Black Peach Z เดิมพันรักสาวแฮกเกอร์ - ตอนที่ 2090 - 2107

ตอนที่ 2090
“เขา ใครเหรอ?” เด็กวัยรุ่นที่ไม่รู้เรื่องถามออกมา
ก็ได้ยินเสียงดังจากข้างตัว “Z ต้องเป็นเขาแน่ เท่สุด ๆ”
“Z!” วัยรุ่นคนนั้นตาโต “ Z จริงเหรอ? Z ในตำนานคนนั้น!”
“ขับรถได้แบบนี้ นอกจากเขาแล้วไม่มีคนอื่นแน่ แถมทางตำรวจยัง
ทำอะไรเขาไม่ได้อีก”
พอจะเห็นความตื่นเต้นจากน้ำเสียงนั้นได้ ท่าทางพิธีกรจะเป็นแฟน
คลับ Z
ไม่เพียงแต่พิธีกร เมื่อคำว่า Z ถูกเอ่ยถึง คนที่มองหน้าจอต่างมี
ปฏิกิริยาแตกต่างกันไป
Z
Z กลับมาแล้ว!
หมายความว่า โลกแห่งแฮกเกอร์จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง!
ในระหว่างที่คลิปข่าวนี้ปรากฏออกมา ไม่มีใครสังเกตเห็นผู้ชายคน
หนึ่งที่สวมชุดสูทแต่กลับดูแช่มช้าเจ้าเล่ห์ ทั้งยังยืนอยู่ไม่ไกล เจ้าตัว
กำลังคีบบุหรี่ เรียวปากบางแย้มยิ้ม
“คุณอา ยิ้มอะไรเหรอ?”
“เปล่า”
ชายคนนั้นถอนสายตากลับมา ดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรสักเท่าไร
หากเทียบกับความตื่นเต้นของคนอื่น วิลเลี่ยมกลับทุกข์ระทม เพราะ
นับจากเมื่อครู่นี้ มือถือเขาก็ดังตลอดเวลา
ข่าวสารแต่ละอย่างล้วนแต่เกี่ยวข้องกับรถของเขา ผิดกฎจราจร ผิด
กฎ ผิดกฎ!
วิลเลี่ยมตาเบิกกว้าง ทึ้งผมตัวเอง “จิ่ว เธอขับรถฉันไปทำอะไรเนี่ย?”
ป๋ อจิ่วในเวลานี้หายไปจากสายตาผู้คน
เมื่อก่อนเธอมากับความมืดอย่างเงียบเชียบ ตอนนี้กลายเป็นแดง
เดือดท้าทายสายตา
แต่ไม่ว่าจะเป็นสีไหน เมื่อเธอปรากฏตัวขึ้นก็หมายความว่า The
Fifth Avenue จะเปลี่ยนไป
คนบางกลุ่มไม่ยินดีกับการกลับมาของเธอนัก โดยเฉพาะพวกที่ทำ
การแลกเปลี่ยนทางการเงินและอำนาจกัน
“ไหนว่ากลุ่มแฮกเกอร์สลายไปแล้วนี่? ทำไมคนคนนี้ถึงปรากฏตัว
อีก?”
หัวหน้ามาเฟียบางคนใน The Fifth Avenue ซึ่งเป็นอริกับพวกเจ้าพ่อ
สถานบันเทิงต่างต่อสายถึงกันโดยไม่แก่งแย่งชิงดีอย่างน่ามหัศจรรย์
เป็นเพราะการปรากฏตัวของ Z เจ้าพ่อทั้งสองจึงวางบุญคุณความแค้น
ลงชั่วคราว และคิดอย่างจริงจังว่าจะใช้วิธีไหนมาระวัง Z เอาไว้
แต่กลับไม่มีใครรู้ว่า ต่อไปพวกเขาไม่เพียงแต่ต้องระวัง Z
แต่ยังรวมถึงคนคนนั้นข้างตัวเธอที่ต่อกรด้วยยากเป็นที่สุดด้วย
สิ่งสำคัญในเวลานี้ก็คือ ป๋ อจิ่วไม่มีเวลาจัดการคนเหล่านั้น
ตอนนี้เธอมุ่งมั่นที่จะได้เจอเจ้าหญิงน้อยของเธอ จะบอกเขาว่าเธอไม่
เคยเปลี่ยนไปเหมือนกัน
รถสปอร์ตแล่นผ่านไปบนสะพาน ตัวรถส่องแสงวูบวาบได้ จากนั้น
ก็เลี้ยวโค้งเข้าสู่เขตบ้านเดี่ยว
เวลานี้ฟ้ามืดแล้ว ป๋ อจิ่วมองบริเวณที่ไม่ไกลจากนั้น
ผ่านไปนานหลายปี เมื่อได้เห็นที่นี่ในตอนนี้จึงรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือน
ในอดีต
บ้านที่ล้อมด้วยรั้วไม้สีขาวเข้าคู่กันกับสนามหญ้า ตัวบ้านสองชั้นนั่น
ทำให้ป๋ อจิ่วเหมือนรู้สึกไปเองว่า เมื่อหันไปมองก็จะเห็นคนคนนั้น
ปรากฏตัวอยู่ที่นี่
แสงจันทร์ค่อย ๆ สาดส่องเข้ามา ป๋อจิ่วเดินตรงไปข้างหน้าจนมาถึง
ตัวบ้านที่อยู่ด้านใน
ป้ายไม้ที่ติดบนรั้วสลักตัวอักษรจีน ‘ป๋ อ’ ตัวใหญ่เห็นได้เด่นชัด
ร่างที่เธอคุ้นเคยยืนอยู่ที่รั้วนั้น เขาซุกมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ า
กางเกง ส่วนมืออีกข้างถือกระดาษแผ่นหนึ่งไว้
กระดาษนั่นน่าจะเอามาจากกล่องจดหมาย พอจะเห็นร่องรอยบนนั้น
ได้
ป๋อจิ่วหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไป
ชายคนนั้นหันหน้ามา นัยน์ตาเหมือจะสะท้อนเงาของดวงอาทิตย์
และพระจันทร์ออกมาได้…
ตอนที่ 2091
เรียวปากบางของป๋ อจิ่วพลันแย้มยิ้มขึ้นมา เส้นผมสีเงินสะบัดพลิ้ว
ตามแรงลม ทั้งอหังการและเกียจคร้าน
ตอนแรกเธออยากจะเดินเข้าไปกอดเขา แล้วเริ่มกระบวนการแต๊ะอั๋ง
อย่างไรท่านเทพก็บอกเองว่า ขอแค่หาเขาเจอ เขาก็จะตกเป็นของเธอ
แต่ไม่คิดว่าเธอยังไม่ทันทำอะไร เขาก็ดึงเธอไปไว้ในอ้อมกอดเสีย
แล้ว เธอได้กลิ่นแมกไม้ที่โชยเข้าจมูก ผสมผสานไปกับกลิ่นมินต์
บุหรี่จากตัวเขา
ป๋อจิ่วผิวหน้าแข็งแรงมากพอจะโอบเอวเขาหลังจากที่โดนกอด “ฉัน
ยังกลัวว่าจะมาไม่ทันซะอีก ไม่คิดว่าฟ้าจะมืดแล้ว”
“มืดก็ไม่เป็นไร” ฉินมั่วหลุบตาลง “ยังรอได้อีกนาน”
ป๋ อจิ่วมองเขา “งั้นพี่ก็เป็นของฉันแล้วใช่ไหม?”
“ฉันเป็นของเธอมานานแล้ว” ฉินมั่วกดเสียงให้ต่ำลง นัยน์ตาสีเข้ม
สั่งสมอารมณ์ไว้มากมาย
หลังจากที่ได้เห็นจดหมายฉบับนั้น เขาถึงได้เข้าใจว่าคนที่เศร้าหมอง
ในปีนั้นไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
ตัวอักษรบนจดหมายมีตัวอักษรที่เขียนผิดมากมาย แต่ไม่เป็นอุปสรรค
ต่อการเข้าใจความหมายที่เธอต้องการสื่อ
เมื่อฉินมั่วอ่านถึงท่อนที่ว่า ‘มั่วมั่ว ฉันคิดถึงเธอ ที่นี่ไม่มีใครซื้อลูกอม
ให้ฉันกินเลย ไม่มีใครพับแขนเสื้อให้ฉันด้วย ตอนล้างหน้า ฉันทำ
เสื้อเปียกตั้งหลายตัวแน่ะ ฉันรู้ว่าเธอโกรธที่ฉันออกไปกับวิลเลี่ยม
แต่ฉันไม่ได้ออกไปเที่ยวนะ ฉันเป็นห่วงพ่อกับแม่ กลัวว่าจะเกิดเรื่อง
ขึ้น เลยไปอธิษฐานขอพรที่วัด เพราะงั้นมั่วมั่วอย่าโกรธนะ…ได้ไหม
ตอนนี้ฉันอยู่ในปราสาทที่ใหญ่มาก ถึงคุณตาพ่อบ้านจะบอกว่าคุณตา
อานต้องไม่ยอมแน่ แต่ฉันก็อยากถามเธออยู่ดีว่าเธอมาอยู่ที่ปราสาท
กับฉันได้ไหม ฉันจะซื้อพู่กันจีนให้เธอหลาย ๆ อันเลย เธอชอบ
เขียนหนังสือไม่ใช่เหรอ ถ้าเธออยากมาก็ตอบจดหมายฉันด้วย แล้ว
ฉันจะกลับไปรับแน่นอน’
ฉินมั่วไม่รู้ว่า ตอนหลังที่เธอรอรับจดหมายตอบกลับจะรู้สึกอย่างไร
แต่แค่เขาหลับตาลง ก็เหมือนจะเห็นเธอในชุดนอนเสือน้อยกำลัง
ล้างหน้าอย่างมุ่งมั่นแล้วเปียกทั่วตัวเพราะไม่พับแขนเสื้อ ด้วยเพราะ
ไม่มีใครช่วยดูแลเธอ
จำได้ว่าเมื่อก่อนคุณตาเคยถามเขา จะต้องดีต่อยัยเสือน้อยขนาดนี้เลย
เหรอ?
ตอนนั้นเขายังคิดว่าตัวเองตัดสินใจที่จะเลี้ยงเด็กย่อมต้องเลี้ยงให้ดี
เพราะคนบางคนก็โง่เหลือเกิน หากเขาไม่เลี้ยงแล้วใครจะเลี้ยง?
ทว่าเขากลับทำไม่ได้สักอย่าง
ตัวอักษรแต่ละตัวบนจดหมายโย้เย้มาก ถ้อยคำยังให้อารมณ์ความ
เป็นเด็กด้วย
ตอนนั้นนอกจากคุณตาพ่อบ้านแล้ว คงไม่มีใครอยู่ข้างเธอ
เขาเคยบอกตัวเองว่าจะต้องเลี้ยงเธอให้ดี แต่กลับทำไม่ได้
ฉินมั่วเพิ่มแรงที่มือเล็กน้อย ลมหายใจโชยผ่านใบหูเธอ เสียงน่า
ดึงดูดใจ “ป๋อเสียวจิ่ว พวกเราแต่งงานกันเถอะ”
“แต่งงาน?” แววตาป๋ อจิ่วระยิบระยับ “ตอนนี้เหรอ? ไหนบอกว่าอายุ
ยังไม่ถึงตามที่กฎหมายกำหนดไง?”
ชายหนุ่มเลิกผมให้เธอ “แต่งที่เมืองนอกก่อนครั้งหนึ่ง”
จัดงานแต่งสองครั้งเหรอ?
ป๋อจิ่วหัวเราะเบา ๆ “ได้เลย”
ฉินมั่วหลุบตาจูบลงบนเส้นผมของเธอ
บ้านข้าง ๆ มีคุณยายคนหนึ่งอาศัยอยู่ เธอเดินเข้า ๆ ออก ๆ และเห็น
ภาพที่ว่าพอดี
ก่อนหน้านี้เธอมาคุยกับพ่อหนุ่มตัวสูง ถามว่าทำไมถึงมายืนตรงนี้
และไม่เข้าไป
เขาบอกว่ารอภรรยาอยู่
เธอจึงถามว่าทำไมไม่เข้าไปรอด้านใน พ่อหนุ่มบอกว่ากลัวภรรยาจะ
ไม่เห็นเขา เขาอยากให้เธอเห็นเขาทันทีที่มาถึง
ไม่ว่าฟ้าจะสว่างหรือมืดมิดก็ตาม…
ตอนที่ 2092
บ้านตระกูลอาน น้อยครั้งที่คุณท่านอานจะกลับมาที่นี่ แต่ได้จ้างคุณ
พ่อบ้านเอาไว้คนหนึ่งแล้ว
ดูออกไม่ยากว่าเป็นคำสั่งของใคร ถึงทำให้มีคนเข้าไปทำความสะอาด
ที่บ้านตระกูลป๋ อทุกวัน
คงสภาพไว้เหมือนเดิมราวกับไม่เคยมีใครจากไปไหน
หลังจากที่ฉินมั่วสูญเสียความทรงจำก็ไม่ได้กลับมาอีก คุณพ่อบ้าน
วัยหนุ่มในเวลานั้นกลายเป็นผู้ใหญ่แสนสุภาพในเวลานี้
เมื่อได้พบกับฉินมั่วอีกครั้ง แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
อย่างเด่นชัด
ฉินมั่วเคยถามเขาว่ามีใครกลับไปที่บ้านตระกูลป๋อหรือไม่
เขาได้แต่ส่ายหน้าทุกครั้ง
แต่ช่วงนี้ไม่รู้ทำไม กล้องวงจรปิดจึงเหมือนจะทำงานได้ไม่ดี ทว่า
คุณพ่อบ้านไม่เห็นว่าเป็นปัญหาใหญ่ ของด้านในก็ไม่ได้ลดน้อย
หายไป จึงไม่ได้รายงานฉินมั่ว
อาหารเย็นย่อมเป็นฝีมือของพ่อครัวชาวจีน และยังเป็นอาหารจีน
ไม่ใช่เพราะเหตุใด
ไม่ใช่เพราะอะไร เพียงเพราะใครบางคนอยากกินนั่นเอง
ดังนั้นก่อนที่จะมาที่นี่ ฉินมั่วได้ให้พ่อครัวของตระกูลอานบินมา
ก่อนล่วงหน้าแล้ว
คุณท่านอานก็ยินดีมาก ก่อนที่พ่อครัวจะออกเดินทางไปได้สำทับ
หลายครั้งว่าให้ทำอาหารที่จิ่วน้อยชอบกิน
เวลาป๋ อจิ่วทานข้าวมักจะเนิบนาบ แต่ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย นอกจาก
เอาแต่ส่งข้อความผ่านวีแชท
เป้าหมายหลักที่ส่งไปให้คือหลินเฟิง “ขอซองด้วย”
หลินเฟิงยังมีเอกสารที่ต้องเซ็นเป็นกอง กำลังดึงคอเสื้อ ก็พลันเห็น
ข้อความดังกล่าวเข้าเสียก่อน จึงงงงันอยู่บ้าง “ซองอะไร?”
