The Ultimate Student สุดยอดนักเรียนสมองอัจฉริยะ - บทที่ 277 ขยะเปียก

　　จี้เฟิงแปลกใจเล็กน้อย“นายพูดว่าอะไรนะ”
　　เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องยากสำหรับฮั่นจงที่จะให้เขาพูดอีกครั้งว่ามันไม่ง่ายที่จะจัดการ
　　ฮั่นจงขมวดคิ้วและกล่าวว่า“ตามกฎของมหาวิทยาลัย คะแนนจะถูกหักถ้าเราไม่กลับไปอยู่ในหอพักในตอนกลางคืนและการให้เขียนคำสารภาพก็เป็นไปตามข้อบังคับจริงๆ แต่ก็อย่างที่รู้ๆกัน นักศึกษาทั้งหลายต่างก็ทำเหมือนกฎระเบียบของมหาวิทยาลัยเป็นเพียงแค่ตัวหนังสือที่บันทึกอยู่ในเศษกระดาษ แต่ถ้ามีคนจงใจใช้เรื่องนี้ให้เกิดความยุ่งยากกับถงเล่ย เราก็ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้จริงๆ!”
　　จี้เฟิงพยักหน้าเล็กน้อยเขาเริ่มได้กลิ่นตุๆเกี่ยวกับเรื่องนี้ “นายหมายความว่ามีคนจงใจสร้างความวุ่นวายให้กับถงเล่ยงั้นเหรอ”
　　จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเรื่องที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะค่อนข้างชัดเจนแล้วว่ามันมุ่งเป้าไปที่ถงเล่ย และการไม่กลับในตอนกลางคืนมันก็เป็นการละเมิดกฎจริงๆ ไม่ว่าจะหักคะแนนหรือให้เขียนคำสารภาพก็เป็นเรื่องปกติที่สมเหตุสมผลคงไม่มีใครไปพูดอะไรได้
　　ต่อให้เป็นจี้เฟิงก็ไม่มีทางไม่พอใจเรื่องนี้อย่างแน่นอนถ้าไม่ถูกจับได้ก็ดีไป แต่ถ้าคนในสภานักศึกษาไม่สนใจนักศึกษาคนอื่นเลย แต่มุ่งเป้าไปที่ถงเล่ยเท่านั้นล่ะ…
　　“ถูกต้องมีคนต้องการก่อความวุ่นวายจริงๆพูดก็พูดเถอะ ถ้าช่วงนี้ถงเล่ยยังไม่กลับไปอยู่ที่หอพัก ฉันกลัวว่าเธอจะถูกหักคะแนนอีก หรือไม่ก็ถูกให้เขียนคำสารภาพ ถ้าหนักหน่อยก็อาจจะถูกลงโทษ!” ฮั่นจงกล่าวว่า “ฉันลองถามเพื่อนของฉันดู ดูเหมือนว่าจะมีคนในสภานักศึกษากำลังเพ่งเล็งถงเล่ยอยู่!”
　　แกว่งเท้าหาเสี้ยนแท้ๆ!
　　ฮั่นจงอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจใครมันจะบ้าได้ขนาดนั้น เขาคิดจริงๆหรือว่าหลานสาวของรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งเจียงโจวจะเป็นเป้าหมายที่ง่าย
　　“หึ!”จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงอย่างเย็นชา การคาดเดาของเขาถูกต้องจริงๆ มีคนกำลังเพ่งเล็งถงเล่ยอยู่
　　“นายจะจัดการเรื่องนี้ยังไง”ฮั่นจงถามด้วยรอยยิ้ม เขารู้ว่าเรื่องไร้สาระแบบนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับถงเล่ยและจี้เฟิง “อยากให้ฉันไปหาผอ.ให้มั้ย อยากจะรู้เหมือนกันว่า*ตัวตลกพวกนั้นยังจะกระโดดกันได้อีกมั้ย!”
　　จี้เฟิงส่ายหัวเล็กน้อยและยิ้ม“ไม่ต้อง ปล่อยให้พวกมันกระโดดต่อไปแบบนั้นแหละ!”
　　ฮั่นจงพยักหน้าเล็กน้อยเขาคิดว่าจี้เฟิงน่าจะมีแผนอยู่ในใจแล้วถึงได้ตอบมาแบบนี้
　　“งั้นเอาเป็นว่าถ้านายต้องการความช่วยเหลืออะไรขอแค่บอกมา! นายก็เหมือนพี่น้องของฉัน ไม่ต้องเกรงใจ ฮ่าฮ่า!” ฮั่นจงหัวเราะ
　　จี้เฟิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า“อ้อ!นายพอรู้หรือเปล่าว่าใครต้องการจะก่อความวุ่นวายให้กับถงเล่ย!”
