้องแพงมากแน่ๆ”
“ไม่เลยค่ะ จริงๆ แล้วมันไม่ได้แพงอย่างที่ฉันคาดไว้”
“จริงหรือ?”
“ใช่ค่ะ มันแพงกว่าคันธนูยาว แต่ก็ยังถือว่าราคาไม่แพงมาก พวกเขาไม่ได้ตั้งใจหักกิ่งของต้นไม้โลก แต่ใช้เฉพาะกิ่งที่ร่วงหล่นตามธรรมชาติระหว่างการเจริญเติบโตเท่านั้น และฉันก็ได้ส่วนลดในวันเปิดร้านด้วยค่ะ”
“นี่คือทั้งหมดที่คุณมีเหรอ?”
“ไม่แน่นอน”
สิ่งต่อไปที่เธอให้พวกเขาดูคือซองใส่ลูกธนู และข้างในนั้นมีลูกธนูที่ประดับด้วยขนนกหลากสี
“นี่ไง ดูสิ! ลูกศรเหล่านี้ได้รับการเติมพลังจากเหล่าวิญญาณแล้ว”
“สุรา?”
“ใช่แล้ว! มันทำมาจากขนนกของเทวดาตกสวรรค์ที่ผสานพลังของวิญญาณทั้งห้า ด้วยสิ่งนี้ ฉันสามารถยิงลูกศรไฟและลูกศรลมได้เหมือนกับนักเวท แล้วคุณคิดว่าไง? เจ๋งใช่ไหมล่ะ?”
ดวงตาของเหล่าชายที่มองดูคันธนูและลูกศรเริ่มเปล่งประกายด้วยความชื่นชม
“แต่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน…”
หญิงคนนั้นยังไม่หยุดแค่นั้น
เธอหยิบลูกธนูที่ยาวเป็นพิเศษจากซองใส่ลูกธนู แล้วชูขึ้นอย่างระมัดระวังให้ทุกคนเห็น
“…นี่คือลูกธนูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่น พวกเขามีในสต็อกแค่สิบอันเท่านั้น พวกเขาจัดการแข่งขันยิงธนูแบบไม่เป็นทางการ และอนุญาตให้ลูกค้า 10 อันดับแรกซื้อลูกธนูได้คนละหนึ่งอัน ผมโชคดีที่ได้มาหนึ่งอันเพราะได้อันดับที่เก้า”
มีบางอย่างที่ดูน่าหวาดหวั่นเกี่ยวกับแสงสีน้ำเงินที่ส่องกระทบหัวลูกศรภายใต้แสงไฟ
ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ
“ทำไมเรื่องนี้ถึงเป็นเรื่องใหญ่นัก? ฉันเห็นว่าหัวลูกศรเป็นสีน้ำเงินนี่นา”
“โอ้ มันคือเสียงฟ้าร้อง”
“อ-อะไรนะ?”
ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้างขึ้น และเขาก็รีบดึงตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว
อีกสองคนก็ทำเช่นเดียวกัน
หญิงคนนั้นหัวเราะออกมาเสียงดังและโบกมือ
“อย่ากลัวไปเลย มันทำจากวัสดุชนิดเดียวกัน แต่ปลอดภัยกว่า”
“…”
“ตรงหัวลูกศรมีส่วนผสมของเพชรอยู่เพียงเล็กน้อย ดังนั้นในทางเทคนิคแล้ว มันจึงไม่ใช่เพชรสายพันธุ์ธันเดอร์ด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้น…”
หญิงคนนั้นยิ้มและค่อยๆ ลูบหัวลูกศรด้วยนิ้วโป้งของเธออย่างระมัดระวัง
“ในแง่ของพลังทำลายล้าง มันเทียบไม่ได้เลยกับลูกศรชนิดอื่น ยิงโดนจุดอ่อน แม้แต่เมดูซ่าก็ยังระเบิดได้”
เธอยกแขนข้างที่ถือลูกธนูขึ้นในท่าเตรียมยิง
“แค่ได้ไปเยือนอีวาครั้งเดียว คุณก็จะหลงรักที่นี่เข้าอย่างจัง”
ชายคนแรกที่ร้องเรียนกล่าวอย่างไม่แยแส
“บางทีคุณน่าจะย้ายไปอยู่ที่นั่นเลยดีกว่า”
หญิงคนนั้นหยุดชั่วครู่
เธอถอนหายใจพลางค่อยๆ เก็บลูกธนูลงในซองใส่ลูกธนูอย่างระมัดระวัง
“ทำไมคุณต้องพูดแบบนั้นด้วยล่ะ?”
