The Trembling World - ตอนที่ 332

TTW :บทที่ 332 ต้นไม้ยักษ์

หลิวกําเดินเข้ามาและวางเท้าของเขาบนคอของงูเพื่อให้มันอยู่ภายใต้เท้าของเขาและไม่มีโอกาสที่จะเปิดฉากขึ้นมาได้อีก

“ฆ่ามันซะ!” หลิวกํา ตะโกนใส่ เชาเหมิง อย่างรวดเร็ว

เชาเหมิง หลุดจากความฝันของเขาอย่างรวดเร็วเขารีบหยิบหอกของตัวเองขึ้นและแทงไปที่หัวงู การโจมตีที่อ่อนแอด้วยหอกของ เชาเหมิง ไม่สามารถฆ่ามันได้ ดังนั้น ฮันกวงมิน จึงส่งก้อนหินให้กับ เชาเหมิง แทน ด้วยหิน เชาเหมิง สามารถทุบคอมันจนกว่าจะแยกออกจากลําตัว หลังจากนั้นมีลูกไฟสีดําขนาดใหญ่ไหลออกมา จากร่างกายของงูและเข้าไปในร่างกายของ เชาเหมิง

การเดินลัดเลาะผ่านป่าต้องทําอย่างละมัดละวัง ในโลกใบนี้น่ากลัวยิ่งกว่าป่าในโลกแห่งความเป็นจริง หาก หลิวกํา ไม่ได้หยุดงูเอาไว้ เชาเหมิง คงติดเชื้อหรือไม่ก็ถูกยาพิษไม่ว่าวิธีใด เชาเหมิง จะต้องตาย

“ผมขึ้นมาระดับ 5 แล้ว! ขอบคุณพี่ใหญ่หลิวที่ช่วยชีวิตผม!ขอบคุณอีกครั้งที่ให้โอกาสแก่ผม!” เชาเหมิง รีบโค้งคํานับ

“ชู่..” หลิวกํา หยิบของขึ้นและส่งสัญญาณให้ เชาเหมิง หลิวกํา ต้องการฟังสภาพแวดล้อมของเขาอย่างเงียบๆ เป็นอีกครั้งที่สมาชิกในทีมเงียบสงบ แต่กลับไม่มีใครได้ยินเสียงอะไร

“พี่ใหญ่หลิวคุณพบอะไร?” ฮันกวงมิน ถามอย่างเงียบๆ

“มันมีสิ่งที่กําลังอยู่ใกล้กับเรา มันติดตามเรามาระยะเวลาหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะติดตามสัมผัสและกลิ่นของเรามา ผมสงสัยว่าเพราะอะไรมันถึงไม่ทําร้ายเรา มันยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้” หลิวกํา ขมวดคิ้ว

“มันเป็นยังไง?”คนอื่นเริ่มตึงเครียดเมื่อพวกเขาตระหนักว่า หลิวกํา กังวล

“มีความเป็นไปได้สูงว่ามันอาจเป็นสัตว์ประหลาดระดับสูง มันอาจจะล่าเราเพื่อเป็นอาหารค่ํา อาจจะรอคอยโอกาสที่มากกว่านี้” หลิวกํา เดา

“มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”สมาชิกคนอื่นๆได้ยินว่ามีสัตว์ประหลาดระดับสูงทําให้บางคนรู้สึกสยดสยอง

งูพิษก่อนหน้านี้ หลิวกํา ค่อนข้างประสบความสําเร็จ หาก หลิวกำ ไม่รวดเร็วพอ เชาเหมิง จะตาย แต่ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดระดับสูงอย่างเดียวกับปูยักษ์ พวกเขาอาจมีโอกาสรอดยาก

“รู้จักวิธีที่มันส่งเสียงแล้วมันอาจจะมีสายพันธุ์ของหมี ทุกคนตื่นตัวไว้ ช่วงเวลาที่คุณแยกตัวออกไปชีวิตของคุณจะตกอยู่ในอันตราย” หลิวกํา เตือน ตั้งแต่เขาเป็นผู้นําทางมันจึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะสนใจรายละเอียดสิ่งที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขา ถ้ากลุ่มของเขาก็จะกระจายออกไปบางคนอาจตกอยู่ในอันตราย

ถ้า ยินฮี และสุนัขของเธอนาน่าอยู่ที่นี่พวกเขายังสามารถต่อสู้กับสัตว์ร้ายได้ แต่เนื่องจากพวกเธอไม่อยู่ในปัจจุบัน หลิวกํา จึงไม่สามารถพึ่งพากลุ่มคนพวกนี้ได้อย่างเต็มที่ในการจัดการกับสัตว์ประหลาดระดับสูง

เรื่องราวของ หลิวกํา ที่ฆ่าปูยักษ์ด้วยกําปั้นนั้นยังคงเป็นเพียงแค่ตํานาน การสู้รบที่เกิดขึ้นจริงโหดร้ายมาก ยิ่งกว่านั้น เป็นเพราะปูยักษ์ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงจากฟ้าผ่าของ ยินฮี หลิวกํา จึงสามารถใช้ระเบิดมือจัดการกับมันได้

ตอนนี้อาวุธที่ หลิวกํา มีอยู่คือหอกไม้และมีดกับแหวนเก็บของของเขา ด้านในที่เก็บของคือมีดเลเซอร์ที่ไร้พลังงานและ USB

