Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน - บทที่ 1535 กล่าวลา

ลู่เซิ่นกล่าวด้วยเสียงแหบ “คุณไม่เลว ถ้าคุณเลวจริงๆ ตอนนี้ก็คงจะไม่ร้องไห้ แต่คงจะรู้สึกดีใจที่ได้เอาเปรียบ”

เขาลูบหัวเล็กๆของฉินซี พูดเบาๆ “ฉินซี คุณต้องรู้ว่า ที่คุณปู่เช่ทำสิ่งเหล่านี้ ไม่ได้ต้องการการตอบแทน เขาแค่อยากจะดีกับคุณด้วยความบริสุทธิ์ใจ ก็เหมือนกับที่คุณดีกับเขา คุณไม่ได้ทำผิดอะไร ดังนั้นไม่ต้องสร้างความกดดันให้ตัวเองมากเกินไปเข้าใจไหม？”

ลู่เซิ่นรู้ว่า ฉินซีให้ความสำคัญกับด้านความรู้สึกมาก

เธอไม่รู้ว่าจะระบายออกมายังไง หากจะแสดงความรู้สึกของตนเอง

ทั้งหมดนี้เกิดจากนิสัยที่ไม่ดีในองค์กร ดังนั้นฉินซีจึงอดกลั้นมาโดยตลอด

ตอนนี้สิ่งที่ลู่เซิ่นต้องทำก็คือ ค่อยๆสอนเธอ ให้เธอเรียนรู้ที่จะแสดงออก

สิ่งที่โชคดีก็คือ ฉินซีในตอนนี้ดีขึ้นมากกว่าตอนที่เพิ่งรู้จักกัน

แสดงว่า วิธีที่เขาใช้ เป็นวิธีที่ถูกต้อง เชื่อว่าฉินซีจะดีขึ้นเรื่อยๆ

“รู้แล้ว”

ฉินซีกล่าวด้วยความเศร้า ทําจมูกฟุดฟิด

เธอร้องไห้จนหน้าแดงไปหมด ทำให้ลู่เซิ่นเอ็นดูมาก

ลู่เซิ่นยกมือมาเช็ดหน้าเธอเบาๆ เช็ดน้ำตาออกจากหางตาเธอ “พอแล้ว อย่าร้องไห้แล้ว พวกเรารีบเก็บของให้เสร็จ แล้วก็ไปบอกลาคุณปู่เช่กันเถอะ ทางโจวเอ้อ น่าจะมารอพวกเราที่ตีนเขาแล้ว”

ฉินซีนึกถึงโจวเอ้อ นึกถึงสิ่งที่ต้องทำในอนาคต จึงต้องสงบลง

เธอพยักหน้าซ้ำๆ เช็ดน้ำตา เริ่มเก็บของ

หลังจากที่เก็บเรียบร้อยแล้ว ฉินซีมองดูกระท่อมที่อาศัยอยู่มาหลายสิบวันอย่างเสียดาย ตาแดง

ลู่เซิ่นถอนหายใจ ก้าวไปข้างหน้าจับมือเธอไว้ สิบนิ้วสลับกัน “พวกเราจะกลับมาอีก”

เขากล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน เสริมความมั่นใจให้กับฉินซี

ใช่！พวกเขาจะกลับมาอีก ดังนั้นอย่าเศร้าไปเลย

ฉินซีเดินตามหลังลู่เซิ่น เดินไปทางห้องของคุณปู่เช่

……..

ในเวลาเดียวกันคุณปู่เช่ก็แอบปาดน้ำตาในห้อง

ในชีวิตนี้สิ่งที่เขากังวลมีไม่มาก โดยเฉพาะหลังจากอยู่อย่างสันโดษบนภูเขา ไร้กังวลมากขึ้น

แต่ว่า หลังจากที่เจอฉินซีฉินซีกลายเป็นโซ่ตรวนของเขา

“ตง ตง ตง(เสียงเคาะประตู)～”

ฉินซีเคาะประตู หายใจลึกๆ ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคุณปู่เช่ ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง

คุณปู่เช่ตั้งใจจะไม่เจอพวกเขาแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ อยากเห็นพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย

ดังนั้น เขาพูดด้วยเสียงแหบ “เข้ามาสิ”

น้ำเสียงของคุณปู่เช่แตกต่างจากปกติ

หลังจากฉินซีกับลู่เซิ่นได้รับการอนุญาตจากคุณปู่เช่ ก็เปิดประตูเข้าไป

ทันทีที่เข้าประตู ฉินซีเห็นคุณปู่เช่กำลังนั่งดื่มน้ำชาบนเก้าอี้

ในใจของเธอวุ่นวายมาก ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก “คุณปู่เช่ พวกเราจะไปแล้ว”

ฉินซีพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น ในน้ำเสียงมีเสียงร้องไห้

คุณปู่เช่ฟังแล้วเศร้า แค่บนใบหน้าแสร้งทำเป็นสงบ

“อืม ฉันรู้แล้ว”

เขาพูดอย่างไร้ความรู้สึก กลัวว่าถ้าพูดมากไปจะทำให้ทั้งสองฝ่ายอาลัยอาวรณ์

ฉินซีมองใบหน้าที่เย็นชาของเขา พูดอีกครั้ง “คุณปู่เช่ ท่านมีอะไรจะบอกพวกเราอีกไหม？”

เธอไม่อยากเป็นแบบนี้เลย

“เฮ่ย……ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วย ถ้าเป็นไปได้ ก็มาเยี่ยมฉันบ้าง ถ้ามาไม่ได้ก็หาวิธีส่งจดหมายมาหาฉันทุกปี ให้ฉันรู้ว่าพวกคุณยังสบายดีก็พอ”

