Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน - บทที่ 1249 พยายามทำให้ดีที่สุด

บทที่ 1249 พยายามทำให้ดีที่สุด

ลู่เซิ่นหันไปหาลู่เหวยที่เอาแต่เงียบ “พ่อ ?” ลู่เหวยเงยหน้าขึ้น แต่สีหน้าของเขาดูจะไม่มีความสุขเหมือนสูหยิง

เขามองไปที่ลู่เซิ่นอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่จะพูด เมื่อเช้านี้ตอนที่ฉันออกไปข้างนอก ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

ลู่เซิ่นเลิกคิ้วเล็กน้อย “อารองเป็นคนโทรล่ะสิ ? ”

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของลู่เหวย “คุณรู้ได้อย่างไร ?”

ลู่เซิ่นยักไหล่ “ฉันเดาน่ะ อารองพูดอะไรบ้าง ? ”

เขารู้เสมอว่าอารองของตนเองคนนี้ขี้ขลาดมาก และเอาแน่เอานอนไม่ได้ในการทำเรื่องต่างๆดูเหมือนว่าจะถูกชักจูงโดยอาสาม แต่……ในหัวใจของเขาประมาณว่ายังไม่ได้ตัดสินใจ

เช่นเดียวกันกับก่อนหน้านี้ที่อยู่เมืองหนาน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนนัดพบเวินจิ้ง เกี่ยวกับงานแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้มีอันตรายต่อลู่เซิ่นแต่เป็นงานแต่งงานที่มีประโยชน์ต่อพวกเขา

“อารองของคุณ…พูดจาขาดๆหายๆ “ลู่เหวยหรี่ตาลง” สอบถามก่อนว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปงานแต่งงานของคุณหรือไม่ จากนั้นก็สอบถามฉันอีกว่าฉันกับแม่ของคุณมีความคิดอย่างไรต่องานแต่งงานในครั้งนี้ของคุณไหม ยุ่งยากไปพักใหญ่ๆ จากนั้นก็เตือนฉันอย่างคลุมเครือ ว่าวันนี้พวกเราควรให้ความสำคัญกับตลาดหุ้นมากขึ้น

สูหยิงหัวเราะเยาะหลังจากฟังจบ “เขาเป็นแบบนี้มาตลอด กล้าๆกลัวๆ จะทำอะไรต้องมีทางหนีทีไล่ตลอด เพื่อโปรดปลายทั้งสองฝ่าย”

ลู่เซิ่นพยักหน้า

เขาก็รู้สึกแบบนี้เช่นกัน

เขาน่าจะเหมือนคนแบบอาสาม เพื่อสิ่งที่ตนเองต้องการแล้ว อย่างน้อยก็พยายามอย่างเต็มที่

ลู่เหวยไม่เห็นด้วยกับคำพูดทั้งสอง เพียงแค่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะโบกมือ “เพียงแค่ทำในสิ่งที่คุณต้องการ”

ลู่เซิ่นรู้ดี นี่คือเขาไม่ยอมรับความคิดของตนเอง

แม้ว่าสำหรับลู่เซิ่นแล้ว จะสนับสนุนหรือไม่ก็จะไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งที่เขาได้ตัดสินใจไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ต้องการให้ลู่เหวยลำบากอยู่ตรงกลางด้วยเช่นกัน

สูหยิงปรบมือและยืนขึ้น และจัดระเบียบกระโปรงนิดหน่อย “ถ้าอย่างนั้นฉันและพ่อของคุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ฉันต้องกลับไปดูว่าคนกลุ่มนี้ทำให้บ้านของฉันเป็นอย่างไร”

ลู่เซิ่นยิ้ม “แม่เจ้า ในตอนแรกแผนการนี้ถูกกำหนดโดยคุณเอง”

สูหยิงจ้องมองเขา “อย่างไรก็ตามฉันก็ไม่สามารถสัมผัสกับความสุขของการมีลูกสะใภ้ได้ งั้นก็เพลิดเพลินไปกับชั่วโมงที่ไม่สำคัญเหล้านี้”