USB เขาได้รับมอบมาจากลูกเรือหญิงตอนที่ติดอยู่บนป้ายโฆษณา ก่อนหน้านี้ หลิวกํา พยายามเข้าถึง USB แต่ข้อมูลมีการใส่รหัส หากไม่มีรหัสที่ถูกต้องจะไม่สามารถอ่านข้อมูลภายในได้ดังนั้น หลิวกําจึงเก็บUSB ไว้กับร่างกายของเขาอย่างปลอดภัย

โชคดีที่แหวนสามารถจัดเก็บวัสดุภายในได้ซึ่งเป็นเหตุผลให้ usb ของเขาไม่หายไปหลังจากการระเบิดใต้ผืนน้ํา เมื่อหลิวกําต้องหลบหนีจากฐานใต้น้ําเขาได้ทิ้งกระเป๋าส่วนใหญ่เอาไว้และไม่มีเวลาในการจัดเก็บรายละเอียดสําคัญลงไปในแหวนมิติของเขา

“พี่ใหญ่หลิว เมื่อคุณอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงคุณมีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตในป่าหรือไม่?” ฮันกวงมิน ถาม

“ใช่ แต่ไม่บ่อยนัก” หลิวกํา เงยหน้ามองไปที่ยอดเขาเขากําลังหาสถานที่ ที่มองได้ในมุมกว้าง

“ในป่าของโลกแห่งความเป็นจริงเมื่อมีคนพบเจอสัตว์สายพันธ์หมีสิ่งที่พวกเราควรตอบสนองคือการทําอย่างไร?จะแกล้งตายหรือว่าซ่อนตัว?หรือต้องปีนขึ้นต้นไม่?” ฮันกวงมิน ถาม หลิวกํา อย่างต่อเนื่องถ้าเขารู้ว่า สิ่งนี้เป็นอันตรายใน The Trembling World จะพยายามเรียนรู้ทักษะการเอาตัวรอดมากยิ่งขึ้น

“การแกล้งตายนั้นไม่มีประโยชน์ ส่วนเรื่องการปีนขึ้นต้นไม้นั้นนี้จะสามารถปีนต้นไม้ได้ดีกว่าคุณซะอีก…ในโลกแห่งความเป็นจริงวิธีที่ดีที่สุดคือตะโกนใส่มันเพื่อใช้เสียงดังให้มันหวาดกลัว หมีมีความไวต่อกลิ่นสามารถจับเหยื่อในระยะ 10 กิโลเมตรได้ แม้คุณจะซ่อนตัวอยู่เงียบๆแต่มันก็สามารถระบุตําแหน่งของคุณได้ชัดเจน ยิ่งคุณพยายามปกปิดมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งรู้ดีว่าคุณเป็นเหยื่อ” หลิวกํา ส่ายหัว

“ถ้าผมตะโกนใส่หมีเสียงดังมันจะไม่โกรธแล้ววิ่งพุ่งเข้ามาหาผมอย่างนั้นหรอ?” ฮันกวงมิน ถามวิธีการของ หลิวกํา

“หลังจากนั้นคุณควรจะใช้ภูมิศาสตร์พวกต้นไม้เพื่อออกจากเขตสายตาของมัน การวิ่งไปมาจะช่วยป้องกันหมีในการตามกินของมัน ถ้าคุณโชคดีเจอแม่น้ําให้คุณวิ่งลงไปในน้ําเพื่อขจัดกลิ่นของคุณ เมื่อมันไม่สามารถตัดสินได้ก็ไม่มีปัญหา อย่างไรก็ตามอย่าคิดซ่อนตัวในน้ํานี้สามารถว่ายน้ําได้ดีกว่าคุณซะอีก” หลิวกํา ตอบคําถามเอง

“เกิดอะไรขึ้นถ้าผมไม่สามารถวิ่งหนีไปได้?” เชาเหมิง เข้ามาเสริมอีกคน

“ถ้าอย่างนั้น…ก็แค่รอความตาย อย่าประมาทความฉลาดของมี มันเป็นนักล่าโดยธรรมชาติ” หลิวกํา ตอบอย่างรวดเร็วและเริ่มใสขึ้นไปบนภูเขา

อีก 1 ชั่วโมงผ่านมาพวกเขาแทบจะหมดแรง พวกเขามาถึงจุดสูงสุดของภูเขาแล้ว แม้ว่าเป็นจุดสูงสุดแต่ก็ยังคงมีต้นไม้อยู่ ยอดไม้ปกคลุมท้องฟ้ามากขึ้นมันยากที่จะมองหาสิ่งที่อยู่ไกลออกไป

“พี่ใหญ่หลิวตอนนี้เราจะทํายังไงเพื่อจะมองเห็นสิ่งที่คุณบอก?”คนอื่นเริ่มถามด้วยความโกรธ

“มันง่ายมากนี้เราอยู่จุดสูงสุดของภูเขาแล้วเราต้องหาต้นไม้ที่สูงที่สุดในขึ้นไปบนต้นไม้แล้วดูว่าเราจะไปยังทิศทางไหน” หลิวกํา ตะเวนหาต้นไม้ที่สูงที่

หลิวกํา จ้องไปยัง ต้นสีคโวยะ ยักษ์กําลังสงสัยว่าต้นไม้นี้กลายพันธุ์หลังจากเกิดภัยพิบัติหรือไม่ ต้นไม้นี้มีความสูงเป็นอย่างมาก อย่างน้อยสูงไม่ต่ํากว่า 100 เมตรมีเถาวัลย์ล้อมรอบต้นทําให้มันดูแตกต่างจากลักษณะของมันเป็นสัญญาณของปัญหา