บ่วงแค้นแสนรัก - บทที่ 427 ฉันจะทำยังไงกับเธอดี
หน้าประตูบาร์นั่งเล่น มีนักเลงสองคนเดินมา เห็นเย่ซือเยวี่ยและเวินหนิงสองคน ดวงตาสองข้างก็เป็นประกายทันทีไม่ขยับไปไหน
“สาวสวย เมาแล้ว ให้พี่ชายสองคนไปส่งกลับไหมจ๊ะ” หนึ่งในนักเลงสวมชุดดำพูดขึ้นอย่างมุ่งร้าย ดวงตาโจรเหล่านั้นเล็งไปที่ร่างกายทั้งสองอย่างต่อเนื่อง
อีกคนสวมชุดแดงหัวเราะขึ้นมา ก้าวไปข้างหน้าแล้วยื่นมือออกมา
เย่ซือเยวี่ยหน้าแดง หรี่ตา มองสองคนตรงหน้า ขมวดคิ้วอย่างรำคาญแล้วโบกมือปฏิเสธ “ออกไปซะ”
“โอ้ สาวสวยอารมณ์ร้อนด้วยแฮะ”
นักเลงทั้งสองไม่สนใจ แต่กลับหัวเราะเสียงดังขึ้นมา ล้อมซ้ายล้อมขวา ค่อยๆ เข้ามาใกล้
นักเลงชุดดำจับแขนเย่ซือเยวี่ยไว้ อดไม่ได้ที่จะลูบ “จึ๊ๆ ทั้งขาวทั้งเนียน อ๊าก……”
ยังพูดไม่ทันจบ นักเลงชุดดำก็ร้องลั่น
เมื่อเย่ซือเยวี่ยถูกมันจับข้อมือ หัวใจก็ลุกเป็นไฟ หรี่ตา เตะมันทันทีโดยไม่สนใจ โดนจุดสำคัญของนักเลงพอดี
นักเลงอีกคนตกใจ เห็นรองเท้าส้นแหลมคู่นั้นบนเท้าเย่ซือเยวี่ย แล้วมองท่าทางน่าสมเพชของพี่น้องตน บางส่วนในร่างกายนั้นก็รู้สึกเจ็บขึ้นมารางๆ
“อยู่ห่างๆ หน่อย ไสหัวไป”
คนที่ดื่มมากเกินไป ท่าทางเมาเหล้านั้นก็แปลกประหลาด เวินหนิงถือว่าปกติ เย่ซือเยวี่ยเหมือนไม่ได้ดื่ม เป็นประทัดไฟ ไฟลุกขึ้นมาแล้วเผาทันที
ความแตกต่างหนึ่งเดียวคือ หลังจากเมาแล้วก็จะไม่มีสติ
เธอลูบไหล่เวินหนิง “เธอ เธออยู่ตรงนี้นะ เด็กดี ฉัน เอ่อ……ฉันจะไปแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวมา”
หลังจากคำสั่งที่ดูน่าเกรงขามเสร็จสิ้น เย่ซือเยวี่ยก็จ้องมองนักเลงชุดแดงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ยื่นมือออกไป “แก เข้ามา”
ชายชุดแดงตกตะลึง ลังเลสักพัก เดินเข้าไปอย่างไม่มั่นใจ
วินาทีต่อมา
“อ๊าก……”
ทันใดนั้นเย่ซือเยวี่ยก็ลงมือโดยไม่ต้องดิ้นรน กระเป๋าหนังในมือที่ประดับไปด้วยเพชรพลอยคมๆ ก็ฟาดลงไปบนหน้าผากนักเลงชุดแดงอย่างแรง ล้มลงไปทันที และมีรอยเลือดบนหน้าผาก
นักเลงชุดแดงเจ็บจนทนไม่ไหว ลูบใบหน้า กัดฟันด้วยความโกรธ จ้องมองเย่ซือเยวี่ย “แม่ง ไอ้กะหรี่”
เขาพุ่งมาให้บทเรียนเย่ซือเยวี่ย เธอขมวดคิ้ว ไม่รู้อันตรายที่กำลังมาถึง ชู “ของมีคม” ในมือแล้วพุ่งเข้าไป