ลู่เซิ่นรู้ดี ในความหมายของสูหยิง “เพลิดเพลิน ”คือการจับผิดบริษัทจัดงานแต่งงานอยู่ตลอดเวลา “เพื่อสร้างปัญหา ” แต่เขาทำได้เพียงยิ้มและโบกมือ “ได้ คุณรีบๆไปเถอะ ”

สูหยิง มุ่งหน้าเดินออกจากประตูสำนักงาน ลู่เหวยก้าวตามหลัง

เมื่อเดินผ่านข้างๆลู่เซิ่น เขาก็หันหน้าไปมองลู่เซิ่นดูเหมือนจะมีอารมณ์มากมายในดวงตาของเขา แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลยและ หันหน้าและเดินออกไป

หลินหยังโค้งคำนับที่ประตูเพื่อส่งคนทั้งสองออกไป ก่อนที่จะผลักประตูไปดูลู่เซิ่น “ประธานลู่ ตลาดหุ้นกำลังจะเปิด”

ลู่เซิ่นพยักหน้า ในที่สุดสีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้น “เตรียมตัวให้พร้อม ”

สีหน้าของหลินหยังก็ดูเคร่งขรึมเช่นกัน “ดี ”

……

อีกด้านหนึ่ง สนามบินของประเทศ f

เครื่องบินที่ฉินซีนั่งกำลังลงจอด

ในมื้อคำเมื่อวานนี้ เธอได้รับแจ้งว่าสามารถเริ่มเตรียมตัวสำหรับภารกิจบนเกาะรอบนอกได้

ใจหัวของเธอเต้นแรงขึ้นในทุกๆวินาที แต่ก็ระงับอารมณ์ด้วยตนเองลงได้อย่างรวดเร็ว

จ้านเซินกล่าวในข้อความอย่างกระชับ “เวลาในการปฏิบัติภารกิจคือสามวัน เตรียมสิ่งของที่จะนำให้เสร็จด้วย”

ฉินซีเก็บข้าวของเสร็จอย่างรวดเร็ว แต่จ้านเซินยังไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดเวลาที่จะออกเดินทาง จนกระทั่งฉินซีหลับไปบนโซฟาด้วยความงุนงง เขาเลยมาสาย

“ไปกันเถอะ” เขามองไปที่ฉินซีด้วยสายตาที่ยังง่วงนอนอยู่ ดวงตาที่คนอื่นดูอารมณ์ไม่ออก “ได้เวลาไปแล้ว”

“ได้” ฉินซียืนขึ้น ขาที่ยังยืนไม่นิ่งและเกือบจะล้มลง

โชคดีที่จ้านเซินยื่นมือเข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลา

“ระวังตัวหน่อย” จ้านเซินกระซิบ

เนื่องจากท่าทางระยะห่างระหว่างคนทั้งสองถูกดึงเข้ามาใกล้กันมาก ฉินซีรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของจ้านเซินสูงกว่าแขนของตนเองที่เอวเล็กน้อย และตันเองเกือบจะถูกเขากอดเอาไว้ เธอแทบจะได้กลิ่นยาสูบจางๆบนร่างกายของจ้านเซิน

เสียงของเขาต่ำมาก และอ้อมกอดที่อบอุ่น แต่ฉินซีรู้สึกอึดอัดไปทั่ว

เธอยืดตัวขึ้นแทบจะในทันที และถอยห่างจากจ้านเซินอย่างไร้ร่องรอย

“ขอบคุณ ” ฉินซีก้มลงและขอบคุณ

จ้านเซินหัวเราะเบาๆ สงสัยรู้สึกถึงการต่อต้านของฉินซีหรือไม่ ในเสียงหัวเราะค่อนข้างเย็นชา “ไม่เป็นไร ”

“ไปกันเถอะ ” ฉินซีห้อยหัวหยิบของและเดินออกไป

จ้านเซินเหล่ตามองไปที่ด้านหลังของเธอสักวินาที ในที่สุดถึงปรับอารมณ์เป็นปกติ และเดินตามออกไป

ทั้งสองคนเดินออกจากอาคารไปทีละคน ฉินซียืนนิ่งและหันไปมองจ้านเซิน“พวกเราจะไปยังไง?”

