The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 168

ตอนที่ 168:ภารกิจลาดตระเวน

ลองชิยิ้มให้กับจางมู่ เขาไม่เคยคิดว่าจางมู่จะเห็นด้วยเร็วขนาดนี้ เขาไม่แน่ใจว่าจางมู่เป็นเหมือนลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือหรือเขามีความคิดเช่นเดียวกับเขา.อย่างไรก็ตาม อีกความคิดหนึ่ง ลองชิก็ไม่เชื่อว่าจางมู่จะ เป็นคนที่ไม่เคยเห็นความโหดร้ายในยุคหายนะครั้งนี้เพราะเขารีบมาที่นี่จากเมืองหลัวหยาง

เขาจ้องมองที่จางมู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น และพูดว่า “ทําไมเจ้าถึงเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว? แม้แต่นักวิวัฒนาการประเภทผู้ฝึกของข้ายังลังเลตั้งนานกว่าจะเห็นด้วย สัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้น่าจะเป็นสัตว์ที่มีค่าของเจ้า นอกจากนี้จะไม่มีการชดเชยใด ๆ หากเกิดการสูญเสีย”

จางมู่มองกลับไป และตอบว่า“ข้าเห็นด้วยที่จะช่วยเจ้าแล้ว แต่เจ้ายังคงติดใจกับเรื่องนี้ ข้าสามารถอธิบายให้เจ้าได้ มันไม่ซับซ้อนเลย แค่ข้าต้องการที่จะช่วยเหลือผู้คนมากขึ้น นอกจากนี้ เจ้ายังพบปัญหาบางอย่างที่ทําให้เจ้าต้องการฟื้นฟูเมืองจงจิน ใช่ไหม?

ด้วยจํานวนผู้ลี้ภัยที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สถานที่พักยังคงเพียงพอในขณะนี้ แต่ของใช้ต่าง ๆ ในการเลี้ยงผู้คนถึงขี้นวิกฤต ใช่ไหม? หากเจ้าไม่ออกจากเมืองเร็ว ๆ นี้ เจ้าคงจะต้องกินบิสกิตเป็นอาหารใช่ไหมละ?”

ลองชิไม่ได้ดูตกใจ เมื่อจางมู่พูดกระตุ้นหัวใจของเขา เขายังคงตอบว่าในอนาคต พื้นที่จะเป็นปัญหาอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างไรก็ตาม เจ้าพูดผิดเกี่ยวกับประเด็นสุดท้าย เราอยู่ที่เมืองหลวงของจังหวัด ดังนั้น ข้ามีของสําหรับแจกจ่ายทั้งปีสําหรับ 100,000 คน ตอนนี้มีคนเพียงไม่กี่คนในฐาน นับรวมผู้ลี้ภัย มันแทงสิ่งที่ข้าเป็นห่วงคือ ความเร็ววิวัฒนาการสําหรับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เร็วกว่ามนุษย์”

จางมู่ฟังลองชิพูด ในขณะที่พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ เพื่อลบข้อสงสัยของลองชิให้หมดไป เขาพูดต่อว่า “มีอีกเป้าหมายที่ข้าต้องทําด้วย ข้าเคยเห็นสัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้นมารวมตัวกันก่อนหน้านี้ เมื่อข้าอยู่ที่เมืองหลัวหยาง ในทํานองเดียวกัน พวกมันจะไม่ออกจากสถานที่หลังจากถึงช่วงที่ระบุ หากมีสิ่งผิดปกติ มันคงจะเป็นปีศาจ แน่นอนว่าบริเวณนั้นมีผลไม้ประหลาดโตขึ้นอยู่ ด้วยเหตุนี้ สัตว์กลายพันธุ์ของข้า และข้าถึงมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างมาก

สิ่งที่เจ้าพูดถึงก่อนหน้านี้ ทําให้ข้าเชื่อมต่อเรื่องนี้กับสิ่งที่ข้าเจอมาก่อน นั้นนับเป็นอีกเหตุผลได้ใช่ไหม? เพื่อความปลอดภัย เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้ารู้ความแข็งแกร่งของสัตว์กลายพันธุ์ของข้าอย่างแม่นยํา”

สมบัติหรือ? ไม่ต้องสงสัยว่าทําไมเขาถึงแตกต่างจากวิวัฒนาการระดับแรกทั่วไป และสามารถทนต่อแรงกดดันที่เขามอบให้เขาจนถึงปัจจุบัน