　　“ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นใครฉันรู้เพียงแต่ว่าคำสั่งที่ให้ถงเล่ยเขียนคำสารภาพมาจากแผนกแนะแนวชีวิตนักศึกษา ฉันก็ยังว่ามันแปลกๆยังไงชอบกล เพราะเรื่องนี้ไม่น่าจะใช่หน้าที่ของแผนกนั้น” ฮั่นจงส่ายหัวเล็กน้อย
　　จี้เฟิงทำหน้าครุ่นคิดทำไมถึงได้ไปเกี่ยวข้องกับแผนกแนะแนวชีวิตนักศึกษาได้ล่ะ
　　เท่าที่เขาจำได้ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเองหรือถงเล่ย พวกเขาไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกับแผนกนั้นเลย แต่ทำไมตอนนี้คนในแผนกแนะแนวนักศึกษาถึงได้เพ่งเล็งไปที่ถงเล่ย หรือจะมีความเป็นไปได้อย่างอื่นอีก?
　　จู่ๆหัวใจของจี้เฟิงก็สั่นเขารีบถามว่า “ใครเป็นหัวหน้าแผนกแนะแนวชีวิตนักศึกษา”
　　“เหมือนจะสกุลเว่ย..แต่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ทำไมฉันถึงไม่ถามมาให้รู้แล้วรู้รอดไปว้า!” ฮั่นจงบ่นตัวเองด้วยความเขินอาย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สอบถามข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย
　　ใครจะไปคิดจี้เฟิงเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง เขายิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ฉันพอจะรู้แล้วล่ะ ถ้าฉันจำไม่ผิด หัวหน้าแผนกแนะแนวชีวิตนักศึกษา ไม่ชื่อเว่ยเฉียงก็เว่ยเฉินหลิง นายลองไปหาให้ทีว่าใช่หนึ่งในสองคนนี้หรือเปล่า!”
　　“โอเค!ไม่ต้องห่วงคราวนี้ฉันจะสืบหาตั้งแต่ตัวหัวหน้าแผนกแนะแนวชีวิตนักศึกษาไปยันบรรพบุรุษโคตรเหง้าของเขาซักแปดรุ่น ใครใช้ให้มันกล้าหมายหัวถงเล่ยแฟนพี่น้องร่วมหอพักของฉันกัน!” ฮั่นจงพูดพร้อมกัดฟัน
　　เพื่อนร่วมหอพักที่นับถือกันราวกับพี่น้องถูกคนอื่นหาเรื่องในเจียงโจวแต่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เรื่องนี้ทำให้เขาซึ่งเป็นคนท้องถิ่นรู้สึกอับอายมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายกำลังพุ่งเป้าไปที่ผู้หญิง เรื่องนี้มันยอมไม่ได้อย่างเด็ดขาด!
　　จี้เฟิงยิ้มและกล่าวว่า“ไปที่ที่หนึ่งกับฉันก่อน!”
　　ฮั่นจงพยักหน้าเขาถอนหายใจพร้อมกับพิงเบาะนั่งเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ลงเล็กน้อย “เฮ้! เหล่าจี้ นายฟุ่มเฟือยเกินไปหรือเปล่าเนี่ย BMWx6 เลยเหรอ รถคันนี้ฉันเล็งมานานแล้ว แต่คงไม่มีหวังที่จะได้ครอบครองมัน!”
