เทพจักรพรรดิสงคราม - ตอนที่ 167 : ข้าเอง
ซูซ่านที่ได้ยินเฟยหลงกล่าวออกมาจึงกล่าถามกลับไป
” อะไรงั้นเหรอท่านพี่เฟยหลง ”
ด้านบนกำแพงได้มีจ้าวเฉินยืนอยู่พร้อมกับเหล่ารองเเม่ทัพเเละเเม่ทัพคนอื่นๆ
เจียงหงได้เงยหน้าของนางเเละมองไปยังสัตว์อสูรหมาป่าตนนั้นเเละเห็นว่ามันกำลังวิ่งเข้ามาเพื่อโจมตีกำแพงเมือง
เหล่าเเม่ทัพที่ได้ยืนอยู่บนกำแพงนั้นก็ได้กล่าวออกมาว่า
” ใครอาสาจะลงไปสู้กับมัน ”
จ้าวเฉินที่เห็นสัตว์อสูรหมาป่าก็ได้กล่าวออกมาทันที
” ข้าเอง ”
เมื่อเหล่าเเม่ทัพเเละรองเเม่ทันงพทั้งหลายได้ยินเช่นนี้จึงหลีกทางให้กับจ้าวเฉินเป็นคนลงไปต่อสู้กับสัตว์อสูรตนนั้นเเลกล่าวออกมาว่า
” พวกข้าเชื่อว่าสัตว์อสูรหมาป่าตนนั้นไม่สามารถเอาชนะท่านได้ถ้าดูจ่กความสามารถของท่าน……… ”
จ้าวเฉินได้พนักหน้าของตนเเละกล่าวว่า
” อย่าลืมจับตาดูสัตว์อสูรเหล่านั้นให้ดีไม่เเน่พวกมันอาจจะซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลก็เป็นได้ ”
เหล่ารองเเม่ทัพเเละเเม่ทัพทั้งหลายได้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าอันมุ่งมั่น
” ท่านเเม่ทัพเจ้าไม่ต้องห่วงพวกข้าจะเฝ้าระวังเอาไว้ ”
จ้าวเฉินได้กล่าวตอบกลับไป
” อืม ”
เมื่อกล่าวจบจ้าวเฉินได้กระโดดลงไปจากกำแพงโดยที่หลังจากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น
” ตู้ม ”
จ้าวเฉินได้ยืนอยู่ตรงหน้าของสัตว์อสูรหมาป่าตัวนั้นเมื่อสัตว์อสูรหมาป่าได้เห็นว่ามีมนุษย์คนหนึ่งก้าวลงมาท้าทายมันจึงโจมตีอย่างไม่บังเล
” โฮกกกกกกกกกกก ”
สัตว์อสูรหมาป่าตนนั้นได้กางกรงเล็บอันเเหลมคมของตนออกมาเเละโจมตีเข้าใส่จ้าวเฉิน
ทางด้านจ้าวเฉินนั้นรู้อยู่เเล้วว่าเมื่อตนลงมาสัตว์อสูรหมาป่าตัวนั้นจะไม่ลังเลที่จะโตมตีโดยทันที
” สวบ สวบ สวบ ”
เสียงของกรงเล็บอันเเหลมคนที่ฉีกอากาศได้ดังขึ้นทางด้านจ้าวเฉินได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วเเละเคลื่อนตัวหลบได้อย่างทันท่วงที
ทำให้เกิดรอยกรงเล็บที่พื้นดินตรงจุดที่จ้าวเฉินยืนอยู่เมื่อครู่สัตว์อสูรหมาป่าตนั้นได้เห็นว่าการโจมตีของมันนั้นไม่สามารถเเต่ต้องอีกฝ่ายได้
จ้าวเฉินที่หลบการโจมตีนั้นได้จึงระเบิดพลังปราณของขอบเขตหลอมรวมออกมา
” ตู้ม ”
พื้นใต้เท้าของจ้าวเฉินได้เเตกออกพร้อมกับดึงขวานศึกออกมาจากแหวนมิติของตน
ทำให้รอบด้านเต็มไปด้วยกลิ่นไอเเห่งการสังหารที่ปะทุออกมา
” โฮกกกกกกกกก ”
สัตว์อสูรจึงได้เปลี่ยนท่าทีของตัวมันอย่างมากเเละสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างจากมนุษย์ตรงหน้าของมันเเม่ว่าการโจมตีครั้งเเรกนั้นมันใช้พลังไปเพียงเเค่เล็กน้อย
เพราะคิดว่ามนุษย์ตรงหน้านั้นไม่มีทางหลาบพ้นเเน่นอนเเต่สุดท้ายเมื่อจ้าวเฉินนำขวานศึกออกมาทำให้สัตว์อสูรหมาป่าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เเผ่ออกมา
” โฮกกกกกกกกกก ”
จ้าวเฉินได้กล่าวออกมาเมื่อเห็นท่าทางของสัตว์อสูรหมาป่าตนนั้น
” เจ้าอย่าได้ดูเเคลนผู้อื่นไม่งั้นเเล้วเจ้าจะมาเสียใจภายหลังนั้นคงไม่ได้เเล้ว ”
จ้าวเฉินได้ใช้พลังปราณของตนออกมาอย่างเต็มที่เเละทำให้เกิดบรรยากาศที่หนักอึ้งขึ้นมาพร้อมกับเหวี่ยงขวานศึกเข้าใส่สัตว์อสูรหมาป่าตนนั้น
” สวบ ”
เสียงขนานได้แหวกสายลมก็ได้ดังขึ้นพร้อมกับขวานศึกที่เต็มไปด้วยพลังปราณเเละการเหวี่ยงครั้งนี้นั้นแฝงทักษะยุทธ์ที่ก่อเกิดเป็นรูปร่างของหมีตัวหนึ่ง
ปรากฏขึ้นมาทางด้านหลังของจ้าวเฉิน
” ฮ่้่าาาาาาาาาาาา ”
สัตว์อสูรหมาป่าที่กำลังจะหลยการโจมตีจองจ้าวเฉินเเต่เเล้วกลับขยับไปไหนไม่ได้เเละเห็นว่าในมือของจ้าวเฉินนั้นเหมือนมีอะไรอยู่เเละพื้นที่มันยืนอยู่นั้นได้เกิดเเรงดึงดูดบางอย่างขึ้น
” โฮกกกกกกกกกกก ”
สัตว์อสูรหมาป่าตัวนั้นได้พยามดิ้นรนเเต่เเล้วกลับไม่สามารถหนีไปได้
ขวานศึกของจ้าวเฉินได้ฟาดลงมาใส่สัตว์อสูรหมาป่าตัวนั้นเเต่เเล้วก็ได้เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นด้านหลังของจ้าวเฉิน
” ตู้ม ”