“ซองงานแต่งฉันกับหัวหน้าไง ลองคำนวณดูแล้ว นายต้องให้สอง
เท่า” ป๋อจิ่วงับตะเกียบพลางตอบกลับไป
หลินเฟิงหัวเราะเยาะ “เจ้าแบล็ก ตามกฎหมายแล้วนายยังแต่งงาน
ไม่ได้ จะเอาซองไปทำไม”
“พรุ่งนี้ฉันจะแต่งงาน” ป๋ อจิ่วพิมพ์ต่อ “ที่ต่างประเทศ”
หลินเฟิงรู้สึกเหมือนโดนอีกฝ่ายอวดให้ฟัง จึงลุกยืนขึ้นทันใด
ส่วนอวิ๋นหู่ที่นั่งอยู่ข้างตัวดันแว่นตากรอบทองบนดั้งจมูกอย่างไม่
รู้สึกรู้สาสักเท่าไร
ไม่รู้หลินเฟิงคิดอะไร ถึงหันหน้ามาหา “เฮ้ย หู่ เราแต่งงานกันไหม?”
อวิ๋นหู่ชะงักมือ แหงนหน้าขึ้นเอ่ยช้า ๆ “แต่งงาน?”
หลินเฟิงแค่พลั้งปากออกไป มาตอนนี้ถึงได้รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้
นี่ต้องโทษเจ้าแบล็กคนเดียวเลย
“เอ่อ ฉันแค่พูดเล่นน่ะ พูดไปงั้น ๆ แหละ จะแต่งงานได้ไงล่ะ” หลิน
เฟิงนั่งลง สีหน้าเก้อเขิน เขาวู่วามเกินไปจริง ๆ ถึงอย่างไรคู่เขาก็ไม่
เหมือนคู่อื่น
ช่วงนี้ได้ข่าวว่าตระกูลอวิ๋นจะให้อวิ๋นหู่เข้าองค์กรรัฐด้วย
ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องแต่งงานอะไรยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่
เพราะสภาพแวดล้อมไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง ไม่เหมือนเขาที่ทำ
ธุรกิจ จึงไม่ต้องห่วงอะไรให้มาก
ทว่าความรู้สึกหดหู่ในใจนี่มันคืออะไร คงเป็นเพราะปฏิกิริยาของเจ้า
หู่เมื่อกี้
หลินเฟิงบอกตัวเองว่าอย่าเอาแต่กลัวสูญเสียอย่างไม่สมกับเป็น
ลูกผู้ชาย ก็แค่แต่งงานไม่ใช่เหรอ จะมีอะไรดี
จึงหยิบเอกสารมาเซ็นชื่อต่อ!
บรรยากาศในห้องประชุมกลับคืนสู่ความสงบ
อวิ๋นหู่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อเซ็นเอกสารเสร็จ หลินเฟิงก็ห่อเหี่ยว ดึงเนคไทออก หยิบบุหรี่
แล้วเดินไปที่ห้องสูบบุหรี่ เขาไม่รู้ว่าลับหลังตัวเอง อวิ๋นหู่จะหยิบมือ
ถือมาส่งข้อความให้คนบางคน “ขอบใจ”
ป๋อจิ่วเห็นแล้วก็ยกยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจ รีบจัดการพี่หลินให้อยู่หมัด
เร็ว ๆ ฉันกับพี่มั่วจะรอพวกพี่มาจัดงานพร้อมกัน”
ตอนที่ 2093
ให้เธออยู่ข้างบน
“พวกเราได้ตั๋วของวันมะรืนนี้”
ป๋อจิ่วเลิกคิ้วพลางถาม “พี่หลินไม่รู้เหรอ?”
“น่าจะ” อวิ๋นหู่มองดูห้องสูบบุหรี่ที่ปิดประตูสนิท “ตอนขอข้อมูล
จากเขา เขาก็ไม่แสดงท่าทีอะไรสักนิด”
เธอเห็นประโยคดังกล่าวแล้วคิดในใจเพียงว่า ฝ่ายรับก็เป็นฝ่ายรับอยู่
วันยังค่ำ กระทั่งได้ตั๋วเครื่องบินแล้วยังไม่รู้เรื่องอีก
มุมปากหยักยิ้มอีก แล้วกดกลับไปสู่หน้าสนทนาที่แล้ว แววตาเจือ
ความเจ้าเล่ห์ “พี่หลิน แผนที่จะรุกคืนเป็นยังไงบ้าง?”
ไม่นานอีกฝ่ายก็รีบตอบกลับมา “รีบร้อนไปทำไมวะ ยังไงฉันก็ต้อง
ปล้ำอวิ๋นหู่คืนสักวันหนึ่ง!”
“งั้นเรอะ?” ป๋ อจิ่วเอ่ยเสียงเนิบนาบ ไม่เชื่อเลยสักนิด “ขอให้พี่ประสบ
ความสำเร็จ”
“สองวันนี้ฉันมีแผนแล้ว” หลินเฟิงอัดบุหรี่เข้าปอด “เขาอย่าหวังว่า
จะหนีได้เลย”
ไม่ว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง ยังไงหู่ก็เป็นของเขาคนเดียว พรุ่งนี้จะจัดการ
ให้อยู่หมัดเลย
ป๋อจิ่วจึงเตือน “อย่าโดนกดกลับก็แล้วกัน”
“ตลกเหรอ? ฉันที่เป็นเฮียนายเป็นใครกัน”
ความเชื่อมั่นอย่างไม่มีสติของอีกฝ่ายทำให้แววยิ้มในดวงตาป๋ อจิ่ว
เข้มข้นเข้าไปใหญ่ รู้สึกว่าจะให้เห็นอะไรสนุก ๆ อีกแล้ว
ทว่าเธอยังไม่ทันได้ให้ ‘กำลังใจ’ พี่หลินเพิ่ม
มือถือก็ถูกคนตรงหน้าแย่งเอาไปแล้ว แววตาใสนั่นมองเธอแวบหนึ่ง
“มิสซิสฉิน ตอนนี้เป็นเวลากินข้าวแล้ว คงไม่ต้องให้ฉันเตือนเรื่อง
เล่นมือถือหรอกนะ” จากนั้นก็คีบเนื้อไก่ชิ้นเท่าลูกเต๋าส่งให้ถึงปาก
ป๋อจิ่วอ้าปากกินจนหมด มองฉินมั่วด้วยยิ้มบาง ๆ “พี่มั่ว ในเมื่อจะ
แต่งงานแล้ว เราควรจะเล่นเรื่องนั้นกันได้หรือยัง”
“เล่นอะไร” ฉินมั่วถามอย่างเอื่อยเฉื่อย นิ้วเรียวยาวแกะกุ้งเสร็จก็จิ้ม
น้ำจิ้ม ก่อนจะป้อนให้เธออีก
ป๋อจิ่วยิ้มพลางชะโงกเข้าหา ใบหน้าแสนเท่ ความใสสะอาดเฉพาะตัว
ผสมผสานกับความร้ายกาจที่ผุดพรายในดวงตา “ก็เล่นจ้ำจี้ในคืนเข้า
หอไง”
ปัง!
คุณพ่อบ้านที่เห็นว่าแก้วไวน์ของทั้งสองพร่องจนเห็นก้นแก้วจึงนำ
ไวน์แดงมาเติมให้ พอได้ยินคำพูดของป๋ อจิ่วเท่านั้นก็ถึงกับคะมำ
ทันที
ในฐานะที่เป็นคุณพ่อบ้านประจำตระกูลอานมานานหลายปี
ตอนนี้ระดับภาษาจีนของเขาเก่งมากพอที่จะฟังออกว่าเล่นจ้ำจี้ในคืน
เข้าหอแปลว่าอะไร
แต่ไหนบอกว่าคนเอเชียเป็นพวกสำรวมความรู้สึกไม่ใช่เหรอ ทำไม
คุณหนูจิ่วถึงได้ทำตัวเหมือนเมื่อตอนเด็ก เก็บงำความต้องการไม่อยู่
เอาเสียเลย
จะว่าไป ในตอนนั้นคุณชายถูกคุณหนูจิ่วกระโจนใส่อยู่บ่อย ๆ
แต่คุณชายในตอนนี้… คุณพ่อบ้านหันไปมองด้วยอยากเห็นปฏิกิริยา
ของคุณชาย
ไม่คิดว่าเขาจะแค่หยิบผ้ามาเช็ดริมฝีปาก สีหน้ายังคงยโสสูงส่ง
เหมือนเดิม “ได้”
คุณพ่อบ้านรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองควรจะรีบหายตัวไป มีแต่เขาที่ทนรับ
สถานการณ์ไม่ค่อยได้เหรอ
ป๋อจิ่วพูดจบก็จิบไวน์ ใครจะรู้ล่ะว่า ชายหนุ่มจะจับข้อมือเธอพร้อม
ลุกขึ้นยืน ก่อนจะหลุบตามอง “จะเล่นจ้ำจี้คืนเข้าหอไม่ใช่เหรอ?”
“ตอนนี้เลย?” ทำไมรู้สึกว่าท่านเทพรีบร้อนกว่าเธออีก ป๋ อจิ่วช้อนตา
มอง
ชายหนุ่มตอบเสียงเบา “ถ้าไม่รีบก็อด เคยได้ยินไหม?”