ในที่สุดคุณปู่เช่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่ ความกังวลปรากฏบนใบหน้าที่แก่

ทันทีที่คำกล่าวนี้ฉินซีน้ำตาเกือบไหลออกมา แต่เธอก็กลั้นไว้ได้ ไม่อยากให้คุณปู่เช่เป็นห่วง

ฉินซีพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณปู่เช่ ท่านไม่ต้องกังวลนะ ฉันกับลู่เซิ่นได้คุยกันแล้ว ท่านอาศัยอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ พวกเราจะให้คนมาปกป้องท่านอยู่รอบๆ แล้วก็จะส่งข่าวผ่านพวกเขามาให้ท่าน”

วิธีนี้ ไม่ได้ละเมิดคุณปู่เช่ และพวกเขาก็จะได้จากไปอย่างสบายใจ เรียกได้ว่ามีความสุขกันทุกคน

คุณปู่เช่เข้าใจ ที่พวกเขาทำเช่นนี้ ก็เพราะความกตัญญู ดังนั้นจึงไม่ได้ปฏิเสธ

“ดี”

คุณปู่เช่พยักหน้าอย่างโล่งอก เขาเดินไปตรงหน้าลู่เซิ่น กล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง “ไอ้หนุ่มน้อย อยู่ข้างนอกคุณจะต้องดูแลหลานสาวของฉันให้ดี อย่าให้เธอต้องลำบาก มิฉะนั้นถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

เขาพูดเสียงดัง จ้องเขม็งลู่เซิ่น

ลู่เซิ่นมองหน้าที่ดุของเขา พยักหน้าอย่างจริงจัง “ท่านไม่ต้องกังวล คุณปู่ ฉันจะยอมให้ฉินซีเสียใจได้อย่างไร ฉันรักเธอมากกว่าชีวิตของฉันเสียอีก”

น้ำเสียงของเขาไม่หนักและไม่เบา แต่มีความรักที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่ในนั้น

ลู่เซิ่นกับฉินซีมองหน้ากัน ได้เห็นรอยยิ้มในดวงตาของกันและกัน

มองดูความรักที่หวานชื่นของพวกเธอ คุณปู่เช่ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “อืม ระวังตัวกันด้วย”

เขาพูดจบ แล้วพูดอีกครั้งว่า “พอแล้ว รีบไปเถอะ ชายชราอย่างฉันจะได้อยู่อย่างสงบสักที พวกคุณแสดงความรักต่อหน้าฉันทุกวัน ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็กเลย”

คุณปู่เช่แกล้งทำเป็นหงุดหงิดและโบกมือ บอกให้ทั้งสองออกไปโดยเร็ว

ฉินซีกับลู่เซิ่นรู้ว่าจะชักช้าต่อไปไม่ได้แล้ว แล้วก็กล่าวว่า “คุณปู่เช่ ท่านดูแลสุขภาพด้วย อีกไม่นานพวกเราก็จะกลับมาเยี่ยมท่าน”

“คุณปู่เช่ ลาก่อน”

ฉินซีกับลู่เซิ่นเดินไปทางประตูด้วยความอาลัยอาวรณ์

คุณปู่เช่พยักหน้าซ้ำๆ “ลาก่อน อย่าลืมดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้ได้รับบาดเจ็บอีก”

การหลบหนีในครั้งนี้ ไม่รู้จะมีอันตรายแค่ไหน คุณปู่เช่บอกว่าไม่กังวลเป็นเรื่องไม่จริง

แต่ว่า ถ้าให้ฉินซีกับลู่เซิ่นอยู่ที่นี่ ก็กลัวว่าคนในองค์กรจะหาเจอในสักวัน

ถึงแม้คุณปู่เช่อยากให้ฉินซีกับลู่เซิ่นอยู่กับตัวเอง แต่เขาก็ไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้

“ดี”

ฉินซีพยายามกลั้นน้ำตา แล้วตามลู่เซิ่นออกไป

ท่าทางการมองย้อนกลับไปของเธอ คุณปู่เช่เห็นจนตาแดง

ในที่สุดคุณปู่เช่ไม่ทนดูไม่ได้ จึงปิดประตูไป

ฟังเสียงที่มาจากด้านหลัง ฉินซีหายใจลึกๆ

เธอจัดการกับอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง “อาเซิ่น พวกเรารีบไปเถอะ”

ฉินซีคิดว่า ถ้ายังอาลัยอาวรณ์อยู่ เธออาจจะเปลี่ยนใจได้

ลู่เซิ่นเคารพความคิดเห็นของเธอ ตามหลังเธอไป

ทั้งสองเดินเร็วมาก ลงจากภูเขาทันที

คุณปู่เช่แอบอยู่ในบ้าน มองตามหลังทั้งสองคน แล้วแอบเช็ดน้ำตา

เขาแอบหวังในใจว่า ขอให้ฉินซีกับลู่เซิ่นปลอดภัยตลอดทาง ไม่ต้องเจอเรื่องอันตรายอีกต่อไป

……..

ฝีเท้าของฉินซีกับลู่เซิ่นเร็วมาก

ทั้งสองคนใช้เวลาครึ่งชั่วโมง เดินจากบนภูเขาสู่เชิงเขา

ฉินซีมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นตัวของโจวเอ้อเลย

เธอขมวดคิ้ว มองไปที่ลู่เซิ่นที่ยืนข้างกัน “โจวเอ้อไม่ได้มาหรอ？”