Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน - บทที่ 1499 กฎ
ซิวหน่ายซิงกล่าวด้วยความตื่นตระหนก: “ฉัน … ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เขากล่าวขอโทษออกมา: “ฉันขอโทษ”
สีหน้าของซิวหน่ายซิงซีด ถังย่าที่มองมาอยากจะหัวเราะ
เธอยังคงรู้สึกเป็นทุกข์ในใจ แต่เพราะความตลกของซิวหน่ายซิง ตอนนี้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ไม่รู้ว่าทำไมคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาล้วนแต่กลัวจ้านเซิน ในสายตาของถังย่า แม้ว่าจ้านเซินจะดูไร้ความรู้สึก แต่เขาก็ไม่ได้ไร้เหตุผล และเป็นคนโหดร้าย
จ้านเซินในตอนนี้อารมณ์ไม่ดี เมื่อเผชิญกับคำขอโทษของซิวหน่ายซิง ก็ยิ่งเบื่อมากขึ้น
เขาระงับอารมณ์ตัว จึงไม่มีการระเบิด
จ้านเซินกัดฟันและพูดว่า “คิดหาวิธีค้นหาร่องรอยของฉินซีและลู่เซิ่น”
เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยของซิวหน่ายซิง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ทำอย่างไรให้ฉินซี กลับมา
หัวข้อสำคัญถูกดึงกลับมาอีกครั้ง และรอยยิ้มบนปากของถังย่าก็ค่อยๆหายไป
ถังย่า พยักหน้าและตอบด้วยความเคารพ: “ค่ะ”
เธอมองตรงไปข้างหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง: “ตอนนี้พวกเราไม่มีวิธีที่ดี ขับไปตามทางจะดีกว่า ไปข้างหน้า
ไปที่ทางแยกบนถนน จากนั้นก็แยกกัน ส่งคนติดตามอีกสองสามคน จะต้องพบเบาะแสบางอย่างแน่นอน”
ความคิดของถังย่าสุขุมมาก เธอวิเคราะห์สถานการณ์ข้างหน้า
ยิ่งทางหลวงชนบทประเภทนี้ ถนนสาขาก็จะมีมากขึ้น
ถ้าฉินซีและลู่เซิ่นวิ่งออกไปไกล ๆ ซึ่งมีคูน้ำเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ก็จะยิ่งยากที่จะหา
หลังจากที่จ้านเซินฟังแล้ว ก็พยักหน้าเห็นด้วย: “คุณรีบแจ้งลงไป ให้รถทุกคัน ทำหน้าที่แยกกัน เมื่อพบสถานการณ์ให้รีบรายงานฉันทันที”
มือที่จับพวงมาลัยค่อยๆกระชับขึ้น จ้านเซินมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาที่แผดเผา ดวงตาสีเข้มเป็นประกายด้วยแสงสลัวในเวลานี้จ้านเซิน ได้ตัดสินใจแล้ว จะไม่ปล่อยให้ฉินซีไปแบบนี้อีก
“ตกลง”
ถังย่าทำตามคำสั่งของเขาทันที ถ่ายทอดข้อความไปยังกลุ่มต่างๆ
เธออยู่เคียงข้างจ้านเซินมาหลายปีแล้ว สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของเขาในครั้งนี้ผิดปกติมาก
บางที ระหว่างจ้านเซินและฉินซี ควรจะมีความเข้าใจจริง
นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับพวกเขา
ถ้าสามารถหาฉินซีได้ในครั้งนี้ หวังว่าจ้านเซินจะสงบสติอารมณ์และคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับวิธีจัดการกับเรื่องนี้ แทนที่จะทำตัวหุนหันพลันแล่น ในท้ายที่สุด ก็เสียใจไปตลอดชีวิต
ถังย่าต่อต้านความกังวลในใจ และปฏิบัติตามคำสั่งของจ้านเซิน
ระหว่างทาง
ถังย่ามองไปที่จ้านเซินที่กำลังขับรถอยู่ ถามอย่างกะทันหัน “จ้านเซิน ฉันมีคำถามจะถามคุณ”
เธอพูดอย่างระมัดระวังและทดสอบอารมณ์ของจ้านเซิน
จ้านเซินขมวดคิ้ว หันหน้าไปมองเธอ จากนั้นถอนสายตากลับและมองไปที่สภาพถนนข้างหน้าต่อไป
เขาเม้มมุมริมฝีปาก พูดแผ่วเบา: “ถาม”
มองไปที่เขาที่นั่งตัวตรง ถังย่าไม่รู้จะพูดยังไง
แต่ว่า คำพูดบางคำยังคงตรึงอยู่ในใจของเธอมาเป็นเวลานาน
ถ้าถังย่าไม่พูดตอนนี้ อาจไม่มีโอกาสเช่นนี้ในอนาคต
คิดถึงตรงนี้ แน่นอนว่าถังย่าถามออกมาโดยตรงจะดีกว่า
ด้วยเหตุนี้ ถังย่าจึงหายใจเข้าลึก ๆ
เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาของจ้านเซินด้วยดวงตาแวววาว ริมฝีปากสีแดงของเธอเปิดออกเบา ๆ : “ฉันอยากรู้ว่า ถ้าครั้งนี้ตามฉินซีและลู่เซิ่นเจอจริงๆ คุณวางแผนจะทำอะไรกับพวกเขา?”