ป๋ อจิ่วหัวเราะ ลุกขึ้นยืนตาม ตอนนี้ก็ตอนนี้ อย่างไรเธอก็คันไม้คัน
มือมาตั้งแต่ที่เห็นเขายืนอยู่ใต้เสาไฟฟ้าแล้ว
ผู้ชายอย่างท่านเทพหล่อเหลาสูงส่งจะตาย ใครเห็นก็อยากลงมือกับ
เขาทั้งนั้นแหละ
ชายหนุ่มหันมามองคนข้างตัวที่เดินตามเขาไปด้วยสภาพกระหยิ่มยิ้ม
ย่อง เจ้าของยิ้มร้ายนั่นส่งผลให้เรียวปากบางของเขาพลอยยกยิ้มไป
ด้วย
ทำท่าทางอยากจะแต๊ะอั๋งเขาเต็มที่ ไม่คิดจะปกปิดสักนิด
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะให้เธอสมหวัง ได้อยู่ข้างบนไป…
ตอนที่ 2094
รอวันนี้มานานแล้ว
ป๋อจิ่วไม่รู้ว่าฉินมั่วคิดอะไรอยู่
เมื่อได้ยินเขาพูดเพียงว่า “อาบน้ำด้วยกัน?” ความร้ายกาจที่มุมปาก
เพิ่มขึ้นหลายเท่า “ได้”
เพราะท่านเทพในอ่างน้ำยิ่งน่าลิ้มรสเข้าไปใหญ่
คฤหาสน์ในต่างประเทศของตระกูลอานมีอ่างอาบน้ำที่ใหญ่มาก อีก
ด้านจะเป็นหน้าต่างกระจกบานยาวระพื้น สามารถเห็นแสงไฟจาก
ด้านนอกได้
น้ำในอ่างน้ำถูกเตรียมไว้พอเหมาะแล้ว กลีบดอกกุหลาบสดและ
ฟองขาวผสมอยู่ด้วยกัน มีไวน์แดงเย็นเฉียบวางไว้ด้านข้างอ่างขวด
หนึ่ง
“จะเอาไวน์อีกไหม?” ฉินมั่วหันมามอง
ป๋ อจิ่วยิ้มบาง ๆ ค้ำมือข้างหนึ่งที่ด้านข้างอ่างน้ำ “ไม่ล่ะ เสียเวลา
เกินไป”
ฉินมั่วมองเธอแวบหนึ่ง และพลันโดนเธอกักไว้ในอ่างน้ำโดยไม่ทัน
ได้ขยับ
เขาในสภาพที่เสื้อสูทเปียกน้ำดูสูงส่งต้องห้ามเข้าไปใหญ่
ทั้งที่มีบุคลิกสูงส่งแท้ ๆ แต่กลับมีความเซ็กซี่ชวนให้คนอยากลิ้ม
ลองอยู่มาก
ความเซ็กซี่แบบนี้ช่างเข้ากันกับใบหน้าของฉินมั่ว ทำให้คนคัน
หัวใจยุบยิบจริง ๆ
ป๋ อจิ่วยิ้มบางพลางหลุบตาลง ก่อนจะจูบลงบนคิ้วที่มีน้ำเกาะ
ฉินมั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงมือของเธอที่เกาะข้างแนวกระดุม
บนตัวเสื้อ แต่ไม่ได้ห้ามเธอ กลับจ้องมองเธอทั้งอย่างนั้น ดวงตาดำ
ขลับของเขาค่อนข้างขรึมลึก
ป๋ อจิ่วรู้ถึงจุดนี้ มุมปากยิ่งยกโค้งเข้าไปใหญ่ เธอจูบลงที่ซอกคอเขา
ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปหยุดที่ใบหู
ฉินมั่วขยับนิ้วบ้าง แผ่นหลังเขาเหยียดตรง แววตาลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม
ป๋อจิ่วรู้สึกว่าท่านเทพที่ยอมอยู่ในอุ้งมือเธอช่างน่าจูบเหลือเกิน
คำกล่าวที่ว่า ‘ความงามทำให้ทุกอย่างพังพินาศ’ ถือเป็นความจริง
‘คนงาม’ โผล่เหนือน้ำทำให้หัวใจระทึก ก็ยิ่งจริงเข้าไปใหญ่
โดยเฉพาะในเวลานี้ เสื้อสูทของเขาเปียกทั่วตัว เส้นผมสีดำปรกลง
มา นอกจากไม่ดูย่ำแย่แล้ว ยังทำให้คนอยากฝังเขี้ยวลงที่ซอกคอเขา
อีกด้วย
ป๋ อจิ่วก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ การจูบทำให้คนชอบเสมอ โดยเฉพาะเมื่อ
เขาให้ความร่วมมือด้วย
สำหรับเธอแล้ว การได้นั่งบนร่างคนบางคน ได้จูบตรงนี้นิด ตรง
โน้นหน่อย ก็ถือเป็นการได้แทะเล็มเขาแล้ว อีกทั้งยังหวานเยิ้มสุด ๆ
แต่สำหรับฉินมั่วแล้ว แค่เลเวลนี้ยังไม่พอ
จะพอได้อย่างไร เขาอยากกอดรัดเธอให้แน่น ให้สายตาเธอมีเพียง
เขาคนเดียว ความคิดเช่นนี้ไม่เคยสิ้นสุด
ดังนั้นกับอีแค่จูบจะไปพอใจอะไรได้
ไม่รู้ว่าม่านของหน้าต่างบานยาวระพื้นถูกคนกดปุ่มปิดตั้งแต่เมื่อไร
ป๋อจิ่วเอาแต่ใส่ใจ ‘อาหารเลิศรส’ ที่อยู่ตรงหน้าเรียวปากเธอ
จูบที่แผ่วเบากลายเป็นจูบหนักหน่วง ปลายลิ้นที่ยังมีกลิ่นหอมของ
ไวน์ติดค้างของเขาค่อย ๆ สัมผัสเบา ๆ ทำให้ความหวามไหวที่
คุ้นเคยแผ่ลามจากบั้นท้ายของป๋ อจิ่ว ส่งผลให้เธอสั่นไปทั้งตัว
ไม่รู้ว่าตำแหน่งควบคุมตกเป็นของเขาตั้งแต่เมื่อไร เขายื่นมือมารั้ง
ท้ายทอยเธอไว้ และเริ่มรุกล้ำเธออย่างบ้าคลั่ง
น้ำในอ่างร้อนยิ่งขึ้น สติของป๋ อจิ่วถูกเผาผลาญจนแทบไม่เหลือ
กระจกสะท้อนภาพของทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นฉินมั่วที่สวมสูทหรือป๋ อ
จิ่วที่สวมเสื้อยืดล้วนเปียกกันไปหมด
ผมสีดำและสีเงินผสมปนเปอยู่ด้วยกัน
พอสองมือของชายหนุ่มกุมหมับที่เอวของป๋อจิ่ว สมองของเธอเหลือ
เพียงสะเก็ดหิมะลอยอยู่เต็มไปหมด เขาล้วงมือเข้ามาในเสื้อยืดขาว
มาหยุดที่ทรวงอกเธอ และเข้าประคองทรวงอกที่แสนนุ่ม
ป๋อจิ่วหวามไหว นัยน์ตาเคลิบเคลิ้มไปเล็กน้อย
เขากลับยิ่งเข้าไปแนบเรียวปากบางที่หลังหูเธอ ร่างสูงใหญ่ร้อนระอุ
ยิ่งขึ้นทุกที แทบจะทำให้น้ำเดือดได้เลยทีเดียว เสียงของเขาแหบ
เครือ “รู้ไหมว่าฉันรอวันนี้มานานแค่ไหน?”
ตอนที่ 2095
ดูเหมือนว่าเสียงข้างหูจะค่อย ๆ เลือนหาย
ตอนแรกยังพอจะได้ยินเสียงลมอยู่บ้าง แต่ตอนหลังกลับไม่ได้ยิน
อะไรเลย นอกจากเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน
เสื้อยืดลอยอยู่ในอ่างอาบน้ำตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ราวกับกลีบดอกไม้น่า
หลงใหลที่คลี่บานอยู่บนผิวน้ำ
เขากดร่างป๋อจิ่ว เหมือนสื่อให้เธอล้วงมือเข้าไปด้านในกางเกงสูท
แม้แต่ลมหายใจที่กระทบใบหูยังร้อนฉ่า
ท่วงท่าของทั้งสองยังเหมือนเดิม มีเธออยู่ด้านบน แต่แบบนี้กลับ
เหมือนป๋อจิ่วเป็นฝ่ายรับมากกว่าเดิม
น้ำในอ่างกระเพื่อนเป็นคลื่น
เมื่อลมหายใจของเขาแทรกเข้ามา ป๋ อจิ่วก็วาบหวามไปทั้งร่าง น้ำตา
เอ่อรื้นในดวงตา ฟันขาวสะอาดกัดลงบนเรียวปาก กระทั่งหางตายัง
พลอยแดงเรื่อด้วย
หยดน้ำที่เกิดขึ้นจากการกระเพื่อมของน้ำตกต้องลงบนแอ่งชีพจร
ขาวกระจ่างของเธอ นี่ทำให้ร่างของฉินมั่วแข็งเกร็งทันทีที่ได้เห็น
ก้นบึ้งนัยน์ตาแดงจัด
เดิมเขาคิดจะค่อยเป็นค่อยไป แต่ตอนนี้อดกลั้นไม่ไหวแล้ว ยึดเอว
เธอไว้แน่นก่อนจะลงมืออย่างหนักหน่วง
ป๋ อจิ่วตัวสั่น รู้สึกเพียงความหวามไหวที่จู่โจมเหมือนพายุ ถึงขั้นพา
สายน้ำมากลืนกินทั้งตัวเธอ
จนกระทั่งร้อนระอุไปทั้งร่าง
โดยเฉพาะความร้อนเร่าที่อยากจะมองเมิน เธออยากดิ้นรนแต่มือไม้
กลับไร้เรี่ยวแรง
ความแนบสนิทชิดกันแบบนี้ทำให้ร่างกายชาหนึบไปหมด ป๋ อจิ่วคิด
จะคว้าอะไรเอาไว้ แต่กลับถูกเขาประสานนิ้ว ยึดไว้ในอุ้งมือ
การได้กอดกับคนที่รัก คงจะดื่มด่ำแบบนี้เอง
“ป๋อเสียวจิ่ว”
เสียงทุ้มหนักของเขาเรียกชื่อเธอไม่หยุด แรงที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
ทำให้ป๋ อจิ่วจำต้องตกอยู่ในรสแห่งความรักจนไม่อาจต่อต้านเลย
อย่างไรเสียความวาบหวามที่เกิดขึ้นก็ยิ่งทำให้เธออยากใกล้ชิดเขายิ่ง
กว่าเดิม
เธอมองเห็นเหงื่อบนหน้าผากของเขา รวมถึงเสี้ยวหน้าที่ตึงเครียดได้
อย่างชัดเจน เมื่อความสูงส่งต้องห้ามถูกทำลาย ความหล่อเหลาที่ยั่ว
เย้าใจให้คนลุ่มหลงก็เข้ามาแทน
เธอชอบเห็นความหล่อเหลาของเขาในรูปแบบนี้มาก เพราะมีแต่เธอ
เท่านั้นที่ได้เห็นสภาพเขาในเวลานี้ มันเป็นความยั่วยวนที่สูงส่งต้อง
ห้าม ราวกับเทพเจ้าผู้สูงส่งที่ถูกเธอทำให้แปดเปื้อน
อุณหภูมิในห้องน้ำสูงขึ้น ไอร้อนลอยคละคลุ้ง
น้ำในอ่างกระฉอกออกมาเป็นระยะ ๆ จนล้นออกจากนอกอ่าง
กลีบกุหลาบติดตัวป๋ อจิ่วมาด้วย ยิ่งทำให้เห็นตัวอักษร Z บนเอวเธอ
ชัดเจน เป็นความงดงามที่แสนร้ายกาจ
แรงจู่โจมนั่นทำให้ป๋ อจิ่วได้แค่คล้อยตามจังหวะของเขา ไหลหลง
ชนิดโงหัวไม่ขึ้น…
ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะหยุดลงได้
แต่ผ่านไปได้ครู่หนึ่ง ป๋ อจิ่วก็รู้สึกถึงความร้อนจากร่างของเขาอีก
ครั้ง
มือของเธอหมดเรี่ยวแรงไปแล้ว อยากจะผลักอีกฝ่ายออก ทว่าเขา
กลับหายใจรินรดอยู่ริมหูเธอ “เธออยากอยู่ด้านบนไม่ใช่เหรอ ว่า
ไง?”
“แต่ไม่ใช่แบบนี้” ลมหายใจของป๋ อจิ่วสับสนอลวน
ชายหนุ่มจูบซอกคอเธอ “แล้วจะเอาแบบไหน?”
“ฉันคุมเอง” แววตาเธอล่องลอย
ฉินมั่วอาศัยจังหวะที่เธอยังเคลิบเคลิ้มกดเอวเธอให้ต่ำลง “เธอมีแรง
นิดเดียว ไม่ถึงใจหรอก แต่ท่าทางเธอในตอนนี้ทำให้คนอยากขยี้จริง ๆ”
ป๋ อจิ่วกัดเรียวปากทันที ราวกับมีแต่วิธีนี้ถึงจะกลั้นเสียงไม่ให้หลุด
ออกจากปากได้ แต่เขากลับจงใจหยุดอยู่ที่ตรงนั้น เอ่ยเสียงแหบเครือ
ว่า “ตรงนี้เหรอ?”
เธอขมวดคิ้ว กัดปากแน่นขึ้น
ในขณะที่เขาไล้นิ้วมา เสียงแหบเครือนั้นเจือนัยหลอกล่อ “เรียกชื่อ
ฉันสิ เรียกแล้วจะปล่อยเธอ”
“มั่ว…” ป๋ อจิ่วโอบลำคอเขาเพื่อเปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกเสียเอง จากนั้น
หลุบตาลงมองชายหนุ่มในตำแหน่งที่สูงกว่า ก่อนจะตวัดลิ้นเลียแนว
คางของชายหนุ่มเบา ๆ ทั้งหยาดเยิ้มและเจ้าเล่ห์ “แน่ใจนะว่าจะหยุด
ตรงนี้ ทนไหวเหรอ?”
ตอนที่ 2096
แววตาของฉินมั่วตะลึงงัน รู้สึกว่าท่อนล่างของตัวเองร้อนระอุขึ้น
ราวกับขอแค่กอดรัดคนในอ้อมกอดอย่างรุนแรง ก็จะลดความปรารถนา
อยากครอบครองอีกฝ่ายขนาดฝังลึกในกระดูกลงได้
เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายก็ขาดผึงตั้งแต่ตอนที่เธอหลุบตามอง ยิ่ง
ไม่ต้องพูดดวงตาดำขลับที่ล่อให้คนตกหลุมพรางแห่งรสรักเลย
ฉินมั่วพลิกมืออย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เธอมีความสุขอยู่ด้านบนอีก
ต่อไป แต่ออกแรงดันร่างเธอไว้ที่ขอบอ่าง ส่วนเอวลดต่ำลงเรื่อย ๆ
ถึงขั้นไม่สนใจอะไรอยู่บ้าง ดวงตาหยิ่งยโสลุ่มลึกจนไม่เห็นก้นบึ้ง
แรงนั้นทำให้ป๋ อจิ่วตัวสั่นโดยอัตโนมัติ ราวกับเป็นหงส์ดำแสนเปราะ
บาง ซอกคอขาวนวลถูกเขากัดเบา ๆ ทำให้เกิดความหวามไหวอย่าง
ไม่อาจเมินเฉย
เธอไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีก
ยกเว้นแต่เสียงหอบหายใจของเขา รวมถึงเสียงร้องชื่อเธอซ้ำ ๆ
นัวเนียพัวพันกันอย่างแนบชิดถึงที่สุด เหมือนปลดปล่อยกลิ่นชะมด
ที่เต็มไปด้วยความรักออกมาได้
ความวาบหวามที่ขจัดไม่ออก ทำให้ความคิดของป๋ อจิ่วขาวโพลน
รอจนเมื่อเธอได้สติ เขาก็อุ้มเธอมาไว้บนเตียงแล้ว เสียงของเขายัง
หนักทุ้มเหมือนเดิม “เธอพูดถูก ไม่ควรหยุดจริง ๆ”
หากเทียบกับสองครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เขาก็รักเธออย่างเต็มที่เพราะไม่มี
สิ่งที่ต้องกังวลอีก เหมือนจะเอาแต่ใจกว่าเดิมด้วย
เขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้ผู้หญิงมีความสุข
ดูเหมือนปีศาจที่ลวงใจให้คนลุ่มหลงจะถูกปลดปล่อยอย่างเต็มที่
หลังจากที่หน้ากากแห่งความสุภาพสูงส่งถูกฉีกออก
“พอแล้ว” เธอหายใจหอบถี่ อยากให้เขาช้าลงสักหน่อย
แต่เขากลับฝังตัวเข้ามาหาเธอมากยิ่งขึ้น “พอแล้วจริงเหรอ?”