ความสงสัยในหัวใจของลองชินั้นได้ลดลงเล็กน้อยในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการที่จะสอบสวนจางมู่อีกต่อไป ทุกคนมีความลับ และจางมู่พูดมันเพียงพอแล้ว เนื่องจากเขาเห็นด้วย แค่นั้นก็ดีแล้ว

ลองชิที่รู้สึกว่าเขาพูดเพียงพอแล้ว พูดพึมพํา“ดีละ” ก่อนที่เขาจะยกม่าน และเดินออกจากเต็นท์

เมื่อจางมู่เดินออกจากเต็นท์ต้อนรับ ร่างกายเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ เนื่องจากเขาไม่ได้เพิ่มระดับความแข็งแกร่งของเขาเป็นนักวิวัฒนาการระดับสอง เขาพบว่ามันยากที่จะรับมือกับความแข็งแกร่งของลองชิที่เป็นนักวิวัฒนาการระดับสอง เขาใช้แค่จิตวิทยาที่หนักแน่น และร่างกายของนักวิวัฒนาการระดับแรกที่จะทนต่อการต่อสู้ที่ยากลําบาก

หลีหูร้องขอให้ใครสักคนจัดสถานที่สําหรับจางมู่ เพื่อพักในค่าย จางมู่ยอมรับมันด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น เมื่อเขาเห็นว่ามันเป็นค่ายทหารขนาดใหญ่

มันแสดงให้เห็นว่าลองชิยังคงระวังตัวเขาอยู่ และเก็บเขาไว้ใกล้ตัว แน่นอว่าจากอีกมุมมองหนึ่ง มันอาจพูดได้ว่าเขาให้ค่ากับจางมู่ และดูแลความปลอดภัยให้กับเขา โดยรวมแล้ว ใจกลางของค่ายก็มีการป้องกันที่ไร้ที่ติ

จนถึงตอนนี้ จางมู่ยังไม่มั่นใจกับความสามารถในการตื่นขึ้นของลองชิ เนื่องจากมีนักวิวัฒนาการจํานวนมากอยู่ทุกที่ ดังนั้น จึงมีความแข็งแกร่งแปลก ๆ และความสามารถที่พิลึกเกิดขึ้นในกระแสสัมผัสตลอดเวลา ดังนั้น จางมู่จึงไม่กล้าทําอะไรผลีผามทันทีที่เขาถูกจับ เขาจะไม่สามารถอธิบายตัวเอง และต้องอาจเปิดเผยร้านค้าแห่งยุคก่อนที่จะถึงเวลา ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เพราะเขายังไม่ถึงสถานะของพ่อค้าย่อยระดับเริ่มต้น เขายังไม่ได้ผ้าคลุมล่องหน ดังนั้น เขาจําเป็นต้องอยู่ข้างที่ปลอดภัยไว้ก่อน

เพราะอย่างนั้น จางมู่ และหยวนรุยอยู่อย่างเงียบ ๆ ภายในค่ายเป็นเวลาสองชั่วโมง เขาพูดกับหยวนรุยว่าลองชิสามารถไว้ใจได้ ดังนั้น เขาจึงต้องการทิ้งเฮาเฮาไว้ที่นี่ในกรณีที่มีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้น เมื่อพวกเขากลับมา นอกจากนี้ มันดูเหมือนว่าฐานของเมืองฉานซีภายใต้การดูแลของลองซิปลอดภัยกว่าเมื่อเทียบกับฐานของหวังเหลียง

อย่างไรก็ตาม หยวนรูยยังคงส่ายหัวอย่างมั่นคงหลังจากพิจารณาอย่างหนัก.อย่างแรก เธอไม่ไว้ใจลองชิ เทียบกับลองชิ เธอพบว่าหวังเลียงไว้ใจได้มากกว่าหลังจากใช้เวลามากอยู่กับเขา.อย่างที่สอง เธอไม่เต็มใจที่จะแยกกับเฮาเฮาเร็ว ๆ นี้ ทุกวันนี้เธอดูแลเฮาเฮาราวกับน้องชายของเธอ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเห่าเบา ๆ ดังมาจากภายนอกเต้นท์ ทําลายความเงียบของคนส