ความเจ็บปวดบนหน้าผากก็ยังมี นักเลงชุดแดงกลัวกระเป๋าใบนี้ รู้สึกมีข้อจำกัดนิดหน่อย อยากหลบไปด้านหลังทันที สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจ สะดุดเสาค้ำหินด้านหลัง
เย่ซือเยวี่ยพุ่งเข้าไปทันที คร่อมตัวนักเลงอย่างบ้าบิ่นมาก “ของมีคม” ในมือทักทายหน้าผากนักเลงอย่างไม่เกรงใจสักนิด
ทุกครั้งที่กระแทกลงบนเนื้อ ดูแล้วเจ็บปวด นักเลงกรีดร้องลั่น
เมื่ออันเฉินมาถึง เห็นฉากโหดเหี้ยมแบบนี้ มุมปากก็กระตุกอย่างรุนแรง เดินไปเงียบๆ แล้วดึงเธอขึ้นมา
นักเลงสองคนวิ่งหนีไปทันที
“ใครอ่ะ……”
เย่ซือเยวี่ยตะโกนเสียงดังขณะฟาดกระเป๋าในมือไปด้านหลัง อันเฉินหลบอย่างว่องไว “ของมีคม” ในมือเธอถูกขัดขวางอย่างราบรื่น
ในตอนนี้ ลู่จิ้นยวนก็มาถึง เป้าหมายเขาก็ต้องเป็นเวินหนิงที่ยืนข้างๆ ใกล้จะหลับแล้ว
“เจ้านาย แล้วเธอ……” อันเฉินอยากพูดอะไรบางอย่าง
ลู่จิ้นยวนโบกมือปฏิเสธตลอดเวลา “นายรับผิดชอบไปส่งเย่ซือเยวี่ย ไปก่อนนะ”
อันเฉิน： “……”
บางทีเพราะเมื่อครู่นี้ออกแรง ตอนนี้เย่ซือเยวี่ยเลยเงียบสงบลงมาก ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งไม่รู้กำลังมองอะไร ปล่อยให้เขาประคองโดยไม่ขยับเลย
อันเฉินมองหญิงสาวในมือ อดไม่ได้ที่จะกลอกตา ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาลากเธอเข้าไปในรถ
อีกด้านหนึ่ง
ลู่จิ้นยวนพาเวินหนิงที่เมาหลับกลับมาที่วิลล่าตี้ซิน หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว เขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เวินหนิงโดยไม่บ่น เอาผ้าอุ่นมาเช็ดมือและหน้าเธอ
เวินหนิงที่สงบมาตลอดจู่ๆ ก็เริ่มดิ้น เธอมองชายตรงหน้าอย่างมึนงง มองๆ อยู่น้ำตาก็ไหลทันที ทำให้ลู่จิ้นยวนทำอะไรไม่ถูก
“เวินหนิง เธอเป็นอะไร? อย่าร้องไห้เลยนะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? อึดอัดตรงไหนบอกฉัน……”
“คุณมันเลว ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้ ทำไมต้องหลอกฉัน……”
จู่ๆ เวินหนิงก็ยืนขึ้นมา ร้องไห้และทุบตีเขา ถึงแม้กำปั้นที่ขว้างออกไปจะนุ่มนวลและไม่มีแรง แต่เมื่อโดนตัวลู่จิ้นยวน ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บเหมือนกัน
“ฮือๆ ทำไมคุณต้องหลอกฉัน ฉันไม่อยากอยู่กับคุณ ฉันกลัวมาก กลัวจัง……”