ป๋ อจิ่วไม่พูดอะไรอีก แค่สั่นสะท้านอย่างหนัก ปลายนิ้วจิกผ้าปูที่
นอนสีขาวบริสุทธ์ิ ผิวขาวราวหิมะของเธอเริ่มปรากฏรอยแดงเรื่อ
เมื่อไม่มีใครมารบกวนก็ไม่จำเป็นต้องสนสิ่งใด เสียงที่ดังจากเตียง
สไตล์ยุโรปสะท้อนก้องทั่วห้อง ราวกับจะไม่มีวันหยุดลง
ป๋ อจิ่วประเมินความบ้าของชายหนุ่มที่ระเบิดออกจากหลังอดกลั้นมา
นานพลาดไป
ต้านทานไม่ไหวเลย
ฉินมั่วที่อดทนมานานย่อมไม่ปล่อยคนในอ้อมกอดไป หลายวันที่
ผ่านมา ภาพที่เขานึกไว้ล้วนแต่ถ่ายทอดออกมาเป็นการกระทำใน
เวลานี้
ไม่เพียงแต่จะรักเธอให้สมใจอยาก แต่ยังรักอย่างลึกล้ำยิ่งขึ้นโดยไม่
กริ่งเกรงต่อสิ่งใด
เมื่อก่อนนี้เขากลัวว่าจะทำให้เธอบาดเจ็บ ต้องเตรียมการดูแลหลาย
อย่าง กระทั่งเมื่อเสร็จงาน เขาก็รีบพาเธอไปอาบน้ำเย็น
แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำอย่างนั้น ไม่มีการระแวดระวังอะไร ทั้งยังกระซิบ
ข้างหูเธอในระหว่างที่สติเธอล่องลอยออกไป “มีลูกของเรากันเอง
เถอะ มิสซิสฉิน”
ป๋ อจิ่วได้ยินแล้วจึงกลับมารวมสติได้อีกครั้ง นัยน์ตาดำขลับมีแสง
เรืองออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เอาสิ”
จากนั้นเธอก็ถึงกับอึ้ง เพราะเขากอดเธอแน่น ฝังตัวจากจากด้านหลัง
โดยไม่คิดจะหยุดพักสักนิด แถมยังหนักหน่วงกว่าเดิม
คงเพราะตัดสินใจว่าจะมีลูกด้วยกัน คืนนั้นฉินมั่วจึงไม่ปล่อยป๋ อจิ่ว
การร่วมรักแต่ละครั้งล้วนแต่เป็นไปด้วยความร้อนแรงและรุนแรง
ยิ่งขึ้น
จนเมื่อเธอรับไม่ไหว เขาถึงได้หยุดลง ก่อนจะอุ้มเธอกลับเข้าไป
ห้องน้ำอีกครั้ง
เขาคุกเข่าข้างอ่างน้ำเหมือนเมื่อครั้งที่สูญเสียความทรงจำ ช่วยล้าง
คราบไคลให้เธออย่างอ่อนโยน
เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้คิดจะรั้งให้เธออยู่กับเขาเพียงผู้เดียว หรือ
ไม่ได้ไม่เชื่อใจเธอเหมือนในครั้งนั้น ทว่าทั้งคู่ดูรักกันและกันมาก…
ตอนที่ 2097
การทำความสะอาดใช้เวลาไม่นาน อีกทั้งคนที่เคยเป็นทหารมาก่อน
ย่อมมีแรงกายเยอะเป็นธรรมดา
แถมฉินมั่วยังเป็นทหารของหน่วยพิเศษอีก เรื่องแบบนี้จึงไม่ส่งผล
อะไรกับเขา
ชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูออกมาพันรอบตัวเธอ ก่อนจะก้มลงอุ้มเธอ
ออกจากอ่างอาบน้ำ
เธอขยับเล็กน้อยราวกับระแวงเขา
ฉินมั่วหลุบตาลงจูบที่หางตาป๋ อจิ่ว เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบเครือ ทั้งยัง
แฝงความเอ็นดูอย่างที่ไม่เคยทำต่อหน้าคนอื่น “ไม่ทำอะไรแล้ว แค่
พาเธอไปนอน”
คนในอ้อมกอดถึงได้ผ่อนคลายลง กอดเอวเขาพลางประกาศว่า
“เป็นของฉันแล้วนะ”
“อืม เป็นของเธอ” ฉินมั่วเสยผมให้เธอ พอวางเธอลงบนเตียงก็อดจูบ
หน้าผากอีกฝ่ายไม่ได้ คงจะหาคนขี้หึงมากขนาดนี้ไม่เจออีกแล้ว
เวลานี้ป๋ อจิ่วดูเกียจคร้าน เธอกึ่งหลับกึ่งตื่นไม่รู้สึกว่าร่างกายผิดปกติ
แต่อย่างใด กอดคนที่ผิวกายเย็นนิด ๆ นอนหลับไปอย่างสุขสบาย
รอจนตื่นขึ้นในวันต่อมา ป๋ อจิ่วที่เจ็บเมื่อยบั้นเอวก็ได้แต่อยู่บนโซฟา
ไม่อยากขยับตัวเลย
ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ ก็สุขสันต์ด้วยกันทั้งคู่ แถมเธอยังสุขมากกว่า
เขาอีก แสดงว่าเขาแข็งแรงกว่าเธอมาก
ป๋อจิ่วพาดขากับโซฟา เท้าคางดื่มนมพลางมองฉินมั่วด้วยดวงตาที่
ฉายแววเซ็ง ๆ
จะว่าไป เธอคงแพ้เขาที่กำลังกาย ถ้าอยากจะล้มท่านเทพให้ได้ คง
ต้องพึ่งวิธีการพิเศษ
อย่างไรก็ตาม ที่นี่คือถิ่นเธอ The Fifth Avenue ก็อยู่แถวนี้ การจะหา
ของช่วยย่อมไม่ยาก รอให้เธอฟื้นตัวก่อนเถอะ จะไปขอของพิเศษ
จากพรรคพวกคนผิวสี แล้วเอามาให้กับท่านเทพให้หมดเลย
ป๋ อจิ่วดื่มได้ประมาณหนึ่ง ก็มองใบหน้าฉินมั่วที่กำลังเป่ ายาน้ำให้
แววตาเธอเคร่งขรึม
ชายหนุ่มหันมามองก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร เขาเอาช้อนมาจ่อที่ริม
ฝีปากเธอ “ช่วงสองวันนี้ห้ามซนอีก เข้าใจไหม?”
“สภาพฉันแบบนี้จะซนอะไรได้อีก?” ป๋ อจิ่วกินเข้าไปคำหนึ่งก็กุม
คอตัวเอง เพราะขมมาก จึงตัดสินใจชนกับปากชายหนุ่ม “รสอะไร?”
ฉินมั่วเลิกคิ้ว “รสนม”
“ขมอะ” ป๋อจิ่วซบชายหนุ่มอย่างออดอ้อน “ต้องกินถึงเมื่อไร”
ฉินมั่วหลุบตามองดูคนที่กินยาแล้วยังจะทะเล้นได้อีก ขบคิดครู่หนึ่ง
พอกินยาก็จับคางเธอแล้วจูบทันที
ป๋ อจิ่วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลิ้มรส มุมปากหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่มั่ว ฉัน
รู้สึกว่าพี่เก่งขึ้นทุกวันเลย”
“ฉันก็รู้สึกว่าเธอควรต้องโดนสั่งสอนมากขึ้นทุกวัน” ฉินมั่วพูดพลาง
เอาผ้ามาเช็ดริมฝีปากบางของเธอ “ยังเจ็บเอวอีกไหม?”
ป๋ อจิ่วเลิกคิ้ว “เจ็บสิ” พูดแบบนี้ท่านเทพน่าจะรู้สึกผิด
“เหรอ?” ฉินมั่วลุกขึ้นมาจัดแขนเสื้อ เอ่ยอย่างไม่ร้อนใจว่า “งั้นก็ไม่
อุ้มเธอไปสถานที่จัดงานแต่งละนะ”
ป๋อจิ่ว “…”
ฉินมั่วเห็นท่าทางเธอแล้ว พลันยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง หลุบตาลงบอก
“เจ็บจริงหรือเจ็บปลอม?”
“เรื่องเจ็บน่ะค่อยว่ากัน แค่ตอนนี้อยากจูบจนกว่าพี่จะเข่าอ่อน” ป๋ อ
จิ่วหรี่ตาลงเล็กน้อย
ฉินมั่วขยี้ศีรษะเธอเบา ๆ “ความฝันกับความได้แต่ฝัน มันแตกต่าง
กันอยู่นะ” พูดจบก็ถือถ้วยใบหนึ่งมาให้
ป๋ อจิ่วเบะปากทันที ดูห่อเหี่ยวไปเลย “ยังมีอีกเหรอ?”
“ชาพุทราจีน ไม่ขมหรอก” ฉินมั่วมองเธอ แววตาราบเรียบ “ถ้าจะมี
ลูกก็ต้องเตรียมตัวก่อนล่วงหน้า”
ตอนที่ 2098
มีลูกเหรอ? ป๋ อจิ่วนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนเธอรับปากอีกฝ่ายว่าอะไร
เธอชอบเด็กมากเป็นทุนเดิม แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีลูกในวันหนึ่ง
พอท่านเทพพูดออกมาเช่นนี้ นัยน์ตาดำขลับก็สว่างขึ้นมา
“กินอันนี้จะช่วยเรื่องมีลูกเหรอ?” ป๋ อจิ่วไม่ชอบกินของจำพวกพุทรา
จีน แต่ตอนนี้เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ฉินมั่วมองเธอ เลิกคิ้วเล็กน้อย “ท่าทางเธอจะดีใจนะ?”
“แหงสิ” ป๋ อจิ่วไม่ปกปิดความรู้สึก หอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง “ฉันชอบ
เด็ก พี่มั่ว พี่ต้องขยันมากหน่อยนะ”
ฉินมั่วหัวเราะเย้ย “ขยันมาก? แน่ใจนะ?”
ป๋ อจิ่วโดนเขาเยาะเย้ยใส่จนปวดเอวเล็กน้อย จึงซบอยู่ในอ้อมกอด
เขาเสียเลย แล้วดื่มชาพุทราจีนจนหมด เวลานี้การไม่พูดอะไรถือเป็น
เรื่องฉลาดที่สุด
ฉินมั่วหลุบตามองคนในอ้อมแขน
จากนั้นจึงได้ยินเสียงเธอพูดขึ้น “งั้นเหล้าก็กินไม่ได้แล้ว มันไม่ดีต่อ
เด็ก”
พูดอย่างกับว่าตั้งท้องแล้ว แต่ท่าทางเธอจะชอบจริง ๆ ไม่อย่างนั้น
คงไม่ยิ้มไปถึงดวงตา
ทั้งยังค้นหาอะไรต่อมิอะไรมาอ่าน แต่ละอย่างล้วนแต่เกี่ยวข้องกับ
เด็กทั้งนั้น
กระทั่งไม่ว่าเขาจะถามอะไรเธอ เธอก็ไม่สนใจสักเท่าไร
นัยน์ตาของฉินมั่วหนักอึ้ง คว้ามือถือเธอมาไว้ด้านข้าง ก่อนหน้านี้
เขาคิดไม่ถึงเลย
แค่มั่วเป่ยปรากฏตัวออกมาก็แบ่งความสนใจของเธอไปจากเขาได้
แล้ว
ถ้ามีลูกด้วยกันล่ะ… ฉินมั่วพลันเสียใจขึ้นมา เอ่ยเสียงเรียบชนิดที่ไม่
บ่งบอกอารมณ์ “ไม่ต้องรีบหรอก รออีกสองปีก็ได้ เรื่องแบบนี้ต้อง
ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
“เหรอ?” ป๋ อจิ่วได้ยินแล้ว ยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เรื่องแบบนี้…หาก
อยากได้จริง ๆ ก็ไม่ยากหรอก คงต้องเอาของจากพวกคนผิวสีมาแล้ว
เพราะใช่ว่าจะปล้ำผู้ชายตรงหน้าได้ง่าย ๆ
“ใช่” ฉินมั่วเชยคางเธอขึ้น “อย่ามาเจ้าเล่ห์ อยู่ให้เรียบร้อยหน่อย”
ป๋อจิ่วเลิกคิ้ว “ฉันก็เรียบร้อยออก ฉันกำลังให้มั่วเป่ยมาร่วมงาน
แต่งงานด้วย เพราะอาจารย์ของเขาขออาจารย์หญิงแต่งงานได้แล้ว
จะให้เขาเป็นเด็กถือช่อดอกไม้เสียหน่อย”
“อาจารย์หญิง?” ฉินมั่วเสียงเข้มกับคำเรียกที่ว่า
ป๋อจิ่วก็พูดไปตามปาก เผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา เมื่อเห็นหน้า
หล่อ ๆ ของชายหนุ่ม จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูด “ฉันขอดูก่อนว่าจะทำวี
ซ่าให้เขายังไง จะได้มาพร้อมพวกเทพอวิ๋น”
ประโยคข้างท้ายไม่ใช่ข้ออ้าง เพราะการทำวีซ่าที่ The Fifth Avenue
ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องมีเส้นสาย ในเมื่อจะจัดงานแต่งงงาน เพื่อนรักไม่
มาร่วมงานด้วยจะถือว่าสมบูรณ์ได้อย่างไร
สำหรับเรื่องนี้ ฉินมั่วก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงไม่ติดใจกับคำ
เรียกว่า ‘อาจารย์หญิง’ อีก
ในระหว่างที่ป๋ อจิ่วส่งข้อความให้อวิ๋นหู่ เขาก็คว้ามือถือขึ้นมากด
หน้าจอ ถ่ายรูปการ์ดเชิญงานแต่งงานที่คุณพ่อบ้านจัดเตรียมไว้ให้
นานแล้ว และส่งไปให้วิลเลี่ยมกับโฮชิโนะ
วิลเลี่ยมที่ได้รับรูปกำลังนึกถึงช่วงเวลาที่ได้คบกับจิ่วเมื่อตอนเป็น
เด็ก พอเห็นเข้าเท่านั้น ถึงกับอารมณ์บูดอย่างน่าประหลาด จอมมาร
นี่ร้ายกาจจริง ๆ ด้วย!