มันเป็นเจ้าหมาป่ากลายพันธุ์ที่กลับมา ความสูงของเต้นท์แค่พอดีกับความของมันเมื่อยึดตัว มันคลานซ้ํา ๆ และล้มตัวนอนลงที่มุมเต้นท์อย่างเงียบ ๆ เลียอุ้งเท้าของมันด้วยท่าทางเหมือนหมาอกหัก

หยวนรุยต้องการจะปลอบใจมันแต่ถูกหยุดโดยจางมู่ทันที“ปล่อยมันพักสักพัก ความฉลาดของมันน่าจะเพิ่มขึ้น ดังนั้น มันต้องการเวลาของมันเอง”

จางมู่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหมาป่าได้อย่างไร? มันต้องถูกทันเดอร์ปฏิเสธมาแน่นอน ในตอนนี้ จางมู่รู้สึกถึงความโกรธในใจของมัน หมาป่ากลายพันธุ์ของเขาไม่สามารถเอาชนะสุนัขทหารเยอรมันได้อย่างไร? หากมันไม่ชนะ ทําไมถึงไม่ละเมิดเธอแทน มันเป็นแค่การผสมพันธ์ ทําไมต้องเลียนแบบมนุษย์ในการสร้างความสัมพันธ์ด้วย?

หมาป่าตัวโตตัวใหญ่มันยังเทียบไม่ได้กับพุดเดิ้ล.มันผสมพันธุ์ทุกที่ พุดเดิ้ลมีขนาดใหญ่แค่ไหน และเจ้าหมาป่ากลายพันธุ์ของเขาใหญ่แค่ไหนกัน?

จางมู่ค่อย ๆ เดินช้า ๆ ไปที่หมาป่ากลายพันธุ์ของเขา เขาก้มลง และพูดอย่างเยือกเย็นเช่นนั้นแล้ว เจ้าขี้ขลาดหรือ? หยุดแสดงท่าทางเป็นนักบุญต่อหน้าข้า”

เจ้าหมาป่ากลายพันธุ์ส่งเสียงครวญครางกลับ บอกเขาถึงประสบการณ์อันเจ็บปวด.อย่างไรก็ตาม มันถูกขัดจังหวะโดยจางมู่ที่จับมือเท้ามันแทน

“ให้ข้าบอกเจ้า ให้การเดทกับผู้หญิง เจ้าต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของเจ้า ผู้หญิงทั้งหมดจะเข้าหาเจ้า เมื่อเจ้าโดดเด่น ทฤษฎีนี้สามารถใช้ได้ทั้งมนุษย์ และสุนัขทั้งโลก

แบบนี้เป็นอย่างไร? สองสามวันนี้ จะมีงานของเรา หากเจ้าตามข้ามา และทําให้มันเสร็จ ข้าจะให้ยาวิวัฒนาการระดับสองกับเจ้า.ฟังดูเป็นไง? ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะรับมือกับสุนัขกลายพันธุ์ระดับแรกไม่ได้ เมื่อเจ้าอยู่ในระดับสอง”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ดวงตาของเจ้าหมาป่ากลายพันธุ์ลุกโชนทันที มันค่อย ๆ ลุกขึ้น และมองมาที่จางมู่ ราวกับเขาเป็นกระดูกชิ้นใหญ่

ในตอนนี้ มีเสียงดังมาจากภายนอกเต้นท์ ซึ่งเป็นหลีหูนั่นเอง

“น้องชายจาง ภารกิจลาดตระเวน และแผนที่ขนาดย่อที่หัวหน้ามอบให้อยู่ที่นี่ ได้โปรดออกมาสักครู่”

จางมู่กระพริบตา และหยิบไส้สัตว์เดรัจฉานประเภทดินที่เหลือทั้งหมดออกมาจากแหวนพ่อค้า เขาโยนมันไปที่หมาป่ากลายพันธุ์ และสั่งว่า“กินพวกนี้ก่อน และอย่าวิตกเกินไป” หลังจากนั้น เขาก็ไปนอกเต้นท์ เขายิ้ม เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของหลีหู

ไม่เคยคิดว่าลองชิจะกังวลขนาดนี้ ด้วยสิ่งนั้น เขาจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้

การสํารวจ และการแทรกซึม ช่างเป็นอะไรที่โคตรตื่นเต้น!