　　จี้เฟิงชำเลืองมองเขาด้วยรอยยิ้มขณะสตาร์ทรถ“นายยังไม่มีรถขับเหรอ ระดับฮั่นกรุ๊ปซะอย่าง อย่าว่าแต่ BMW เลย ต่อให้เป็นปอร์เช่ (Porsche) หรือแลมบอร์กีนี (Lamborghini) ขนหน้าแข้งยังไม่ทันได้กระดิกเลยด้วยซ้ำ”
　　“จะบ้าเหรอ!” Aileen-novel
　　ฮั่นจงอดไม่ได้ที่จะกลอกตา“นายพูดคิดว่าบ้านฉันเป็นธนาคารรึไง หึ! พ่อฉันเข้มงวดจะตาย เงินทุกหยวนที่ใช้จ่ายจะต้องรายงานให้ตรงเป๊ะๆ เหลือเท่าไหร่ก็ต้องคืนให้หมด ถ้าขาดแม้แต่หยวนเดียว เงินเดือนในเดือนถัดไปก็จะถูกหักไปครึ่งหนึ่ง แล้วนายคิดว่าฉันยังจะได้รถมาใช้ง่ายๆอยู่อีกมั้ย?!” 　　จี้เฟิงหัวเราะร่วนแต่แอบพยักหน้าให้กับผู้อาวุโสในบ้านของฮั่นจงอย่างเห็นด้วยเขาอบรมสั่งสอนลูกหลานได้ดีมาก อย่างน้อยเขาก็ไม่คิดที่จะสปอยลูกตัวเอง แม้จะยิ่งใหญ่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ใช้เงินฟุ่มเฟือยอย่างโง่เขลาเหมือนพวกคนรวยส่วนใหญ่ที่มักจะตามใจลูก แม้ว่าฮั่นจงจะมีความเฉลียวฉลาดในแบบของนักธุรกิจแต่เขาก็เป็นคนที่จริงใจ ดังนั้นคนแบบนี้จึงน่าคบหาเป็นอย่างมาก!
　　เมื่อมองดูทิวทัศน์ภายนอกฮั่นจงก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย “นี่เราจะไปไหนกัน ดูยังไงมันก็ไม่ใช่ทางออกจากมหาลัย นี่มัน..อาคารกิจการของรัฐ?!”
　　จี้เฟิงจอดรถที่ลาดจอดรถหน้าอาคารเปิดประตูและลงจากรถด้วยรอยยิ้ม “มาเถอะ ฉันก็เพิ่งเคยมาที่ตึกนี้เหมือนกัน ฉันมีอะไรต้องไปทำนิดหน่อย!”
　　“นายจะจัดการปัญหาของถงเล่ยผ่านอาจารย์ใหญ่ของมหาลัยเหรอ”ฮั่นจงถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก อาคารของรัฐเป็นอาคารสำนักงานของมหาวิทยาลัยและทุกสำนักงานที่คอยดูแลความเรียบร้อยภายในมหาวิทยาลัยอยู่ในอาคารนี้
　　“ก็ไม่เชิง”จี้เฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันแค่มาสมัครบัตรอะไรนิดหน่อย”
　　“บัตรรับรองที่พักเหรอ!”ดวงตาของฮั่นจงเป็นประกาย และเขาก็เหมือนกับนึกอะไรขึ้นได้ “เหล่าจี้นายนี่จะร้ายกาจเกินไปแล้ว!”
　　“ฮ่าฮ่า!มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรขนาดนั้น!” จี้เฟิงยิ้มเล็กน้อย “ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ!”
　　การมาหาอาจารย์ใหญ่สามารถแก้ปัญหาเรื่องที่ถงเล่ยไม่ได้อยู่ที่หอพักในเวลากลางคืนได้ก็จริงแต่มันก็แก้ได้เพียงเรื่องเดียว ในมหาวิทยาลัยมีกฎระเบียบมากมาย ถ้าหากมีคนเพ่งเล็งจะหาเรื่องถงเล่ยอยู่จริงๆล่ะก็ เรื่องมันก็จะไม่จบแค่เพียงเท่านี้!