ส่วนอีกฟากหนึ่ง โฮชิโนะที่ชงกาแฟอยู่ ชายแขนเสื้อสเวตเตอร์ปาด
ไปโดนหน้าจอเข้าจึงก้มมองดู รูปโค้งของเสี้ยวหน้าเผยโฉมภายใต้
แสงตะวันยามเช้า โดยมีแมวน้อยขดตัวอยู่ข้างมือ…
ตอนที่ 2099
แมวตัวนั้นร้องออกมาเหมือนรู้ว่ามือถือสั่น โฮชิโนะเห็นสิ่งที่ส่งมา
คิ้วก็ค่อย ๆ ขมวดคิ้ว พอจะเห็นถึงความสง่าและนุ่มนวลเสมือนบท
กลอนที่บรรยายว่า ไผ่เขียวรายเรียงกัน บุรุษท่านนี้ประหนึ่งวิญญูชน
ฉินมั่วคิดอะไร เขาย่อมรู้ดี แต่นึกไม่ถึงว่า Z จะแต่งงานในวันหนึ่ง
อีเมล์ที่ค้างในอินเทอร์เน็ตก็มีไว้เพื่อให้มั่นใจว่าเธอยังอยู่ แต่ตอนนี้
เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้วสินะ
โฮชิโนะบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร ทั้งดีใจและหงอยเหงา
อย่างไรนั่นก็คือนายน้อยของเขาเชียวนะ
ชายหนุ่มยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม คิดจะตอบกลับ ทว่ากลับมีมือหนึ่งมา
ฉกเอามือถือเขาไป
ยูกิชินนั่นเอง ชายหนุ่มเหมือนเพิ่งจะลุกขึ้นจากเตียง เส้นผมถูกรวบ
ไว้ลวก ๆ ด้านหลัง เจ้าตัวสวมชุดนอนสีดำ ผิวที่โผล่ออกมาภายนอก
ดูขาวนวล ความเจ้าเล่ห์และความหล่อเหลาคมเพิ่มสูงขึ้นตาม
อากัปกิริยาที่เข้ามาแย่งมือถือ
ทั้งสองสูงไล่เลี่ยกัน อย่างมากโฮชิโนะก็สูงกว่ายูกิชินสองเซนติเมตร
เรื่องนี้ทำให้ยูกิชินไม่พอใจมากพออยู่แล้ว และตอนนี้เขาไม่พอใจยิ่ง
กว่าเดิม ด้วยเห็นปฏิกิริยาของโฮชิโนะเมื่อครู่ จึงกดหน้าจอตอบแทน
อีกฝ่าย “ขอให้พวกนายถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร แล้ว
ฉันจะไปร่วมงานแต่งงานของนาย”
โฮชิโนะหันไปกวาดตามอง “อย่าซี้ซั้วตอบไปอย่างนั้นสิ”
“อะไรที่เรียกว่าซี้ซั้ว” ยูกิชินหัวเราะ กระทั่งมุมปากที่แฝงความร้ายกาจ
ยังมีบารมีแห่งโลกมาเฟียซึ่งสะสมมานาน “รองหัวหน้าของพวกเรา
อย่าบอกนะว่าแค่งานแต่งงาน นายก็ไม่กล้าไปร่วม”
โฮชิโนะลูบแมวข้างมือ ไม่คิดจะตอบปัญหานี้อีก แค่ยื่นมือออกไป
ยูกิชินหรี่ตาลง พลันหัวเราะขึ้นมา วางมือถือลงใจกลางมืออีกฝ่าย
“ฉันจะไปกับนาย จะได้ไปดูธุรกิจด้วย”
“คุณอาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อนายจ้องอยู่นะ แน่ใจเหรอว่าจะไป”
โฮชิโนะเอ่ยเสียงเรียบ
โฮชิโนะนัยน์ตาเข้มเลยทีเดียว “เขาไม่ได้จ้องแค่วันสองวันนี่” พูด
มาถึงตรงนี้ ยูกิชินก็ชะงักไป “วางใจเถอะ ฉันไม่ทำลายงานแต่งงาน
ของ Z แน่ เพราะฉันก็อยากให้เขาแต่งงานเร็ว ๆ นายจะได้ไม่ต้องมา
รักษาสัญญาบ้าบอประเภทที่ต้องแจ้งเบาะแสให้ตระกูลป๋ออยู่นั่น
แหละ เห็นแล้วหมั่นไส้เป็นบ้า”
โฮชิโนะนิ่งอึ้ง เอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันเป็นคนยินดีเสนอให้เขาเอง”
ยูกิชินหัวเราะหยัน “แล้วไง เขาก็แต่งงานกับคนอื่นอยู่ดี”
โฮชิโนะไม่พูดอะไรอีก ทำแค่เดินเข้าห้องไป ยูกิชินหัวเราะแล้วทุ่ม
แก้วกาแฟที่วางบนโต๊ะของอีกฝ่ายตกแตก
รอจนโฮชิโนะกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟา ดูทีวี
อย่างเกียจคร้าน พื้นข้างเท้าเละเทะ
เขาจึงเดินไปเรียกคนให้มาเก็บกวาด
ยูกิชินพูดเสียงเนิบ ๆ ว่า “ไม่ต้องเก็บ ทิ้งมันไว้อย่างนี้แหละ” คนชุด
ดำไม่รู้จะทำอย่างไรดี มองดูคุณชายโฮชิโนะแล้วหันมามองเจ้านาย
ตัวเอง
ส่วนโฮชิโนะก้มมองคนสั่ง “นายจะไปงานแต่งงานทั้งอย่างนี้เหรอ?”
ยูกิชินแหงนหน้ามอง พูดเสียงเบา “ไม่อยากให้ฉันไปไม่ใช่เหรอ”
“ฉันไม่ได้พูดว่าอย่างนั้นสักหน่อย” โฮชิโนะเก็บข้าวของ
คนชุดดำสังเกตเห็นว่า เมื่อคุณชายโฮชิโนะพูดออกมาเช่นนี้ กลิ่น
อายโหดเหี้ยมเย็นชาพลันหายไปจากตัวเจ้านาย แถมยังยิ้มร้ายให้อีก
“งั้นฉันจะให้ของขวัญฉินมั่ว ต้องขอบคุณเขาที่แต่งงานกับ Z ได้เสียที”
ตอนที่ 2100
เฟิงอวิ๋น
ส่วนอีกด้านหนึ่ง คืนวันก่อนที่เมืองเจียงเฉิง
หลินเฟิงเซ็งจริง ๆ บอกไม่ถูกว่าเซ็งที่ตรงไหน
เขาต้องมากินเลี้ยงพอดีก็เลยดื่มเล็กน้อย
ชายหนุ่มสวมสูททั้งตัวดื่มทีไร จะต้องดูเท่เป็นพิเศษทุกที ทั้งยังแฝง
ความเกียจคร้านไว้นิด ๆ
เวลาอยู่บนโต๊ะอาหาร เหล่าท่านประธานอาวุโสทั้งหลายเป็นต้อง
ถาม “คุณหลินเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถมากเลยนะ”
หลินเฟิงไม่ได้ดื่มเยอะ ตอบอย่างถ่อมตนว่า “เปล่าหรอกครับ เป็น
เพราะคนที่บริษัทคล่องงานกันมากกว่า”
“แล้วคุณหลินมีแฟนหรือยัง ให้ผมแนะนำให้ไหม?” ชายคนนั้นเพิ่ง
พูดจบก็มีคนกระแทกไหล่ ชายคนดังกล่าวจึงเข้าใจทันที
เหมือนจะเคยได้ยินมาว่าทายาทตระกูลหลินมีรสนิยมพิเศษ
“ฮ่า ๆ ๆ ดูผมสิ ชอบเป็นพ่อสื่อจนชิน มา ดื่มกันหน่อย”
คนที่กินเลี้ยงจึงชนแก้วเหล้าอีกครั้ง จะได้สลายความกระอักกระอ่วน
ทว่าบอกตามตรง บรรยากาศแบบนี้ย่อมต้องมีคนมานั่งดื่มเป็นเพื่อน
เพราะพวกเขาเลือกกินเลี้ยงกันในไนต์คลับ ดังนั้นหลังจากที่สาวสวย
เดินเข้ามาเป็นทิวแถว ต่างก็เลือกนั่งขนาบข้างผู้ชายแต่ละคน
ในจำนวนคนเยอะขนาดนั้น ตำแหน่งที่น่านั่งที่สุดก็คือข้างหลินเฟิง
สาวสวยคนหนึ่งหิ้วเหยือกเหล้ามาเติมให้เขา นัยน์ตาเหมือนจะสื่อว่า
‘คนหล่อขนาดนี้ ต่อให้ซื้อขายกันก็ไม่รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายได้กำไรกัน
แน่”
เพราะเวลาปกติ พวกเธอมักได้พบปะพวกชายพุงโตวัยสี่สิบขึ้น นี่
เป็นครั้งแรกที่ได้เจอแขกชั้นเยี่ยม เธอย่อมต้องคว้าโอกาสไว้ให้ได้
เธอยังดูออกด้วยว่าหนุ่มหล่อคนนี้มีเรื่องไว้ซ่อนในใจ ช่วงเวลาแบบ
นี้นี่แหละที่เหมาะจะใกล้ชิดมากที่สุด
ทางด้านหลินเฟิงไม่ได้ระมัดระวังตัวมาก เขาไม่เข้าใจจริง ๆ พอพูด
ถึงเรื่องแต่งงานทีไร อวิ๋นหู่กลับไม่รีบตอบรับ
แม้ว่าเขาจะเข้าใจ…บ้าอะไรล่ะ
รับไม่ได้จริง ๆ หลินเฟิงหลุบตาดื่มเหล้าจนหมดแก้ว ยื่นมือดึงคอ
เสื้อตัวเอง สภาพเส้นผมปรกที่ลงมาบวกกับท่าสูบบุหรี่ของเจ้าตัวดู
น่าหลงใหลจริง ๆ
หญิงสาวกระเถิบเข้ามาแนบชิดมากขึ้น แต่ไม่รู้ว่าหลินเฟิงเป็นอะไร
ถึงได้ถอยหลังเหมือนได้สติ ทั้งยังเอ่ยกับตัวเอง “เขาไม่ชอบให้คน
อื่นมาแตะต้องตัวฉัน”
หญิงสาวคิดว่าหลินเฟิงหมายถึงแฟนสาว แต่รู้สึกว่าไม่เห็นจะเสียหาย
ที่ตรงไหน เพราะหากวันนี้เขาไม่ให้เธออยู่เป็นเพื่อน เธอก็ต้องไป
เป็นเพื่อนคนอื่นอยู่ดี ดังนั้นเธอจึงหมายมาดให้เขาดื่มเยอะอีกนิด
ทั้งนี้ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่า หลินเฟิงดื่มเยอะไปหน่อยจึงเริ่ม
โงนเงนแล้ว กระทั่งเมื่อใกล้กินเลี้ยงเสร็จ เธอก็คิดจะพยุงเขา
ทว่าเสียง “พรึ่บ!” ดังขึ้น ประตูถูกกระชากเปิด ทุกคนถึงกับสะดุ้ง
เมื่อเห็นร่างผู้มาเยือนชัดเจนแล้วต่างก็ลุกขึ้นมา เพราะตอนนี้ตระกูล
อวิ๋นเริ่มพาอวิ๋นหู่เข้าสังคมแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงรู้จักคุณชายตระกูล
อวิ๋นท่านนี้ และรู้ด้วยว่าการจะเข้าถึงอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องง่าย
ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องปกติของคนในตำแหน่งดังกล่าว
เมื่อเห็นเขาปรากฏตัวที่นี่ เหล่าท่านประธานอาวุโสต่างตกตะลึงก่อน
จะยืนขึ้น
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยทัก ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาแทรกตำแหน่งหญิงสาว
คนนั้น แววตาของชายหนุ่มเย็นกระด้าง มือข้างหนึ่งเข้าพยุงหลินเฟิง
หลังจากที่ดมกลิ่นตัวอีกฝ่ายเบา ๆ ก็เอ่ยขึ้น “คิดว่าคงต้องรบกวนทุก
ท่านแล้วล่ะครับ ผมกับหลินเฟิงยังต้องไปที่อื่นอีก ผู้ช่วยพิเศษของ
ผมเช็กบิลให้เรียบร้อยแล้ว ทุกท่านสนุกให้เต็มที่เลยนะครับ”
ตอนที่ 2101
เพียงแค่คำพูดนั้น ก็ทำให้คนเหล่านั้นเข้าใจความนัยที่ซ่อนเร้น
สิ่งที่สำคัญคือถึงพวกเขารู้ว่าประธานหลินไม่เหมือนคนอื่น แต่ไม่
เคยมีใครคิดว่าแฟนของชายหนุ่มจะเป็นคุณชายอวิ๋น
นึกว่าเขาเลี้ยงดูพวกดาราตัวเล็ก ๆ ไว้เสียอีก
ใครจะคิดล่ะว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้
คุณชายอวิ๋นเล่นมารับด้วยตัวเองแล้ว พวกเขาจะกล้าไม่ปล่อยคน
กลับไปหรือ?
พวกเขาถึงขั้นกลัวด้วยซ้ำว่าคุณชายอวิ๋นจะเข้าใจผิด หาว่าพวกเขา
พาประธานหลินมาทำนอกลู่นอกทาง จึงรีบเอ่ยขอบคุณติด ๆ กัน
“ต่อไปพวกเราขอเป็นเจ้าภาพบ้างนะครับ หวังว่าคุณชายอวิ๋นจะให้
เกียรติ”
“ต่อไปค่อยว่ากันเถอะ” แววตาอวิ๋นหู่เดายาก “ขอบคุณทุกท่านที่
ช่วยดูแลเขาในวันนี้นะครับ”
ทุกคน… ขอบคุณอย่างจริงใจหรือไก่กากันแน่เนี่ย!
คงเพราะเสียงที่พูดอยู่คุ้นหูมาก
ทำให้หลินเฟิงได้ยินแล้วหันมามองทันที “อวิ๋นหู่?”