“คุณไม่รู้เหรอว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้กำลังช่วยเหลือพวกเขาอยู่? ก่อนหน้านี้คุณไปเยี่ยมอีวา แล้วตอนนี้คุณยังมาโฆษณาสินค้าของพวกเขาอีก! คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้เกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย? คุณบ้าไปแล้วหรือไง?”
“ทำไมฉันถึงต้องเสียสติด้วยล่ะ? ฉันแค่แสดงความพึงพอใจกับสิ่งที่ฉันซื้อมา ฉันควรจะโกหกเกี่ยวกับความรู้สึกของฉันเหรอ?”
หญิงคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“และในทางเทคนิคแล้ว วัลฮัลลาไม่ได้ทำอะไรผิด”
“ฉันไม่เคยบอกว่าพวกเขาทำอย่างนั้น แต่ทำไมพวกเขาถึงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเรา—”
“นั่นเป็นเพราะซินยองไม่ได้ทำอะไรเลยเพื่อกำจัดผู้ทรยศต่อมนุษยชาติ เหตุการณ์ล่าสุดพิสูจน์แล้วว่ามีผู้ทรยศอยู่ท่ามกลางพวกเรา และฉันเชื่อว่าพวกเขาควรถูกกำจัด”
“ว้าว ใครจะไปคิดว่าแค่ไปเยี่ยมอีวาครั้งเดียวจะทำให้คุณกลายเป็นผู้สนับสนุนวัลฮัลลาได้เนี่ย?”
“ผมไม่ได้เข้าข้างพวกเขานะครับ ผมแค่บอกว่าพวกเขาค่อนข้างมีเหตุผล”
ชายคนนั้นเยาะเย้ย แต่หญิงคนนั้นยังคงสงบ
“และเทพเจ้าทั้งเจ็ดได้กำหนดเป้าหมายเฉพาะอาชญากรสำหรับการประเมินสภาพแวดล้อมเท่านั้น เราไม่ได้ก่ออาชญากรรมใด ๆ และเราจะไม่มีวันก่ออาชญากรรม ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่ส่งผลกระทบต่อเรา”
หญิงคนนั้นยักไหล่
“ฮึ่ม แต่เราจะไป พวกเขาบอกว่าถ้าเราไม่ตอบรับคำเรียกเกณฑ์ทหาร เราจะถูกตราหน้าว่าเป็นอาชญากร”
ชายคนนั้นพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง
“นั่นเป็นเรื่องจริง… แต่การตัดสินใจของพวกเขาก็สมเหตุสมผล”
เธอวางมือลงบนคันธนูอันใหม่
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดออกมาพร้อมกับถอนหายใจ
“ที่จริงแล้ว… ผมยังตัดสินใจไม่แน่นอน แต่ผมกำลังคิดที่จะเข้าร่วมสงคราม”
“ฉันคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว คุณพูดถูก ฉันอาจจะเปลี่ยนไปหลังจากไปเยี่ยมอีวา”
หญิงคนนั้นพูดต่อ
“เราติดอยู่ที่ระดับ 4 มานานแล้ว เราจะอยู่แบบนี้ไปตลอดเลยเหรอ? คนที่อยู่ในระดับ 5 ได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เราไม่ควรตั้งเป้าหมายไปที่ระดับสูงก่อนที่จะสายเกินไปเหรอ?”
“ก่อนที่จะสายเกินไป?”
“ใช่ ก่อนที่มันจะสายเกินไป”
หญิงคนนั้นกระแอมไอ
“ฟังนะ จากนี้ไป พาราไดซ์จะหมุนรอบเอวาและเมืองอื่นๆ ที่ยอมรับสหพันธ์ ทำไม? ก็เพราะเหตุนี้แหละ”
เธอเคาะที่คันธนูและซองใส่ลูกธนู
“จำได้ไหมว่าการซื้ออุปกรณ์ใหม่ก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร? ทุกครั้งที่เราอัปเกรด ราคาอุปกรณ์ก็พุ่งสูงขึ้น แต่จากนี้ไป อุปกรณ์ที่ดีกว่าจะขายในราคาที่ถูกลงมาก”
“เราไม่จำเป็นต้องยอมจำนนต่อวัลฮัลลาเพื่อซื้ออาวุธของอีวา มันไม่ใช่ว่าจะมีข้อจำกัดว่าใครซื้อได้และใครซื้อไม่ได้”
“แน่นอน อาจจะมีพวกที่เลือกเฉพาะส่วนที่ดีอย่างคุณ แต่คนอื่นๆ ล่ะ? แม้แต่ผมเองก็ยังเชื่อว่านี่เป็นข้อเสนอที่ดีมาก คุณแน่ใจได้ไหมว่าจะไม่มีคนแบบผมอีก?”