　　ไม่ว่านักเรียนนักศึกษาจะพยายามรักษากฎระเบียบมากแค่ไหนก็ต้องมีบางครั้งที่ฝ่าฝืนกฎระเบียบกันบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นทางมหาวิทยาลัยเองก็ปิดตาข้างหนึ่งและปล่อยให้นักศึกษาได้มีอิสระ หากใครที่ไม่เคยละเมิดกฎของมหาวิทยาลัยเลยก็อายที่จะบอกว่าเคยผ่านการศึกษาในมหาวิทยาลัยมาก่อน
　　ดังนั้นการละเมิดกฎจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ดังนั้นก็ต้องเตรียมพร้อมที่จะถูกคนอื่นจับได้ตลอดเวลา และมันก็จะกลายเป็นเรื่องที่น่าเบื่อในทันที
　　จี้เฟิงจะปล่อยให้เรื่องผิดพลาดเล็กน้อยเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
　　ดังนั้นที่เขามาที่นี่ในครั้งนี้เพื่อสมัครบัตรรับรองให้ถงเล่ยและตัวเขาเอง
　　หลังจากสมัครบัตรรับรองนี้แล้วมันจะเทียบเท่ากับการเช่ายืมหอพักในมหาวิทยาลัยตลอดระยะเวลาที่ศึกษาอยู่ที่นี่ ค่าที่พักจะถูกหักเป็นรายปีและที่สำคัญคือไม่จำเป็นต้องอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัยเสมอไป เพราะยังไงก็เป็นแค่ที่พักชั่วคราวอยู่ดี
　　ด้วยวิธีนี้ถงเล่ยจึงเทียบเท่ากับการได้รับกระบี่อาญาสิทธิ์ และไม่จำเป็นต้องอยู่ในหอพักในเวลากลางคืนตลอดเวลาและไม่มีใครมาว่าอะไรได้อีก
　　แต่จุดประสงค์ของจี้เฟิงไม่ใช่แค่เพียงเท่านี้หลังจากที่ได้บัตรรับรองแล้ว เขาจะไม่เผยแพร่เรื่องนี้โดยเด็ดขาดยกเว้นแต่คนของเขาเอง จะไม่มีใครรู้เกี่ยวกับบัตรรับรองนี้
　　เขาจะรอคนจากแผนกแนะแนวชีวิตนักศึกษาหรือคนจากสภานักศึกษามาตรวจสอบเพื่อให้พวกเขาเปิดเผยแรงจูงใจที่ซ่อนอยู่ และหลังจากนั้นเขาจะตลบหลังด้วยบัตรรับรองนี่และจะเอาคืนให้ร้องไห้จนจำทางกลับบ้านไม่ถูกเลย
　　“ถ้าจะสมัครบัตรรับรองเราควรจะไปที่สำนักงานทั่วไปใช่มั้ย”จี้เฟิงมองไปที่ป้ายที่อยู่ตรงประตูสำนักงานตรงหน้าเขาและหันไปถามฮั่นจง
　　ฮั่นจงเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่เขามีท่าทีลังเลและพูดว่า “เราลองเข้าไปถามข้างในดูเลยแล้วกัน!”
　　จี้เฟิงเคาะประตูแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆแต่เมื่อเห็นว่าประตูไม่ได้ล็อกเขาจึงผลักประตูและเดินเข้าไป
　　มีพนักงานสองคนอยู่ในสำนักงานดูเหมือนว่ากำลังจะเล่นคอมพิวเตอร์อยู่เมื่อพวกเขาเห็นจี้เฟิงเดินเข้ามา พวกเขาก็ชักสีหน้าทันที และหนึ่งในนั้นก็พูดอย่างดุๆว่า “พวกคุณสองคนทำอะไร ทำไมถึงได้เข้ามาในสำนักงานโดยไม่เคาะประตูก่อน?”
　　จี้เฟิงและฮั่นจงต่างมองหน้ากันผู้ชายคนนี้ป่วยหรือเปล่า
　　จี้เฟิงกระแอมไอเล็กน้อยเขายิ้มและพูดว่า “ขออภัย พอดีว่าเมื่อครู่เราเคาะประตูแล้วแต่คุณคงทำอะไรอยู่จนไม่ได้ยิน”
　　“ถ้ารู้ว่าคนเขาไม่ได้ยินก็เคาะอีกครั้งสิถ้าทุกคนเข้ามาในสำนักงานง่ายๆตามใจตัวเองเหมือนคุณ พวกเราจะทำงานกันยังไง!” ชายคนนั้นโบกมืออย่างหมดความอดทน “ออกไปแล้วไปเคาะประตูใหม่อีกครั้ง!”
　　ฮั่นจงก็หมดความอดทนเช่นกัน“เหอะ! ทำงานเหรอ คนหนึ่งกำลังนั่งเล่นไพ่นกกระจอกอีกคนเล่นโป๊กเกอร์?! นี่ยังเป็นเวลางานอยู่ไม่ใช่เหรอ? ตัวเองเป็นเสมียนแท้ๆแต่ทำตัวแบบนี้แล้วยังจะมีหน้ามาต่อว่าคนอื่นอีกเหรอ?!”
　　“คุณว่าอะไรนะ!”
　　พนักงานทั้งสองคนไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันทีพวกเขาจะทำอะไรแล้วมันเกี่ยวกับอะไรกับคนอื่น เด็กสองคนนี้ใหญ่โตมาจากไหนกัน
　　“ออกไปซะ!อย่ามาทำให้พวกฉันเสียเวลา!” พนักงานคนหนึ่งตะโกนด้วยเสียงต่ำ
　　จี้เฟิงขมวดคิ้ว“คุณสามารถอยู่ในสำนักงานทั่วไปได้ แม้จะมีทัศนคติในการทำงานแบบนี้น่ะเหรอ นี่หรือทัศนคติของคนที่ทำงานบริการให้กับนักเรียนนักศึกษา?”