เธอร้องไห้เวทนามาก พูดไม่ต่อเนื่อง แต่ลู่จิ้นยวนฟังเข้าใจ อดไม่ได้ที่จะกอดเธอ กอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น
“ขอโทษนะเวินหนิง ขอโทษ ฉันไม่ดีเอง ขอโทษ……”
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เสียงร้องไห้เวินหนิงก็เบาลง ค่อยๆ หลับไป
ลู่จิ้นยวนอุ้มเธออย่างอ่อนโยน วางเธอลงบนเตียง เห็นดวงตาและจมูกที่บวมแดงของเธอ ก็จูบลงไปด้วยความสงสาร
เขาแตะหน้าผากเวินหนิง ในใจก็ถอนหายใจ เวินหนิง ฉันควรทำยังไงกับเธอดี
เมื่อเทียบกับฝั่งเขาแล้ว ทางด้านอันเฉินยิ่งไม่ง่ายเลย กล่าวว่าเป็นหายนะก็ไม่เกินจริง
เย่ซือเยวี่ยแทบจะสร้างปัญหาตั้งแต่ขึ้นรถไป
“นายเป็นใครอ่ะ นายจะทำอะไร ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน……”
อันเฉินทำหน้าเครียด กว่าจะรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอได้ ก็โดนเตะไปหลายรอบ ผลสุดท้ายเมื่อขับรถ ผู้หญิงบัดซบนี่ก็กลายเป็นปีศาจอีกครั้ง
สองมือวางบนหน้าต่าง ครึ่งศีรษะยืดออกไปข้างนอก คุณยื่นมือออกไปข้างนอกก็ยื่นไป อย่างไรแล้วครึ่งหน้าต่างนั้นก็ไม่มีอันตรายอะไร
แต่……
“ช่วยด้วยอ่า ช่วยด้วย ค้ามนุษย์อ่า ช่วยด้วย……”
เกิดเสียงเอี๊ยด อันเฉินเหยียบเบรกทันที เขามองผู้หญิงข้างๆ ด้วยใบหน้ามืดมน อยากจะบีบคอเธอให้ตายจริงๆ
เย่ซือเยวี่ยเห็นรถจอดลง ก็หยุดตะโกนทันที มองเขาอย่างตกตะลึง จากนั้นก็สะอึกแล้วหัวเราะขึ้นมา
อันเฉิน： “……”
ก็เป็นแบบนี้ พอเขาขับรถ ผู้หญิงคนนี้ก็เริ่มโวยวาย พอเขาหยุดรถเธอก็เงียบ โซซัดโซเซกว่าจะขับรถเข้าไปในเขตอพาร์ทเมนท์เขาได้
ไม่ได้เป็นเส้นทางที่ไกล แต่อันเฉินรู้สึกว่าตัวเองจะมีอาการทางประสาทแล้ว อุ้มผู้หญิงคนนี้ขึ้นไปชั้นบนด้วยความโกรธ
สุดท้ายก็ถึงบ้าน ตอนแรกคิดว่าโล่งใจได้แล้ว สุดท้ายเมื่อขึ้นไปชั้นบน
“แหวะ……”
อันเฉิน： “……”
เขาหยุดฝีเท้า ตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงอยู่หน้าบันได รู้สึกถึงความอุ่นชื้นด้านหลัง นอกจากนี้ยังมีกลิ่นแปลกๆ ลอยมากลางอากาศ
อันเฉินทำหน้าเย็นชา กัดฟันกรอด โกรธจนร่างกายสั่น ทั้งร่างเกือบพังทลาย
“เย่ ซือ เยวี่ย……”
ตอนนี้เขาเสียใจมาก ทำไมตัวเองต้องไปรับผู้หญิงคนนี้ด้วย โทรหาเจ้านายทันที ถ้าเจ้านายตัวเองอยู่บ้านดีๆ ก็ไม่ต้องมีเรื่องแบบนี้