ชายคนนั้นดูไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่
สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย
“สถานการณ์ดีที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา มนุษยชาติได้รับชัยชนะเหนือปรสิตมาหลายปีแล้ว และตอนนี้สหพันธ์ก็อยู่เคียงข้างเรา ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ จะเข้าร่วมสงคราม เพราะเห็นว่ามีความหวังที่จะได้รับชัยชนะ”
“นั่นหมายความว่าเราควรยอมทำตามข้อเรียกร้องของวัลฮัลลาใช่ไหม?”
“ผมแค่บอกว่าเราควรปล่อยให้เป็นไปตามนั้น พวกคุณรู้ใช่ไหมว่าวิธีที่ง่ายที่สุดในการได้รับคะแนนสะสมคือการทำสงคราม?”
ชายทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน
“ลองคิดดูสิ มีคนอีกมากมายที่ติดอยู่ที่ระดับ 4 เหมือนเรา ถ้าหากครึ่งหนึ่งของคนเหล่านั้นเข้าร่วมสงคราม และ 10 เปอร์เซ็นต์ของพวกเขากลายเป็นผู้มีอันดับสูงล่ะ?”
หญิงคนนั้นหยุดและหันสายตาไปมา ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นคนที่มีไหวพริบดีก็ตัวแข็งทื่อทันที
“คุณคิดว่าแม้ในอนาคต ผู้ที่มีอันดับสูงๆ จะยังได้รับการปฏิบัติแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือไม่? ไม่ เพราะเป็นเรื่องธรรมชาติที่ความต้องการจะลดลงเมื่ออุปทานเพิ่มขึ้น ปัจจุบัน ระดับ 5 ถือเป็นบุคคลสำคัญในทุกองค์กร แต่คุณค่าของพวกเขาจะลดลงในอนาคต”
ทักษะของชาวโลกเพิ่มสูงขึ้น ไม่เพียงแต่ระดับ 4 เท่านั้น แม้แต่ระดับ 5 ก็มีแนวโน้มที่จะสูญเสียคุณค่าไป
“ผู้นำของเมืองส่วนใหญ่ต่างก็ปฏิบัติตามแนวทางของวัลฮัลลาอยู่แล้ว เพราะสำหรับพวกเขา การเปิดเมืองให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมนั้นให้ผลประโยชน์มากกว่า ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ก็ตาม”
หญิงคนนั้นกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“แน่นอนว่าเชเฮราซาเดยังคงต่อต้านอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าซินยองจะตัดสินใจอย่างไร? และถึงแม้เชเฮราซาเดจะไม่เปลี่ยนแปลง สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ข้างหน้าก็คือความพินาศ”
ปลาบางชนิดอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายเล็ก ในขณะที่บางชนิดเดินทางไปไกลถึงทะเล
ผู้ที่มุ่งหน้าสู่ทะเลย่อมแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเผชิญกับศัตรูมากมาย ในขณะที่ผู้ที่ยังคงอยู่ในแม่น้ำจะไม่เปลี่ยนแปลง
ก็เหมือนกับตอนที่วัลฮัลลาแข็งแกร่งกว่าซินยองนั่นแหละ
“คุณคิดว่าแม้ในตอนนั้นเราจะยังสามารถมีความสุขกับสวรรค์ได้เหมือนตอนนี้ไหม? ฉันไม่คิดอย่างนั้นหรอก ผู้คนจะดูถูกเราที่ไม่เข้าร่วมสงคราม และเราอาจจะลำบากในการหาที่นั่งในคณะสำรวจด้วย… เราจะต้องระมัดระวังตัวตลอดเวลา”
ดูเหมือนว่าชายทั้งสองจะเชื่อคำพูดของหญิงคนนั้น
ชายที่เหลือซึ่งเป็นคนแรกที่บ่น ก้มหน้าลง
“…ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพยายามจะพูด”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย
“แต่การเข้าร่วมสงครามมันค่อนข้าง… ฉันได้ยินมาว่าราชินีปรสิตและผู้บัญชาการกองทัพล้วนเป็นเทพเจ้า มนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเราจะฆ่าเทพเจ้าได้อย่างไร?”
หญิงสาวอมยิ้มเมื่อรู้ว่าชายคนนั้นกังวลเรื่องอะไร
“ฉันเข้าใจ การเข้าร่วมสงครามนั้นมีความเสี่ยงอยู่แล้ว แต่เราจำเป็นต้องเสี่ยงมากกว่าที่เราจะรับไหวจริงหรือ?”