　　จากไม่พอใจเล็กน้อยพนักงานทั้งสองคนเริ่มที่จะโกรธมากขึ้นเรื่อยๆและหนึ่งในนั้นเป็นชายสวมแว่นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที“โอเค! ในเมื่อคุยกันดีๆแล้วไม่ยอมออกไป ฉันก็จะโทรหาทีมรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยให้มาลากพวกนายออกไป!” 　　“โอ้วกลัวแล้วคร้าบ!” ฮั่นจงโบกมือพร้อมกับทำหน้าเยาะเย้ย “ฉันละไม่เข้าใจจริงๆว่าพวกคุณสองคนได้เข้ามาทำงานที่นี่ได้ยังไง คนที่รับเข้ามาสงสัยจะตาบอด ทำงานเป็นหรือเปล่าก็ยังไม่รู้!”
　　“รอรับการลงโทษได้เลย!”ชายคนนั้นวางโทรศัพท์และตะคอกอย่างดุเดือด
　　จี้เฟิงส่ายหัวด้วยความผิดหวังมีคนแบบนี้อยู่ทุกที่จริงๆ ให้ตายเหอะ!
　　หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งดังมาจากด้านนอกและเจ้าหน้าที่ที่สวมแว่นก็หัวเราะเยาะเย้ย “เหอะๆ ตอนนี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึงแล้ว ฉันจะคอยดูว่าพวกคุณสองคนจะยังทำตัวอวดดีมาหาเรื่องคนอื่นเหมือนเมื่อกี้ได้อยู่อีกหรือเปล่า!”
　　จี้เฟิงราวกับได้ยินเรื่องตลกแต่เป็นตลกร้ายที่ทำให้เขาเริ่มที่จะไม่สบอารมณ์ อวดดี ใครกันแน่ที่หาเรื่อง?! ผู้ชายคนนี้กลับดำให้เป็นขาวได้อย่างหน้าด้านๆ!
　　ปึง! 　　ประตูห้องของสำนักงานทั่วไปถูกผลักเปิดออกและมีคนที่ดูเหมือนนักศึกษาเข้ามาและหนึ่งในนั้นก็ตะโกนว่า “ใครเป็นคนสร้างปัญหาในสำนักงานของมหาวิทยาลัย!”
　　“สองคนนั้นไงรีบพาพวกเขาไปที่ห้องยามแล้วสอบถามข้อมูลเพื่อบันทึกคำให้การของพวกเขาสิ อย่าลืมถามรหัสนักศึกษาแล้วก็ชั้นเรียนด้วย จะได้ลงโทษตามระเบียบวินัยของมหาวิทยาลัยได้ไม่ผิดตัว!” พนักงานใส่แว่นตะโกนด้วยความไม่พอใจ “พฤติกรรมของนักศึกษาสองคนนี้แย่มาก ไม่ใช่แค่เข้ามาโดยพลการแล้วมาส่งเสียงดังในสำนักงานเท่านั้น แต่พวกเขายังพูดจาหาเรื่องพวกเราด้วย! แถมเตือนแล้วก็ไม่ฟัง แบบนี้ต้องได้รับโทษอย่างรุนแรง!”
　　จี้เฟิงและฮั่นจงถึงกับพูดไม่ออกพวกเขาเคยเห็นคนที่หน้าด้านไร้ยางอายมาก่อน แต่ตัวร้ายที่เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นพระเอกได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ถ้าจะให้พูดกันตามตรงพวกเขาเข้ามาทำเสียงดังในสำนักงานก็เป็นเรื่องจริง แต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะพวกเขาฝ่ายเดียวงั้นเหรอ เขาใช้เรื่องที่เกิดขึ้นจริงแต่ใส่สีตีไข่ให้มันดูเป็นเรื่องที่ร้ายแรงและทำให้ตัวเองกลายเป็นฝ่ายถูกกระทำได้ภายในระยะเวลาอันรวดเร็วได้ยังไง? เก่งจริงๆ!
　　“พวกคุณสองคนมากับเราก่อนเราจะได้จัดการเรื่องนี้ให้กระจ่าง!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งกล่าวว่า “ได้โปรดอย่าทำให้เจ้าหน้าที่สำนักงานได้รับความเดือดร้อนที่นี่… เอ๊ะ! จี้เฟิง!”