จ้านเซินเงยคางขึ้นมองไปอีกด้าน “ทางนี้”

เลยกลายเป็นจ้านเซินเดินนำหน้า ฉินซีเดินตามอยู่ข้างหลัง

จากนั้นฉินซีดูเวลาเท่านั้น และมันก็เป็นเวลาสามทุ่มครึ่ง

……จะมีใครคนไหนออกเดินทางในเวลานี้ ?

และฉินซีที่มีความเข้าใจต่อจ้านเซินก็ได้เพิ่มขึ้น

ทั้งสองคนเดินมานานกว่าสิบนาที ก่อนที่จ้านเซินจะหยุดลง

ฉินซีเหล่เพื่อดูว่า เป็นเครื่องบินขนาดเล็ก

“ไปกันเถอะ” จ้านเซินรอให้เธอเดินตาม จึงยกเท้าขึ้นไปที่ทางเดินของเครื่องบิน

ฉินซีมองไปที่เครื่องบินอย่างลับๆ ขณะที่คำนวณในใจ

ค่าเครื่องบินส่วนตัวลำนี้อยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านหยวนต่อเที่ยวบิน ไม่รู้ว่าคนที่จ่ายเงินเพื่อลอบสังหารผู้ก่อสร้างจ่ายไปเท่าไหร่ เพื่อให้ธุรกิจนี้มีกำไร ?

ฉินซีมองไปที่ด้านหลังของจ้านเซินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

ผู้คนที่เกี่ยวข้องกับแผนการไม่ได้ติดต่อโดยตรงกับฉินซี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้อยู่บนเครื่องบิน หลังจากประตูที่เครื่องบินปิดลง ฉินซีก็ตระหนักได้ด้วยการมองย้อนกลับไป —— ตอนนี้ในพื้นที่ที่คับแคบนี้มีเพียงเธอและจ้านเซินเท่านั้น

ความระแวดระวังในหัวใจเธอเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และเธอปรับท่าทางการนั่งของตนเองอย่างสงบ

จ้านเซินไม่รู้ว่าเธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่เมื่อเธอหยุดเคลื่อนไหว ก็พูดอย่างสบายๆ ฉันคิดว่าคุณจะตื่นเต้นและนอนไม่หลับ

สมองของฉินซียังไม่ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ หลังจากฟังคำพูดของจ้านเซินจบ ยังใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการตอบสนอง

ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจว่า จ้านเซินต้องเดินทางในตอนกลางดึก

——เขาแค่อยากจะเห็นว่าตนเองมีอารมณ์แบบไหนในการไปร่วมพิธีแต่งงานบนเกาะที่อยู่รอบนอก

ฉินซีไม่สามารถบ่นเกี่ยวกับวิธีการที่เกือบจะหวาดระแวงของจ้านเซินได้แล้ว เนื่องจากเธอตัดสินใจที่จะแสร้งทำเป็นให้ความสำคัญกับ จ้านเซินเพื่อแลกกับอิสรภาพ เขาไม่เคยเชื่อใจในตนเองเสมอ เลยต้องการจับทุกรายละเอียดเพื่อทดสอบตนเอง ตอนแรกก็ทนได้ จนถึงตอนนี้……ก็เหลือแต่เหนื่อยยาก

เธอก็แค่เม้มริมฝีปาก “ถ้าเหนื่อยก็นอนเถอะ มีอะไรน่าตื่นเต้น”

จ้านเซินไม่ได้พูดอะไรมาก เขาแค่พยักหน้าเล็กน้อย “งั้นก็พักผ่อนต่อไป