“ปลื้มใจจังที่คุณชายหลินรู้ว่าผมเป็นใคร” อวิ๋นหู่พูดเป็นจังหวะไม่
ช้าหรือเร็วเกินไป
แต่หลินเฟิงยังฟังออกว่าอีกฝ่ายโมโห เขายังไม่โมโหอวิ๋นหู่เลย
ทำไมถึงได้ชิงโมโหก่อนเขาล่ะ
ไม่ได้ ไม่ปงไม่ไปไหนมันแล้ว ต้องพูดให้เห็นดำเห็นแดงกันไปเลย
หลินเฟิงกระชากคอเสื้อแฟนหนุ่มหลังจากออกนอกประตูไป แล้ว
ดันตัวอีกฝ่ายติดกำแพง กลิ่นเหล้าโชยมาจากเสี้ยวหน้าหล่อเหลา
“ฉันหงุดหงิดมาก นายรู้ไหม?”
“หงุดหงิด?” ดวงตาอวิ๋นหู่ขรึมเข้มทันทีที่ได้ยิน ผลักอีกฝ่ายพลาง
เลิกคิ้ว “ทำไม? หาว่าฉันมาขัดลาภปากนายเหรอ?”
ด้วยเหตุที่ดื่มเหล้า หลินเฟิงฝีปากกล้ามาก “ลาภปากอะไร นายอย่า
มาเปลี่ยนเรื่อง”
อวิ๋นหู่อยากพูดอะไรบ้าง ทว่าฝั่งทางโน้นมีคนเดินมาแล้ว
เป็นสาวสวยที่นั่งข้างหลินเฟิงเมื่อครู่ ตอนมองหลินเฟิงเห็นชัดว่า
อาลัยอาวรณ์
ความอาวรณ์แบบนั้นทำให้อวิ๋นหู่ไม่สบอารมณ์มาก
เขาจึงหึงขึ้นมาอย่างร้ายกาจ ชนิดที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว
จึงแทบไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ดึงคนที่กลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มตัวมาจูบ
อย่างบ้าคลั่ง มือขวากดอีกฝ่ายอย่างไม่ให้โอกาสตอบโต้ ราวกับทำ
แบบนี้เท่านั้น เขาจึงจะใจเย็นฟังอีกฝ่ายอธิบายได้
ทั้งสองสวมสูทเหมือนกัน รูปร่างก็ใกล้เคียงกัน แถมเวลานี้ยังมีม่าน
ไม้ไผ่บังตา จึงชวนให้คนเกิดความรู้สึกว่างดงาม
การจูบกันในครั้งนี้มีหลายคนเห็นประจักษ์กับตา กระทั่งคนที่คาบ
ข่าวไปบอกคุณชายอวิ๋นยังคิดว่า ต่อไปคงไม่มีใครกล้าลากหลินเฟิง
มาที่แบบนี้แน่นอน
ต่อให้ทำธุรกิจร่วมกันก็ต้องคำนึงให้ดีว่าควรจะกินข้าวที่ไหน ด้วย
ไม่มีใครกล้าแหยมกับคุณชายอวิ๋น
ทั้งนี้พวกนักธุรกิจต่างเข้าใจดี เมื่อเห็นก็ไม่ได้พูดอะไร
เว้นแต่หญิงสาวที่อึ้ง ก่อนจะตัวเกร็ง เพราะเธออยู่ใกล้สองคนนั้นมาก
คุณชายผู้สูงศักด์ิคนนั้นจ้องเธอด้วยสายตาที่น่าหวาดผวา โดยเฉพาะ
เมื่อจูบกันเสร็จ ยังมองเธอผ่านม่านไม้ไผ่นั่นประมาณว่า ผู้ชายคนนี้
เป็นของฉัน!
หลินเฟิงเหมือนโดนจูบจนสงบจิตใจได้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาถึง
หัวเราะขึ้นมา จากนั้นก็ยกมือปิดตาตัวเอง “ฉันเหมือนจะดื่มเยอะไป
หน่อย”
“ดื่มเยอะไปหน่อย เลยปล่อยให้คนอื่นเข้าใกล้นายหรือไง?” อวิ๋นหู่
ชนศีรษะอีกฝ่าย “หือ?”
หลินเฟิงเสไปมองอีกทาง “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ฉันแค่หงุดหงิด”
ตอนที่ 2102
อวิ๋นหู่กำลังจะถามว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร
แต่หลินเฟิงกลับยืดตัวตรงราวกับเอาจริงขึ้นมา
อันที่จริงหลินเฟิงยังไม่สร่างเมา เขาจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาถมึงทึง
“ทำไมพอฉันพูดเรื่องแต่งงานแล้วนายถึงลังเล?”
แต่งงาน?
คนแถวนั้นช็อก
มีเพียงอวิ๋นหู่ที่มองหน้ามึนเมานิด ๆ ของหลินเฟิงแล้วถามกลับ “ฉัน
ลังเลตอนไหน?”
“ฉันจะดูไม่ออกเชียวเหรอว่านายลังเลหรือเปล่า?” หลินเฟิงยืนจุด
บุหรี่ขึ้นสูบ ต้องการให้ตัวเองได้สติเต็มที่ “หงุดหงิดจริง ๆ”
อวิ๋นหู่มองอีกฝ่ายแล้วแย่งบุหรี่ไป นัยน์ตาเป็นประกาย “เพราะงั้น
นายหงุดหงิดเพราะคิดว่าฉันลังเล?”
“อะไรที่บอกว่าฉันคิดว่า ตอนนั้นนาย…” อย่าหาว่าเขาเมาแล้วลืม
ท่าทีของคนรักในตอนนั้นเชียว
ทว่าน่าเสียดายที่หลินเฟิงยังพูดไม่จบ
อวิ๋นหู่ก็แทรกขึ้นมา เอ่ยด้วยเสียงเป็นปกติ “ตอนนั้นฉันตอบข้อความ
Z อยู่ อีกอย่างฉันซื้อตั๋วเครื่องบินให้นายมานานแล้วด้วย เพราะจะ
ไปแต่งงานกันที่เมืองนอก วันนั้นนายยังให้ทะเบียนบ้านกับข้อมูล
อื่นกับฉันอยู่เลย ลืมแล้วหรือไง?”
หลินเฟิงอึ้งไป หน้าหล่อ ๆ ดูยังไงก็นิ่งค้างไป “มันเอาไว้ใช้ในงาน
ขยายธุรกิจไม่ใช่เหรอ?”
“การขยายธุรกิจจำเป็นต้องใช้ทะเบียนบ้านกับพาสปอร์ตด้วยเรอะ?”
อวิ๋นหู่เลิกคิ้ว
หลินเฟิงทึ้งผมตัวเอง หน้าแตกหมด แถวนี้ไม่มีใครอยู่ใช่ไหม?
จะไม่มีคนได้ยังไง พวกนักธุรกิจก็อยู่กันหมด ทว่านี่เป็นเรื่องพิเศษ
ของคุณชายอวิ๋น ใครล่ะจะอยากเข้าไปยุ่ง ใครล่ะจะกล้าพูดต่อ
แต่เรื่องการแต่งงานที่ว่าทำให้พวกเขาช็อกจริง สองคนนี้ไม่ได้เล่น ๆ
กัน แต่แต่งงานจริงจัง?
ต้องรู้ว่าด้วยสถานะของประธานหลิน หากอีกฝ่ายเป็นคู่ค้าธุรกิจ
เหมือนกัน แล้วบอกว่าจะจริงจังกับความสัมพันธ์ พวกเขาอาจจะพอ
เชื่อได้
แต่อีกฝ่ายเป็นถึงคุณชายอวิ๋น
นับแต่บ้านตระกูลหลินตกอับ การที่คุณชายอวิ๋นจะเล่น ๆ กับประธาน
หลินก็คงไม่หนักหนา เพราะบ้านตระกูลอวิ๋นกำลังรุ่งพุ่งแรง แต่ว่า
เรื่องแต่งงาน…
แววตาทุกคนเต็มไปด้วยความตะลึง หลินเฟิงสังเกตได้ถึงสายตา
เหล่านั้น จึงสร่างเมาขึ้นเยอะ ด้วยรู้ว่าตัวเองหงุดหงิดกับเรื่องงี่เง่า
มาก
กระทั่งยังไม่รู้ว่าทำไมทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องอวิ๋นหู่ เขาถึงเปราะบางได้
มากขนาดนี้
บางทีอาจบอกได้ว่าคงเพราะเกิดความรู้สึกที่ไม่มั่นคง คิดแค่ว่าเขา
สองคนแค่รู้จักกันมานาน
ยิ่งหลินเฟิงต้องไปกินเลี้ยงเยอะแยะมากมาย บางครั้งก็ยิ่งคิดมาก
เขารู้ดีว่าพวกผู้ชายที่กินเลี้ยงเป็นประจำเป็นอย่างไร
ต่อไปพอคนรักได้อยู่ในตำแหน่งสูงส่ง จะมีคนหาสาว ๆ มากแค่
ไหนส่งไปให้ถึงที่
ผู้หญิงไม่เอา ก็ส่งผู้ชายไปได้
โลกของผู้ใหญ่มักเป็นแบบนี้ ครั้งสองครั้งแรกอาจจะไม่หวั่นไหว
แต่หลังจากนั้นล่ะ เดิมทีอวิ๋นหู่ก็ชอบผู้ชายนี่
หลินเฟิงคิดแล้วก็หงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ
หากบอกว่ากลัวจะได้ไม่อยู่ด้วยกัน คงต้องบอกว่ากลัวว่าถึงเวลานั้น
อวิ๋นหู่จะนอกใจเขาเสียมากกว่า เขาไม่อยากจะวางมือจากคนรัก
ต่อให้ต้องวางมือ เขาก็ต้องหึงหวงจนเสียศักด์ิศรี กลายเป็นที่น่ารังเกียจ
แต่หากเป็นแค่เพื่อนกัน คงไม่เกิดเรื่องดังกล่าวแน่นอน
หลินเฟิงไม่อยากกลายเป็นคนที่ยอมสิ้นไร้ไม้ตอกเพื่อความรัก
และเช่นเดียวกัน เขารู้ดีแก่ใจถึงจุดหนึ่ง ยิ่งนานวันเข้าเขาก็ยิ่งอยู่ห่าง
จากคนรักไม่ได้ ถึงขั้นคิดอยากจะแต่งงานกับคนคนนั้น
บ้าไปแล้วจริง ๆ
แบบนั้นเขาถึงได้ใส่ใจปฏิกิริยาของอีกฝ่ายในตอนนั้น
กระทั่งความคิดฟุ้งซ่านยังมี…
ตอนที่ 2103
หึง
“ฉันถามนายอยู่นะ การขยายธุรกิจต้องใช้ทะเบียนบ้านกับพาสปอร์ต
ด้วยเหรอ?” อวิ๋นหู่ย้ำคำของตัวเองอีกครั้ง
ฝ่ายหลินเฟิงไอเบา ๆ เมื่อตั้งสติได้ก็กลายเป็นพูดติดอ่าง “เมื่อกี้นาย
พูดถึงเรื่องไปเมืองนอก คือไปแต่งงานที่เมืองนอกเหรอ?”
“อื้ม” อวิ๋นหู่หันมามอง
หลินเฟิงดึงคอเสื้อตัวเองอีก ไม่มองตาอีกฝ่าย “จะแต่งงานกันจริง ๆ
อะ?”
“นี่นายกำลังเขินใช่ไหม เทพหลิน” เมื่อก่อนตอนที่เล่นเกม อวิ๋นหู่
แซวหลินเฟิงทีไรก็เป็นต้องตบท้ายด้วยชื่อนั้นทุกที
หลินเฟิงช้อนสายตาขึ้นมอง “ฉันเขินตั้งแต่เมื่อไรวะ แค่คิดไม่ถึงเฉย ๆ
มาแต่งงานกะทันหันแบบนี้ นายน่าจะบอกล่วงหน้า ฉันจะได้ให้เลขา
เตรียมชุดให้ แล้วยังจะ…”
“ฉันเตรียมให้นายเรียบร้อยแล้ว” อวิ๋นหู่แย้มยิ้มเล็กน้อย “ตอนที่คุณ
พ่อบาทหลวงถาม นายก็ตอบแค่ยินดีพอ”
หลินเฟิงหน้าร้อนฉ่า จากนั้นรับคำ “อื้อ”
อวิ๋นหู่ถามอีก “สร่างเมาแล้ว?”
“สร่างเมาตั้งนานแล้ว นี่นายเล่นพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ คนไม่รู้คง
คิดว่ามีคนติดหนี้นายแน่” หลินเฟิงออกจะหล่อเท่ตอนกินเลี้ยงก่อน
หน้านี้ แต่พอมาอยู่ต่อหน้าอวิ๋นหู่กลับกลายเป็นคนพูดมากโดย
อัตโนมัติ
อวิ๋นหู่กลับหัวเราะอย่างสบายใจ จับข้อมืออีกฝ่ายแน่นพลางพูดอย่าง
เป็นปกติ “ในเมื่อสร่างเมาแล้ว งั้นเราก็มาคุยกันเรื่องที่นายนอกใจ
ฉันเมื่อกี้สักหน่อย”
นอก นอกใจ?
อะไรวะ?
ใส่ร้ายรุนแรงได้เวอร์ไปหน่อยไหม
เขานอกใจตั้งแต่เมื่อไร แค่ดื่มเยอะไปหน่อยเท่านั้นเอง
หลินเฟิงอ้าปากอยากพูดขึ้นบ้าง ทว่าอวิ๋นหู่กลับชะงักเล็กน้อยเมื่อ
เดินผ่านผู้หญิงคนนั้นไป “จะบอกลาแฟนนายหน่อยไหม”
หลินเฟิงคิดว่าไม่ต้องพูดอะไรดีกว่า
จริง ๆ เลยเชียว เหมือนโดนจับได้คาหนังคาเขาเลย?
ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่ได้ทำอะไรสักนิด แต่หลินเฟิงก็รู้ดีว่าเมื่อกี้มีคนเข้า
ใกล้ตัวเองมาก
ก่อนออกมา อวิ๋นหู่สำทับแล้วว่ามากินเลี้ยงน่ะได้ แต่ห้ามคนแตะ
ต้อง…เป็นความขี้หึงที่น่ากลัวมาก
หลังจากที่อวิ๋นหู่พาตัวหลินเฟิงไปแล้ว
นักธุรกิจที่ยืนแถวนั้นจึงค่อยเดินออกมา พวกเขารู้สึกเพียงเหลือเชื่อ
แล้วก็เหลือเชื่อ
จากนั้นผู้ชายคนหนึ่งก็ควงสาวสวยเดินออกมา ยิ้มให้อย่างเจ้าชู้ “ทุก
ท่านคงเห็นแล้ว คุณชายอวิ๋นไม่ชอบให้แฟนตัวเองมาสถานที่แบบนี้
ต่อไปถ้าจะกินเลี้ยงกันก็ไปที่แบบเป็นทางการหน่อยนะครับ”
ทุกคน… คุณชายหลี่ที่วัน ๆ ชอบคุยธุรกิจที่ผับแห่งนี้ก็ช่างกล้าพูด
เนอะ?
หลังจากที่ขึ้นรถ อวิ๋นหู่ก็เอาเสื้อตัวนอกที่พาดไว้บนแขนโยนไปอีก
ทาง เสื้อตัวนอกนั่นเป็นของหลินเฟิง เขาดื่มจนไม่รู้จักสวมเสื้อตัว
นอกแล้ว นี่ต่างหากสิ่งที่เขาห่วงมากที่สุด
แน่ละ ยังมีคนอื่นมาแตะต้องหลินเฟิงอีก อวิ๋นหู่กลัวเรื่องนี้มาก
เพราะเจ้าคนนี้ชอบผู้หญิงมาโดยตลอด
ไม่ง่ายเลยกว่าหลินเฟิงจะยอมรับเขาได้แล้วเริ่มต้นกันในรูปแบบนี้
หากต่อไปมีผู้หญิงมาอ่อยหลินเฟิงจนหลวมตัวแล้วได้ลิ้มรสผู้หญิง
จากนั้นก็เกิดรู้สึกว่าผู้หญิงดีกว่า แล้วเขาจะทำอย่างไร?
ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้คนรักมาสถานที่แบบนี้
คงเพราะไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว อวิ๋นหู่จึงกระชากข้อมืออีกฝ่ายแล้ว
คร่อมร่างคนรักอยู่ในรถ ใบหน้าซุกไซ้บ่าหลินเฟิง พร้อมทั้งดันตัว
ให้แนบสนิท เสียงแหบเครือระคนน่ากลัวพลันดังขึ้นมา “ถ้าฉันไม่
มาที่นี่ นายจะไปกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?”
ตอนที่ 2104
“จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง นายพูดบ้าอะไรเนี่ย” หลินเฟิงเอนตัวไป
ด้านหลัง ใบหูร้อนผ่าว “เวลาคุยกันน่ะ ไม่ต้องคุยกันท่านี้ก็ได้”
อวิ๋นหู่ไม่ขยับ “เมื่อกี้นายอยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนั้นมากกว่านี้อีก”
“ใกล้ที่ไหนกันล่ะ?” หลินเฟิงตาลอย จากนั้นก็ผลักอีกฝ่ายแล้วสลับ
ตำแหน่งกัน “ฉันพูดจริง ๆ นะ เมื่อกี้ฉันแค่หงุดหงิด แต่ตอนนี้ไม่
หงุดหงิดแล้ว แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้ฉันอย่างนี้อีก รับรองว่าจะผลักไป
ให้ไกล ๆ เลย อีกอย่างฉันอุตส่าห์มีอะไรกับนายแล้ว จะไปสนใจ
ผู้หญิงอีกเรอะ?”
“มีอะไรหมายความว่าไง?” แม้จะถูกกดไว้ใต้ร่าง แต่เมื่ออีกฝ่ายเป็น
อวิ๋นหู่ บุคลิกก็เปลี่ยนไป ดูสบาย ๆ มาก
หลินเฟิงบอก “ก็มีอย่างนั้นกันไง แบบลึกซึ้งอะ!”
อวิ๋นหู่ยักคิ้ว “ฉันเข้าใจได้ว่า ต่อไปไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน
นายก็จะไม่ไปแตะต้องคนอื่นใช่ไหม”
“แหงดิ” หลินเฟิงมองอีกฝ่ายพลางเลิกคิ้ว “นายคงไม่ได้กลัวว่าฉัน
จะไปชอบคนอื่นหรอกนะ”
“อื้ม”
คำตอบที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้หลินเฟิงสะดุ้งเลยทีเดียว
อวิ๋นหู่รั้งท้ายทอยอีกฝ่ายมา ริมฝีปากบางประกบลงที่มุมปากหลิน
เฟิงก่อนจะงับอย่างแรง เสียงที่เอ่ยยังเข้มตามไปด้วย “นายคงไม่เคย
รู้ตัวว่ามีคนมาชอบเยอะแค่ไหน ทั้งผู้หญิงแล้วก็ผู้ชาย ชอบแตะขีด
ความอดทนของฉันทุกครั้ง แถมที่ลิ้นชักยังมีจดหมายรักของผู้หญิง
ที่เป็นรักแรกของนายอยู่เลย”
หลินเฟิงอ้าปาก “ฉันแค่ลืมโยนทิ้งไหม ผู้หญิงคนนั้นก็โดนนายแย่ง
ไปแล้วไม่ใช่เรอะ? อีกอย่าง ฉันยังไม่ทันได้คบเขาเลย พวกนายก็คบ
กันแล้ว ฉันล่ะซวยจริง ๆ”
“ใช่ ถ้าพูดตามหลักแล้ว ฉันไม่ควรทำแบบนั้น ฉันรู้สึกว่าการจะเซ้าซี้
เอาผิดกับอดีตของคนถือเป็นเรื่องใจแคบ แต่ถ้าคนคนนั้นเป็นนาย
ฉันก็ใจกว้างไม่ลง” อวิ๋นหู่จ้องหลินเฟิง “ฉันไม่ชอบเปิดลิ้นชักนาย
ออกมาดูแล้วเห็นของจากผู้หญิงที่แอบรักนาย”
หลินเฟิงประหลาดใจเล็กน้อยเพราะสีหน้าจริงจังของอวิ๋นหู่
เขาไม่เคยคิดเลยว่าอวิ๋นหู่จะรู้สึกไม่มั่นคง คิดเพียงว่าตัวเองต่างหาก
ที่รู้สึกไม่มั่นคง
ตอนนี้เห็นทีการจะรักใครสักคนย่อมรู้สึกว่ากลัวจะเสียสิ่งที่ได้มาไป
“ฉันจะกลับไปโยนทิ้ง” หลินเฟิงพูดถึงตรงนี้ก็โจมตีอีกฝ่ายบ้าง
“นายก็ควรจะเตือนเจ้าหลี่อวี้บ้างนะ อย่าเอาแต่หาคนมาให้นาย นึก
ว่าฉันตายไปแล้วเรอะ”
อวิ๋นหู่ชะงัก พลันหัวเราะขึ้นมา “เขาไม่กล้าหรอก”
“เมื่อก่อนเขาเคยหาคนให้นี่” หลินเฟิงหรี่ตาลง ทำท่าเหมือนอย่าคิด
นะว่าฉันจะไม่รู้ แต่ดูเท่เหลือร้ายมาก
อวิ๋นหู่ตอบอย่างเฉยเมย “มันนานมาแล้ว ตอนที่นายยังไม่ตอบตกลง
ฉันโน่น เขาเคยหาให้คนหนึ่ง ฉันเลยไปอาละวาดที่ร้านเขา”
หลินเฟิง…พูดต่อไม่ไหวเลย
“ลองเทียบกับสิ่งที่ฉันทำตอนเขาส่งคนมาให้สิ แล้วหันมาดูตัวนาย”
อวิ๋นหู่ยืดตัว จัดปกเสื้อให้เรียบร้อย “ไม่รู้สึกผิดบ้างเรอะ”
หลินเฟิงรู้สึกว่าผิดประเด็นไปแล้ว กว่าจะตอบสนองกลับก็โดนจูบ
เข้าอีกรอบ
“ไม่มั่นคงอย่างนี้ ก็รีบไปจดทะเบียนกับฉันที่เมืองนอกเถอะ” นี่คือ
ประโยคสุดท้ายที่อวิ๋นหู่พูดตามลมหายใจที่ผ่อนออกมา
ที่ต่างประเทศ The Fifth Avenue
เพื่อนชาวต่างชาติซึ่งก็คือวิลเลี่ยมรู้สึกมาตลอดว่าการเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
เป็นงานที่ท้าทายเขามาก
ไม่คิดว่าจอมมารฉินมั่วจะให้เขาหาสถานที่จัดงานอีก
เขาท่าทางเหมือนพวกทำงานรับจ้างหรือไง?
เขาเป็นลูกชายผู้กำกับระดับโลกเชียวนะ! โปรดทำความเข้าใจด้วย
OK?
ตอนที่ 2105
เทพฉินตบหน้าเข้าให้
ต่อให้มีคนตอบว่า OK แต่ก็ไร้ประโยชน์
อะไรที่ต้องหาก็ต้องหา เวลานี้ต้องแสดงความร่ำรวยมหาศาลของ
เขาให้จอมมารดูเสียหน่อย!
ดังนั้นวิลเลี่ยมจึงนัดเพื่อนทั้งหลายให้มาหา เรียกได้ว่าเขามีเพื่อน
เกือบทุกวงการอาชีพ จะได้โชว์ความยิ่งใหญ่ต่อหน้าฉินมั่ว
ทว่าหนึ่งในนั้นกลับไม่สนใจ “ตกลงมีธุระไหมเนี่ย ถ้าไม่มี ฉันจะได้
กลับไป”
“นายกลับไปก็เล่นเกมปะ อยู่ต่อหน้าคอมพิวเตอร์จะไปมีอะไรดี”
วิลเลี่ยมกดเสียงให้ต่ำลง “นายรอเดี๋ยว จอมมารจะมาแล้ว”
ชายคนนั้นชอบเล่นเกม แต่ไม่ได้สนใจชาวเอเชีย วิลเลี่ยมก็พูดเสีย
เกินจริงเชียว
คนเอเชียจะไปเก่งอะไร เวลาเล่นเกมก็ถูกเขาเล่นงานจนย่ำแย่ไปหมด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในชีวิตจริง เขาลงเม็ดเงินให้กับบริษัทลูกที่ดำเนิน
ธุรกิจเกมไปมากมายแล้ว กำลังเตรียมการแข่งอยู่ ย่อมไม่อยาก
สิ้นเปลืองเวลาที่ตรงนี้
“รอจนคนเอเชียสูงเท่าฉันก่อนละกัน ค่อยมาหาฉัน” ชายคนนั้นลุก
ขึ้นยืนจะเดินจากไป
และแล้วประตูก็ถูกผลักออก ฉินมั่วนั่นเอง
วันนี้เขาไม่ได้ใส่สูท สวมแค่เสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวธรรมดา ๆ
ทว่าบุคลิกสูงส่งจนทำให้คนตรงข้ามถึงกับตะลึง
บางครั้งการวัดสถานะของคน นอกจากนาฬิกาข้อมือแล้ว ยังมีอีกสิ่ง
หนึ่งที่แสดงออกมาได้ นั่นคือกระดุมที่แขนเสื้อ
ครั้งนี้ฉินมั่วใช้กระดุมที่ป๋ อจิ่วให้มา หากว่ากันจริง ๆ เธอใช้ของ
ฟุ่มเฟือยหนักกว่าเขาเสียอีก พอจะเห็นได้จากราคาค่างวดของ
กระดุมนั่น ยังไม่ต้องพูดถึงก่อนราคาว่าเยอะหรือน้อย
นี่เป็นสิ่งที่หลาย ๆ คนอยากได้มาครอบครอง แต่กลับมีคนชิงซื้อไป
ก่อนในงานประมูลเมื่อนานมาแล้ว
อีกทั้งเป็นสิ่งที่นักธุรกิจทั้งหลายต่างอยากได้มาประดับตัว
ชายหนุ่มชื่อแอบบอทที่พูดเมื่อครู่นี้เป็นหนึ่งในนั้น
เมื่อเห็นกระดุมแขนเสื้อของฉินมั่ว นัยน์ตาเขาหวั่นไหวทันที ก่อน
จะค่อย ๆ จับจ้องอีกฝ่าย
ทว่าวิลเลี่ยมนี่สิที่ตกตะลึง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
จอมมารต้องได้ยินคำพูดเมื่อครู่แน่นอน แถมด้วยนิสัยของจอมมาร
แล้ว จะต้องเอาคืนแน่
เขาไม่ลืมหรอกนะว่าจอมมารเป็นใคร!
แอบบอทไม่คิดว่าตัวเองมีปัญหาที่ตรงไหน เวลาอยู่ต่อหน้าผู้คน เขา
ย่อมมีมารยาทเป็นธรรมดา ยิ้มให้อีกฝ่ายไปนิดหนึ่ง “นายเป็นเพื่อน
ชาวเอเชียของวิลเลี่ยมใช่ไหม?”
ฉินมั่วช้อนสายตามอง ตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่า “ใช่”
ทำให้แอบบอทตัดสินอีกฝ่ายว่า แม้ภายนอกจะดูออร่าจัด แต่อันที่
จริงก็เหมือนกับคนเอเชียที่เขาเคยรู้จักนั่นแหละ พูดไม่เก่ง ไม่รู้จัก
คบค้าสมาคมกับใคร
ก่อนหน้านี้มีมหาวิทยาลัยหลายแห่งที่ปฏิเสธการเข้าเรียนของคน
เอเชียด้วยสาเหตุนี้
เขายอมรับว่าคนเอเชียเก่งด้านเทคนิค แต่ด้านอื่น ๆ ก็ธรรมดามาก
เขาขอถือโอกาสข่มกันเสียหน่อย ป้องกันไม่ให้วิลเลี่ยมเยินยอผู้ชาย
คนนี้เสียเวอร์
แถมเขาเองยังสนใจกระดุมแขนเสื้อของชายหนุ่มคนนี้มาก
จะว่าไปมันก็แปลก ทำไมกระดุมแขนเสื้อถึงได้ไปอยู่ในมือของคน
เอเชียได้
นัยน์ตาสีน้ำตาลของแอบบอทฉายแววยิ้ม แถมยังหยิ่งยโส “ได้ยินว่า
นายให้วิลเลี่ยมช่วยหาสถานที่แต่งงานให้?”