ถังย่าต้องการทราบว่า ความโกรธของจ้านเซินมาถึงตรงไหนแล้ว ยังมีโอกาสรอดหรือไม่
เมื่อจ้านเซินได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็ชะงักไปชั่วขณะ
เขาเหยียบเบรก สีหน้าเปลี่ยนเป็นผิดไปจากปกติมาก
ทันทีที่รถสั่น ซิวหน่ายซิงซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังก็ชนที่นั่งเข้าไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ เขาเม้มปากแน่น โดยไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย
ใครก็รับรู้ได้ว่า บรรยากาศในตอนนี้เลวร้ายมาก
จ้านเซินอาจไม่ทำอะไรกับถังย่า แต่สำหรับเขาก็ไม่แน่
ซิวหน่ายซิงยังหนุ่มอยู่ เขาไม่อยากตายแบบนี้
ซิวหน่ายซิงปิดปากแน่น เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง หันออกไปด้านนอก
ถ้าเขาทำได้ เขาไม่อยากได้ยินเรื่องพวกนี้เลยจริงๆ
ความอยากรู้อยากเห็น จะทำให้ตาย
ยิ่งรู้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสถูกฆ่ามากเท่านั้น
แต่ว่า ตอนนี้ซิวหน่ายซิงไม่สามารถกระโดดออกจากรถได้ เขาเพียงถูกบังคับให้นั่งด้านหลัง และทำหน้าที่เป็นผู้ฟังเท่านั้น
จ้านเซินจ้องมองตรงไปที่ถังย่า เขาถามด้วยเสียงแหบ: “คุณถามเรื่องนี้ทำไม?”
ดวงตาที่แคบยาวเงยขึ้นเล็กน้อย มีออร่าที่เป็นอันตรายจากทั่วร่างกายของเขา
ถังย่า รู้สึกถึงการกีดกันของเขา จากนั้นก็พูดว่า: “ไม่มีอะไร มันเป็นแค่เรื่องอยากรู้อยากเห็น”
เธอรู้สึกอยากรู้จริงๆว่าจ้านเซินคิดอะไรอยู่ในใจ
เมื่อกี้ที่เปิดประตูห้องคนป่วย ลู่เซิ่นพูดว่า เธอและจ้านเซินมีความคลุมเครือ ไม่คู่ควรที่จะชอบฉินซี
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของถังย่าสั่นสะเทือน เธออยากรู้จริงๆ จ้านเซินมีความรู้สึกแบบไหนต่อเธอ
ถ้าไม่มีฉินซีอยู่ จ้านเซินจะมองเธอมากกว่านี้หรือไม่
ถังย่าอดไม่ได้ที่จะเริ่มจินตนาการถึงความเป็นไปได้นี้ หัวใจก็เต้นอย่างรุนแรง
แต่ทว่า ในวินาทีถัดมา คำพูดของจ้านเซินทำให้เธอจมดิ่งสู่ขุมนรกสิบแปดชั้น
จ้านเซินเหลือบมองเธออย่างเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ: “ถังย่าคุณควรรู้กฎขององค์กร เรื่องที่คุณไม่ควรถามอย่าพูดมากเกินไป”
น้ำเสียงของเขา นำพาถึงคำเตือน
ความอ่อนน้อมถ่อมตนและแข็งแรงเดิมทีของถังย่า ถูกดับมอดด้วยน้ำเย็นของจ้านเซินในชั่วพริบตา
รอยยิ้มบนมุมปากของเธอค่อยๆหายไป หัวใจของเธอผิดหวังมาก
ถังย่ากล่าวอย่างขมขื่น:”จ้านเซิน ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณ ฉันอยู่เคียงข้างคุณมาหลายปีแล้ว และต้องการทราบความคิดที่แท้จริงของคุณ คุณและฉินซีรู้จักกันมาหลายปีแล้วหรือยัง อยากให้เธอตายในกำมือคุณจริงๆเหรอ?”
เธอระงับความทุกข์ระทมไว้ในใจ น้ำเสียงนำพาตั้งคำถาม
เหตุใดฉินซีและเขาถึงสามารถมีความรู้สึกที่มากกว่าผู้ใต้บังคับบัญชา เมื่อพูดถึงเธอ จ้านเซินก็เริ่มตั้งกฎ
ทำไมจ้านเซินปฏิบัติต่อเธอแตกต่างออกไป ทั้งหมดคือเรื่องโกหก เธอไม่ควรเชื่อ ไม่ควรมีความคาดหวังใด ๆ สำหรับเรื่องนี้
ในตอนนี้ถังย่า ผิดหวังและหดหู่ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโง่โดยสมบูรณ์
แม้ว่าจ้านเซินจะมีความวุ่นวายในใจ แต่เขาก็ยังขับรถได้อย่างราบรื่น
หลังจากได้ยินคำพูดของถังย่า เขาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป
จ้านเซินเหยียบเบรกและหยุดรถตรงกลางถนน
การกระทำของเขากะทันหันเกินไป ส่งผลให้รถคันหลัง เกือบชนเข้าอย่างจัง
“ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ”
รถที่ขับผ่านด้านหลังบีบแตรอย่างเมามัน
“เฮ้! มีคุณสมบัติสักหน่อยไหม อยากหยุดรถก็หยุด แม่งมึง ไอ้ควาย!”
ข้างหลังเขามีเสียงโห่ร้องโวยวายของเจ้าของรถ คำพูดของเขาก็ไม่น่าฟัง