“อืม?”
“คุณพูดถูกแล้ว มนุษย์จะเอาชนะเทพเจ้าได้อย่างไร? ดังนั้นเราควรหลีกเลี่ยงพวกท่านตั้งแต่แรกเลยดีกว่า”
ชายคนนั้นมองหญิงคนนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง
“คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหม? ทำไมเราต้องต่อสู้กับพวกเขา? มีมนุษย์โลกคนหนึ่งที่ฆ่าผู้บัญชาการกองทัพไปแล้ว และในสหพันธ์ก็มีคนแข็งแกร่งมากมาย”
หญิงคนนั้นยกมือขึ้นและพูดต่อ
“เราควรปล่อยให้มอนสเตอร์สู้กับมอนสเตอร์ตัวอื่นไป ส่วนเราก็จัดการกับศัตรูที่อยู่ในระดับเดียวกับเรา คือเราสามารถเอาชนะเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอที่สุดได้ง่ายๆ อยู่แล้วนี่นา แล้วถ้าเรามีอาวุธแบบนี้อีกเยอะๆ ล่ะ? ฉันคิดว่าเราจะเอาชนะพวกที่แข็งแกร่งกว่านี้ได้อีก แล้วถ้าหากลูกธนูของฉันยิงโดนเมดูซ่าเข้าจริงๆ ล่ะก็…”
หญิงสาวตัวสั่นเทา ดวงตาเป็นประกายเมื่อถือลูกศรสายฟ้าอยู่ในมือ
“ของพวกนี้มาจากร้านของเหล่าภูตแห่งท้องฟ้า แต่ในไม่ช้าเหล่าคนแคระ ภูตถ้ำ และมนุษย์สัตว์ก็จะเปิดร้านของตัวเองเช่นกัน คุณคิดอย่างไรบ้าง?”
“ดังนั้น….”
ชายคนนั้นเลียริมฝีปาก
“เราควรย้ายไปอยู่ที่บ้านอีวาดีไหม?”
“เปล่า ฉันแค่บอกว่าเราควรไปด้วยกัน ฉันไม่คิดว่าการย้ายไปอยู่ที่นั่นจะจำเป็น”
“?”
“คืออย่างนี้นะ ฉันได้ยินข่าวลือนี้มาจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้…”
หญิงผู้นั้นส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมอุดมการณ์มารวมตัวกัน
ชายทั้งสามโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงคนนั้น
“เมืองต่อไปที่จะเปิดทำการน่าจะเป็นเมืองฮารามาร์ก”
“อะไรนะ? แต่ฮารามาร์กไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของซิซิลีเหรอ?”
“โอ้โห คุณไม่รู้เหรอว่าวันที่วัลฮัลลาประกาศจุดยืน ผู้นำของซิซิลีรีบบินไปหาเอวาเพื่อเอาใจวัลฮัลลาทันที?”
“คุณนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ รู้ไหมว่าพวกเขาตัดความสัมพันธ์กับองค์กรพันธมิตรไปแล้วด้วย? และซินเซียก็เจรจากับฮารามาร์กให้ยอมรับเงื่อนไขของวัลฮัลลาแล้ว โดยมีเงื่อนไขว่าต้องจำกัดการดูแลเฉพาะอาชญากรเท่านั้น”
“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าซิซิลีจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา พวกเขายังเพิ่งก่อสงครามกลางเมืองเพราะไม่ชอบราชวงศ์เลย”
“สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามมาโดยตลอดนับตั้งแต่ก่อตั้งเป็นองค์กรตัวแทน ผมมั่นใจว่าพวกเขายินดีที่วัลฮัลลาเข้ามาแทรกแซงในครั้งนี้”
หญิงคนนั้นลดเสียงลงอีก
“อย่างไรก็ตาม เมืองต่อไปที่จะเปิดคือโอเดอร์หรือฮารามาร์ก มีข่าวลือว่าเจ้าหญิงเทเรซ่ามาพักอยู่ที่อีวาพักใหญ่แล้ว และเธอกำลังพยายามโน้มน้าวตัวแทนของวัลฮัลลาให้เลือกฮารามาร์ก…”
หญิงคนนั้นกระซิบราวกับกำลังบอกความลับสำคัญ และชายทั้งสามก็พยักหน้าเห็นด้วย
แต่สิ่งหนึ่งที่หญิงคนนั้นไม่รู้ก็คือ ข่าวลือที่เธอได้ยินนั้นถูกปล่อยออกมาโดยเจตนาจากใครบางคน
กล่าวโดยสรุป มันเป็นความลับที่รู้กันทั่วไป ดังที่เห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่าผับที่ปกติจะเสียงดังกลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบในวันนี้
ชาวโลกกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ไม่เคยคิดมาก่อน
นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงของมนุษยชาติ
หนึ่งเดือนผ่านไปนับตั้งแต่สหพันธ์เข้ามาตั้งรกรากในอีวา
ยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินว่าแผนนี้ประสบความสำเร็จหรือไม่ แต่จนถึงตอนนี้ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น
สหพันธ์ได้ผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองมนุษย์ได้อย่างประสบความสำเร็จ และถนนหนทางในอีวาคึกคักไปด้วยนักท่องเที่ยวและชาวโลกที่มาจับจ่ายซื้อของทุกวัน
และวันนี้มีการประกาศว่า Odor และ Haramark จะเปิดให้บริการพร้อมกัน
ยุนซอฮุยอยู่คนเดียวในห้องทำงานของเธอ และซ่อนใบหน้าไว้ในมือ
ผู้ที่รู้จักเธอย่อมรู้ว่านี่เป็นภาพที่หาดูได้ยาก
แต่ปฏิกิริยาของเธอก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่คาดคิดว่าสหพันธ์จะเข้าร่วมกับอีวา
ก่อนหน้านี้ เธอแน่ใจว่าซินยองจะรับมือได้ แต่ตอนนี้ล่ะ? ไม่แน่ใจแล้ว
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่เธอคาดไม่ถึง
‘มันเร็วเกินไป…’
การเปลี่ยนแปลงของเอวาเกิดขึ้นเร็วเกินไป
นั่นหมายความว่าฝ่ายตรงข้ามได้เตรียมแผนนี้มาอย่างน้อยหนึ่งปีแล้ว
สำหรับซินยอง มันเป็นการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว แต่สำหรับวัลฮัลลา นี่คือสิ่งที่พวกเขาเตรียมการมานานแล้ว
ยุนซอฮุยไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไปแล้วว่าเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก
สหพันธ์และขีดความสามารถทางเทคโนโลยีของพวกเขานั้นเป็นสิ่งล่อใจที่เย้ายวนใจอย่างไม่ต้องสงสัย
ถ้าเป็นช่วงเวลาอื่น เธอคงขอให้พวกเขาอนุญาตให้เชเฮราซาเดเข้าร่วมด้วย
อย่างไรก็ตาม สถานะของซินยองในขณะนั้นไม่ค่อยดีนัก
ชาวโลกจำนวนมากต่างโทษซินยองว่าเป็นต้นเหตุของความมั่งคั่งของราชวงศ์
พวกเขาโต้แย้งว่าเหตุการณ์นี้จะไม่เกิดขึ้นหากซินยองประกาศจุดยืนของตนตั้งแต่แรก หรือไม่วางแผนก่อเหตุการณ์นี้ตั้งแต่แรก
ตอนนี้ซินยองไม่มีทางแม้แต่จะฝันถึงการเทียบเท่ากับวัลฮัลลาได้เลย
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แม้แต่ตำแหน่งที่สองก็คงเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยไปแล้ว ซินยองจะกลายเป็นหนึ่งในองค์กรธรรมดาๆ มากมายที่มีอยู่
เช่นเดียวกับที่วัลฮัลลาแซงหน้าซินยองได้ภายในเวลาเพียงสองปี เหตุการณ์นี้จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ถ้าเธอไม่ทำอะไรเลย ซินยองก็จะตามหลังคนอื่น
เธอต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะสายเกินไป
สิ่งที่จะช่วยให้ซินยองกลับมามีชื่อเสียงโด่งดังอีกครั้ง
ยุนซอฮุยไม่ค่อยชอบเสี่ยงเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เธอวางมือลงบนตัวรับสัญญาณสื่อสารและโทรหาเลขานุการของเธอ
ไม่นานหลังจากนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคล เดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ด้วยท่าทางตึงเครียด
“คุณโทรหาฉันเหรอ?”
“ติดต่อ….”
ยุนซอฮุยกัดริมฝีปาก ถอนหายใจ แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
“ติดต่อวัลฮัลลา”
“…ขอโทษ?”
ยุนซอฮุยเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
เธอเกลียดการพูดซ้ำซาก
“ฉันบอกว่า ติดต่อวัลฮัลลา เราต้องคุยกัน”