“ช่วยงั้นเหรอ?” ฉินมั่วล้อเลียนคำคำนี้
เล่นเอาวิลเลี่ยมตัวแข็งทื่อ โอเค เขาได้เงินจากอีกฝ่ายมานั่นแหละ
แอบบอทสาธยายต่อ “สถานที่บางแห่งจะให้แค่อเมริกันชนเข้าเท่านั้น
ถ้าพึ่งเส้นสายของวิลเลี่ยมก็น่าจะหาได้ แต่ช่วยฟรีไม่ได้นะ คุณ
สุภาพบุรุษ”
“อ้อ?” ฉินมั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
แอบบอทว่าต่อ “แน่ละ เป็นเพื่อนกันก็ไม่ควรจะรับเงิน พวกเราเลย
คิดหาวิธีที่ได้ประโยชน์กันทุกฝ่าย”
ตอนที่ 2106
วิลเลี่ยมอยากจะบอกว่า นายอย่าพูดได้ไหม!
ทว่าฉินมั่วกลับพูดขึ้นมาก่อน “วิธีที่ต่างคนต่างได้ประโยชน์?”
“จะเอาเงินเลยมันคงไม่ดีเท่าไร พอดีช่วงนี้ฉันชอบเล่นเกม ได้ยิน
วิลเลี่ยมบอกว่านายเคยเล่นเกมมาก่อน งั้นเรามาแข่งกันสักเกมดีไหม
ถ้านายชนะ พวกเราจะช่วยหมดไม่ว่าจะเป็นสถานที่หรือเรื่องอื่น”
แอบบอทพูดมาถึงตรงนี้ก็หัวเราะ “แต่ถ้านายแพ้ ก็เอากระดุมแขน
เสื้อนายเป็นของแลกเปลี่ยนแล้วกัน ว่าไง?”
ฉินมั่วมองแขนเสื้อตัวเองแวบหนึ่ง ท่าทีทระนงเหมือนเดิม “ถึงฉัน
จะให้ค่าจ้างเขาไปแล้ว แต่คนอย่างฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาหวังว่าจะ
ได้ของของฉัน ว่ามา เกมอะไรดี?”
“เลเจนด์ ว่าไง?” แอบบอทคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายให้ค่าจ้างแล้ว แต่ใน
เมื่อตอบตกลงเช่นนี้ ก็เล่นตามแผนที่เขาวางไว้เลยแล้วกัน
ฉินมั่วเลิกคิ้วอย่างเฉยเมย “เลเจนด์?”
“ใช่เลเจนด์ นายน่าจะเล่นเป็นนะ เพราะเป็นเกมที่ฮิตมาก” แอบบอท
ตีความนัยแฝงในน้ำเสียงชายหนุ่มไม่ออก
ฉินมั่วดึงคอเสื้อด้วยอารมณ์เฉยเมย “เล่นเป็น”
“ที่นี่ไม่มีคอมพิวเตอร์ แถมระบบเซิร์ฟเวอร์ก็ยุ่งยากกว่าเวอร์ชันมือ
ถือ พวกเราเล่นผ่านมือถือเถอะ จะได้ไม่ยุ่งยาก” แอบบอทว่าพลาง
หยิบมือถือขึ้นมา
ฉินมั่วมาที่นี่ก็ลบเกมจากมือถือตัวเองทิ้งไปแล้ว จึงเงยหน้ามองวิล
เลี่ยม “มีมือถือที่เล่นเกมได้ไหม เอามาให้ฉันหน่อย”
แอบบอทได้ยินแล้ว ยิ่งคิดว่าผู้ชายที่วิลเลี่ยมเรียกขานว่าเป็นจอมมาร
น่าจะมาจากความเกินจริงมากกว่า อย่างน้อยเจ้านี่ต้องเล่นเกมได้
กระจอกแน่นอน ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่ดาวน์โหลดเกมนี้ในมือถือ
ตัวเอง
ส่วนวิลเลี่ยมที่คุ้นเคยกับฉินมั่วมาก อยากจะเตือนเพื่อนเหลือเกินว่า
จอมมารในสภาพแบบนี้ น่ากลัวมากนะ!
“มือถือฉันมีแต่ไอดีของตัวเอง” วิลเลี่ยมกระบิดกระบวน
ฉินมั่วเหล่มองอีกฝ่าย “งั้นก็ใช้ไอดีนาย”
“ฉันเพิ่งเล่น ยังไม่มีอะไรสักอย่าง”
บอกตรง ๆ วิลเลี่ยมห่วยมากเรื่องการเล่นเกม แถมไม่ค่อยมีเวลาเล่น
ด้วย
มีสาว ๆ อยู่ข้างกายเขาเยอะจะตาย จะเล่นเกมทำไม จริงไหม?
เอาเป็นว่าที่เขาไม่เล่น ไม่ใช่เพราะเขาห่วยแล้วกัน
ฉินมั่วพูดเสียงเรียบว่า “ขอแค่มีตัวละครก็โอเค”
วิลเลี่ยมยังจะบ่ายเบี่ยงอะไรได้อีก จึงดันมือถือไปให้ตรงหน้า เขาขัด
ใจจอมมารไม่ได้จริง ๆ
แอบบอทตบ ๆ หลังเพื่อน “เฮ้ นายนี่มันแหยจริง ๆ เลย เงยหน้าขึ้น”
วิลเลี่ยมบอกในใจ…อย่าพูด นายเข้าใจไหม
แอบบอทยังคงยิ้ม “ไอดีนายคงไม่มีอะไรเลยล่ะสิ ปกตินายเล่นไม่ได้
เรื่องนี่นา ก็ดูแล้วกันว่าฉันจะเล่นยังไง”
วิลเลี่ยมได้แต่ส่งเสียงรับรู้ “ฉันเล่นไม่ได้เรื่องเรอะ?”
จอมมาร อัดมันเลย!
แอบบอทไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เริ่มลงทะเบียนเข้าเล่น และด้วย
ความที่แอดวิลเลี่ยมเป็นเพื่อนอยู่แล้ว จึงไม่ต้องเชิญให้ยุ่งยาก
ฉินมั่วมองดูไอดีของวิลเลี่ยม เห็นว่าไม่มีอะไรจริง ๆ ยังดีที่มีตำแหน่ง
นักฆ่าให้เล่นได้
แอบบอทก็แสนจะสุภาพบุรุษ “จะเปลี่ยนไอดีไหม?”
“ไม่ต้อง” ฉินมั่วไล่นิ้วปรับตำแหน่งไปมา “เล่นเถอะ”
เวลานี้ร่างหนึ่งเดินเข้ามา เส้นผมสีเงินของเจ้าตัวรับกันกับเสื้อยืดสี
ดำบนร่าง อีกทั้งผิวขาวเหมือนเป็นแวมไพร์ มุมปากยิ้มสวย “โดน
ฉันหาเจอเข้าแล้ว”
วิลเลี่ยมอ้าปากค้าง “จิ่ว…”
“หือ?” ป๋อจิ่วเดินผ่านอีกฝ่ายไป มองที่มือของฉินมั่ว “เกมเหรอ?”
วิลเลี่ยมไอเล็กน้อย “คืออย่างนี้นะ เพื่อนฉันอยากจะแข่งกับจอมมาร
เอ่อ กับฉินมั่วสักหน่อยน่ะ”
ตอนที่ 2107
แข่งกับพี่มั่วเหรอ?
ป๋อจิ่วได้ยินแล้ว คิ้วสวย ๆ ของเธอเลิกขึ้น ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
อันเป็นเสน่ห์ประจำตัวผุดขึ้น
ยิ้มนี้ปลุกความทรงจำที่น่าหวาดผวาของวิลเลี่ยมเมื่อตอนเด็กขึ้นมา
ต้องรู้ไว้ว่า เวลาจิ่วเป็นอย่างนี้ทีไร ต้องมีคนซวยทุกที
แอบบอทยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เห็นแค่เด็กผมเงินเดินมาหาเขาแล้ว
ตบ ๆ บ่าเขา?
Excuse me?
สีหน้าแอบบอทเต็มไปด้วยคำถาม ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?
“ฉันนับถือนายจริง ๆ เลยว่ะ เพื่อน” ป๋อจิ่วยิ้มบาง ๆ หันไปพูดกับ
คนทางฝั่งโน้น “เพื่อนคนนี้ของพวกนายเล่นเกมเก่งมากเลยใช่ป่ ะ”
เพื่อนคนอื่นของวิลเลี่ยมต่างยิ้มตอบ “แหงสิ เขาถือเป็นเกมเมอร์กึ่ง
อาชีพเชียวนะ”
“อ้อ?” ป๋ อจิ่วนัยน์ตาสว่างโรจน์ “งั้นมาพนันกันไหมว่าใครแพ้ใคร
ชนะ”
“แน่ใจนะ? ฉันเดิมพันข้างแอบบอท เขาต้องชนะแน่”
“อื้อ เดิมพันด้วยเงิน แน่ใจ?” ได้เวลาหารายได้พิเศษแล้ว ถ้าป๋ อจิ่วมี
หางสีเงินติดตัวละก็ ตอนนี้คงจะส่ายสะบัด ทางด้านฉินมั่วอ่านสายตา
เธอออกแต่ไม่ได้ห้าม ความบันเทิงรายวันน่าจะทำให้จิตใจเธอบริสุทธ์ิ
ขึ้นมาบ้าง
อย่างไรซะช่วงวัยต่อต้านของเธอก็ค่อนข้างนาน
แอบบอทพูด “เพื่อน เดิมพันให้น้อยลงหน่อย ฉันกลัวว่าเธอจะเสีย
เยอะ”
ป๋อจิ่วยิ้มที่ดูไม่เหมือนยิ้มให้ “โอ้?”
ฝ่ายนั้นจึงอธิบายเพิ่ม “แอบบอทคล่องเรื่องเกมมาก ช่วงนี้กำลังลงทุน
ด้านนี้อยู่ แถมทีมเขาเคยแข่งชิงแชมป์ โลกด้วย พวกเธอไม่ควรแข่ง
กับเขาเลย”
ป๋อจิ่วไม่แยแส “แข่งก่อน แข่งเสร็จค่อยว่ากัน” เธออยากได้เงินจะแย่
อยู่แล้ว
วิลเลี่ยมเขยิบมาหา “เล่นเป็นจริงอ่ะ?”
“อือฮึ” ป๋ อจิ่วว่า “ว่าแต่สเตตัสเขาเป็นยังไงบ้าง?”
วิลเลี่ยมคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รวยมาก เขาอยากได้กระดุมแขนเสื้อของ
จอมมาร”
หากไม่พูดถึงก็ยังไม่เท่าไร แต่พอพูดถึงขึ้นมา ป๋ อจิ่วเหลียวมองทันที
แล้วเอ่ยเสียงเนิบ ๆ “งั้นฉันลงเงินเยอะหน่อยดีกว่า”
วิลเลี่ยมคิด…เธอทำแบบนี้เหมือนอยากให้อีกฝ่ายล้มละลายเลยเนอะ
แอบบอทกลับไม่คิดเช่นนั้น กระดิกนิ้วมือเบา ๆ พลาง พูดกับฉินมั่ว
“นายอยากได้เวลาสักหนึ่งนาทีไหม จะได้เอาไอเทมมาใช้ก่อน เพราะ
ตอนนี้เดิมพันกันด้วยเงินแล้ว เพื่อนนายดูจะตั้งความหวังกับนายไว้
มาก”
“แฟน” ฉินมั่วตอบสั้น ๆ
แอบบอทไม่เข้าใจ “หือ?”
“เขาเป็นแฟนฉัน” ฉินมั่วเอ่ยเสียงราบเรียบ
ส่งผลให้แอบบอทชะงัก ไหนบอกว่าคนเอเชียค่อนข้างสำรวมไง
สำรวมที่ตรงไหนวะ?
“เฮ้ แอบบอท นายจะใจลอยไม่ได้นะ” เสียงจากด้านข้างดังขึ้น “พวก
เราเดิมพันข้างนายหมดเลย”
แอบบอทเลือกตัวละครที่ตัวเองเชี่ยวชาญที่สุด “จะมาแล้ว”
ชัยชนะ ถือเป็นเรื่องที่ง่ายมากสำหรับเขา
ฝ่ายตรงข้ามเลือกนักฆ่าเลือดน้อย เมื่อเจอเขาผู้ซึ่งเป็นตัวแทงก์กึ่ง
สนับสนุน รับรองว่าสู้ไม่ได้ ต้องแพ้แน่นอน
“เพื่อน นายไม่เข้าใจเกมนี้จริง ๆ ตอนนี้ไม่ฮิตเล่นเป็นนักฆ่ากันแล้ว
เวลาเล่นเดี่ยวจะต้องเลือกตัวแทงก์นะ” แอบบอทสไลด์นิ้วบนหน้าจอ
“แต่นายสบายใจได้ เห็นแก่ที่นายเป็นเพื่อนของวิลเลี่ยม ฉันจะออม
มือให้”
แอบบอทพูดพลางคุมตัวละครให้ตะลุยไปข้างหน้า
ที่นี่ไม่มีหน้าจอยักษ์ พวกเขาเหล่านั้นต่างมุงดูแอบบอทเล่น ส่วน
ป๋ อจิ่วกลับเอาแล็บท็อปขึ้นมา
ฉินมั่วแบ่งสมาธิมามองเธอแวบหนึ่ง “ทำอะไร?”
ป๋ อจิ่วยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ “เตรียมตัวไว้ เผื่อมีคนบอกว่าไม่ได้
เอาเงินสดติดตัวมา พวกเขาจะได้โอนค่าเดิมพันผ่านอินเทอร์เน็ต
แบงก์กิ้งไง”